หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 98 ความรักจืดจางแล้วหรือ

บทที่ 98 ความรักจืดจางแล้วหรือ

บทที่ 98 ความรักจืดจางแล้วหรือ?

เมื่อหลินเอ้อร์นีเห็นว่าลูกชายถูกผลักออกมาจนแทบจะล้ม จึงโวยวายเสียงดังทันที

หลัวซื่อเห็นว่าถลึงตาใส่นางไปอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ จึงตัดสินใจตบหน้านางไปหนึ่งครั้ง

“เมื่อครู่ข้าบอกแล้วว่าให้เรียกลูกกลับมา ดูเหลียงเถียนของเราทำตัวเข้าสิ!”

หลินเอ้อร์นีซึ่งไม่เคยถูกตบหน้ามาก่อน ทำให้บัดนี้นางรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

หลินซื่อหันไปมองเซียวหย่งฝูด้วยสายตาที่แผงไปด้วยรอยยิ้มขบขัน

นางจะทำให้หลินเอ้อร์นีได้รับความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่นางเคยได้รับเช่นเดียวกัน

เซียวหย่งฝูเข้าใจภรรยา จึงรอจนกระทั่งหลินเอ้อร์นีถูกตบจึงก้าวออกมาเกลี้ยกล่อม

“ท่านแม่ ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งโกรธเลย”

หลัวซื่อเห็นว่าบัดนี้เซียวหย่งฝูเป็นดั่งที่พึ่งสุดท้าย เขาจึงได้เห็นสีหน้าดี ๆ ของแม่ยายซึ่งไม่เคยได้รับมาก่อน

“ไม่โกรธ ไม่โกรธ ต้องโทษเอ้อร์นีที่ไม่สั่งสอนลูกให้ดี!”

หลินซื่อวางหน่วนเป่าลงกับพื้น นางจึงอยากจะไปชื่นชมพี่สามเสียหน่อยที่ตะโกนขู่เมื่อครู่

ในขณะที่เดินผ่านหลินเหลียงเถียน หน่วนเป่าก็ได้ยินเสียงเล็ดลอดผ่านไรฟันเบา ๆ “ยายเด็กผี! ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

เมื่อหน่วนเป่าได้ยินคำขู่ครั้งแรก นางแทบอดไม่ได้ที่จะประเคนหมัดเล็ก ๆ ใส่ใบหน้านั่น

ก่อนจะหันไปห้ามปรามหมาป่าขาวที่กำลังโกรธ “เจ้าอย่าเพิ่งออกมา! อย่ามาแย่งข้า เอาไว้ถึงเวลานั้นแล้วข้าจะตีจนแม่เขาจำหน้าไม่ได้เลย!”

หมาป่าขาวอยากจะข่วนพื้นระบายความโกรธที่มีในใจ เป็นผู้รับใช้ศักดิ์สิทธิ์ช่างอึดอัดเหลือเกิน

ไหนเล่าสังหารให้สิ้นที่เคยกล่าวไว้?

ไหนเล่าโบยบินอย่างอิสระที่เคยกล่าวไว้?

“พวกเจ้านอนเบียดกันหน่อยก็แล้วกัน ตอนนี้เหลือเพียงแค่ห้องเดียว ทำความสะอาดกันเอาเองนะ”

หลินซื่อเดินนำพวกเขาไปที่หน้าประตูของห้องว่างห้องหนึ่ง

หลัวซื่อกวาดตามองด้านใน แม้ว่าจะนี่จะเป็นห้องเก็บฟืน ทว่าไม่ใช่ห้องเล็ก ๆ แต่อย่างใด นางคิดในใจว่าอาจเป็นเพราะไม่มีใครเหมาะสมที่จะอยู่จึงกลายเป็นห้องว่างเช่นนี้

ทว่าเพียงแค่ผู้ใหญ่ก็มีถึงหกคนแล้ว และยังมีเด็กอีกสามคน หากนอนห้องเดียวก็อาจจะแคบเกินไปเสียหน่อย

“ผู้ใหญ่อย่างพวกเราน่ะไม่เป็นอะไรหรอก แต่พวกเด็ก ๆ ให้ไปนอนกับหลาน ๆ ได้หรือไม่?”

เมื่อครู่หลัวซื่อกวาดตามองดูรอบ ๆ แล้วค้นพบว่าบ้านหลังนี้มีห้องอยู่หลายห้องทีเดียว

เซียวหย่งฝูยิ้มขอโทษ “ขออภัยด้วย ท่านแม่ อันที่จริงครอบครัวของเรามีคนไม่น้อย ทุกห้องต่างมีคนพักหมดแล้ว และยังไม่ได้นอนแค่คนเดียวอีกด้วย”

ลูกของพวกเขาต่างก็นอนเบียดเสียดกัน อีกอย่างดูเหมือนว่าเด็ก ๆ ตระกูลหลินจะไม่ใช่คนดีเท่าใดนัก ดังนั้นเซียวหย่งฝูจึงคิดว่าป้องกันไว้ก่อนจะดีที่สุด

หลัวซื่อไม่อยากทำให้พวกเขารู้สึกไม่ประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จึงไม่พูดอะไรอีก

“ด้านนี้ยังมีห้องครัวเล็ก ๆ พวกท่านทำอาหารที่นี่ก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะนำของมาให้”

หลินซื่อพูดจบก็รีบเดินออกไปทันที

แยกกันกินน่ะดีที่สุดแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียงหย่งฝูแทบกลั้นสำลักไม่อยู่

ไม่นานเซียวหย่งฝูจึงนำของต่าง ๆ ไปให้อีกฝ่ายตามคำสั่งของภรรยา ทว่ากลับมีไม่กี่อย่างเท่านั้น

เพราะนางเคยบอกว่าจะให้ แล้วนางก็ให้จริง ๆ

ไม่มีเหตุผลที่จะไปใส่ใจคนเหล่านี้มากนัก

เซียวหย่งฝูที่จิตใจกว้างขวาง ไปช่วยพวกเขาเผาฟืนจนกระทั่งถูกภรรยาทุบหน้าอกเต็มแรง

“นี่เจ้าจะไม่สนใจจริงหรือ?” เซียวหย่งฝูเอามือกุมหน้าอกด้วยความประหลาดใจ ที่ภรรยาของตนโกรธที่เขาไปช่วยเหลือคนเหล่านั้น

หลินซื่อตอบรับเบา ๆ ในลำคอ “ไม่สนใจ และข้าจะเอาคืนที่พวกเขาทำกับข้า ท่านและลูก ๆ ของเราอย่างสาสม”

“นี่เจ้าอยากให้พวกเขาอยู่นาน ๆ หรือรีบย้ายออกไปกันแน่?”

หลินซื่อหัวเราะเย้ยหยันพร้อมกับตอบว่า “อยากจะอยู่ก็อยู่ อยากจะไปก็ไป ใครสนใจกัน? ท่านคอยดูก็แล้วกัน แม้ว่าแม่ข้าจะทนได้ แต่หลินเอ้อร์นีจะต้องแผลงฤทธิ์เข้าสักวัน”

“ท่านไปบอกกับลูก ๆ ของเราให้ระวังตัวไว้ดีกว่า”

เซียวหย่งฝูมองภรรยาที่เตรียมตัวเตรียมใจมาเป็นอย่างดี ความเด็ดเดี่ยวในคำพูดเหล่านั้นยิ่งทำให้เขาหลงใหลในตัวนางมากขึ้นกว่าเดิม

“ทำอะไรของท่านน่ะ? เดี๋ยวก็มีคนเข้ามาเห็นหรอก ปล่อยข้านะ!”

“ข้าปิดประตูเรียบร้อยแล้ว ลงกลอนแล้วด้วย!”

…

“เจ้าลูกเขย!” จู่ ๆ หลัวซื่อที่อยู่ในลานบ้านก็ตะโกนขึ้น

เซียวหย่งฝูยิ้ม “เห็นหรือไม่เวลาช่างพอดิบพอดี!”

เขาพูดจบจึงเดินออกไปด้วยสีหน้าสดชื่น ปล่อยให้หลินซื่อส่ายหน้าด้วยความหน่ายใจ

“มาแล้ว มาแล้ว ท่านแม่ มีอะไรหรือ?”

หลัวซื่อยิ้มอย่างใจดี “พวกข้าเตรียมห้องเสร็จแล้ว ข้าอยากจะเจอหน้าหลาน ๆ หน่อยน่ะ”

ทำไมเซียวหย่งฝูจะไม่เข้าใจว่าการอยากเจอหน้าหลานนั้นหมายถึงสิ่งใด ก็เพราะอยากจะให้ทำความเคารพกันสินะ

“ยามนี้หยวนหลางกำลังเรียนอยู่ที่สำนักศึกษาซวนหยาง เจ้ารองอยู่ที่บ้านของอาจารย์ยังไม่กลับมา ส่วนเจ้าสาม เจ้าสี่ เจ้าห้าท่านก็เจอหน้าแล้ว และเจ้าหกกำลังนอนหลับอยู่ ฮ่า ๆ ๆ”

หลัวซื่อได้ยินเซียวหย่งฝูร่ายยาวถึงกับงุนงงไปชั่วขณะหนึ่ง นางไม่คิดมาก่อนว่าหลินซื่อจะมีลูกมากมายเช่นนี้ และยังเป็นลูกชายทั้งหมด เว้นเสียแต่ลูกสาวคนนั้นที่คงจะเป็นที่โปรดปรานน่าดู

“เช่นนั้นเอาไว้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันก็ได้ เด็ก ๆ ต่างมีเรื่องต้องทำ เราเป็นผู้อาวุโสต้องรู้สึกดีใจแทน”

เซียวหย่งฝูได้แต่ยิ้มรับ นางเป็นแม่ยาย พูดอะไรก็ถูกไปเสียหมดนั่นแหละ

ตอนนั้นเอง หานเหนียงเดินออกมาตะโกนเรียกเสียงดัง “ฮูหยิน ถึงเวลากินข้าวแล้วเจ้าค่ะ”

ประตูหลายห้องถูกเปิดออกพร้อม ๆ กัน ในขณะที่หลินซื่อยังไม่เดินออกมา ทำให้รู้ว่าทุกห้องมีคนอาศัยกันหมดแล้วจริง ๆ

หลินเอ้อร์นีที่กำลังแอบดูอยู่ริมหน้าต่างชี้ไปที่หานเหนียง “นั่นภรรยาน้อยของเซียวหย่งฝูหรือ?”

แม่นั่นถึงกับเรียกหลินตงเหมยว่า ‘ฮูหยิน’

นางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกโกรธ ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องเอาคืนให้ได้

หลัวซื่อที่คิดเช่นเดียวกับหลินเอ้อร์นี จึงมองหานเหนียงด้วยความประหลาดใจ “เจ้าลูกเขย หญิงคนนี้คือภรรยาน้อยของเจ้าจริงหรือ?”

เซียวหย่งฝูรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ท่านแม่ อย่าพูดเช่นนี้ ลูกของเพื่อนข้าคนหนึ่งมาอยู่ที่นี่ นางคือคนรับใช้ที่ติดตามมาด้วย นางกับภรรยาข้าเพียงแค่ผลัดกันทำกับข้าวเท่านั้นเอง”

เซียวหย่งฝูไม่พูดอะไรมาก เพราะกลัวว่าจะโดนตีอีกครั้ง “ท่านแม่ ข้าขอตัวไปกินข้าวก่อน”

หลัวซื่อมองตามแผ่นหลังของเซียวหย่งฝูที่ไกลออกไป สายตาดูถูกค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง

ต่อให้พวกเขาจะมีชีวิตที่ดีเพียงใด ในสายตาของนาง เซียวหย่งฝูก็เป็นแค่ชาวนาชาวไร่ที่หากินกับพื้นดิน ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาที่อื่นได้

“ว้าว! วันนี้อาหารเต็มไปหมดเลย อันนี้น่องไก่ของท่านแม่ อันนี้น่องไก่ของท่านปู่ อันนี้น่องไก่ของหน่วนเป่า อันนี้น่องไก่ของพี่สาม อันนี้น่องไก่ของพี่เยี่ยน…”

เซียวหย่งฝูมองหน่วนเป่าตักน่องไก่ให้กับทุกคนตาปริบ ๆ มีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่ได้

“หน่วนเป่า ความรักจืดจางแล้วหรือ? ทำไมถึงไม่มีของพ่อล่ะ?”

หน่วนเป่ากลอกตามองบนใส่เซียวหย่งฝู “หึ! ท่านรังแกท่านแม่ ข้าไม่ให้ท่านกินเนื้อสัตว์หรอก”

เซียวหย่งฝูได้แต่ทำหน้างุนงง “ข้ารังแกแม่ของเจ้าตอนไหนกัน อย่ามามั่วนะ”

ไม่รู้เพราะเหตุใดจู่ ๆ หลินซื่อก็รู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง และหน่วนเป่าก็พูดออกมาจริง ๆ “ท่านแม่บอกว่าไม่เอา ไม่เอา แต่ท่านก็ยังจะ… อื้อ…”

หลินซื่อรีบเอื้อมมือออกไปปิดปากของหน่วนเป่าทันที “ลูกรัก เด็กดีของแม่ กินน่องไก่ ไม่ต้องพูดแล้ว!”

หน่วนเป่าพยักหน้า พลางมองดูมารดาที่หน้าแดงจนถึงลำคอด้วยความแปลกใจ “ท่านแม่ อื้อ…”

“บอกว่าไม่ต้องพูด!”

เซียวหย่งฝูราวกับถูกค้อนในมือของเจ้าเสื้อกันหนาวที่ขาดวิ่น*[1]ทุบอย่างจัง เขาต้องเผชิญหน้ากับสายตาหยอกล้อของผู้เฒ่าเซียวและหานเหนียงที่ลอบยิ้มเป็นช่วง ๆ อีก

อาหารมื้อนั้นผ่านไปอย่างไม่ค่อยรู้รสนัก

เด็ก ๆ ต่างกินน่องไก่และเนื้อปลาอย่างเอร็ดอร่อย ไม่เข้าใจอะไรมาก

ฉีสือเยี่ยนที่พอจะเข้าใจเรื่องนี้อยู่บ้างกลับไม่แสดงออก ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร จนกระทั่งกลับเข้าไปในห้องนอน เขาจึงทุบเตียงและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ข้ากลั้นหัวเราะแทบตาย!

คืนนั้นเซียวหย่งฝูจึงแอบย่องไปหาหน่วนเป่าที่ห้อง “หน่วนเป่า พ่ออยากจะปรึกษาอะไรกับเจ้าหน่อย ได้หรือไม่?”

หน่วนเป่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ได้สิ!”

“เจ้าอยู่บ้านโดยไม่ต้องแอบฟังการเคลื่อนไหวในบ้านได้หรือไม่?”

เซียวหย่งฝูรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ เขาไม่รู้จะอธิบายให้เด็กหนึ่งขวบฟังอย่างไรดี

สายตาของหน่วนเป่าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ท่านพ่อ ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ?”

ตึง!

“ท่านพ่อ เป็นอะไรหรือไม่?”

เซียวหย่งฝูปีนขึ้นมาเอาคางเกยไว้บนเตียง พลางพูดอย่างอ่อนแรง “เจ้าคิดว่าพ่อมีประโยชน์อะไรก็เอาไปได้เลย”

[1] เจ้าเสื้อกันหนาวที่ขาดวิ่น เป็นฉายาใหม่ของหน่วนเป่า เปรียบเปรยว่าห่วงใยมอบความอบอุ่นให้กับพ่อแม่ แต่อาจผิดวิธีไปสักหน่อย จึงกลายเป็นเสื้อกันหนาวแต่มีรูขาด