หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 99 เจ้าเสื้อกันหนาวที่ขาดวิ่น

บทที่ 99 เจ้าเสื้อกันหนาวที่ขาดวิ่น

หน่วนเป่าค่อย ๆ กำมือป้อมเป็นหมัดพลางใช้เสียงเล็กพูดข่มขู่ “ข้าจะต่อยเจ้าเหลียงเถียน ท่านต้องช่วยข้า”

ตึง!

“ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงตกเตียงอีกแล้ว! สรุปว่าท่านยอมตกลงหรือไม่?”

เซียวหย่งฝูยิ้มแหยพลางมองหน่วนเป่า “ลูกสาวข้า พ่อย่อมตามใจเจ้าอยู่แล้ว!”

“เช่นนั้นเจ้าก็เลิกแอบฟังข้ากับแม่ พยายามเป็นเจ้าเสื้อกันหนาวที่ไม่ขาดวิ่นเพื่อพ่อเถิดนะ”

เซียวหย่งฝูคิดเอาเองว่าการเจรจาครั้งนี้สำเร็จลุล่วง ก่อนจะเดินออกไปอย่างมีความสุข

หน่วนเป่านอนเกลือกลิ้งไปมาบนเตียง หมาป่าขาวที่อยู่ด้านข้างมองนางด้วยสายตาดูแคลน “ไม่มีทาง เจ้ากำลังโกหกพ่อของตัวเอง”

เจ้าก้อนแป้งเหยียดขาอ้วน ๆ ออกไปแตะบนหน้าของหมาป่าขาว “ข้าก็แค่อยากจะเตือนพวกเขาสองคนเอาไว้ ว่าตระกูลหลินนั่นไม่มีคนดีสักคน”

หมาป่าขาวรีบกลิ้งตัวหลบฝ่าเท้าของเด็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยสายตาดูแคลนอีกครั้ง “เจ้าแค่อยากให้พ่อของเจ้ายอมรับความพ่ายแพ้!”

หน่วนเป่าหันไปเล็งเป้าหมายที่หมาป่าขาว ก่อนจะมอบระเบิดค้อนสุดยากจะลืมให้กับมันเต็ม ๆ

ในขณะที่ฉีสือเยี่ยนกำลังพาเสี่ยวลิ่วกลับเข้านอน ก็เห็นหมาป่าขาวกลายเป็นหมาป่าตาเดียวไปเสียแล้ว!

ส่วนหน่วนเป่ากำลังพิงหน้าตามองดูท้องฟ้าด้านนอก

“ท่านพี่ เสี่ยวลิ่วอยากดูด้วย”

เสี่ยวลิ่วคนนี้มักจะตามพี่สาวไปทุกที่

ฉีสือเยี่ยนลอบส่ายหน้า พี่สาวของเจ้ากำลังมองไปข้างนอกเสียที่ไหนกัน นางกำลังตั้งใจฟังจนหูแทบกระดิกอยู่แล้ว

ในห้องที่ตระกูลหลินพักอาศัย หลินเอ้อร์นีกำลังโวยวายด้วยความโกรธ ในขณะที่หลัวซื่อพยายามปลอบนาง

ภาพความรักอันยิ่งใหญ่ของสองแม่ลูก ต่างจากฉากตบหน้าด่าทอในตอนกลางวันลิบลับ

“ช่วงนี้เจ้าอย่าเพิ่งก่อเรื่องได้หรือไม่ หากไม่เอาใจหลินตงเหมย แล้วเราจะกินอะไรกัน?”

“เจ้าดูเอาเองแล้วกัน พวกเขาได้กินน่องไก่เป็นมื้อเย็น ได้สวมเสื้อผ้าดี ๆ หรือพวกเจ้าไม่อยากจะมีชีวิตเช่นนั้นบ้าง?”

สองตาของหลินเอ้อร์นีเป็นประกายในทันใด แน่นอนว่านางอยากจะมีชีวิตเช่นนั้นบ้าง

เสื้อผ้าที่หลินซื่อสวมใส่ล้วนแต่เป็นผ้าทอชั้นดี!

เมื่อเห็นสายตาของลูกสาวเริ่มเปลี่ยนไปในทิศทางดีขึ้น หลัวซื่อจึงถอนใจด้วยความโล่งอก “ดังนั้นเจ้าต้องเชื่อฟังแม่ ต่อไปต้องพูดจากับหลินตงเหมยดี ๆ ทำดีกับลูกพวกเขาให้มาก รู้จักสังหารด้วยมือประคอง*[1]เข้าใจหรือไม่”

หลินต้าเป่าพลันลุกออกจากผ้าห่มพลางพูดว่า “ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าอยากกินข้าวร่วมกับพวกเขา ท่านดูสิพวกเขาไม่แม้แต่จะแบ่งเนื้อสัตว์ให้เราบ้างเลย”

หลัวซื่อรีบพุ่งเข้าไปพร้อมนำเสื้อคลุมหลังลูกชาย “ลูกข้า! ระวังจะเป็นหวัดเอานะ”

“เดี๋ยวข้าจะบอกเซียวหย่งฝูให้พาเจ้าไปร่วมกินอาหารด้วยวันพรุ่งนี้”

อีกด้านหนึ่ง หน่วนเป่าหันไปบอกกับฉีสือเยี่ยน “พวกเขาบอกว่าจะใช้วิธีสังหารด้วยมือประคอง ต่อไปบ้านนี้จะกลายเป็นของพวกเขาทั้งหมด”

ฉีสือเยี่ยนเลิกคิ้ว “สังหารด้วยมือประคอง เป็นแผนการร้ายกาจไม่เบา แต่ข้าคิดว่าแม่ของเจ้าคงจะจัดการได้”

เพราะเขาเห็นแววตาความโกรธแค้นและเกลียดชังที่หลินซื่อมีต่อครอบครัวนี้อย่างชัดเจน

“หน่วนเป่าต่อไปเจ้าอย่าเปิดเผยพลังต่อหน้าพวกเขาเป็นอันขาด ยังดีที่ของขวัญจากตระกูลจางส่งมาถึงก่อน ไม่เข่นนั้นหากพวกเขาได้เห็นของมากมาย ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร”

ฉีสือเยี่ยนวิเคราะห์เหตุการณ์ให้หน่วนเป่าฟัง ทว่าเจ้าก้อนแป้งกลับนอนกรนเสียงดังไปเสียแล้ว

“เจ้าเด็กคนนี้!” ฉีสือเยี่ยนดึงผ้าห่มคลุมตัวหน่วนเป่า ก่อนจะนอนลงเช่นกัน

เซียวหย่งฝูและหลินซื่อคิดว่าฉีสือเยี่ยนจะถูกเตะลอยออกมาขณะนอนกับหน่วนเป่า ไม่คิดเลยว่าจะนอนได้นานถึงเพียงนี้

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือฉีสือเยี่ยนมักจะฝันร้ายเมื่อนอนเพียงลำพัง

แต่หลังจากที่นอนห้องเดียวกับหน่วนเป่า เขาก็นอนหลับฝันดีทั้งคืน

เป็นใครก็ต้องเลือกเช่นนี้ อีกอย่างกลางดึกยามที่มังกรตัวน้อยออกจากร่างและพบว่าตนเองเตะคนอื่น ทำให้ระมัดระวังเรื่องนี้มากยิ่งขึ้น

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขานอนหลับสบายตลอดคืน

…

วันต่อมา

“เจ้าลูกเขย!”

เซียวหย่งฝูเพิ่งเดินออกจากห้อง ก็ถูกหลัวซื่อเรียกทันที

“อย่างกับวิญญาณตามหลอกหลอน!” เซียวหย่งฝูพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหันไปยิ้มกว้าง “ท่านแม่ มีอะไรหรือ?”

“ข้าแค่อยากจะบอกกับเจ้าว่า ต่อไปให้น้องต้าเป่ากินข้าวร่วมกับพวกเจ้าได้หรือไม่ พวกเราคนอื่นไม่เป็นอะไร แต่น้องชายของเจ้าไม่เหมือนกัน”

หลัวซื่อยิ้มราวกับดอกเก็กฮวยที่กำลังผลิบาน และยังตบไหล่เซียวหย่งฝูอย่างอ่อนโยน เหมือนเขาเป็นดั่งลูกชายคนโตของนางเอง

“ไม่ได้ ต่างคนต่างกิน” หลินซื่อเดินออกมาจากห้องนอนขณะกำลังเกล้าผมเป็นมวย น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นยิ่งกว่าหิมะที่กำลังตกหนักในตอนนี้เสียอีก

หลัวซื่อเกือบจะฝืนยิ้มไม่อยู่ “เฮ้อ ตงเหมย นั่นคือน้องชายของเจ้านะ! แค่ขอให้เขาไปกินด้วยแค่คนเดียว ไม่มีใครอื่น”

หลินซื่อยิ้มเย้ยหยัน “ต่อให้เขาเป็นราชาแห่งสวรรค์ก็ไร้ประโยชน์ คนละครอบครัวแท้ ๆ อย่ามาพูดเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันเลย!”

เมื่อพูดจบ นางรีบดึงแขนเซียวหย่งฝูและเดินกลับไปทันที ปล่อยให้หลัวซื่อยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นเดียวดาย

ถึงเวลามื้ออาหาร ก็ยังคงมีอาหารมากมายเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

ไก่ที่เหลือจากเมื่อคืนถูกนำมาผัดกับเส้นก๋วยเตี๋ยวจานใหญ่

ขนมงาไส้ถั่วแดง เกี๊ยวไก่ฉีก โจ๊กแปดสมบัติ*[2] ขนมจ้งเกา*[3] ขนมเปี๊ยะไข่แดง ขนมซูเล่าเคี่ยวน้ำตาล*[4]

กลิ่นหอมหวนของขนมเหล่านั้นทำให้คนในตระกูลหลินและเพื่อนบ้านอย่างสองแม่ลูกตระกูลหลิวต่างพากันน้ำลายสอ

มีเพียงผู้เฒ่าหลินเท่านั้นที่ตั้งใจกินหมั่นโถวในมือ ส่วนคนอื่นกลับกลืนไม่ลง

“ท่านแม่ ข้าไม่อยากกินอันนี้” หลี่อวิ๋นเขวี้ยงหมั่นโถวในมือทิ้ง “ข้าอยากกินเหมือนพวกเขา”

หลินเอ้อร์นีบัดนี้จำคำสั่งของหลัวซื่อเมื่อคืนได้ขึ้นใจ นางถลึงตาใส่ลูกชายก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลูกแม่ อันที่จริงของที่เรากินก็อร่อยใช้ได้นะ มา ลองกินข้าวต้มนี่สิ”

นางก้มลงมองข้าวต้มน้ำใสในชาม ซึ่งมีข้าวไม่กี่เม็ดในนั้นด้วยความโกรธในใจ

ทว่าสามีของนางรีบดึงแขนเสื้อเพื่อตักเตือน จึงควบคุมความโกรธนั้นไว้ได้

แต่ใครจะคิดว่าลูกชายของนางกลับไม่เชื่อฟัง เขาโวยวายจนเกือบทำโต๊ะคว่ำ

ก่อนจะร้องไห้เสียงดังสนั่น “ข้าจะกินของบ้านหลังนั้น ข้าจะกิน”

เพี๊ยะ!

หลินเหลียงเถียนตบหน้าหลี่อวิ๋นเต็มแรง จนเขากลิ้งลงไปกองกับพื้น

“ไม่กินก็ไปยืนอยู่ตรงโน้น หากโวยวายเสียงดังอีกล่ะน่าดู!” เขาพูดเสียงเบา แต่หลี่อวิ๋นกลับไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงอีกเลย

หลินเอ้อร์นีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เมื่อมองดูชามข้าวต้มที่หกเลอะเทอะ ก็คิดเช่นกันว่าลูกของนางควรเป็นคนเก็บกวาด

หน่วนเป่าที่กำลังกัดเกี๊ยวเข้าปากคิดในใจว่า หลี่อวิ๋นคงจะกลัวหลินเหลียงเถียนไม่น้อย ดูเหมือนเจ้านั่นจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

เรื่องบางเรื่องผู้ใหญ่อาจไม่รู้ แต่เด็กด้วยกันนั้นรู้ดีแก่ใจ

เวลาหน่วนเป่าไม่มีเรื่องรีบร้อนอันใด นางมักจะกินข้าวค่อนข้างช้า และกินในปริมาณมาก

บางครั้งหลินซื่อกินข้าวจนล้างจานเสร็จ แต่หน่วนเป่ายังคงกินไม่เสร็จ

นางนั่งกินอย่างตั้งใจ ไม่ได้เล่นเลยแม้แต่น้อย โดยมีเสี่ยวลิ่วคอยช่วยเช็ดปาก และฉีสือเยี่ยนที่คอยป้อนข้าวอีกแรง

ตอนนี้ทั้งสามคนช่วยกันอย่างสามัคคีปรองดอง

“หน่วนเป่า หน่วนเป่า!” เสียงของหลิวเกิ่นเซิงดังขึ้นหน้าประตู เซียวจี้หลางที่กินข้าวเสร็จแล้ววิ่งออกไปเปิดประตูให้

“พี่เกิ่นเซิง น้องสาวยังกินข้าวอยู่ มีเรื่องอะไรหรือ?”

เซียวจี้หลางและหลิวเกิ่นเซิงสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก เพราะอายุไล่เลี่ยกัน พวกเขาเดินกอดคอกันเข้าไปในบ้าน

ในขณะที่หลิวเหลียงเถียนยืนมองทั้งสองเดินเข้าไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“พี่เกิ่นเซิง? ท่านปู่หลี่เจิ้งยอมปล่อยออกมาข้างนอกแล้วหรือ” หน่วนเป่าถามพลางยิ้มตาหยี

หลิวเกิ่นเซิงสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ช่วงนี้เขาเรียนคิดเลขกับเซียวเฉินหลาง ถึงขนาดที่ได้ยินตัวเลขแล้วอยากจะอาเจียนออกมาอย่างไรอย่างนั้น

“ท่านปู่บอกว่าช่วงนี้ในหมู่บ้านไม่มีเนื้อสัตว์เอาไว้กิน อยากจะเรียกทุกคนไปจับปลาด้วยกันน่ะ ไปด้วยกันสิ!”

หลิวเกิ่นเซิงไม่กล้าพูด ปู่ของเขาบอกว่าหากมีหน่วนเป่าอยู่ด้วยก็เหมือนกับเป็นเข็มทิศนำทางของทุกคน

เมื่อหน่วนเป่าได้ยินเรื่องรวมตัวสนุก ๆ จึงรีบวางชามข้าวในมือทันที “ไปสิ! พวกท่านพี่ไปด้วยกันนะ”

ในเมื่อมีหลี่เจิ้งอยู่ที่นั่นด้วย หลินซื่อจึงไม่กังวลมากนัก นางเพียงแค่กำชับให้ทุกคนสวมเสื้อผ้าหนา ๆ แล้วค่อยออกไป

แม้แต่หลิวเกิ่นเซิงยังถูกหลินซื่อบังคับให้สวมหมวกไปด้วย

“ไปไหนกันหรือ? พาพี่ชายกับพี่สาวไปด้วยสิ ครอบครัวเดียวกันต้องเล่นด้วยกันนะ”

หลัวซื่อยืนขวางพวกเขาอยู่หน้าประตูบ้าน พลางผลักเด็กตระกูลหลินทั้งสามไปด้านหน้า

หน่วนเป่ามองหลินเหลียงเถียนด้วยรอยยิ้มและสายตาท้าทาย

และใช่ เขากำลังโกรธขึ้นมาจริง ๆ

[1] สังหารด้วยมือประคอง หมายถึง การยกยอชมเชยคนคนหนึ่งมากเกินไป จนทำให้คนผู้นั้นหลงระเริงและก่อความผิดพลาดในภายหลัง

[2] โจ๊กแปดสมบัติ โดยทั่วไปใส่ข้าวเหนียวหรือข้าวเหนียวดำเป็นหลัก แล้วเติมด้วยถั่วเขียว ถั่วแดง ถั่วขาว ถั่วลิสง มันเทศ เม็ดบัว วอลนัท ลูกเกด นอกจากนี้ยังใส่ผลไม้แห้งและยาจีนอีกด้วย

[3] ขนมจ้งเกา คือเค้กข้าวชนิดหนึ่ง

[4] ขนมซูเล่าเคี่ยวน้ำตาล เป็นนมตุ๋นใส่ไวน์ข้าวหวานและใส่น้ำตาล โรยหน้าด้วยธัญพืชหรือผลไม้