เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 167 ความยากลำบากของภรรยาทหาร

บทที่ 167 ความยากลำบากของภรรยาทหาร

ซุนตั่งฮวาพูดว่า “ตอนที่ฉันเพิ่งเข้ามาในค่ายทหาร ก็ได้ยินเรื่องราวของพี่สะใภ้มาแล้ว ตอนที่พี่สะใภ้ตั้งครรภ์ รองผู้บัญชาการเว่ยก็ไม่ได้ปฏิบัติกับคุณดีนัก แต่คุณค่อย ๆ ชนะใจรองผู้บัญชาการเว่ยได้ ดูแลลูกทั้งสามคนได้ดีมาก และยังไม่ทิ้งอาชีพการงาน กลายเป็นผู้หญิงที่เก่งกาจที่สุดในค่ายของเรา!”

หลิวถวนหยวนส่ายหน้า “เกินจริงไปแล้ว!”

ซุนตั่งฮวามองหลิวถวนหยวนด้วยสีหน้าชื่นชม “โดยเฉพาะตอนที่พี่สะใภ้เจรจาธุรกิจกับพวกผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ดูเท่มากเลย นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าพวกเราผู้หญิงก็สามารถมีอาชีพการงานของตัวเองได้เหมือนผู้ชาย ไม่ใช่แค่เป็นเบี้ยล่างของผู้ชาย”

ใบหน้าของซุนตั่งฮวาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “พี่สะใภ้วางใจได้เลย ต่อไปฉันจะตั้งใจทำงานให้ดี!”

หลิวถวนหยวนยิ้ม ความกระตือรือร้นของซุนตั่งฮวาทำให้เธอนึกถึงปี 2010 ตอนนั้นเธอเพิ่งเริ่มทำธุรกิจ ก็มีความมุ่งมั่นแบบซุนตั่งฮวาเช่นกัน

“ดีแล้ว เธอก็ตั้งใจทำงานไป ทำร้านเกี๊ยวให้ดีก่อน ถ้าในอนาคตมีโอกาสได้ซื้อร้านอาหารของรัฐฝั่งตรงข้ามคืนมา เธอกับหลี่หมิงก็จะได้เป็นเจ้าของ ช่วยฉันบริหารร้านอาหารด้วยกัน” หลิวถวนหยวนพูด

ซุนตั่งฮวาได้ยินแล้วถามว่า “พี่สะใภ้หมายถึงร้านอาหารของรัฐฝั่งตรงข้ามนั่นเหรอ?”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

“ร้านนั้นไม่มีคนไปกินจริง ๆ วันนี้ฉันเห็นแล้ว ทั้งวันมีแค่สองโต๊ะที่เข้าไปกิน แถมโต๊ะหนึ่งยังทะเลาะกับพี่ผางด้วย ฉันเห็นว่าลูกค้ากินไม่หมด อยากเอากลับบ้าน แต่พี่ผางไม่พอใจ ยังยืนด่าลูกค้าที่หน้าประตูว่าขี้เหนียว เขาจ่ายเงินซื้อมาแล้ว กินไม่หมด ทำไมจะเอากลับไปไม่ได้ ทุกวันนี้กินไม่อิ่มท้องกันอยู่แล้ว ต้องประหยัดกันทั้งนั้น!”

หลิวถวนหยวนหัวเราะและพูดว่า “แต่ก่อนคนที่ไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ ล้วนเป็นผู้นำใหญ่ ๆ เพื่อรักษาหน้า พวกเขาก็ไม่ได้กินให้หมดหรือนำอาหารที่เหลือกลับบ้าน พอมีคนห่ออาหารกลับ พวกเขาก็เลยไม่คุ้นเคยน่ะ”

ซุนตั่งฮวาคิดสักครู่แล้วพูดว่า “วันนี้ฉันคิดว่า พวกเราควรเตรียมใบข้าวโพดสะอาด ๆ ล้างให้สะอาดแล้วนึ่งตากให้แห้ง พับเป็นแผ่น ๆ ก็จะใช้ห่อเกี๊ยวได้ และไม่ติดกันด้วย สำหรับคนที่กินไม่หมดและอยากนำกลับไปกินครั้งหน้า ก็สามารถนำกลับไปได้”

หลิวถวนหยวนมองซุนตั่งฮวาด้วยความชื่นชม ไม่คิดว่าซุนตั่งฮวาคนนี้จะคิดได้เร็วขนาดนี้ เพียงแค่วันเดียวก็มองเห็นช่องทางมากมาย และยังคิดวิธีแก้ปัญหาได้อย่างชาญฉลาด

“ดีมาก เธอทำได้เลย!” หลิวถวนหยวนพูด “ถ้าทำได้ดี ฉันจะแบ่งผลกำไรให้เธอล่วงหน้าด้วย!”

ซุนตั่งฮวาได้ยินแล้วก็ยิ่งตื่นเต้น เธอยังเสนอความคิดอีกมากมาย เช่น ใช้จานขาวใหญ่ใส่เกี๊ยวน้ำ เพราะเกี๊ยวน้ำติดกันง่าย เธอจะทำแผ่นรอง ใช้ก้านข้าวฟ่างร้อยเป็นแผ่นรองสำหรับใส่เกี๊ยวน้ำ เป็นต้น

หลิวถวนหยวนขับรถไปพลางฟังไปพลาง รู้สึกพอใจมาก

หลิวถวนหยวนนำเกี๊ยวดิบกลับบ้าน เย็นนี้ไม่ต้องทำอาหารแล้ว แค่ต้มในหม้อก็กินได้เลย

เว่ยหนานหลินกินไปพูดไปว่า “เกี๊ยวเนื้อแกะนี่อร่อยจริง ๆ แต่เกี๊ยวดิบนี่เอากลับมายังไง ไม่ยุบหรอ?”

“โรยแป้งข้าวเจ้าดิบรอบ ๆ ก็จะไม่ติดกันแล้ว ซุนตั่งฮวายังบอกว่าจะใช้วิธีนี้ขายเกี๊ยวดิบด้วย ถูกกว่าสองเหมา แบบนี้ก็ไม่ต้องใช้พื้นที่ในร้าน สามารถซื้อได้มากขึ้นด้วยนะ” หลิวถวนหยวนพูด

“ตั้งแต่กลับมา เธอพูดถึงซุนตั่งฮวาหลายครั้งแล้ว ดูเหมือนเธอจะชอบคนคนนี้มากนะ!” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “เห็นเธอแล้วเหมือนเห็นตัวเองเลยน่ะ!”

หลิวถวนหยวนพูดถึงตัวเองที่กำลังเริ่มต้นธุรกิจในศตวรรษที่ 21 แต่เว่ยหนานหลินที่ได้ยินกลับคิดว่าพูดถึงตัวเธอในตอนนี้

สายตาของเว่ยหนานหลินวูบไหวเล็กน้อย เขาพูดเสียงเบา “เธอยังยืนยันจะหย่าอยู่เหรอ?”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “ตอนนี้ก็ยังคิดอย่างนั้นอยู่นะ”

เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไร พลันเงียบไปครู่หนึ่ง

ในช่วงหลายวันต่อมา หลิวถวนหยวนยุ่งอยู่กับการขายพัดลม ซุนตั่งฮวายุ่งอยู่กับร้านเกี๊ยว แม้แต่ร้านเซาข่าวตอนกลางคืนของหลี่หมิงก็ค่อย ๆ เข้าที่เข้าทาง

วันหนึ่ง ขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังกินอาหารเย็นอยู่ เธอจ้องมองเว่ยหนานหลิน แล้วถามขึ้นมาว่า “อาการบาดเจ็บของนายดีขึ้นมากแล้ว เมื่อไรจะไปทำงานล่ะ?”

ในช่วงหลายวันนี้ เด็กทั้งสามคนหายดีแล้ว อยู่ในความดูแลของพี่สะใภ้หลิน เว่ยหนานหลินจึงว่าง เขาตามหลิวถวนหยวนไปที่ร้านสะดวกซื้อทั้งวัน ไม่ทำอะไรเลย แค่นอนอาบแดดบนเก้าอี้เหมือนคนว่างงาน

เว่ยหนานหลินมองเธอ “ผมพักผ่อนอีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ?”

หลิวถวนหยวน พูดเสียงเรียบ “ก็ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก แค่กลัวว่านายจะเสียงานน่ะ”

เว่ยหนานหลินกล่าวว่า “สิบกว่าปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยได้พักร้อนเลย คราวนี้เลยอยากจะพักผ่อนให้เต็มที่สักหน่อย”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง มองดูเว่ยหนานหลินแล้วถามว่า “เป็นเพราะร่างกายไม่สบายหรือเปล่า นายอยากไปตรวจร่างกายอีกครั้งไหม ถึงแม้บาดแผลภายนอกจะหายแล้ว แต่อาจจะมีอาการบาดเจ็บภายในก็ได้…”

“ร่างกายของผมไม่เป็นไรหรอก แค่เหนื่อยมากเท่านั้นเอง เลยอยากพักผ่อนสักหน่อย จะได้อยู่กับเธอและลูก ๆ อย่างเต็มที่!” เว่ยหนานหลินกล่าว

หลิวถวนหยวนไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้ จึงปล่อยให้เว่ยหนานหลินทำตามที่ต้องการ แต่ไม่คาดคิดว่าพอถึงตอนกลางคืน เว่ยหนานหลินก็ได้รับคำสั่งจากกองทัพ

คำสั่งมาถึงในยามดึก หวังเฉิงเว่ยรับโทรศัพท์แล้วมาเคาะประตูบ้านของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนกลัวว่าลูกทั้งสามคนจะตกใจ จึงรีบลงจากเตียงไปอุ้มลูก ๆ ไว้

เว่ยหนานหลินรีบเดินไปเปิดประตู

“ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้!” หวังเฉิงเว่ยกล่าว

ดวงตาของเว่ยหนานหลินวาบขึ้นชั่วครู่ ด้วยประสบการณ์ทหารกว่าสิบปี เขารู้ว่าครั้งนี้ต้องเป็นภารกิจพิเศษแน่ ๆ แต่นึกถึงจดหมายเลือดที่ยังไม่ได้สืบหาเจ้าของ…

“เว่ยหนานหลิน นายเหม่ออะไรอยู่?” หวังเฉิงเว่ยเห็นเว่ยหนานหลินยืนนิ่งไม่ขยับ จึงรีบพูดว่า “การปฏิบัติการกลางดึกแบบนี้ ความสำคัญของภารกิจครั้งนี้ ฉันยังต้องอธิบายอีกเหรอ? นายไม่ใช่ทหารใหม่นะ!”

เว่ยหนานหลินตอบกลับ “ให้เวลาฉันสามสิบวินาที!”

หวังเฉิงเว่ยมองหลิวถวนหยวนที่กำลังอุ้มเด็กอยู่แวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินจากไปก่อน

เว่ยหนานหลินปิดประตู หันกลับมา แล้วพูดเสียงเบากับหลิวถวนหยวนที่อยู่ตรงระเบียงทางเดินว่า “ฉันไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร แต่เธอต้องสัญญากับฉันว่า อย่าอยู่คนเดียว ถ้าออกไปในเมืองให้พยายามพาเสี่ยวหยางไปด้วย และถ้าเจอโจรปล้น ให้ยอมมอบเงินไป รักษาชีวิตไว้ก่อน!”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้า “นายวางใจเถอะ ฉันรู้แล้ว!”

เว่ยหนานหลินมองเด็ก ๆ แวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกไป

หลิวถวนหยวนตกใจเล็กน้อย คิดจะหยิบเสื้อผ้าสองสามชุดให้เขาเปลี่ยน พอวิ่งตามออกไป รถบรรทุกทหารก็ออกจากค่ายทหารไปแล้ว เห็นแค่ราง ๆ ว่าด้านหลังรถบรรทุกคันใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน

หลิวถวนหยวนยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกบอกไม่ถูกในใจ

“นี่ก็ไม่รู้ว่าจะไปนานแค่ไหนอีก!” หวังหมิ่นยืนอยู่หน้าประตู มองรถที่แล่นห่างออกไป อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

พี่สะใภ้หลินพูดว่า “พวกเราได้แต่รอ จริง ๆ แล้วรอไปรอมาก็ชินเอง!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นผู้หญิงแต่ละบ้านอุ้มลูก ๆ ไว้ในอ้อมแขน สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ทุกคนต่างจ้องมองออกไปนอกลานบ้านใหญ่อย่างใจจดใจจ่อ เธอถอนหายใจ นี่แหละคือความยากลำบากของการเป็นภรรยาทหาร