เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 209 ผมจะไม่หย่ากับเธอหรอก!

บทที่ 209 ผมจะไม่หย่ากับเธอหรอก!

“เรื่องนี้ผมจะคอยระวังเอง!” เว่ยหนานหลินพูด แต่ก็ยังอยากลองดู “หรือว่าให้พ่อแม่ของผมลองดูสักครั้ง พวกเขาจะมาตอนที่เราออกไปข้างนอก แล้วพอเธอกลับมาพวกเขาก็จะกลับไปแล้ว จะไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเรา”

หลิวถวนหยวนไม่มีความเห็นอะไรเกี่ยวกับพ่อแม่ของเว่ยหนานหลิน เพียงแค่ไม่อยากให้ทั้งสองคนผูกพันกับเด็กมากเกินไปเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเวลาที่ต้องจากกัน พวกเขาก็จะรู้สึกเสียใจ

“ฉันคิดจริง ๆ ว่าเด็กควรอยู่กับคนหนุ่มสาวจะดีกว่า จะได้เรียนรู้อะไรบ้าง” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินเงยหน้าขึ้น “แต่คนนอกเลี้ยงเด็กก็ไม่เหมือนปู่ย่าตายายเลี้ยงเองนะ”

หลิวถวนหยวนไม่อยากโต้เถียงกับเว่ยหนานหลินอีก ดูเหมือนว่าเธอจะต้องหาทางหาคนเองแล้ว ถ้าไม่ได้ก็ต้องพาเด็กเข้าเมืองในตอนกลางวัน ยังไงที่นั่นก็อยู่ได้

เว่ยหนานหลินเห็นหลิวถวนหยวนไม่พูดอะไร เขาก็รู้ว่าหลิวถวนหยวนไม่อยากโต้เถียงกับเขา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือออกไปจับมือของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนกำลังเก็บผ้าอ้อมที่อยู่ข้าง ๆ อยู่ดี ๆ ก็ถูกคนจับมือไว้ เธอตกใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเว่ยหนานหลิน “ทำอะไรน่ะ?”

“เธอไม่ยอมให้พ่อแม่ผมดูแลลูก นั่นหมายความว่าเธอตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าถ้าหย่ากันจะพาลูกทั้งสามคนไปด้วย?” เว่ยหนานหลินถามพลางมองตาหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนไม่คิดว่าเว่ยหนานหลินจะพูดตรง ๆ แบบนี้ ก็ดีเหมือนกัน พูดกันให้เข้าใจจะได้ไม่ต้องทรมานแบบนี้

“เว่ยหนานหลิน ถ้าเราหย่ากัน ฉันจะพาลูกทั้งสามคนไปด้วย” หลิวถวนหยวนพูด “ดังนั้นฉันคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ ไม่ให้คุณพ่อคุณแม่ต้องเสียใจดีกว่า”

“หลิวถวนหยวน ผมจะไม่หย่า!” ก่อนหน้านี้เว่ยหนานหลินยังไม่ได้คิดดี ยังอยากรักษาศักดิ์ศรีเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เหลืออยู่ แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว การหย่าร้างหมายถึงการสูญเสียแม่ลูกทั้งสี่คน เว่ยหนานหลินได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นอย่างลึกซึ้งแล้ว เมื่อได้เกิดใหม่ เขาจะต้องคว้าความสุขที่มีอยู่ตอนนี้เอาไว้ ไม่มีทางที่จะปล่อยให้หลิวถวนหยวนและลูก ๆ ทั้งสี่คนจากเขาไปอีก

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง “นายพูดว่าอะไรนะ?”

“ผมบอกว่าผมจะไม่หย่ากับเธอ ไม่ว่าเธอจะหาเงินได้หนึ่งหมื่นหยวนหรือไม่ก็ตาม ผมไม่ยอมหย่า!” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ไม่หย่า รั้งพวกเธอแม่ลูกทั้งสี่คนไว้ แล้วหลินม่านม่านจะทำอย่างไร ถ้าเป็นแบบนี้ ทุกคนก็จะเจ็บปวด

“ลูก ๆ เป็นของผม ผมมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ใครดูแลลูก” เว่ยหนานหลินเงยหน้าขึ้น แข็งกร้าวขึ้นมาครั้งหนึ่ง “ถ้าพี่สะใภ้หลินเปิดเทอมแล้ว พ่อแม่ของผมก็จะมาดูแลลูก”หลิวถวนหยวนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เว่ยหนานหลินไม่อยากคุยแล้ว เขาขึ้นเตียงนอน

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว

ในตอนกลางคืน หลิวถวนหยวนนอนไม่หลับ ในหัวของเธอวนเวียนไปมาด้วยคำพูดของเว่ยหนานหลิน เขาไม่อยากหย่าแล้วเหรอ? แล้วหลินม่านม่านจะทำอย่างไร?

หลิวถวนหยวนพลิกตัวมา มองแผ่นหลังของชายที่หันหลังให้เธอ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปแตะ “เว่ยหนานหลิน ฉันอยากคุยกับนาย”

เว่ยหนานหลินหันตัวกลับมา กอดหลิวถวนหยวนไว้ทันที ริมฝีปากของเขาจูบลงบนริมฝีปากของหลิวถวนหยวน หญิงสาวตกตะลึงไปชั่วขณะ เธอพยายามจะผลักเว่ยหนานหลินออกไป แต่กลับถูกเขารวบแขนไว้แน่น เธอไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย

จุมพิตของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ และความเด็ดเดี่ยว เขาจูบริมฝีปากของหญิงสาว เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ต่อต้านและละลายอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว ตัวเขาเองก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาค่อย ๆ พิงไหล่ของเธอ และหายใจเบา ๆ

“หลิวถวนหยวน เธอยั่วยวนผมแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำตัวเองด้วย เธอคิดจะพาลูกของผมไปแต่งงานกับคนอื่นเหรอ ไม่มีทาง!” เว่ยหนานหลินกัดฟันพูดข้างหูของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนเบิกตากว้าง อะไรกันวุ่นวายไปหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ใช่เขากับหลินม่านม่านที่คลุมเครือจะหย่ากันหรอกเหรอ? แถมยังบอกว่าคืนนั้นถูกบังคับอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอก็เต็มใจจะพาลูกทั้งสามคนจากไปอย่างสะอาดสะอ้าน ทำไมเขาถึงไม่ยอมล่ะ?

เว่ยหนานหลินกอดหลิวถวนหยวนไว้แน่น ไม่ให้เธอมีโอกาสต่อต้านใด ๆ เลย หลิวถวนหยวนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เว่ยหนานหลินก็จูบเธอเสียก่อน ในที่สุดหลิวถวนหยวนก็ยอมแพ้ อีกทั้งเป็นเวลาดึกดื่นค่ำคืนแล้ว ทั้งสองคนต่างก็ง่วงนอน สุดท้ายจึงผล็อยหลับไปอย่างงัวเงีย

วันรุ่งขึ้นตอนเช้า เมื่อหลิวถวนหยวนตื่นนอน เธอก็เห็นว่าอาหารถูกทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เว่ยหนานหลินไม่อยู่บ้าน มีคนบอกว่าเขาไปที่กองทัพ

“ไปกองทัพทำไม?” หลิวถวนหยวนถาม “เขาไม่ได้ลาพักร้อนหรอกเหรอ?”

“เขาบอกว่าเจอปัญหายากเข้าแล้ว ใครจะรู้ล่ะ เรื่องของกองทัพล้วนเป็นความลับทั้งนั้น!” พี่สะใภ้หลินกล่าว “รองผู้บัญชาการเว่ยเป็นกำลังสำคัญ ถ้ามีปัญหาทางเทคนิคที่แก้ไม่ได้ ทุกคนก็จะไปหาเขา”

หลิวถวนหยวนกลับรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เมื่อไม่กี่วันก่อนยังบอกว่าจะผ่านการประเมินก่อนถึงจะกลับไป ไม่รู้ว่าอาการฝันร้ายตอนกลางคืนของเว่ยหนานหลินจะส่งผลกระทบต่อการทำงานหรือเปล่า

แต่พอคิดแบบนี้ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนเว่ยหนานหลินไม่ได้ฝันร้าย กลับกันคนที่ฝันร้ายกลับเป็นเธอเอง!

หลิวถวนหยวนนึกถึงตรงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะลูบริมฝีปากของตัวเอง

“เมื่อคืนพวกเธอทะเลาะกันหรือเปล่า?” พี่สะใภ้หลินเห็นหลิวถวนหยวนเหม่อลอย จึงอดไม่ได้ที่จะถามหลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นมอง “ไม่มีอะไรหรอก!”

เมื่อคืนนั้นไม่นับว่าเป็นการทะเลาะกัน แม้ว่าจะมีการโต้เถียงกันบ้างก็ตาม!

“ตอนเช้าตอนที่รองผู้บัญชาการเว่ยขึ้นรถ ฉันเห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยดี ไม่มีรอยยิ้มเลย!” พี่สะใภ้หลินถอนหายใจพูด “ถวนหยวน ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด และเป็นคนจบมหาวิทยาลัย ไม่เหมือนพวกเรา แต่ในเมื่อพวกเธออยู่ด้วยกันแล้ว มีลูกด้วยกันถึงสามคนแล้ว ก็ควรจะใช้ชีวิตด้วยกันให้ดี ๆ อย่าสร้างปัญหาเลย!”

พี่สะใภ้หลินหยุดพูดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “ผู้นำก็ชอบให้ครอบครัวของลูกน้องมั่นคงนะ ถ้าครอบครัวไม่มั่นคง มันจะส่งผลกระทบต่อความก้าวหน้าของผู้ชายด้วย”

หลิวถวนหยวนรู้ว่านี่เป็นคำพูดจากใจจริงของพี่สะใภ้หลิน เหมือนกับกรณีของผู้กองหลิน เพราะน้องชายของภรรยาจะหย่า แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ พี่สะใภ้หลินก็ไม่เคยสร้างปัญหากับผู้กองหลินเลย”พี่สะใภ้หลิน ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะพยายามควบคุมตัวเองให้มากที่สุด!” หลิวถวนหยวนกล่าว

พี่สะใภ้หลินพยักหน้า “ขอแค่เธอไม่โกรธฉันที่ยุ่งเรื่องของคนอื่นก็พอแล้ว!”

หลิวถวนหยวนส่ายหัว

วันนี้เครื่องบันทึกเสียงที่เฉินก่างเฉิงขนส่งมาจากเซินเจิ้นกำลังจะมาถึง หลิวถวนหยวนต้องไปรับสินค้า เช้านี้เขากินอาหารเช้าแบบลวก ๆ หลังจากให้อาหารเด็ก ๆ จนอิ่มแล้วก็เตรียมตัวออกจากบ้าน

“ถวนหยวน ถ้าคุณปู่คุณย่าของเด็ก ๆ มาอีก…” พี่สะใภ้หลินมองหลิวถวนหยวน “จริง ๆ แล้วฉันก็ห้ามพวกเขาไม่ได้นะ”

“ไม่เป็นไร ถ้าพวกเขาอยากดูแลก็ปล่อยให้ดูแลไปเถอะ!” หลิวถวนหยวนพูด ก่อนที่จะหย่าร้าง เด็ก ๆ ก็ใช้นามสกุลของตระกูลเว่ยอยู่แล้ว ดังนั้นหลิวถวนหยวนก็รู้ว่าตัวเองห้ามไม่ได้

พี่สะใภ้หลินก็รับคำ

หลิวถวนหยวนขับรถไปที่สถานีรถโดยสาร รอรับสินค้า

เฉินก่างเฉิงบอกเวลาทางโทรศัพท์ว่าสิบโมง แต่พอถึงสิบโมงครึ่ง หลิวถวนหยวนก็ยังไม่เห็นต้าเฉียงมา

ในขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังกังวล กระจกหลังของรถเธอก็แตกเสียงดังปังทันทีทันใดหลิวถวนหยวนนั่งอยู่ในรถ เมื่อได้ยินเสียงดังก็ตกใจ เธอรีบลงจากรถทันที แล้วก็เห็นเงาคนวิ่งหนีไป สวมชุดดำทั้งตัว ในมือถือก้อนอิฐอยู่

“อย่าหนีนะ!” หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว รีบวิ่งไล่ตามไป

ในตอนนั้นเอง มีรถคันหนึ่งมาถึงสถานี มีคนลงมาจากรถคนหนึ่ง ซึ่งก็คือต้าเฉียงนั่นเอง