เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 210 รถถูกทุบ

บทที่ 210 รถถูกทุบ

ต้าเฉียงสะพายกระเป๋า มองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นหลิวถวนหยวน ก็ตั้งใจจะหาที่โทรศัพท์ แต่พอกำลังจะเดิน ก็เห็นหลิวถวนหยวนวิ่งเข้ามา

“คุณไปไหนมา?” ต้าเฉียงถามหลิวถวนหยวนที่วิ่งมาหอบแฮก ๆ

“เมื่อกี้มีคนทุบรถฉัน ฉันไปไล่ตาม แต่คิดอีกที กลัวจะคลาดกับนาย เลยกลับมา!” หลิวถวนหยวนพูด แล้วขวางต้าเฉียงไว้ “ไม่ใช่บอกว่าจะมาพร้อมรถเหรอ? แล้วรถกับเครื่องบันทึกเสียงล่ะ?”

ต้าเฉียงขมวดคิ้ว “ระหว่างทางเจอเรื่องนิดหน่อย ยางรถบรรทุกถูกกรีด ผมกลัวคุณจะกังวล เลยต้องขึ้นรถโดยสารที่ผ่านมาทางนี้มาก่อน โชคดีที่เธอยังไม่ไป”

“ผูกเชือกแล้วเหรอ?” หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองกระจกรถที่ถูกทุบแตก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกเราอาจจะถูกใครบางคนจับตามองอยู่!”

ต้าเฉียงก็คิดเช่นเดียวกัน แต่ใครกันที่มีความสามารถขนาดนี้ รู้เวลาและเส้นทางการขนส่งรถ รวมถึงเวลาที่หลิวถวนหยวนจะมารับสินค้าได้อย่างละเอียดขนาดนี้

“ตอนที่ผมออกมา ผมได้หาคนมาปะยางแล้ว แต่อาจจะต้องมาถึงเมืองเหวินเฉิงช้าไปหนึ่งวัน” ต้าเฉียงพูด “คืนนี้ผมจะพักที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมารับสินค้า”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า เธอเปิดประตูรถออกก่อน กวาดเศษกระจกแตกออก แล้วให้ต้าเฉียงนั่งด้านหน้า จากนั้นก็พาต้าเฉียงไปพักที่บ้านพัก

“ช่วงนี้ธุรกิจทางฝั่งนายเป็นยังไงบ้าง?” หลิวถวนหยวนถามระหว่างทาง “มีอะไรผิดปกติไหม?” ต้าเฉียงคิดอย่างละเอียดแล้วพูดว่า “ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะ… แม้ว่าจะมีความยากลำบากไม่น้อย แต่ตอนนี้เป็นธุรกิจใหม่ ทุกอย่างก็ต้องลองผิดลองถูกไป บางครั้งทำผิดพลาดก็เป็นเรื่องปกติ”

ต้าเฉียงพูดต่อว่า “จริง ๆ แล้วบนถนนเส้นนั้น มักจะเกิดเหตุการณ์ยางรถถูกเจาะบ่อย ๆ หมู่บ้านแถวนั้นบางแห่งก็อาศัยเรื่องนี้เลี้ยงชีพเลยนะ!”

หลิวถวนหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ “อาศัยการปะยางหาเงินเหรอ?”

ต้าเฉียงส่ายหัว “อาศัยการขโมยและปล้นต่างหาก! เมื่อยางรถถูกเจาะก็ไปต่อไม่ได้ การหาที่ปะยางต้องใช้เวลา บางครั้งตอนกลางคืนชาวบ้านพวกนั้นก็ฉวยโอกาสปีนขึ้นไปบนกระบะรถเพื่อขโมยของ ก่อนหน้านี้มีเจ้าของธุรกิจหลายคนที่รถถูกส่งออกไปแล้วโดนแบบนี้ ดังนั้นครั้งนี้ ผมเลยใช้แผ่นเหล็กห่อไว้ชั้นหนึ่ง ด้านนอกก็คลุมด้วยผ้าใบขนาดใหญ่ทั้งหมด ก่อนออกเดินทางก็สั่งกำชับคนขับรถสองคนให้ระวังให้ดี ตอนนี้คนขับรถคนหนึ่งก็อาศัยอยู่ในกระบะรถเพื่อเฝ้าดูอยู่นะ!”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว หวังว่าเรื่องยางรถถูกเจาะกับเรื่องที่กระจกรถของเธอถูกทุบวันนี้จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ไม่อย่างนั้นคิดแล้วก็น่ากลัวมาก

หลิวถวนหยวนอนุญาตให้ต้าเฉียงพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น และในช่วงเที่ยงได้นำอาหารมาให้เขาบ้าง

ต้าเฉียงก็เหนื่อยจริง ๆ เขานอนหลับอยู่ในบ้านทั้งวัน

หลิวถวนหยวนไปหาโจวหยางหลิน รถคันนี้ยังไม่ได้ซื้อมา เป็นเพียงการเช่าเท่านั้น เมื่อเกิดความเสียหายขึ้น ก็ต้องแจ้งให้เจ้าของเดิมทราบ เพื่อดูว่าจะซ่อมแซมอย่างไร

โจวหยางหลินกำลังส่งแขกออกจากประตู ในแสงแดดที่ประตู มีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปียืนอยู่ รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลา สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำ รองเท้าหนังขัดมันวาว สะพายกระเป๋ายาบนไหล่ เขากำลังพูดอะไรบางอย่างกับโจวหยางหลิน เมื่อเห็นหลิวถวนหยวน เขาอดไม่ได้ที่จะยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้มให้หลิวถวนหยวนแล้วก็สะพายกระเป๋ายาจากไป

หลิวถวนหยวนมองกระเป๋ายาบนตัวชายคนนั้นแล้วถามโจวหยางหลินว่า “คุณป่วยเหรอ?”

“ไม่ใช่!” โจวหยางหลินไม่ได้ตอบต่อ แต่มองหลิวถวนหยวนแล้วถามว่า “มีธุระอะไรเหรอ?”

“รถคุณโดนคนทุบ!” หลิวถวนหยวนพูดพลางชี้ไปที่รถหงฉีที่จอดอยู่ข้างนอก

โจวหยางหลินเดินเข้าไปดูแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หลิวถวนหยวนส่ายหัว “คนไม่เป็นไร แค่โดนคนทุบกระจกแตก กระจกนี่คงเปลี่ยนยากสินะ?”

ในยุคนี้ รถมีน้อย ยิ่งไม่มีอู่ซ่อมรถหรือศูนย์บริการอะไร กระจกแตกก็ไม่รู้จะไปซ่อมที่ไหน

“คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ส่วนรถก็ไม่เป็นไรหรอก” โจวหยางหลินถึงได้วางใจ “เห็นคนที่ทุบกระจกไหม?”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “เห็นแค่เงาด้านหลัง รูปร่างสูงผอม มือถืออิฐก้อนหนึ่ง เขาตั้งใจทุบแน่นอน”

โจวหยางหลินได้ยินหลิวถวนหยวนบรรยายลักษณะของคนคนนั้น ดวงตาหม่นลง พูดเสียงต่ำว่า “รถคันนี้คุณอย่าเพิ่งขับเลย งั้นแบบนี้ ฉันจะหารถให้คุณอีกคันหนึ่ง”

หลิวถวนหยวนถามว่า “ทำไมล่ะ?”

“รถต้องซ่อม แถวนี้ไม่มีที่ซ่อม ต้องไปเมืองหลวง กระจกก็หายาก ต้องรอ ไม่รู้ว่าจะซ่อมเสร็จเมื่อไร ตอนนี้คุณต้องเข้าออกบ่อย ๆ จำเป็นต้องใช้รถ ฉันจะรีบหารถมาให้คุณสักคัน” โจวหยางหลินกล่าว

หลิวถวนหยวนก็พยักหน้า

“แล้วจักรยานของคุณล่ะ? ก่อนที่รถจะมา ไม่กี่วันนี้คงต้องรบกวนคุณขี่จักรยานแล้วละ!” โจวหยางหลินพูด

“อยู่ในบ้านน่ะ คุณไม่ต้องสนใจฉันหรอก ฉันเดินกลับเองได้” หลิวถวนหยวนตอบโจวหยางหลินลังเลเล็กน้อยก่อนพูดว่า “วันนี้ฉันยุ่งจริง ๆ ดังนั้นฉันคงไม่ไปส่งคุณแล้ว คุณกลับบ้านเองนะ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า แล้วเดินไปที่บ้านเพื่อขี่จักรยาน

โจวหยางหลินมองเงาร่างของหลิวถวนหยวนที่เดินจากไป เขากำมือแน่น เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ยังไม่จบสิ้นเหรอ?

โจวหยางหลินเข้าบ้านแล้วขับรถออกไป จากนั้นก็ตามไปทางที่ชายหนุ่มคนนั้นไป

มีบางเรื่องที่เขาต้องจัดการเสียที!

หลิวถวนหยวนไปขี่จักรยาน และกลับบ้านหลังจากทำธุระเสร็จ

ระหว่างทางกลับบ้าน หลิวถวนหยวนรู้สึกอีกครั้งว่ามีคนกำลังตามเธอ

เธออดไม่ได้ที่จะปั่นจักรยานเร็วขึ้น

เมื่อเห็นประตูค่ายทหาร หลิวถวนหยวนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลดความเร็วในการปั่นจักรยานลง และหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง

เงาร่างหนึ่งวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้หลิวถวนหยวนมองอย่างละเอียด ร่างนั้นผอมสูง ดูคล้ายกับคนที่ทุบรถของเธอมาก

หลิวถวนหยวนมองไปด้านหลัง จนเกือบจะชนกับรถคันข้าง ๆ ที่กำลังแล่นมา

“มองอะไรอยู่?” เว่ยหนานหลินยื่นมือออกมา คว้าพวงมาลัยของหลิวถวนหยวนไว้แน่น เงยหน้ามองหลิวถวนหยวนที่กำลังมองซ้ายมองขวา

หลิวถวนหยวนชี้ไปที่เงาคนตรงนั้น “มีคนตามฉันมา!”

เว่ยหนานหลินทำสัญญาณมือทันที ทหารยามสองนายถือปืนวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ไปดูกันเถอะ!” เว่ยหนานหลินพูดขึ้น เขาขี่จักรยานนำหน้า ตามด้วยทหารสองนายที่ถือปืนตามหลังมา พวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หลิวถวนหยวนชี้ไป

หลิวถวนหยวนรู้สึกไม่สบายใจ จึงขี่จักรยานตามออกไปด้วย

ทั้งสี่คนไล่ตามออกไปเป็นระยะทางครึ่งลี้ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของคนคนนั้นเลย

หลิวถวนหยวนมองไปรอบ ๆ ทุ่งข้าวโพด ข้าวโพดส่วนใหญ่ถูกเก็บเกี่ยวไปแล้ว เหลือต้นข้าวโพดอยู่บ้างประปราย แต่ก็ไม่ง่ายที่จะซ่อนคนได้ คนที่วิ่งเร็วขนาดนั้น ต้องมีวิธีของตัวเองแน่ ๆ

“ระวังตัวไว้!” เว่ยหนานหลินสั่งทหารสองนาย

“ครับ รองผู้บัญชาการ!” ทหารทั้งสองรีบทำความเคารพและตอบรับ

เว่ยหนานหลินเดินเข้ามาข้างหน้า ยื่นมือมาจับแฮนด์รถจักรยานของหลิวถวนหยวน แล้วถามว่า “วันนี้ทำไมถึงขี่จักรยานมาล่ะ รถยนต์ของเธอล่ะ?”

หลิวถวนหยวนเล่าเรื่องที่กระจกรถถูกทุบแตกวันนี้ให้เว่ยหนานหลินฟัง ดวงตาหรี่ลงมืดมน “ช่วงนี้ถ้าเธอจะออกไปไหนบอกผมด้วย ผมจะไปด้วย!”

“นายไม่ไปกองทัพแล้วเหรอ?” หลิวถวนหยวนถาม

“จะพยายามไม่ไปให้มากที่สุดแล้วกัน” เว่ยหนานหลินตอบ

“ฉันไม่เป็นไรหรอก อาจจะเป็นเพราะร้านสะดวกซื้อทำให้มีคนไม่พอใจอีกแล้วละ” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไร เพียงแค่ช่วยหลิวถวนหยวนเข็นรถกลับบ้านตอนกลางคืน เว่ยหนานหลินไปหาผู้กองหลิน และพูดคุยกับผู้กองหลินในลานบ้านเป็นเวลานาน ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน