เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 10 สัญญาณเรียกร้อง

หลังจากที่ทานข้าวเรียบร้อยแล้ว มองออกไปด้าน

นอกความมืดก็เริ่มมาเยือนพอดี ท่านพ่อท่านแม่จึงพา

ข้าเข้านอน โดยข้านั้นนอนตรงกลางระหว่างท่านพ่อกับ

ท่านแม่ บ้านของท่านตาท่านยายนั้น มิได้ใหญ่มากนัก

เพียงแต่มีห้องนอนสองห้องที่ก่อนหน้านี้ คือห้อง

ของท่านแม่และห้องของท่านตาท่านยาย หลังจากท่าน

แม่แต่งออกไปก็ปิดห้องนั้นไว้ ท่านตาท่านยายมีอาชีพ

ปลูกผักปั่า หาของปั่าขาย นอกจากนี้ท่านตายังเป็น

พรานปั่า คอยดักจับสัตว์ไปขายเป็นครั้งคราวอีกด้วย

“ท่านแม่เจ้าขาา ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะ” เช้าวันใหม่ที่

แสนสดใสของข้า อือออ มาถึงสักที ในที่สุดข้าก็ไม่ต้อง

กังวลกับเสียงกร่นด่าของท่านย่าในยามเช้าแล้ว

“ตื่นแล้วหรือ ไปล้างหน้าล้างตาก่อน รอพ่อเจ้ากับ

ท่านตากลับมาจากปั่า จะได้กินข้าวกันนะลูก”

“เจ้าค่ะท่านแม่ แล้วท่านยายละเจ้าคะ” ข้าหัน

มองรอบๆ ตัวตอนนี้ มีแค่ท่านแม่ที่ยืนจัดโต๊ะอาหาร

เพียงผู้เดียว

“ท่านยายของเจ้า หลังจากทำกับข้าวเสร็จก็เดินไป

รดน้ำผักหลังบ้านแล้วล่ะ”

“อ่าาา ข้าอยากไปดูสวนผักเจ้าค่ะ” จริงสิ สวนผัก

บ้านข้ามีสวนผักนี่นา

“งั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วค่อยไปตามท่าน

ยายเจ้ามาทานข้าวด้วย”

“เจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปล้างหน้าเดี๋ยวนี้เลย” ในขณะที่

เปั่ยจินหันหลังเตรียมวิ่งนั้น ก็ได้มีเสียงของท่านยายดัก

ทางไว้เสียก่อน

“เจ้านี่นะ …ไปๆ อย่าวิ่งเล่า เดี๋ยวจะล้มเอา” หลิน

เหมยเอ่ยออกมาอย่างเอ็นดูในตัวบุตรสาวของตนเองยิ่ง

นัก เมื่อได้ออกมาจากที่แห่งนั้น บุตรสาวของนางก็ดูท่า

จะเปลี่ยนแปลงตนเองไปมากขึ้นเรื่อยๆ สดใสและร่าง

เริงมากขึ้นจริงๆ

“เจ้าค่ะท่านแม่”

หลังจากหลังหน้าล้างตาเสร็จ ข้าก็เดินไปหลังบ้าน

ก็เห็นว่าตอนนี้ท่านยายกำลังรดน้ำผักอยู่ ที่ข้าเห็นก็จะ

มี ผักกาด ผักคะน้า ผักหัวไชเท้า ที่กำลังเจริญเติบโต

อีกไม่นานน่าจะเก็บเกี่ยวได้แล้ว

“ท่านยายเจ้าขา ท่านแม่ให้หลานมาตามไปทาน

ข้าวเจ้าค่ะ”

“ได้ๆ เดี๋ยวยายรดน้ำผักแปลงนี้เสร็จจะตามไป”

“เจ้าค่ะ ท่านยายเจ้าขา หลานสงสัย” ข้าสงสัย

จริงๆ นะ ข้าว่ามันแปลกๆ

“สงสัยอะไรอย่างนั้นหรือ” ท่านยายวางบัวรดน้ำ

แล้วหันมามองทางข้า

“ทำไมสวนผักบ้านเรา ถึงได้อวบ สด ต้นใหญ่ แล้ว

ก็ดูน่ากินขนาดนี้ละเจ้าคะ”

“หืม อย่างงั้นหรือ ยายก็ไม่แน่ใจนะ” ท่านยาย

ทำท่าคิด

“มันสดแล้วก็ต้นอวบน่ากินมากๆ เลยนะเจ้าคะ”

มันน่ากินมากจริงๆ แตกต่างจากสวนผักที่หมู่บ้านข้า

มากจริงๆ

“คงจะเป็นเพราะว่าลำธารหรือเปล่า ลำธาร

หมู่บ้านเรา น้ำไหลมาจากปั่าหลังหมู่บ้านเรานะเสี่ยว

จิน”

“อ่าาาา ท่านยายหลานอยากไปดูลำธารจังเลยเจ้า

ค่ะ” ลำธารที่นี้ช่างมีสารอาหารเยอะเหลือเกิน ถึงทำให้

แปลงผักบ้านข้า อวบอิ่มเช่นนี้

“ได้ๆ เดี๋ยวไว้ยายจะพาไปตอนไปซักผ้าแล้วก็

อาบน้ำเล่น”

“เจ้าค่ะ ข้ารักท่านยายที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

หลังจากนั้นมินานนัก ท่านพ่อและท่านตาก้ได้

กลับมาทันเวลาอาหารเช้า

“ยายแก่ๆ ข้ากลับมาแล้ว” เสียงตะโกนของท่านปูั่

ดังมาจากหน้าบ้าน

“เสียงดังทำไมตาเฒ่า เดี๋ยวข้าไปแล้ว” ท่านยาย

ตะโกนตอบกลับท่านย่าไปเช่นเดียวกัน

“ไปกันเถอะเสี่ยวจิน”

“เจ้าค่ะ”

“เหนื่อยมั้ยเจ้าคะ ท่านพ่อ ท่านพี่” ท่านแม่ถาม

ขณะรับไก่ปั่าที่จับได้ไปเก็บไว้ในครัว

“น้ำเจ้าค่ะ ท่านตาหลานตักให้”

“เสี่ยวจินของตาน่ารักจริงๆ เลย”

“ท่านพ่อน้ำเจ้าค่ะ” หลังจากให้ท่านตาแล้ว ข้าก็

ต้องเอาให้ท่านพ่อเช่นเดียวกัน เกิดท่านพ่อน้อยใจ

ขึ้นมาแผนข้าก็ล่มกันพอดี อิอิ

“ขอบใจมากจินเออร์”

“มาๆ ล้างเนื้อล้างตัวแล้วไปทานข้าวกันเถิด”

หลังจากนั้นทุกคนก็ได้มาล้อมวงทานข้าวกัน วันนี้

ท่านพ่อและท่านตาได้ไก่ฟั้ามา สามตัวเพียงเท่านั้น ซึ่ง

ท่านตาจะนำไปขาย เพราะที่บ้านไม่ได้ขาดแคลนเนื้อ

เนื่องจากเวลาที่ท่านตาเข้าปั่า มักจะได้หมูปั่ากลับมา

หมูปั่ามีเนื้อมาก เหมาะแก่การถนอมอาหารเก็บไว้กิน

ยามหน้าหนาว ท่านตาจึงไม่ได้นำไปขาย

“ท่านพ่อเจ้าขา ลูกอยากเข้าปั่าด้วยจังเลย”

“หืม ไม่ได้หรอกจินเออร์ปั่าแถวนี้พ่อไม่คุ้นชิน”

“เจ้าไม่คุ้น แต่ข้านะคุ้น” ท่านตาหันไปตอบท่าน

พ่อ

“ท่านตาให้จินเออร์ไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ” จิน

เออร์หันไปทำท่าทางน่ารักๆ อ้อนคนตรงหน้าที่กำลัง

มองมา

“ได้ๆ ตาพาเจ้าไปแน่นอน” เปั่ยตงหลินตอบกลับ

หลานสาวตนเองออกไป พร้อมกับหันไปยิ้มให้หนึ่งที

ทำเอาซานหลงถึงกับส่ายหัวให้กับกิริยาเอาอกเอาใจ

เช่นนี้

‘ท่านตา ท่านนะหลงในความน่ารักของข้าแล้วล่ะ’

“ตาแก่ เจ้าจะไม่ถามพ่อแม่ของเสี่ยวจินก่อนหรือ

ไง”

“ต้องถง ต้องถามอันใดกันหรือ หลานข้าเจ้ามี

ปัญหาหรือ อาซาน”

“ไม่มีขอรับ ข้าแล้วแต่ท่านพ่อเลย” ซานหลงเห็น

ว่ามีคนเอ็นดูบุตรสาวของตนก็ยินดีให้นัก อีกทั้งคนที่

เอ็นดูก็เป็นถึงท่านตาของนางที่มีฝีมือเก่งกาจ จึงยินดี

เสียมากกว่า

“ฮ่า ๆ ดีๆ เจ้าเล่าหลินเออร์ พ่อจะพาหลานไปเข้า

ปั่าได้หรือไม่”

“ถ้าอาซานไปด้วย ยิ่งมากคน ลูกก็ไม่ขัดเจ้าค่ะ

ท่านพ่อจะได้มิต้องพะว้าพะวง หากจำเป็นต้องต้องทำ

การใดในปั่า”

“ดีๆ ชีวิตข้า ตายตาหลับแล้ว มีลูกมีหลาน แล้วก็มี

เจ้ายายแก่ เคียงข้าง ฮ่า ๆ”

“แล้วข้าละขอรับท่านพ่อ”

“เออๆ มีเจ้าด้วยอาซานบุตรเขยของข้า”

“ฮ่าๆ” ท่านแม่และท่านยายถึงกับหัวเราะออกมา

ในความแง่งอนของพ่อตาและบุตรเขย แม้เพียงเล็กน้อย

แต่ก็ทำให้รู้ว่าตระกูลเปั่ยยังคงเป็นที่ยึดเหนี่ยวและที่พึง

พิงให้กับพวกเขาได้จริงๆ

หลังจากทานข้าวเจ้าเสร็จ ท่านพ่อท่านตาก็พากัน

เข้าไปนอนพัก ครึ่งชั่วยาม หลังจากนั้นจึงจะเข้าไปใน

แปลงนา และแปลงผัก แปลงนาของท่านตามีขนาดสาม

หมู่ โดยอยู่บริเวณหลังตัวบ้าน โดยกั้นกลางระหว่าง

แปลงผักที่ท่านยายปลูก ขนาดหนึ่งหมู่

เมื่อถึงยามอุ้ย (13.00-14.59 น.) ท่านพ่อและท่าน

ตา ก็พากันกลับมาจากแปลงนาและแปลงผัก เพื่อ

เตรียมตัวพาข้าเข้าปั่า ถามว่าทำไมข้าถึงร่ำร้องเข้าปั่า

ข้ามิแน่ใจ รู้แค่ว่า ข้าต้องรีบเข้าไปในปั่าให้ได้เร็วๆ ลาง

สังหรณ์กระมัง

“หลานรัก เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือยัง”

“พร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ข้านะพร้อมยิ่งกว่าพร้อม

“ท่านพ่อละเจ้าคะพร้อมหรือยัง” ข้าถามท่านพ่อ

อกไป เช็คความพร้อมอีกรอบก่อนจะเข้าปั่า

“หึหึ ไปกันเถอะเจ้าตัวแสบ”

“ดูแลตัวเองกันดีๆ นะตาแก่”

“จ้าๆ”

“ฝากลูกด้วยนะเจ้าคะท่านพี่”

“ได้ หลินเออร์เจ้ากับท่านแม่ก็ดูแลตัวเองดีๆ พี่กับ

ท่านพ่อจะรีบกลับมา”

“ข้าลาเจ้าค่ะเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะเก็บผักมาฝาก

ท่านเยอะๆ เลย”

เข้าปั่ารอบนี้ ข้าต้องได้ของดีกลับมาแน่นอน ข้า

สัมผัสได้ อิอิ