เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 12 หาเงินเข้าบ้าน
เจ้ากระต่ายน้อยที่ได้ยินเสียงกรีดร้องอันแสบแก้วหู
ออกมานั้น จึงทำได้เพียงเหลือบมองด้วยหางตาและเอ่ย
ปากออกไป
“เขตเวทย์พลางตาของข้าเอง” เจ้ากระต่ายน้อย
ตอบพลางเอาขาหน้าของตนเองอุดหูไปพลาง
“ห๊าา เจ้ามีพลังด้วยหรอ” เจ้ากระต่ายโคตรเท่ห์
สุดๆ ไปเลย
“ข้าเป็นสัตว์วิเศษเชียวนะ แค่นี้จิ๊บ ๆ ” เจ้ามองข้า
เป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย
“แล้วทำไมต้องกางเขตเวทย์ด้วยละ” เปั่ยจินเอ่ย
ถามออกมาด้วยความสงสัย
“เพราะข้าต้องการคุยกับเจ้าไงล่ะ”
“คุยดีๆ ก็ได้นี่” เปั่ยจินเอ่ยออกมา
“เหอะะ อยากให้คนอื่นเค้าเห็นรึไง”ยัยเด็กทึ่ม
เอ๊ยยย
เจ้ากระต่ายเอ่ยออกมาด้วยความปลง ในชะตา
กรรมของตนเอง ที่ต้องมาอยู่กับเจ้านายขี้สงสัยและ
แปลกประหลาดเช่นนี้ เพียงแต่เปั่ยจินก็ยังไม่หมดข้อ
สงสัยง่ายๆ
“แบบนี้ท่านตากับท่านพ่อก็ไม่เห็นข้านะสิ ข้า
หายไปแบบนี้ท่านต้องห่วงข้าแน่ ๆ เลย”
“เงียบก่อนได้มั้ย แล้วฟังข้า ยัยเด็กอัปลักษณ์”
“อือ เงียบก็ได้ เจ้าตัวอัปลักษณ์” หึ ทำไมชอบว่าข้า
อัปลักษณ์นักนะ ข้าก็แค่ตัวผอมบาง หนังติดเนื้อ เนื้อ
ตัวหยาบกร้านจากการทำงานหนักแค่นั้นเอง คอยดู
เถอะ หลังจากนี้ข้าจะกินเอาให้กลิ้งได้ไปเลย เหอะ
“ตอนนี้ทุกคนเห็นแค่เจ้ากำลังนอนหลับอยู่ เท่านั้น
แหละ” นอนท่าทางน่าเกลียดมาก น้ำลายไหลยืดเชียว
ฮ่า ๆ ชอบเถียงข้าดีนัก ประโยคหลังเพียงแค่เอ่ยในใจ
เท่านั้น หากให้เจ้าเปั่ยจินรู้คงโวยวายมิหยุดเป็นแน่
“อ่อ ละยังไงต่อ” เปั่ยจินยังคงถามออกไป
“เจ้าก็ต้องนำข้ากลับบ้านด้วยนะสิ ที่เหลือข้าจะ
สอนเจ้าเอง”
หลังจากนั้นก็เป็นการพูดคุยกันของหนึ่งมนุษย์และ
หนึ่งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อตกลงกันได้แล้ว เปั่ยจินจึง
ยินยอมที่จะให้เจ้าสัตว์สองหูตนนี้ เข้ามาอยู่ร่วมกับ
ครอบครัวตนเองด้วย
“ว่าแต่เจ้ามีชื่อหรือยัง” เปั่ยจินถามออกไป
“อืมม เอาเป็นจินหลง ข้าชื่อจินหลง เท่ห์ใช่มั้ยล่ะ”
“อ่อ หลงเออร์ ชื่อดีๆ” ข้าคิดว่าจินหลงมันไม่
น่ารักเท่าหลงเออร์หรอกนะ เพราะข้ายังชื่อจินเออร์เลย
เจ้าชื่อหลงเออร์น่ารักแล้ว
“จินหลงต่างหากเหล่า มาหลงอง หลงเออร์อันใด
กัน”
“ได้ๆ หลงเออร์ก็หลงเออร์ ข้ารับปากแต่เจ้าอย่า
ลืม สมุนไพรของข้าล่ะ” ข้าไม่ทวงไม่ได้หรอกนะ ฮี่ๆ
ความร่ำรวยฉบับคนโกงเลยหนา ทำไมข้าจะไม่ใช้
สูตรลับฉบับคนโกงบทที่หนึ่ง ก็คือการร่ำรวยจาก
สมุนไพรหายากอย่างไรเล่า
“อ่ะนี่ เห็ดหลินจือแดง ดอกเดียวก็พอ…” จินหลง
หยิบเห็ดหลินจือแดงเพียงดอกเดียวให้นาง จริงๆ มันมี
หลายดอกนั้นแหละ เพียงแต่เจ้ากระต่ายน้อยก็ยังต้อง
บำเพ็ญตนเช่นกัน เช่นนั้นจึงจะเก็บไว้กินเล่นบ้าง
อะไรบ้าง
“ข้าขอสี่ดอก ข้าจะเอาไปขาย เถอะนะจินหลงคน
เท่ห์ ข้าจะได้เริ่มธุระกิจของข้าสักที” เปั่ยจินพยายาม
เอ่ยออกไป แสดงสายตาออดอ้อนไปด้วย
“นอกจากจะอัปลักษณ์แล้ว เจ้ายังโลภมากอีกงั้นรึ”
จินหลงเอ่ยออกมา พร้อมกับหรี่ตาตั้งคำถามไปยังเปั่ย
จิน
จินหลงที่ได้ฟังว่าตนจะอดกินโสมจึงบ่นออกมา แต่
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่มีมันก็จะยกให้เปั่ยจินทั้งหมดนั้นแล
เพียงแต่มิได้พูดออกไป ทำเอาเปั่ยจินถึงกับสะบัดหน้า
หนีใส่ทันที
“เชอะ เช่นนั้นข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว จะออกไปได้รึ
ยัง” หลังจากตกลงเรื่องสมุนไพรกันได้แล้วเปั่ยจินและ
จินหลงก็พากันออกจากเขตเวทย์ที่กางไว้
“ออกก็ออก ใครจะอยากอยู่กับเจ้านานๆ กัน” ข้า
พูดพลางพร้อมกับคลายเขตเวทย์ออก
เมื่อข้าออกจากเขตเวทย์ได้ ข้าก็แกล้งทำเป็นตื่น
ขึ้นมาเพราะเสียงดังของเจ้ากระต่ายจินหลงที่อยู่ในพุ่ม
ไม้ทันที
“ห๊าววว ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะท่านตา เอ๊ะ! ท่านตา
เจ้าขาา ข้าเห็นกระต่ายจากพุ่มไม้ตรงนู้นเจ้าค่ะ” ข้าพูด
พร้อมกับทำมือชี้ไม้ไปทางเจ้ากระต่ายทันที
“ตื่นแล้วงั้นรึหลานรัก ไหนกันเจ้าเห็นตรงไหน ตา
ฝาดหรือไม่”
“ไม่ฝาดเจ้าค่ะ ทางนั้นไง เราไปจับกระต่ายกัน
เถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากเลี้ยงกระต่าย” ท่านตา ท่านเชื่อ
ข้าสักทีเถอะ ข้าเหนื่อยแล้วกระโดดไม่ไหวแล้ววว
“ได้ๆ ตรงไหน เจ้าชี้ให้ตามองสักหน่อย”
“ตรงนั้นเจ้าค่ะ อ๊ะ นี่ไงเจอแล้วว” พูดจบข้าก็วิ่งไป
อุ้มจินหลงทันที เจ้าจินหลงก็ทำท่าออเซาะข้ากลับ
เช่นเดียวกัน
“มันเชื่องจังเลยจินเออร์ตาว่า…มันน่าจะรอแม่มัน
มารับหรือเปล่า” ท่านตาว่าพลางลูบหัวจินหลงไป
“เช่นนั้นข้าจะปล่อยมันลง ถ้ามันวิ่งตามหลาน
หลานจะพามันกลับบ้านของเรานะเจ้าคะ” ข้าเสนอวิธีนี้
ออกไปเพราะอย่างไรแล้ว เจ้าจินหลงมันก็ต้องวิ่งตามข้า
มาอยู่แล้ว
“ได้ ๆ ถ้าเป็นเช่นนั้นตาก็ไม่ขัดเจ้า”
“หลานรักท่านตาที่สุดเลยเจ้าค่ะ”
“เจ้ากระต่ายเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ถ้าอยากไป
กับข้าก็เดินตามข้ามาเล่า ไม่เช่นนั้นเจ้าก็นอนที่นี่ต่อไป”
ข้ากระซิบบอกเจ้าจินหลงให้มันได้ยินก่อนจะปลอ่ยมัน
ลง
“มันจะฟังเจ้าออกหรอจินเออร์”
“แหะๆ ท่านตาก็….” ออกสิเจ้าคะท่านตา ก็มันพูด
ได้
“ไหนๆ อ้อนอะไรท่านตาเจ้าอีกแล้วรึ” เสียงท่าน
พ่อตะโกนมา เมื่อเห็นข้ากอดท่านตาอยู่
“เปล่านะเจ้าคะ ข้ารักท่านตาจริงๆ ต่างหากเล่า
ท่านพ่อ”
“ฮ่าๆได้ ๆ พ่อเชื่อเจ้า”
“เจ้าได้อะไรมาบ้างละนั้น เต็มตะกร้าเชียวอาซาน”
“ได้ไก่ฟั้ามา สองตัวขอรับ นอกนั้นก็เป็นผักปั่า
ทั่วไปขอรับท่านพ่อ สัตว์ใหญ่ล้วนหนีหายไปหมดเลย
ไม่รู้เพราะอะไร”
“อย่าห่วงเลย เราค่อยขึ้นมาดูใหม่รอบหน้า ตอนนี้
ข้าว่ากลับกันก่อนเถอะ”
“อ้าว แล้วกระต่ายเจ้าเล่าจินเออร์” ท่านตาถาม
ออกมา เมื่อเจ้าจินหลงหายไปจากครรลองสายตา
“กระต่ายอะไรหรือขอรับท่านพ่อ”
“กระต่ายปั่า ที่จินเออร์เจอนะสิ บอกจะเอา
กลับไปเลี้ยงที่บ้าน แต่มันหายไปแล้วล่ะ”
“งั้นกลับกันเถอะ จินเออร์ พ่อว่าท่านยายท่านแม่
คงรอเจ้าแล้วล่ะ” ท่านพ่อเมื่อไม่เห็นกระต่ายที่พูดถึง
จึงชวนข้าและท่านตากลับเนื่องจากตอนนี้ใกล้มืดแล้ว
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ข้าเหลือบมองดูซ้ายขวาทำไม
เจ้ากระต่ายอัปลักษณ์มันหายไปไหนละเนี่ย
“อ่ะ นั้นใช่กระต่ายเจ้าหรือไม่จินเออร์ แล้วมันคาบ
อะไรมาด้วยละนั้น” ท่านพ่อถามข้าเมื่อหันหลังเดิน
ออกไป แล้วเจ้าจินหลงกลับมาพอดี
“เห็ดหลินจือแดง… อาซานกระต่ายมันคาบเห็ด
หลินจือแดงมาให้เรา ฮ่า ๆ”
“ดีๆ งั้นพ่อให้เจ้าอุ้มมันกลับบ้านดีหรือไม่ ไหน ๆ
มันก็นำโชคมาให้เราแล้ว”
“ดีเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”
เมื่อท่านพ่ออนุญาตให้ข้านำจินหลงกลับบ้านได้
แล้ว ข้าจึงอุ้มมันขึ้นมาและหันไปกระซิบกับมัน เพราะ
ข้าตกลงกับมันว่า สี่ ดอก แต่มันเอามาให้ข้าเพียงดอก
เดียว
“ทำไมเจ้าเอามาดอกเดียว ไหนตกลงกับข้าว่าสี่
ดอกอย่างไรเล่าเจ้าหน้าเหม็น”
“เจ้าปล่อยข้าลงสิ ยัยเด็กอัปลักษณ์” ยัยเล็กโลภ
มาก
“อือ แล้วไงต่อ” หลังจากนั้นข้าวางมันลง มันก็
กระโดดลงไป
“อ่ะ นั้นมันกระโดดไปไหนแล้ว” ท่านพ่อถาม
ออกมาหลังจากเห็นจินหลงกระโดดออกไป
“มันรอให้เราตามไปเจ้าคะท่านตาท่านพ่อ”
“แน่ใจหรือจินเออร์” ท่านตากล่าว
“เจ้าค่ะ มันบอกข้า”
“ได้ๆ งั้นตามมันไป” ท่านพ่อจึงบอกให้พวกเรา
ตามมันไป
“ฮ่า ๆ เจ้ากระต่ายนำโชค ข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง” เมื่อ
ท่านตาเห็นสิ่งที่เจ้าจินหลงกำลังยืนหันหลังให้ ถึงกับ
หัวเราะออกมา
“สามดอกขอรับท่านพ่อ เห็ดหลินจือแดงอีกสาม
ดอก มันนำความร่ำรวยมาแก่เราแล้ว” ท่านพ่อดีใจ
หนักมากถึงกับกระโดดไปกอดท่านตา
“มาๆ ข้าอุ้มเจ้าเอง ฮ่า ๆ” ท่านตาถึงกับไปอุ้มเจ้า
จินหลงขึ้นมาในอ้อมแขน
“รวมทั้งหมดเป็นสี่ดอก ขอรับท่านพ่อ”
“เราจะรวยแล้วหรือเจ้าคะ เย้ๆ จินเออร์ดีใจมากๆ
เลย จะได้กินข้าวทุกมื้อแล้ว”
“ใช่ๆ เราจะได้กินข้าวทุกมื้อแล้ว” ท่านพ่อหันมา
มองข้าด้วยแววตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง
“เป็นไง ข้าทำดีหรือไม่ยัยเด็กอัปลักษณ์”
“หึ ดีมากกเจ้าค่ะ” ข้าตอบกลับเจ้าจินหลงออกไป
รอบนี้มันทำดีจริงๆ ครอบครัวข้ากำลังจะเริ่มต้นชีวิตที่ดี
ซะที
หลังจากนั้นทุกคนก็รีบเดินทางกลับบ้าน โดยได้นำ
ใบไม้มาบังเห็ดหลินจือไว้ และซ่อนทับด้วยผักปั่า เมื่อ
ถึงบ้านท่านพ่อรีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที
“เอ๊ะ!! ท่านพี่ ท่านจะรีบเดินเข้าห้องนอนทำไม
กัน” ท่านแม่ทำเสียงดุท่านพ่อทันทีที่เห็นท่านพ่อเดิน
เข้าไปด้านในด้วยเนื้อตัวเปือนฝุั่น เปือนดิน
“ฮ่า ๆ ทุกคน มานี่ ตามอาซานมา” ท่านตาเป็น
ผู้ตอบคำถามของท่านแม่แทนท่านพ่อ
“มีอะไรหรือตาแก่ เรียกพวกข้ามาทำไมกัน”
“ของดีๆ ยัยหนูของเราเจอของดีเข้าแล้วนะสิ”
ท่านตายังดีใจไม่หยุด
“อะไรกันหรือเจ้าคะท่านพ่อ”
“จินเออร์ส่งให้ท่านแม่เจ้าดูสิ”
“ได้เจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะ กระต่ายน้อยน่ารัก มันชื่อหลง
เออร์เจ้าค่ะ”
“หืมมม กระต่ายเนี่ยนะ ของดี อืม ๆ เดี๋ยวข้าเอา
ไปทำน้ำแกงกระต่ายให้แล้วกัน”
“ท่านยายยยยยย”
“ฮ่า ๆ ไม่ใช่ๆ เจ้าผิดแล้วล่ะ หลงเออร์นะของดีก็
จริง เพราะมันเอาของดีมาให้เรา”
“อะไรหรือเจ้าคะ”
“เจ้าลองเปิดตะกร้าดูสิ”
“อั๊ยหยาาาา ตาแก่ นี่มัน นี่ๆ หลินจือแดง” พูดจบ
ท่านยายก็เป็นลมไปทันที ต่าวจากท่านแม่ที่มีภูมิ
ต้านทานอยู่แล้ว จึงมีแค่อาการตกใจและดีใจเท่านั้น ไม่
นานท่านย่าก็ฟืนขึ้นมา
“ดีๆ ตาแก่ บ้านเราจะได้ลืมตาอ้าปากได้สักที”
“ใช่ๆ ยายแก่ ข้าละดีใจจริงๆ”
“ข้าก็ดีใจเจ้าค่ะท่านพี่”
“จินเออร์กับหลงเออร์ก็ดีใจเจ้าค่ะ อิอิ”
“ยัยหนู เจ้าจะเลี้ยงกระต่ายตัวนี้หรือ”
“เจ้าค่ะท่านยาย มันเอาโชคมาให้พวกเรา หลานว่า
หลังจากนี้พวกเราต้องโชคดี ๆ ๆ กว่านี้แน่เจ้าค่ะ”
“ได้ๆ เจ้าว่ายังไงยายตามใจเจ้า ไปๆ เดี๋ยววันนี้
ยายทำน้ำซุปกระดูกหมู กับผัดผักปั่ามื้อใหญ่ฉลองให้
พวกเจ้าละกัน”
“ว่าแต่เราจะเอายังไงดีกับสมุนไพรละขอรับ”
“อืมม ข้าว่าเอาไปขายที่โรงสมุนไพรในตัวอำเภอดี
หรือไม่ ข้ามีร้านแนะนำอยู่”
“ได้ขอรับท่านพ่อ”
“ดีเจ้าค่ะท่านพี่ หลังจากนี้ก็จะเข้าสู่หน้าหนาวแล้ว
ข้าก็ไม่ต้องกังวลว่าบ้านของเราจะต้านลมหนาวไม่อยู่
ทำให้จินเออร์ไม่สบายอีกแล้ว”
“เจ้าจะมาพูดเรื่องน่าทุกข์ใจทำไมกัน ไปๆ
หลังจากนี้บ้านเราจะมีแต่ความสุข อุดมสมบูรณ์ ใช่
หรือไม่จินเออร์”
“แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าจะทำให้ครอบครัวเราร่ำรวย
และไม่มีใครกล้ารังแก”
Comments for chapter "ตอนที่ 12 หาเงินเข้าบ้าน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
