เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 15 เดินตลาด

“ได้ๆ ตามเจ้าว่า ยัยหนูแล้วยังมีอะไรอีกหรือไม่”

ท่านตาถามออกมาเมื่อเห็นว่าข้ายังต้องการพูดอะไร

บางอย่างอีก

“เรื่องอาหารรบกวนเถ้าแก่จัดการมาเลยนะเจ้าคะ

ส่วนเรื่องเงินข้าขอให้ท่านคิดรวมกับค่าสร้างบ้านเลย

เจ้าค่ะ”

“ได้ๆ” เถ้าแก่รีบรับปากในทันที ก็ไม่ดีหรือไร ใน

แต่ละวัน ลูกน้องของเขาและชาวบ้านบางคนยังมิได้

ทานอาหารกันด้วยซ้ำไป

“งั้นข้าก็ไม่มีอะไรแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณเถ้าแก่มาก

เลยเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าเล่า ตาแก่เปั่ยมีอะไรอีกหรือไม่”

“ไม่มีแล้วล่ะ งั้นข้าขอตัวก่อน ต้องซื้อของเข้าบ้าน

อีก เดี๋ยวช้ากว่านี้ ยัยแก่ที่บ้านข้าจะด่าเข้าให้ ฮ่าๆ ”

ท่านตาเมื่อเห็นว่าอันใดที่สมควรพูด ก็พูดไปหมดแล้ว

จึงขอตัวลาออกไปทำสิ่งที่สมควรทำต่อ

“ได้ๆ งั้นข้าไปส่ง”

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว จึงออกจากร้าน

เถ้าแก่มุ่งตรงไปตลาดเพื่อซื้อข้าวสารและของต่างๆ เข้า

บ้าน ส่วนทำไมข้าไม่ทำอาหารเองเลี้ยงคนงานนะหรอ

หึ ข้ายังไม่อยากให้ท่านแม่กับท่านยายต้องเหนื่อย

เกินไป อยากใช้เงินแก้ปัญหาแบบคนรวยดูบ้าง อิอิ

ถึงแม้ข้าจะต้องประหยัดเงินก็เถอะ หลอกกก

จริงๆ แล้ว การให้เงินไปเลยง่ายกว่า น่าจะพอๆ กับการ

ซื้อของมาทำกับข้าวนั้นแหละ เลยอยากให้ท่านแม่กับ

ท่านยายคอยดูแลควบคุมคนงานไปด้วยดีกว่า จะได้ไม่

เหนื่อยเกินไป

เมื่อทำธุระเรื่องการติดต่อสร้างบ้านจบ ครอบ

ครัวเปั่ย นำโดยเปั่ยจิน เด็กน้อยตัวแสบก็เดินนำเข้าไป

ที่ถนนที่มีตลาดและร้านค้าที่พวกเขายังไม่เคยมาเหยียบ

ยกเว้นท่านตา

ชาวบ้านที่นี่ แต่งกายด้วยชุดธรรมดา ส่วนมากจะ

เป็นเนื้อผ้าที่ไม่ได้หยาบแต่ก็ไม่ได้ดีเกินไป เน้นสีไปทาง

สีทึบ สีดำ สีเทา น่าจะเพราะสะดวกต่อการทำงาน

ต่างๆ แถมเวลาสกปรกก็ดูไม่ออก

เข้ามาร้านแรกสุดก็จะเริ่มเป็นร้านอาหารเล็กๆ

พวกแผงลอยต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ร้านซาลาเปา ร้าน

ผลไม้เคลือบน้ำตาลหรือถังหู่ลู่ ที่ข้าเคยอ่านจากนิยาย

สายไหม หรือแม้กระทั่งร้านน้ำตาลปันเป็นรูปสัตว์ต่างๆ

ท่านพ่อกับท่านตาเดินจูงมือข้าไปคนละข้าง แต่

เพียงครู้่เดียวเท่านั้น กลิ่นหอมๆ ที่ลอยมาจากร้าน

ซาลาเปาที่ข้าเดินผ่านมาเมื่อครู่ ลอยมาเตะจมูกข้า

อย่างจัง ทำเอาร่างกายไม่รักดี ส่งเสียงประท้วงจนน่า

อายออกมา

//โครกคร้ากกก// เสียงท้องร้องดังขึ้นมาทันที น่า

อับอายชะมัด

“อ่ะ จินเออร์เจ้าหิวแล้วหรือหลานตา” ท่านตา

ถามออกมาเมื่อได้ยินเสียงท้องของข้าร้องออกมา

“แหะ ๆ หลานหิวเจ้าค่ะ แต่ไม่มาก” หลานหิว

มากเจ้าค่ะ หิวแบบกินไก่ไม่อิ่ม ไก่หนึ่งตัวก็ไม่อิ่ม ไก่

สองตัวก็มิอิ่ม แต่นั้นก็เป็นความคิดในสมองของข้าเพียง

เท่านั้น

“ไม่มากงั้นหรือ แต่พ่อว่าท้องเจ้าร้องดังมากนะลูก

ฮ่าๆ” ซานหลงที่ได้ยินเสียงท้องของบุตรสาวดังมาก จึง

อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวออกมา

“ท่านพ่อ ท่านมู่ลี่ข้าหรือ หึยยย” อืม แปลกๆ มูลี่

แหละ อืมๆ มูลี่ เนี่ยย ใครว่าท่านพ่อข้าไม่ทันคน ท่าน

พ่อข้านะ พัฒนาแล้วนะ หึ

“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหลานตา ไปๆ อยากกินอะไรบอก

ตาได้เลย” ท่านตาที่อดจะเอ็นดูหลานสาวของตนเองไม่

ไหว จึงเอ่ยออกมา

“งั้นข้าว่าเราหาอะไรองท้องกันก่อนหรือไม่ขอรับ

ท่านพ่อ น่าจะใกล้ยามอู่ (เวลา 11.00-12.59 น.) แล้ว

จินเออร์น่าจะหิวแล้วจริงๆ” ซานหลงเอ่ยเสนอออกมา

“ได้ๆ ว่าแต่หลานอยากกินอะไรล่ะ” ท่านตาหันไป

ถามจินเออร์ด้วยความเอาใจใส่ ไม่ว่าหลานต้องการจะ

ทานอันใด ตนเองก็พร้อมจะไปทานด้วยกัน

“ซาลาเปาเจ้าค่ะ ข้าอยากทานซาลาเปา” ข้านะ

เห็นมาหลายร้านเชียวละ กลิ่นหอมๆ ควันขาวๆ ที่ลอย

ออกมาจากซึ่งซาลาเปานั้น อดใจไม่ไหววเลยย

“ได้ ให้เจ้าสิบลูก ไม่แบ่งใครเลย” คุ้นนะท่านตา

ท่านจะแบ่งมรดกซาลาเปารึไง

“ท่านตาาาาาาาาา ท่านก็มู่ลี่ข้า เจ็บกระดองใจ คน

ไม่หิวไม่เข้าใจหรอก อืออ หลานงอนแล้วเจ้าค่ะ” อืออ

พูดแล้วก็อาย ถึงข้าจะแค่ ห้าถึงหกขวบ แต่ข้าก็อาย

เป็นหนา

“ท่านปั้าเจ้าขา มีซาลาเปาไส้อะไรบ้างเจ้าคะ”

หลังจากเดินเลือกร้านซาลาเปาไปได้สองถึงสามร้าน ข้า

ก็มาหยุดตรงร้านนี้

“ก็มีไส้หมู ขายลูกล่ะสามอีแปะ ไส้ผักรวมหนึ่ง

อีแปะ นังหนูเจ้าจะรับอะไรบ้างล่ะ”

“งั้นข้าเอาไส้หมูสิบลูก ไส้ผักรวมอีกสิบลูกเจ้าค่ะ”

เยอะหรอ ไม่เยอะหรอก แต่ท่านปั้า ท่านจะมองหน้าข้า

แบบนั้นทำไมกัน ข้าซื้อเผื่อคนอื่นๆ ต่างหากเจ้าค่ะ

“ได้ๆ ข้าห่อให้” ปั้าขายซาลาเปาที่มัวแต่มองเด็ก

น้อยอย่างจินเออร์ที่แก้มเป็นก้อนๆ ขาวๆ เพลินๆไป

หน่อย รีบตอบรับคำออกมาอย่างรวดเร็ว

“นี่เงินเจ้าค่ะท่านปั้า ขอบพระคุณนะเจ้าคะ” ข้า

รีบแบมือออกไปให้เห็นจำนวนเงินที่ต้องจ่ายแก่ท่านปั้า

“ท่านตา ท่านพ่อเจ้าขา ข้าซื้อเผื่อพวกท่านด้วย

แล้วก็ซื้อไปฝากท่านยายท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะ อิอิ”

“ดีๆ มื้อเย็นจะได้มีของกินเพิ่ม”

หลังจากกินอิ่ม ท่านพ่อก็นำข้าไปซื้อข้าวสารห้าจิน

แปั้งสิบจิน เมล็ดธัญพืชหลายชนิด รวมๆ แล้วก็หลายจิ

นทีเดียว จากนั้นก็เดินไปร้านขายเนื้อสัตว์ เพื่อซื้อเนื้อ

หมูและกระดูกหมู รวมถึงผักสด อีกหลายจิน จนตอนนี้

ข้าเริ่มรู้สึกว่า มันมากจนถือไม่ได้แล้ว

“ท่านตาเจ้าขา ข้าว่าเราซื้อเกวียนกันดีหรือไม่

ตอนนี้ของเราเริ่มเยอะขึ้นแล้ว ข้าเมื่อยแล้วเจ้าคะ”

“ข้าเห็นด้วยกับจินเออร์นะขอรับท่านพ่อ อีกไม่

นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว จะยิ่งเดินทางลำบากขึ้นไป

อีก หากบ้านเราเกิดเหตุการณ์ที่จำเป็นต้องใช้เกวียน

ขึ้นมาจริงๆ จะได้ไม่ต้องรอเวลาในการหาเรื่องยืม

เกวียนคนอื่นขอรับ อีกอย่างตอนนี้เราก็พอจะมีเงินทอง

แล้ว” ซานหลงเอ่ยออกมาอย่างมีเหตุผล

“ได้สิ ข้าไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก เงินนี่พวกเจ้าก็หามา

อีกอย่างทุกสิ่งที่เจ้าทำ ก็เพื่อครอบครัวของพวกเรา เจ้า

สามารถตัดสินใจได้เลยอาซาน” ท่านตาเอ่ยออกมา

อย่างภาคภูมิใจและดีใจในตัวบุตรเขย

“ท่านตาตกลงใช่มั้ยเจ้าคะ งั้นเราไปกันเลย

หรือไม่”

เมื่อตกลงกันได้แล้ว ทั้งหมดจึงเดินไปยังร้านค้า

สัตว์ เพื่อเลือกซื้อสัตว์ที่จะใช้ในการเดินทาง รวมทั้งซื้อ

เกวียนอีกด้วย

“สวัสดีขอรับนายท่าน วันนี้รับอะไรดีขอรับ”

หลงจู๊คนหนึ่ง รีบเดินเข้ามาหาทันที เมื่อเห็นว่ามีลูกค้า

เข้ามา

“ข้าอยากได้วัวสักหนึ่งคู่พร้อมเกวียน” เปั่ยตงหลิน

เอ่ยออกไป

หลงจู๊ที่ได้ยินดังนั้น จึงยิ้มออกมาเบาๆ เพราะช่วง

นี้คนน้อยนัก ทำให้รายได้ของทางร้านมิค่อยดี กลุ่ม

ลูกค้าด้านหน้าของหลงจู๊จึงเป็นเรื่องราวที่น่ายินดี

“ได้ขอรับ ทางเรามีแนะนำ เทียมเกวียนจะอยู่ที่

ราคาห้าสิบตำลึงเงิน ส่วนวัวที่ลากเกวียนนั้น อยู่ที่คู่ละ

สองตำลึงทองขอรับ และหากท่านต้องการเลือกเอง

ทางเรามีทั้งวัว ม้า และลา ขอรับ เชิญด้านในได้เลย

ขอรับ”

หลงจู๊พูดพร้อมกับเดินนำไปด้านใน

“ท่านตาเจ้าขา หลานอยากเดินดูด้วยได้หรือไม่”

“ได้สิจินเออร์”

ข้าเดินดูสัตว์ในคอกสักพัก ยังไม่เจอสัตว์ชนิดใดที่

ถูกใจข้าเลย แต่เมื่อเดินไปสุดทางก็ได้เจอกับ ม้าคู่หนึ่ง

โดยที่ตัวนึงเป็นสีขาวและอีกตัวข้างกันเป็นสีดำ มันดู

สง่าและน่าเกรงขามมาก แต่ทำไมไม่มีใครซื้อพวกมันไป

กันนะ

“ขออภัยเจ้าค่ะพี่ชาย ทำไมม้าคู่นี้ ถึงยังไม่สามารถ

ขายออกไปได้หรือเจ้าคะ”

“อ่อ ขอรับคุณหนู ม้าสองตัวนี้ เพิ่งจับมาได้จากใน

ปั่าขอรับ มีพ่อค้าเร่นำมาขาย มันพยศมาก ยังไม่มีนัก

ปราบสัตว์คนใดปราบพยศมันได้ลง จึงไม่สามารถขาย

ได้ในตอนนี้ขอรับ”

“แต่ข้าถูกใจม้าคู่นี้มากเลยเจ้าค่ะท่านตา” ข้าหัน

ไปอ้อนท่านตาทันที ไหงจากวัวกลายเป็นม้าได้ละนี่

“แต่ว่าจินเออร์เจ้าก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือ”

“เอ่อ เพียงแต่ว่าหากท่านสามารถปราบมันได้ละก็

ข้าก็ยินดีขายมันนะขอรับ”

“หึยยย ละข้าจะทำยังไงได้เล่า พูดก็ไม่รู้เรื่อง รู้งี้ข้า

เอาจินหลงมาด้วยก็ดี เผื่ออยู่ปั่าเดียวกันจะคุยกันรู้

เรื่อง”

เรียกว่าเอ่ยถึงเสือในปั่า เสือก็มาทันที

“นี่ เจ้าเด็กอัปลักษณ์”

“ห๊ะ ใครเรียกข้าว่าอัปลักษณ์ อีกแล้ว” เปั่ยจิน

สะดุ้งและพึมพำออกมาเบาๆ

“ข้าเอง”….

“ข้าไหน” เปั่ยจินถามออกไป

ปรากฏว่าเสียงที่ส่งออกมานั้นคือเสียงของ…

“ก็ม้าสองตัวตรงหน้าเจ้าไงล่ะ”

“ห๊าาา เจ้าพูดได้หรือ”

“ข้าไม่ได้พูด ข้าส่งพลังจิตคุยกับเจ้าต่างหากยัยเด็ก

ทึ่ม”

“ใครทึ่ม พวกเจ้านะสิทึ่ม หึ”

“ได้ๆ พวกข้าทึ่ม เจ้าซื้อพวกข้าสิ”

“ซื้อยังไงล่ะ ข้าปราบม้าไม่เป็น”

“….. เจ้าจะปราบพวกข้าทำไม พวกข้ายอมไปกับ

เจ้าไม่ดีหรือไง”

“เอ๋…ไปยังไง” เปั่ยจินที่ยังคิดมิได้ ยังเอ่ยออกมา

แบบเหม่อลอย

“เจ้าก็แค่ให้คนดูแลปล่อยพวกข้า แล้วถ้าพวกข้า

ยอมเดินตามเจ้ากลับออกไปก็แปลว่าสำเร็จไง”

“ห๊าาาา ง่ายๆ แบบนี้อีกแล้วหรอ”

“แล้วจะทำให้ยากทำไม มีแค่เจ้าที่ฟังพวกข้าได้ ไป

อยู่กับเจ้าก็ดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือไง”

“อืมมม มีเหตุผล แต่ข้าว่ามันตะหงิดๆ นะ”

“ไม่หรอก ไปๆ เจ้าไปตกลงกับพวกมนุษย์ ข้า

อยากออกไปแล้วคุณหนูน้อย”

“ท่านตา ท่านพ่อเจ้าขา ท่านเชื่อมั่นในตัวลูก

หรือไม่” เชอะ เห็นแก่ที่เรียกข้าว่าคุณหนูหรอกนะ

“แต่มันอันตรายนะจินเออร์ ลูกไม่ควรเสี่ยง”

“นั้นสิ ตาก็คิดเช่นเดียวกัน ตาไม่อนุญาตหรอก

นะ”

“ท่านตาดูพวกมันสิเจ้าคะ มันเหงาแค่ไหน กับการ

โดนกักขัง” ข้าพูดอ้อนออกไปพร้อมกับมองไปยังเจ้าม้า

สองตัวนั้น ที่ตอนนี้กำลังแสดงละครร่วมกับข้าไปด้วย

“เห๊ออออ เจ้านี่นะ เช่นนั้นก็ได้แต่พ่อจะอุ้มเจ้าไว้

นะ”

“ตกลงเจ้าค่ะท่านพ่อ งั้นท่านหลงจู๊เจ้าคะ รบกวน

เปิดคอกม้าด้วยเจ้าค่ะ หากว่าพวกมัน ยอมเดินตามข้า

ออกมาเงียบๆ ไม่โวยวายหรือพยศ ท่านตกลงขายให้ข้า

ใช่หรือไม่”

“ได้ ข้าตกลง แต่ข้าคิดราคาตามเดิมนะคุณหนู

น้อย”

“ได้เจ้าค่ะ”

เมื่อท่านผู้ดูแลปล่อยพวกมันออกมา พวกมันก็เดิน

ตามข้าออกมาแต่โดยดี ไม่มีอาการยศใดๆ แสดงให้คน

อื่นเห็น สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนเป็นอย่าง

มาก ข้าจึงหันไปขยิบตาให้กับท่านตาและท่านพ่อ ที

หนึ่ง

หลังจากนั้นเมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยแล้วที่ราคา

ทั้งสิ้นห้าตำลึงทอง เนื่องจากเกวียนก็ราคา ห้าสิบตำลึง

เงินไปแล้ว เมื่อต้องปรับให้เข้ากับขนาดของม้าทั้งสอง

ตัว และราคาของพวกมันแล้ว จึงรวมเป็น ห้าตำลงทอง

ห้าสิบตำลึงเงิน ท่านพ่อจึงกลายเป็นคนขับเกวียน

ชั่วคราว

เมื่อได้เกวียนแล้ว จึงขนของมาไว้บนเกวียนจากนั้น

จึงพาข้าไปซื้อผ้าหลายๆ พับ และชุดสำเร็จ มาให้ท่าน

แม่ท่านยาย และทุกคน นอกนจากนี้ข้ายังเสนอให้ไปซื้อ

อุปกรณ์เครื่องครัวเพิ่มอีกด้วย เข้าตลาดทั้งที ก็ต้องจัด

เต็มไปเลย

ถือว่าวันนี้ข้าคุ้มมากๆ ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งเกวียนพร้อม

ม้าสวยๆ สองตัว อีกทั้งยังได้ของกินและของฝากไปฝาก

ท่านแม่กับท่านยาย นับว่าสรรค์ยังไม่ทอดทิ้งข้าจริงๆ

หึ ลองทอดทิ้งสิ ข้าตายไปรอบนี้ จะไปถามให้รู้กัน

ไปเลย ว่าทำไมส่งข้ามาแล้วลำบากขนาดนี้

หลังจากนั้นเมื่อได้ของครบแล้ว ท่านพ่อก็ขับ

เกวียนที่มีข้าและท่านปูั่นั่งอยู่พร้อมด้วยของมากมาย

บ้านของเรา ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างออกมามุ่งดูกันทั่ว

คงสงสัยเกวียนของผู้ใด ถึงได้ขับไปท้ายหมู่บ้านขนาด

นั้น ระหว่างนั้น ข้าจึงจุดประกายไฟเล็กๆ ให้ท่านตาฟัง

ก่อนจะถึงบ้าน

“ท่านตาเจ้าขา ทำไมเราไม่ซื้อที่ดินรอบบ้านเพิ่มละ

เจ้าคะ”

“……….”