เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 14 ข้าจะมีบ้านแล้วเจ้าค่ะ 2

หลังจากที่ตกลงเรื่องการค้าขายกับเถ้าแก่เรียบร้อย

จึงได้ความว่า การประมูลจะเริ่มอีก หนึ่งเดือนข้างหน้า

เพื่อให้ผู้เข้าร่วมการประมูลได้เตรียมเงิน และเป็นการ

ชะลอข่าวลือเรื่องการเข้าออก รวมไปถึงการสืบข้อมูล

ย้อนหลังของลูกค้าในร้านสมุนไพร

เมื่อมีคนตามสืบ เบาะแสอาจน้อยลง ครอบครัวเปั่

ยจึงขอตัวลาออกไปเดินตลาดต่อ เนื่องจากมีเรื่องให้

จัดการต่ออีกหลายเรื่อง

“เถ้าแก่ขอรับ งั้นข้าขอตัวลาก่อนนะขอรับ”

“อืม ไว้เจอกันใหม่นะ น้องเปั่ย อาซาน แล้วก็จิน

เออร์หลานรักของปูั่”

“เจ้าค่ะท่านปูั่ ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ นะเจ้า

ค่ะ”

หลังจากนั้นครอบครัวของจินเออร์จึงเดินทาง

ออกมาพร้อมด้วยตั๋วเงิน ที่ขายเห็ดหลินจือแดงได้

จำนวนแปดร้อยตำลึงทอง และได้นำไปฝากโรงรับฝาก

เงิน พร้อมกับแลกเป็นตำลึงทองและตำลึงเงินสำหรับ

ค่าใช้จ่ายในตลาดวันนี้

“ท่านพ่อขอรับข้าอยากสร้างบ้านใหม่” ซานหลง

เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้วี่แววของการลังเลใน

สิ่งที่ตนเองเอ่ยวาจาออกไป

“บ้านใหม่งั้นหรือ” นายท่านเปั่ย หันมามองลูกเขย

ของตนเอง เมื่อได้ฟังที่ซานหลงเอ่ยออกมา จะบอกว่า

รู้สึกตกใจก็ใช่

แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือ รู้สึกดีใจที่บุตรเขยคนนี้

ในที่สุดก็กล้าตัดสินใจลงมือกระทำการต่างๆ มากขึ้น

เพื่อครอบครัวของตนเอง

“ขอรับ ข้าคิดว่าตอนนี้ครอบครัวเราพอจะมีเงิน

เพียงพอแล้วขอรับ ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร”

“ข้าจะว่าอะไรเจ้าได้ สิ่งที่เจ้าทำนะ มันดีอยู่แล้วอา

ซาน” นายท่านเปั่ยเอ่ยออกไปพร้อมกับหันไปจับไหล่

ของซานหลง

“เย่ๆ ข้าดีใจเจ้าค่ะท่านพ่อ” หลังจากที่ข้าฟังอยู่

นานสองต้องแกล้งทำเป็นตื่นตาตื่นใจกับสิ่งของต่างๆ

รอบตัว ถึงแม้จะตื่นเต้นจริงๆ ก็เถอะ อิอิ ท่านพ่อก็กล้า

คิดกล้าทำอะไรจริงๆ บ้างสักที ข้าภูมิใจในตัวท่านจริงๆ

“หืมเจ้าตัวแสบ” ท่านพ่อหันมาจับแก้มข้าแล้วบีบ

เบาๆ

“งั้นข้าว่าเราไปติดต่อเรื่องสร้างบ้านกันก่อนหรือไม่

ขอรับ”

“ได้สิ ข้าพอจะมีสหายที่รับทำงานสร้างบ้านเรือน

แต่ช่วงใกล้ๆ ฤดูหนาวจะมีงานมากหน่อย แต่อีกสาม

เดือนจะหนาวแล้ว ข้าว่าเรายังพอมีเวลา ไปกันเถอะ”

ร้านที่ว่าคือร้านของเพื่อนนายท่านเปั่ยนั้นเอง

นอกจากนี้เมื่อก่อนตอนยังหนุ่มๆ ยังสนิทกันมาก ถึง

ขนาดชวนกันไปล่าสัตว์ และรับจ้างต่างๆ ก่อนที่จะเริ่ม

แก่ตัวลงจนหันไปตั้งหลักปักฐานกันต่างที่ออกไป

“อ้าวตาเฒ่า มาทำอะไรที่ร้านข้า”

“เจ้านะสิเฒ่า ข้ายังหนุ่มๆ อยู่เลย”

“หึ ข้าจะมาจ้างเจ้าไปสร้างบ้าน” ท่านตาเอ่ย

ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ออกจะโอ้อวดเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่า

เพื่อนของท่านตาจะฟังผิดหรืออย่างไรถึงกลายเป็น

ปรับปรุงไปเสียได้

“อ่อ จะหน้าหนาวแล้ว ปรับปรุงอย่างไรละ เหมือน

ครั้งก่อนๆ หรือไม่”

“ไม่ๆ เจ้าฟังข้าดีๆ สิว่ะ ตาแก่นี้

“อ่ะ ขอโทษๆ ไหนพูดใหม่สิ ข้าทำงานเลยฟังไม่

ชัด”

“คราวนี้ข้าจะสร้างบ้านใหม่เลยละ เอาแบบมี

ห้องนอนสำหรับข้าและลูกหลานนะ” รอบนี้ท่านตาพูด

ออกไปเสียงดังฟังชัดแบบตะโกน

ข้าแอบยิ้มนิดหน่อยละนะ เพราะแววตาของท่าน

ตานอกจากจะโอ้อวดแล้วยังมีความยินดีที่อยากจะให้

เถ้าแก่ร้านไม้ ซึ่งเป็นเพื่อนได้รู้ถึงความยากดีมีจนที่ดีขึ้น

ของตนเอง

“อ่อๆ คนข้างหลังเจ้างั้นรึ” เถ้าแก่ชี้มาทางข้าและ

ท่านพ่อ

“ใช่แล้วนี้ ลูกเขยข้าชื่อว่าอาซาน ส่วนเด็กน้อย

ด้านหลังคืออาจิน”

“สวัสดีขอรับท่านลุง/สวัสดีเจ้าค่ะท่านตา”

“อ่าๆ ดีๆ เรียกข้าว่าท่านปูั่ซื่อเฉิน ก็เถ้าแก่ซื่อเฉิน

เถิด งั้นเจ้ามีแปลนบ้านที่จะสร้างหรือยัง”

“ข้ายังไม่มีเลย เจ้ามีแบบให้ข้าเลือกหรือไม่”

ร้านของเพื่อนท่านตาจะเป็นร้านที่รับออกแบบและ

สร้างบ้าน โดยราคาจะคิดรวมวัสดุและค่าแรงแล้ว แต่

หากมีแบบบ้านมาให้ก็จะพิจารณาไปอีกแบบ

นอกจากนี้วัสดุและคุณภาพท่านตาบออกว่า เหมาะสม

กับราคาและคุณภาพงานที่ได้แน่นอน

“ตั้งตาเจ้าขา ข…ข้าขอวาดได้หรือไม่ ข้าอยากวาด

แบบแปลนเจ้าค่ะ” ข้าอยากออกแบบบ้านหลังใหม่

จริงๆ นะ

“งั้นหรือได้ๆๆ”

“เพ้ยยย…ทำไมเจ้าถึงให้หลานเจ้าเป็นคนออกแบบ

เองล่ะ” เถ้าแก่เอ่ยออกมาทันทีที่ท่านตาตกลงกับข้า

“ไม่เป็นไรหรอก ไว้เดี๋ยวถ้านังหนูวาดไม่สวยหรือ

แบบไม่ดี เจ้าก็เอาแบบมาให้ข้าเลือกใหม่ก็ได้” ท่านตา

ท่านไม่ได้ไว้ใจข้าจริงๆนี่น่า หึยย

“ท่านตาเจ้าขาหลานเตรียมแบบมาด้วยเจ้าค่ะ” ข้า

รีบนำกระดาษน้อยๆ ของข้าออกมา

“อ้าว จินเออร์ เจ้าเตรียมมาตอนไหนตาไม่เห็นรู้

เลย”

“ฮ่าๆๆ หลานเตรียมไว้นานแล้วเจ้าค่ะ หลานลอง

วาดๆ ดู ตั้งแต่ก่อนออกจากที่บ้านเก่ามา หลานได้ขโมย

กระดาษกับพู่กันของท่านอามามาลองเขียนดูและเก็บไว้

ยังไม่ได้หยิบออกมาเจ้าค่ะอยู่ในยามสะพายหลังของ

ข้า” อย่าตีข้าแรงนะเจ้าคะ ข้ารู้ว่าการขโมยมันไม่ดี แต่

ข้าเป็นเด็กน้อยใฝั่รู้เลยอยากเขียนหนังสือเยอะๆ แหะๆ

“ได้ๆๆ งั้นจะเอาออกมาให้นายช่างดูเถอะจะได้

ตัดสินใจ”

“เจ้าค่ะท่านตา ท่านพ่อนี่เจ้าค่ะนายช่าง” ข้า

ค่อยๆ ยื่นแบบของข้าออกไป

แปลนบ้านของก็คล้ายๆ รูปแบบของบ้านทั่วๆ ไป

เพียงแต่ข้าจะสร้างให้ออกแนว โมเดร์นผสมกับมินิมอล

ดูเรียบง่ายสบายตา แต่ทนทานแข็งแรง อิอิ ชาติก่อนไม่

มีปัญญาสร้างแบบนี้ เพราะมีปัญหากับวิศวกรก่อสร้าง

หึยย มาหาว่าแบบข้าไม่ได้มาตรฐาน ดีนะที่ข้าตายก่อน

ไม่งั้นนะ ไม่งั้นน ข้าจะหาคนใหม่นะสิ จะเอาอะไรไปสู้

เค้า ฮ่าๆ

“อืม น่าสนใจนะ ว่าแต่เรื่องวัสดุอุปกรณ์ล่ะเจ้า

ต้องการแบบไหน แต่ข้าคงต้องขอแบบไว้ศึกษาก่อนนะ

เพราะว่าข้าไม่แน่ใจว่าโครงสร้างมันเป็นอย่างไร”

“ได้เจ้าค่ะนายช่าง บ้านที่ข้าต้องการเอาแบบที่ดี

ที่สุด ที่นายช่างสามารถทำได้ ตัวบ้านข้าอยากทำจาก

หินหรือไม่ก็เป็นอิฐก็ได้เจ้าค่ะ ส่วนหลังคาข้าอยากทำ

จากวัสดุที่แข็งแรงทนทานทำจากเหล็กก็ได้ถ้านายท่าน

นายช่างมี”

“แต่มันแพงมากเลยนะนางหนู พวกเจ้าจะไหว

หรือ” พูดจบเถ้าแก่ก็หันไปถามผู้ใหญ่ที่ตัดสินใจได้ ซึ่ง

ไม่ใช่ข้าแน่นอน เพราะข้าใกล้จะ หกหนาวเอง แหะๆ

“เพ้ยยย เจ้านี่ หลานข้าว่าอย่างไรก็เอาอย่างนั้น

แหละ ตอนนี้ครอบครัวข้าพอจะมีเงินจากการขาย

สมุนไพรเล็กๆน้อยๆ ได้ เพราะงั้นจึงไม่อยากเก็บไว้

นานๆ กลัวจะโดยขโมย เจ้าก็ช่วยหน่อยละกัน”

“ได้ งั้นข้าขอประเมินราคาคร่าวๆ ก่อนละกัน อืม

ประมาณสองร้อยห้าสิบตำลึงทอง เจ้าจะไหวหรือไม่

บ้านของเจ้ามีลักษณะโถงกลาง ปีกซ้ายปีกขวา แถมมี

ห้องน้ำแยกออกไป”

“แต่ข้าอยากสร้างรั้วด้วยได้หรือไม่เจ้าค่ะ

“ได้สิ งั้นข้าไม่คิดเพิ่มแล้วกัน ถือว่าเป็นของขวัญ

ให้พวกเจ้า ตาแก่เปั่ย”

“ดีๆ งั้นตกลงตามนี้ เจ้ามีอะไรเพิ่มอีกหรือไม่อา

ซาน จินเออร์”

“ข้าว่าก็ดีนะขอรับท่านพ่อ ข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่มีแล้วขอรับท่านพ่อ”

“อิอิ ใช่มั้ยเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านตา สร้างจากไม้ไผ่ก็

ได้เจ้าค่ะ แต่ขอสูงไปจากตัวบ้านสองเมตร”