เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 16 ที่ดินของข้า
“ท่านตาเจ้าขา ทำไมเราไม่ซื้อที่ดินรอบบ้านเพิ่มละ
เจ้าคะ”
“……….” ท่านตาเงียบทำไมก่อนเจ้าค่ะ
“เราจะสร้างบ้านแต่เรายังไม่มีที่ดินเลยไม่ใช่หรือ
เจ้าคะ”
“อาซานนนน เลี้ยวเกวียนไปบ้านผู้ใหญ่โดยด่วน”
ท่านตาตะโกนบอกท่านพ่อทันทีที่คิดได้ว่าอยากสร้าง
บ้านแต่ไม่มีที่ดิน
“ขอรับท่านพ่อ” ท่านพ่อก็เหมือนจะรู้สึกตัวจึง
ตอบสนองท่านตากลับไป
หลังจากที่ข้าเอ่ยจบ ท่านตากับท่านพ่อเหมือนจะ
เพิ่มนึกได้ว่าที่ดินรอบบ้านของเราไม่เพียงพอต่อการ
สร้างบ้านดีๆ สักหลังหนึ่ง หากต้องการจะสร้างจริงๆ ก็
จะต้องกินพื้นที่ของแปลงผักและไร่นาไป ท่านยายต้อง
บ่นแน่ๆ
“ตั้งสติก่อนเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านตา ก่อนอื่นพวก
ท่านจอดเกวียนสักครู่นะเจ้าคะ”
“อ้าว ทำไมจินเออร์ รีบๆ ไปไม่ดีหรือจะได้ซื้อที่ดิน
กันก่อน”
“ดีเจ้าค่ะ แต่ท่านจะตอบผู้ใหญ่บ้านว่าอย่างไร
หากโดนถามเรื่องเงินที่นำมาใช้จ่ายเจ้าคะ”
หลังจากที่ข้าถามออกไป ท่านตากับท่านพ่อก็นิ่ง
เงียบไป เนื่องจากคงกำลังคิดว่าจะตอบคำถามอย่างไร
มากกว่า ถามว่าทำไมข้าถึงไม่แนะนำอะไรออกไป ก็
เพราะข้าเพียงห้าหนาวย่างหกหนาวเท่านั้นเอง เพียง
แค่ข้ารู้ความต่างๆ มากกว่าเด็กในวัยเดียวกันก็น่าสงสัย
พอตัวแล้ว คำแนะนำต่างๆ หรือการกระทำบางอย่าง
ในตอนนี้
บางเรื่องข้าแทบจะแถไม่ได้แล้ว อีกอย่างข้าไม่
อยากให้ทุกคนที่นี่คิดว่าข้าเป็นคนอื่น เป็นภูติผีปีศาจมา
สิงสู่ เหมือนคนอื่น ๆ หรอกนะ แล้วข้ายังต้องพยายาม
หาเหตุผลมาอ้างเรื่องที่แสดงตัวเกินไวไปอีกกระนั้นหรือ
เอาข้าไปเผาเถอะ ข้าแถไม่ไหว ข้านะ ข้านะ…. อยาก
เป็นเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น อยากเติบโตไปตามวัย แต่
ไม่อยากยากจน อิอิ อะไรที่ช่วยได้ ข้าก็จะทำ
แต่ที่แน่ๆ ข้าอยากให้ทุกคนมีความคิดในการดูแล
ตัวเองและพัฒนาครอบครัวไปพร้อมๆ กัน ถึงข้าจะ
อยากร่ำรวยแค่ไหน ….แต่ข้า คิดและทำคนเดียวไม่ได้
หรอกนะ
การแกล้งเป็นเด็กมันเหนื่อยนะ เพราะฉะนั้น…
รบกวนทุกคน ถามสวรรค์ให้ข้าหน่อย เกิดมารวยแล้ว
นอนกระดิกเท้าไปวันๆ ไม่ได้หรือไงงกันห๊าาา
“ฮัดชิ้วววว หืมมม เทพชะตา เจ้าอยู่ไหน”
“ข้าอยู่นี้เจ้ามีอะไร เรียกข้าเก่งนักเชียว”
“เบาหน่อย เบาได้เบา ข้าอยู่ในเวลาทำงาน”
“แหะๆ ขอรับๆ ท่านเง็กเซียน”
“ช่วงนี้สรรค์ปันปั่วนหรือไร ทำไมเจิ้นจามบ่อยจัง
ไปสืบมาสิ”
“ได้ๆ รอข้ากลับมานะ บาย”
“เทพชะตา เจ้านี้มัน หึยยย”
“อืมม จริงสินะ จินเออร์” เมื่อท่านตาเห็นด้วยกับ
คำพูดของข้า ข้าจึงนิ่งเงียบไป เพื่อให้หน้าที่ในการคิด
ขั้นต่อไปนั้นเป็นของท่านพ่อ
“งั้นเราบอกไปว่า นำสมุนไพรไปขายได้เงินมา
ก้อนนึง จึงเอาไปมัดจำค่าบ้านและจ่ายค่าสร้างบ้าน
พร้อมกับซื้อของดีไหมขอรับ หากถามว่าเหลือเงิน
เท่าไหร่ก็ให้บอกไปว่า เหลือเพียงไม่กี่ตำลึง”
“ข้าว่าก็ดีนะอาซาน เพราะเงินที่เหลือเรานำไป
ฝากโรงรับฝากไปแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
“งั้นไปกันได้หรือยังจินเออร์”
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ จะได้รีบกลับไปหาท่านแม่ท่าน
ยาย”
เมื่อตกลงกันได้แล้วว่าจะเอาอย่างไรต่อไป จึงได้
เดินทางต่อไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน จริงๆ แล้ว ท่านตา
ของข้านี่ คอนเนคชั่นถือว่าเริ่ดไม่เบานะ เพราะเพื่อน
ของท่านตามีแต่คนที่พึ่งพาได้ โดยผู้ใหญ่บ้านมีนามว่า
ตงอวี้
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน อยู่หรือไม่ขอรับ ข้าซานหลง
ตระกูลเปั่ยขอรับ”
“อยู่ๆ กำลังเดินออกมาเจ้ารอสักครู่ อ้าวตาเฒ่า
เปั่ย เจ้ามากับใครนะ” ตะโกนตอบพร้อมกับเดิน
ออกมา
“อ่อ นี้อาซานและจินเออร์ ลูกเขยข้ากับหลานของ
ข้า”
“อ่อๆ ดีๆ ยินดีที่ได้พบพวกเจ้านะ ว่าแต่วันนี้มี
เรื่องอันใด”
“พอดีข้ามีเรื่องอยากรบกวนท่านขอรับ ข้าจะมา
ซื้อที่ดิน”
“อ่อ ได้สิ แต่ที่ดินราคาหมู่ละสองตำลึง เจ้าจะซื้อ
เท่าไหร่ละ”
“เอ่อ ข้าไม่แน่ใจขอรับ แต่อยากสอบถามก่อนว่า
รอบๆ ตัวบ้านของข้ามีคนซื้อไปหรือยัง”
“อืม ข้าขอดูแผนที่ก่อนนะ ด้านหลังที่ติดกับปั่ายัง
ไม่มีใครซื้อไปนะ อ่อ ตรงฝังลำธารด้านขวาก็ยัง แต่
ด้านซ้ายเหมือนจะมีเจ้าของมานานแล้วนะ มีชื่อเจ้าของ
แล้ว แต่ข้าไม่เคยเจอหรอก น่าจะเป็นของตระกูลใด
ตระกูลหนึ่งที่อยู่มานานแล้ว เจ้าสนใจตรงไหนละ”
“ขอรับท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านพ่อและจินเออร์ สนใจ
พื้นที่ตรงไหนหรือไม่ขอรับ”
“อืม ด้านขวาก็ดีนะอาซาน ซื้อที่ติดบ้านเราไว้ก็ดี”
“ขอรับ เจ้าละจินเออร์”
“ข้าสนใจพื้นที่ทั้งแต่หลังบ้านเรา ไปจนถึงชายปั่า
เลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าสักวันเราต้องได้ประโยชน์แน่ ๆ”
“อืม ได้ งั้นข้าซื้อ ด้านขวาและรอบๆ บ้านเรา
ออกไปจนถึงชายปั่านะขอรับท่านพ่อ”
“ดีๆ”
“ข้าอยากซื้อบริเวณด้านขวาและรอบๆ บ้านข้า
ออกไปจนถึงชายปั่าขอรับ เท่าไหร่ขอรับ”
“อืม หนึ่งร้อยหมู่เลยนะอาซาน เจ้าจะไหวหรือ”
ท่านพ่อหันมามองหน้าข้าและท่านตาแว๊บนึง
จากนั้นจึงหันไปตอบผู้ใหญ่บ้าน
“ไหวขอรับ สองร้อยตำลึงเงินหรือยี่สิบตำลึงทอง
นะขอรับ”
“ใช่ๆ เจ้าไหวหรือไม่”
“นี่ ขอรับ ยี่สิบตำลึงทอง กับอีกห้าตำลึงเงิน
สำหรับค่าดำเนินการ”
“มากไปหรือไม่เฒ่าเปั่ย อาซาน”
“ไม่มากไปหรอกขอรับ พอดีพวกข้าได้เงินมาจาก
การขายสมุนไพร เลยอยากซื้อที่ทางทำมาหากินเพิ่ม”
“ใช่แล้วล่ะ ตาเฒ่า หากพวกข้าไม่มีเงิน วันหน้า
ลูกหลานจะได้มีสมบัติติดตัว”
“ฮ่าๆ ดีๆ ข้ายินดีกับครอบครัวของเจ้าด้วย ใน
ที่สุดเจ้าก็นอนตายตาหลับแล้ว มีลูกหลานดีๆ แบบนี้”
“ใช่ๆ ขอบใจเจ้ามาก ยังไงข้าฝากเจ้าดำเนินการ
ด้วยนะ”
“งั้นวันพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปดำเนินการติดต่อในตัว
อำเภอให้เจ้า พรุ่งนี้เจ้าก็มารับสัญญาได้เลย”
“งั้นพวกขาขอตัวลาก่อนนะขอรับ ขอบพระคุณ
ท่านมาก”
“งั้นข้าลาเจ้าค่ะ ท่านปูั่ตง”
หลังจากจัดการเรื่องที่ดินเรียบร้อยแล้ว ท่านพ่อก็
ขับเกวียนมุ่งหน้ากลับสู่บ้านของพวกเรา
“ท่านแม่ ท่านยายเจ้าขา หลานกลับมาแล้วเจ้า
ค่ะ”
“กลับมาแล้วหรือจินเออร์”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านยายเจ้าขาา หลานซื้อ
ซาลาเปามาฝากด้วยนะเจ้าคะ อร่อยมากๆ เลย”
“ขอบใจเจ้ามากจินเออร์หลานยาย”
“ขอบใจเจ้ามากลูกแม่”
“เจ้าค่ะ”
“หืมม คราหลังห้ามกระโดดลงจากเกวียนรู้หรือไม่
เจ้าตัวแสบ มันอันตราย”
“แฮะๆ ขอโทษเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านตา”
“อืม”
“ว่าแต่ท่านพี่เจ้าคะ ท่านซื้ออะไรมาเยอะแยะ”
“อืมม ให้เจ้าตัวแสบเล่าดีกว่า เดี๋ยวพี่กับพ่อเจ้าขอ
ไปขนของก่อน เดี๋ยวจะค่ำมืดเสียก่อน”
“เจ้าค่ะ”
ท่านตา ท่านพ่อ ท่านจะทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ด้ายยยย
กลับมาก่อนนน อืออ ข้าหันไปส่งสายตาอ้อนวอน
เพื่อให้ทุกคนเอาข้าไปด้วย เพียงแต่ท่านพ่อ ท่านตาทำ
เพียงโบกมือให้ข้าแล้วไปยกของต่อ เอิ่มมมม ข้าเสียใจ
มากๆ เลยย อืออ
“ว่ายังไงเจ้าตัวแสบไหนเล่ามาให้ยายฟังสิ”
“แหะๆ คือ เกวียนนั้นก็ของเรา ของบนนั้นก็ของ
เราเจ้าค่ะ”
“ห๊าาาา ข้าจะเป็นลมหลินเออร์” ทำไมหลานข้า
มันใช้เงินเป็นใบไม้เช่นนี้กัน
“จริงๆ เจ้าค่ะ แล้วก็ท่านยายเจ้าขา เอียงหูมา
ใกล้ๆ ข้าหน่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่ก็ด้วย”
“อะไรหรือ”
“สมุนไพรขายไปได้เพียงดอกเดียวเจ้าค่ะ”
“ไม่มีผู้ใดรับซื้อหรือจินเออร์ แล้วได้เท่าใดเล่า”
“อืมมม แปดร้อยเจ้าค่ะ”
“อีแปะหรือ ก็ยังดีนะ”
“ตำลึงทองเจ้าค่ะ แปดร้อยตำลึงทอง อิอิ”
“ข้า…ข้าจะเป็นลมอาหลิน”
เอิ่มม ท่านยายคล้ายจะเป็นลมลงไปอีกรอบ ข้าจึง
รีบอธิบายให้ท่านยายและท่านแม่ฟังไปทีเดียวว่า ได้เข้า
เมืองแล้วไปทำอะไรมาบ้าง เริ่มตั้งแต่การเข้าเมืองไป
ขายสมุนไพร การนำสมุนไพรเข้าร่วมประมูล แวะซื้อ
เกวียน เจ้าม้าสองตัวกลับมา ว่าแต่เอ๊ะ ตั้งแต่ซื้อกลับมา
มันเงียบๆ ไปหรือเปล่า แต่ช่างก่อนเถอะ
รายการของต่างๆ ที่ซื้อ รวมไปถึงการซื้อที่ดิน
รอบๆ บ้านเราไปหลายตำลึงทอง อ่อ เรื่องบ้านที่จะ
สร้างใหม่ในอีกเดือนข้างหน้า แล้วก็เรื่องสุดท้ายเงินที่
เหลือ เหลือน้อยลงกว่าเดิมมากนัก แหะๆ
“หมดหรือยังจินเออร์ แม่กับยายของเจ้าจะได้เป็น
ลมทีเดียว” ท่านแม่ถามออกมาพลางส่งสายตาระอาใจ
ให้แก่ข้าไปด้วย
“บ้าา ท่านแม่เจ้าขา พวกท่านล้อข้าเล่นแล้ว” อิอิ
“หึ ข้าถึงว่าทำไมผู้ใหญ่สองคนถึงให้เจ้าเป็นคนเล่า
กลัวข้าดุนี่เอง”
“แต่ท่านแม่กับท่านย่าไม่ดุข้าใช่หรือไม่เจ้าค่ะ”
“อืมม แม่ไม่ว่าเจ้าหรอก พวกเจ้าทำเพื่อครอบครัว
ของเรา”
“อิอิ เจ้าค่ะ ท่านแม่เจ้าคะ แล้วเจ้าจินหลงละเจ้า
คะไปไหนแล้ว” ข้าถามหาจินหลงที่วันนี้มันหายไปอีก
แล้ว
“หืม แม่เห็นมันกระโดดตาม ม้าของเจ้าไปแล้วล่ะ”
“ง่ะ งั้นเดี๊ยวข้ามานะเจ้าคะ ข้าคิดถึงมันมากๆ
เลย” ข้ากำลังจะวิ่งไปเจ้าจินหลง ก็ต้องหยุดลง และ
แอบฟังสัตว์คุยกัน….เอิ่มนั้นแหละ
“เจ้าพวกแฝด เจ้ามาได้ยังไง”
“…..”
Comments for chapter "ตอนที่ 16 ที่ดินของข้า"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
