เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 17 วางแผน
“เจ้าพวกแฝด เจ้ามาได้ยังไง” จินหลงถามเจ้าม้าคู่
แฝดออกไปด้วยความแปลกใจเล็กน้อยพร้อมกับการ
เลิกคิ้ว หืมม กระต่ายเลิกคิ้วหรอ
“…..” เหยยยยยย
“ข้าถามทำไมไม่ตอบ” ข้าถามละไม่ตอบ พวกนี้มี
พิรุธอะไรหรือเปล่าเนี่ย
“เอ่อ นายท่านให้ข้าตามท่านมาขอรับ ท่านจินห
ลง”
“แล้วทำไมพวกเจ้ามาในสภาพนี้กัน” ดูสภาพพวก
มันตอนนี้คือ เนื้อตัวสกปรกมอมแมม พลังในร่างกาย
อ่อนแอ เนื้อตัวมีบาดแผล มองเผินๆ คือน่าสงสาร
“เอ่อ แหะๆ พอดีพวกข้ากำลังออกจากปั่าขอรับ
แล้ว แต่สภาพอากาศภายนอกมันแย่เกินไป พวกข้าเลย
ปรับตัวไม่ทัน นักล่าสัตว์ผ่านมาจึงจับพวกข้ามาขอรับ”
“เอ่ออ….ช่างเถอะ แล้วนายท่านฝากอะไรมาถึงข้า
บ้าง” เหอะ เบื่อจะสนใจพวกนี้ล่ะ
“นายท่านฝากให้ท่านดูแลคุณหนูอย่างดีที่สุด
ขอรับ”
“อืม เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้วน่า เหอะ เจ้านั้นชอบสั่ง
เสียจริง ข้าก็ต้องดูแลนางอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” เจ้านั้น
ชอบมาสั่งข้าอยู่เรื่อย ข้ารู้อยู่แล้วละน่า ว่าควรต้องทำ
ยังไงกับนาง
“จินหลง….” เปั่ยจินตะโกนออกมา เมื่อเดินเข้าไป
หาจินหลง ในขณะที่มันไม่รู้ตัว
“จะ…เจ้า” มาตอนไหน นี้ข้ามัวแต่คุยเพลินจนลืม
สัญชาตญาณได้ยังไงกัน หึยยย
“เมื่อกี้นี่เอง พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่ ข้าฟังด้วยสิ”
“บ้า ไม่มีอะไร ข้าแค่มาทักทายน้องใหม่ก็เท่า
นั้นเอง ใช่หรือไม่ เจ้าม้าแฝด”
“ชะ…ใช่ขอรับ พวกข้า”
ข้ารีบตัดบทเจ้าพวกนี้ เพราะข้าคร้านจะฟังเจ้า
พวกสัตว์ขี้โกหก หึ ไว้ข้ามีโอกาสเหมาะเมื่อไหร่ ข้าจะ
จับคอเค้นถามซะให้เข็ด
“อืมๆ ช่างเถอะข้าแค่จะมา….”
“มาตามข้ากลับหรอ ไปสิ ไปๆ”
“หูยยย เจ้าจะมาดึงข้าทำไม ข้าหาเจ้า…แล้วก็พวก
เจ้านั้นแหละ”
“เอ่อ มาหาพวกข้าหรือมีอะไรหรือขอรับ” นางจะ
มาหาพวกเราทำไม เจ้ารู้หรือไม่เจ้าขาว
“ข้าอยู่กับเจ้า ข้าจะรู้มั้ยล่ะ ถามไม่ดูหูบนหัวข้า
เลย” เจ้าขาวตอบออกมาพร้อมกับทำปากยื่นจนเห็น
ฟัน
“ข้าจะมาตามเจ้าจินหลงกลับบ้าน แต่ไหนๆ ก็เจอ
พวกเจ้าพอดี งั้นเอางี้ดีกว่า อิอิ พวกเจ้ามีชื่อหรือยัง”
“เอ่ออ”
“พวกเขายังไม่มีชื่อหรอก” จินหลงตอบออกไป
พร้อมกับพยายามทำหน้าให้เข้มที่สุด แต่มันลืมไปหรือ
เปล่า มันเป็นกระต่าย…
“ดีๆ เจ้าชื่อจินหลงไปแล้ว งั้นเจ้าตัวสีขาวชื่อจินฮุย
ส่วน เจ้าสีดำชื่อจินเฮยละกัน อิอิ”
“จินเฮยข้ายังพอเข้าใจนะว่าขนข้าสีดำเลยชื่อจิน
เฮย แต่ทำไมชื่อเจ้านั้นคือจินฮุยละ…ขอรับ”
“ไม่น่ารักหรอ ก็ข้าไม่ชอบนี่น่า มันดูแบ่งแยกพวก
เจ้าเกินไป เอาแบบนี้แหละ เทาๆ ดำๆ เนอะ จินหลง”
“อะ อืม ดีๆ พวกเจ้าก็อย่าเรื่องมากเลย ยังไม่
ขอบคุณนางอีก”
“ขอบคุณมากขอรับคุณหนู”
“อือๆ พวกเจ้าไปพักเถอะ อย่าดื้อกันละ”
“ปั่ะ กลับเข้าบ้านกันเถอะ ยัยเด็กอัปลักษณ์”
“เจ้าาา ว่าข้าอีกแล้วนะ หึยย”
“ท่านแม่เจ้าขาข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
“ไปล้างไม้ล้างมือแล้วมาทานข้าวได้แล้วจินเออร์”
“เจ้าค่ะ กับข้าววันนี้ อย่าลืมกินกับซาลาเปาที่ข้า
ซื้อมาฝากนะเจ้าคะ ท่านแม่ท่านยาย”
“ได้ๆ เจ้านี่นะ”
หลังจากที่บ้านข้าทานข้าวกันเสร็จแล้วก้ได้พากัน
เข้านอน ท่านตาท่านยาย ท่านพ่อท่านแม่ ดูมีความสุข
มากกว่าทุกๆ วัน ส่วนช่วงนี้ข้าเหมือนจะลืมอะไรไปเลย
แหะ ทำไมพอเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้แล้วจริงๆ ข้าถึงได้
รู้สึกว่า เรื่องราวมันเยอะแยะไปหมด ไม่เห็นจะจัดการ
ได้ง่ายๆ เลยนะ
เห่ออ เปั่ยจินเหนื่อย เปั่ยจินเพลีย
ข้าอยากโตไวๆ จังเลยย อืออ เป็นเด็กทำไมมันทำ
อะไรชักช้าไปหมด หรือ เอ๊ะ เป็นแค่ข้ากันเดียวกันนะ
หึยยยย นอนก่อนก็ได้ ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ อิอิ ข้าคิด
เสมอว่าข้าจะค่อยๆ ก้าว ค่อยๆ ใช้ชีวิตนี้ ให้คุ้มค่า
เพราะงั้นละก็….อุปสรรคทั้งหลายช่วยหายไปทีเถอะ
เช้าวันรุ่งขึ้น
“นี่ ยัยเด็กอัปลักษณ์ ตื่นได้แล้ว เช้าแล้ว”
“อืออ ข้าจะนอน อย่ามากวนหน่า จินหลง”
“หึยย เรื่องของเจ้าละกัน ข้าจะไปดูแปลงผักล่ะ”
“อืมม มม ห๊ะ แปลงผัก แปลงผักทำไมอ่ะ”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากปลูกหรือยังไง”
“อืม ก็ใช่ไง”
“พ่อเจ้าก็กำลังรอเจ้าอยู่ไง”
“อือ ๆ ข้าไปล้างหน้าล้างตาแล้ว”
ยามเช้ารุ่งของวันนี้ ยังไม่มีแดด ลมพัดอ่อนๆ
เหมาะแก่การลงมือทำสวนมากนัก ซานหลงเห็นว่าลูก
ของตัวเองบ่นอยากทำกิจการสักอย่าง บิดาอย่างเขา ก็
คิดสิ่งใดไม่ออกเลย นอกจากการเริ่มต้นปลูกผักแบบ
ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป จึงได้ตื่นเช้ามา ทำร่องแปลงผูก
ผัก ชนิดต่างๆ รอให้ลูกสาวตัวดีตื่นขึ้นมาเจอ
“ท่านพ่อเจ้าขา ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ”
“มาแล้วหรือจินเออร์ พ่อกำลังยกร่องแปลงผักให้
เจ้า”
“ท่านพ่อดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ”
“แล้วลูกคิดไว้หรือยังว่าจะปลูกผักชนิดใดก่อน”
“ยังมีเวลาอีกกี่เดือนจะเข้าฤดูหนาวหรือเจ้าค่ะท่าน
พ่อ”
“หืม ทางการออกมาประกาศว่าอีกสามเดือนจะ
เข้าสู่ฤดูหนาวนะจินเออร์ เพียงแต่หนาวนี้จะยาวนาน
กว่าเดิมไปถึงห้าเดือน”
“หืมม นานจังเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ในขณะที่ท่านแม่
กำลังเดินมาตามท่านพ่อกับข้าให้ไปทานข้าวเช้ามาได้
ยินพอดี จึงได้ยินสิ่งที่ท่านพ่อพูดออกมาจึงถามออกไป”
“หืมม ใช่แล้วล่ะ หลินเหมย เราคงต้องเตรียมตัว
รับมือกันแล้วล่ะ”
“เจ้าค่ะท่านพี่ แต่ตอนนี้ท่านพาจินเออร์ไปล้างเนื้อ
ล้างตัวแล้วตามไปทานข้าวก่อนเถอะเจ้าค่ะ”
“ได้ๆ เดี๋ยวพี่ตามไป”
ระหว่างทานข้าวบนโต๊ะอาหารวันนี้ มื้อเช้าท่าน
ยายและท่านแม่ ได้ทำซุปกระดูกหมูร้อนๆ กับข้าวต้ม
และผัดผักกาดที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อวานเป็นมื้อเช้า
ฝีมือท่านแม่และท่านยายอร่อยมากจนข้าคิดว่าใน
อนาคตจะเปิดแผงลอยดีหรือไม่ ค้าขายอาหารแบบตาม
แผงลอยข้างทาง เหมือนชาติก่อนที่ข้าจากมา หืมมมม
น่าจะรุ่ง
“ทานเยอะๆ นะหลานตา” ท่านตาพูดพร้อมกับคีบ
ผัดผักให้ข้า
“เจ้าค่ะท่านตาท่านตาเจ้าคะ ท่านพ่อบอกว่าหนาว
นี้จะยาวนานถึงห้าเดือนเลยหรือเจ้าคะ”
“อืม ใช่แล้วล่ะ เจ้ามีอะไรหรือ”
“ข้ามีเรื่องอยากเสนอเจ้าค่ะ”
“อันใด ไหนเจ้าลองพูดออกมาสิหลานตา”
“เจ้าค่ะ ตอนนี้เราพอจะมีเงินใช่หรือไม่เจ้าค่ะ”
“อืม”
“แล้วเราก็กำลังจะสร้างบ้านในอีกหนึ่งเดือน
ข้างหน้า ซึ่งข้าคำนวณเวลาแล้ว การสร้างบ้านคงต้อง
รีบบอกให้นายช่างเร่งมือให้ทันหนาวที่กำลังจะถึง
น่าจะทันก่อนที่ฤดูหนาวจะมาถึง ซึ่งจะเหลือเวลาอีก
ประมาณหนึ่งเดือน แต่ข้าอยากให้เราเตรียมตัวรับมือ
กับฤดูหนาวที่จะมาถึงตั้งแต่ตอนนี้เจ้าค่ะ”
“หืมม ทำไมล่ะจินเออร์ ตาว่าจะเร็วไปหรือไม่
ชาวบ้านแถวนี้ก็เตรียมตัวกันตอนใกล้ๆ ทั้งนั้น”
“นั้นเพราะชาวบ้านไม่มีกำลังพอสำหรับเจียดเงิน
ไปใช้จ่าย เพื่อเตรียมตัวเป็นเวลานานขนาดนั้นอย่างไร
เล่าเจ้าคะ แต่พวกเรามีเงิน มีบ้าน มีเกวียน มีกำลังมาก
พอที่จะช่วยเหลือตนเองและผู้อื่นแล้ว มิใช่หรือเจ้าคะ”
“หืมม เจ้าอยากช่วยเหลือชาววบ้านด้วยอย่างนั้น
หรือ”
“แหะๆ ถ้าเราไหวนะเจ้าคะ”
“ได้ เจ้าว่ายังไงตาก็ว่าตามนั้นจินเออร์ ฮ่าๆ”
“ท่านตาดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ” ข้าพูดพร้อมกับกระด
ดลงไปเกาะแขนท่านตา
“แล้วยายล่ะ”
“ท่านยายก็ดีที่สุดเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ก็ดีที่สุด
เหมือนกันเจ้าค่ะ ฮ่าๆ” ข้าตอบออกไป ข้ากลัวทุกคน
จะน้อยใจ ฮิๆ ข้าคือลูกรัก หลานรัก นี่นา เดี๋ยวทุกคน
น้อยใจ
“เจ้าตัวแสบ ฮ่าๆ” ทุกคนหัวเราะออกมา เมื่อได้
ยินสิ่งที่จินเออร์เอ่ยออกมา
“ถ้าอย่างนั้นข้าว่าเราควรปลูกผักที่เหมาะสำหรับ
ฤดูนี้ก่อนหรือไม่เจ้าคะ เมื่อเราซื้อที่ดินเพิ่มเสร็จ
เรียบร้อย เราค่อยจ้างชาวบ้านมาปรับหน้าดินและสอน
ชาวบ้านปลูกผักที่สามารถเจริญเติบโตได้ดีในฤดูหนาว
เพียงเท่านี้ชาวบ้านก็จะมีเงิน แม้เพียงเล็กน้อย แต่ก็ยัง
ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ส่วนเราก็จะได้แปลงผักทันฤดู
หนาวนะเจ้าค่ะ”
“อืม พ่อว่าก็ดีนะจินเออร์ แล้วเราจะปลูกอะไรกัน
ดีล่ะ”
“ข้าว่าควรจะปลูกพืชผักที่สามารถทนต่อความ
แห้งแล้งได้ดีเจ้าค่ะ เพราะตอนนี้ยังอยู่ในฤดูใบไม้ร่วง
เช่น เซี่ยงช่าย (ผักชี) คงซินจ่าย (ผักบุ้ง) แล้วก็ หวงกวา
(แตงกวา) เจ้าค่ะ”
“งั้นพ่อว่าปลูก หลัวโป (หัวไชเท้า) ไปั๋ช่าย
(ผักกาดขาว) และก็ ถู่โต้ว (มันฝรั่ง) ด้วยดีหรือไม่”
“ตาว่าเราปลูกมั่นฝรั่งเป็นหลักดีหรือไม่ มัน
สามารถเก็บได้นาน ทั้งยังสามารถเก็บไว้เป็นเสบียง
ในช่วงฤดูหนาวได้อีกด้วย”
“หากท่านตาว่าดีหลานก็ว่าดีเจ้าค่ะ อิอิ”
“ท่านพ่อจะไปคุยเรื่องที่ดินตอนไหนหรือเจ้าค่ะ”
“อืม สักยามเซิน พ่อว่าจะออกไปแล้วล่ะ
ผู้ใหญ่บ้านน่าจะจัดการเรียบร้อยแล้ว พ่อจะเข้าไปคุย
เรื่องการจ้างคนในหมู่บ้านจัดการแปลงผักด้วยเช่นกัน”
“งั้นข้าไปด้วยนะเจ้าคะ ท่านพ่อ”
“อืมไปสิ”
เมื่อถึงยามเซินท่านพ่อจึงพาข้าเดินไปบ้าน
ผู้ใหญ่บ้าน ท่านพ่อบอกว่า อยากพาข้าเดินออกไปทำ
ความรู้จักกับเพื่อนบ้าน จึงไม่ยอมใช้เกวียน ทำให้เจ้า
พวกจินทั้งหลาย นอนเล่นต่อไปใต้ร่มต้นเหมยใหญ่
หึยย ข้าละอิจฉาพวกมันเสียจริง
“อ้าวว สวัสดีอาซาน นั้นลูกเจ้าหรือ”
“ขอรับท่านปั้าเหยียนซื่อ จินเออร์ทำความเคารพ
ท่านยายสิลูก”
“จินเออร์ทำความเคารพท่านยายเจ้าค่ะ”
“จ้าๆ กินอะไรหรือยัง เอาแปั้งทอดหรือไม่ ยายทำ
ไว้เยอะเชียว”
“ไม่เป็นไรขอรับ ท่านปั้าเหยียนซื่อ พวกข้าทาน
มาจกาที่บ้านแล้ว”
“แล้วเจ้ากำลังจะไปไหนหรือ”
“ข้ากำลังจะไปธุระที่บ้านผู้ใหญ่ขอรับ”
“อืมๆ ไปเถอะๆ จะได้ไม่เสียเวลา”
“ขอรับงั้นข้าและลูกลาก่อนนะขอรับ”
หลังจากนั้นท่านพ่อก็พาข้าเดินผ่านบ้านชาวบ้าน
อีกหลายหลัง มีทั้งหลังที่รู้จักท่านแม่ของข้า และหลังที่
ไม่ชอบใจท่านแม่ของข้าก่อนแต่งออกไปให้ท่านพ่อ
อีกทั้งยังมีหลายหลังที่เหมือนจะสอบถามเรื่องราว
ของเกวียนที่เข้ามาในหมู่บ้านเมื่อวาน จนข้าคร้านจะยิ้ม
แย้มให้ จึงแกล้งทำเป็นเหนื่อยและให้ท่านพ่ออุ้ม จน
ท่านพ่อเข้าใจไปเองว่าข้าง่วงจึงบอกปัดชาวบ้าน
เหล่านั้นไป ว่าต้องรีบไปธุระก่อนเนื่องจากข้าง่วงนอน
แล้ว จะรีบกลับบ้าน จึงทำให้ชาวบ้านเหล่านั้นเลิกเข้า
มาชวนท่านพ่อข้าพูดคุย
“อ้าว มาถึงกันแล้วหรืออาซาน”
Comments for chapter "ตอนที่ 17 วางแผน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
