เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 18 หางานให้ชาวบ้าน

“อ้าว มาถึงกันแล้วหรืออาซาน มาไวเสียจริง”

ผู้ใหญ่บ้าน

ผู้ใหญ่บ้านกำลังจะไปตามหาซานหลงที่บ้าน เพื่อ

รับทราบเรื่องราวการดำเนินการพอดี เอ่ยทักขึ้นมา เมื่อ

เห็นว่าคนที่จะไปหา กลับมาปรากฏตัวอยู่หน้าบ้านของ

ตนเองเสียก่อนแล้ว

“ขอรับ ข้ามารับโฉนดที่ดินขอรับ และมาแจ้งข่าว

ให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านด้วยขอรับ”

ผู้ใหญ่บ้านจึงพูดคุยรายละเอียดต่างๆ พร้อมทั้งชี้

แจ้งเรื่องการจัดการที่ดินให้แก่ซานหลงทันที

“อืม แล้วเรื่องที่จะมาแจ้งชาวบ้านคือเรื่องอะไร

หรือ”

“อ่อ คือข้าจะยกแปลงปลูก ผักหลายแปลงนะ

ขอรับ จึงอยากให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านสักหน่อย ว่า

ข้าจะจ้างทำงานรายวันๆ ละสามสิบอีแปะขอรับ”

“มันมากเกินไปหรือไม่อาซาน ปกติชาวบ้านทำงาน

ข้างนอกได้อย่างต่ำ สิบห้าอีแปะและไม่เกินสี่สิบอีแปะ

เท่านั้น แต่งานของเจ้าคืองานง่ายๆ แต่กลับให้มากถึง

สามสิบอีแปะต่อวันเลยหรอ”

“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าขอเสนอเจ้าค่ะ ให้คิดค่าแรง

ชาวบ้านเป็นแปลงดีหรือไม่”

“ยังไงหรือจินเออร์”

“อย่างนี้เจ้าค่ะ ถ้าชาวบ้านคนไหน ยกแปลงได้หนึ่ง

แปลง ก็ให้เป็นแปลงละห้าอีแปะ โดยเราต้องกำหนด

ความยาวและขนาดของแปลงให้แน่ชัดเจ้าค่ะ ไม่มีใคร

สามารถอู้งานหรือกินแรงใครได้ และไม่สามารถยื้อเวลา

การทำงานออกไปหลายวันได้อีกด้วย ดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดีๆ ยัยหนูข้าว่าความคิดเจ้าดีมาก งั้นข้าว่าเอา

ตามนี้ดีหรือไหมอาซาน” ผู้ใหญ่บ้านที่เห็นด้วยกับ

ความคิดของเปั่ยจินรีบเอ่ยสนับสนุนออกมาทันที

“ฮ่าๆ ได้ขอรับผู้ใหญ่ จินเออร์ช่างเก่งจริงๆ เลย”

ซานหลงที่เห็นว่าความคิดของบุตรสาวเข้าท่าจึงยินดีที่

จะทำเช่นนั้น

“ขอบพระคุณท่านผู้ใหญ่บ้านและท่านพ่อที่ชมข้า

เจ้าค่ะ อิอิ”

หลังจากนั้นเมื่อได้ตกลงรายละเอียดกันเรียบร้อย

แล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็ได้เดินไปตีเหล็กส่งเสียง เพื่อเป็นการ

เรียกรวมชาวบ้านมาให้รับฟังรายละเอียด

และใช้เวลาเพียงมินาน ชาวบ้านที่ว่างงานกันต่างก็

มารวมตัว ส่วนครอบครัวไหนที่มีคนทำงานก็จะดูว่า

สามารถมาได้หรือไม่ หากมิได้จะให้คนในครอบครัวมา

เป็นตัวแทนได้

“ผู้ใหญ่บ้านท่านเรียกข้ามา มีอะไรหรือขอรับ”

“อืมๆ มากันครบแล้ว ข้าจะได้ชี้แจงทีเดียว เรื่อง

มันมีอย่างนี้”

ชาวบ้านที่น่าสนับสนุนก็มี ส่วนชาวบ้านที่มีปัญหา

ก็มีเช่นกัน

“เดี๋ยวสิผู้ใหญ่บ้าน ท่านลืมข้าหรือ ข้ายังไม่ถึงเลย

ท่านจะรีบพูดไปใย”

“เออๆ เจ้าก็มาถึงแล้วก็ฟังเสีย หยุดพล่ามเถอะ

เสียเวลาพวกข้าเหลือเกินเซียงตี้”

“หึ ถ้าข้าพลาดข่าว ข้าจะมาอาละวาดเจ้าลั่วหยุน”

“ได้ๆ ข้าผิดเองเซียนตี้ เจ้ามาแล้วก็นั่งลงฟังเถอะ

ไม่มีอะไรหรอกอาซาน ลั่วหยุนกับเซียงตี้ชอบทะเลาะ

กันแบบนี้บ่อยๆ”

“มากันครบแล้วนะทุกคน ข้าขอแนะนำ นี่คือ เปั่ย

ซานหลง และข้างๆ กันคือ ยัยหนูจินเออร์ ลูกสาวของ

เขา อาซานย้ายกลับบ้านมาอยู่ตรงท้ายหมู่บ้านติดปั่า

นั้นแหละ หรือก็คือย้ายกลับตระกูลเดิมตระกูลเปั่ยตาม

ภรรยามา วันนี้อาซานจะมาจ้างพวกเจ้าไปทำงานสนใจ

กันหรือไม่”

“ขอรับ/สนใจขอรับ” เสียงชาวบ้านตอบกลับมา มี

ทั้งหญิงและชาย

“อืม ดีๆ เช่นนั้นฟัง งานที่ทำคือการขุดร่องแปลง

ผัก กำหนดราคาเป็นหนึ่งร่องต่อราคาห้า อีแปะ”

“อะไรนะขอรับห้าอีแปะ”ลั่วหยุนเอ่ยออกมาด้วย

น้ำเสียงที่แม้จะตกใจ ไม่เชื่อ แต่ก็ฟังออกว่ามีน้ำเสียง

แห่งความดีใจปะปนอยู่ไม่น้อย

“หลอกหรือเปล่า ไปๆ กลับ ข้าไม่ฟัง” เซียงตี้เอ่ย

ออกมาด้วยอารมณ์โมโหที่โดนหลอกให้มานั่งฟังเรื่องไร้

สาระ

“เจ้าฟังกติกาก่อนอาเซียงตี้” เมื่อเห็นว่ามีชาวบ้าน

หลายคนเออ ออ ตามเซียงตี้ ผู้ใหญ่บ้านจึงรีบอธิบาย

เรื่องราวออกไป

“หึยย รีบๆ พูดมาได้แล้ว ข้าร้อน”

“ได้ๆ แปลงละห้าอีแปะ ตามแต่เจ้าจะทำได้ โดยมี

ตัวอย่างขนาดและความยาวของแปลง ให้เจ้าดูเป็น

ตัวอย่าง ส่วนอุปกรณ์ พวกเจ้าต้องหาไปเอง ไม่มีให้

เรื่องอาหารพวกเจ้าต้องเตรียมไปเอง หากใครอยาก

กลับบ้านไปทานที่บ้านก็ได้ หากใครจะทำก็มาลงชื่อที่

ข้า แล้วเจอกันพรุ่งนี้เจ้าที่บ้านอาซาน ส่วนเงินจะจ่าย

เป็นรอบๆ ไป คือรอบเที่ยง และรอบเย็น”

“ดีๆ ข้าจะได้ประหยัดกลับไปกินข้าวที่บ้านได้”

“แล้วหากบ้านไหนไม่มีเครื่องมือละขอรับท่าน

ผู้ใหญ่”เสียงที่เอ่ยออกมาคือเสียงของเด็กชายผู้หนึ่ง

“อืม ข้าต้องขอโทษด้วยนะ อวี้หลิว เจ้าต้องหางาน

อื่นแล้วล่ะ” ผู้ใหญ่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เวทนา

เด็กชายตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“ขอรับท่านผู้ใหญ่บ้าน”

เสียงเด็กที่ว่าคือ อวี้หลิว เด็กชายมีน้องสาวฝาแฝด

อีกหนึ่งคน ชื่อว่า อวี้เหมย ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน มีอายุ

เพียง 12 หนาว แต่เนื่องจากไม่นานมานี้ พ่อแม่ของทั้ง

สองโดนทำร้ายจนตาย จึงต้องอยู่อาศัยกันเพียงลำพัง

ญาติๆ ที่เหลือต่างหนีหาย ไม่ยอมรับไปเลี้ยงเนื่องจาก

กลัวว่าจะเป็นภาระของครอบครัวตน จึงได้แต่หางาน

ทำไปเรื่อยๆ ตามมีตามเกิด

“ท่านพี่แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ อวี้

เหมยเอ่ยออกมา เมื่อได้รับคำตอบจากผู้ใหญ่บ้านว่า ไม่

สามารถทำงานใกล้บ้านที่ได้เงินดีได้”

“พี่สาวๆ ข้าชอบท่าน ท่านมาเล่นกับข้ามั้ยเจ้าคะ

พรุ่งนี้ อิอิ” ข้าสงสารหรอกน่าาา ก็ดูพวกเค้าสิ หน้าตา

น่ารักน่าชังทั้งคู่เลย ถ้าอยู่โลกข้านะ คงจะเป็นพระเอก

นางเอกตอนเด็กได้เลยล่ะ

“อืม จินเออร์อย่ารบกวนผู้อื่น” ท่านพ่อเข้ามาอุ้ม

ข้าทันที ที่เห็นว่าข้าเข้าไปหาเด็กทั้งสอง

“อืออ ท่านพ่อเจ้าขา ข้าอยากให้พี่สาวกับพี่ชาย

สองคนนี้ไปทำงานกับเราเจ้าค่ะ ข้าชอบ พวกเค้าหน้า

เหมือนกันเลย” แบบนี้ข้าจะกลายเป็นเด้กน้อยเลี้ยง

ต้อยเด้กน้อยหรือเปล่า อิอิ

“อ่อ ไม่เป็นไรหรอกอาซานเด็กสองคนนี้นะ เป็น

เด็กดี แต่แย่หน่อยที่พ่อแม่พวกเค้าไปโดนพวกขุนนาง

รังแกเข้า เลยโดนทำร้ายสาหัสแล้วก็ตายตามกันไปนะ

ก็เหลือทิ้งไว้เพียงสองแฝดนี้แหละ บ้านพวกเค้าก็อยู่ฝัง

ไม่ไกลจากบ้านเจ้านั้นแหละ ถ้าเจ้าช่วยรับเด็กสองคนนี้

ทำงานข้าจะขอบคุณมากเลย” ผู้ใหญ่บ้านพูดจบก็

ทำท่าจะคารวะท่านพ่อจนท่านพ่อต้องรีบทิ้งข้าลง แล้ว

เข้าไปห้าม

“อ่ะ ท่านผู้ใหญ่อย่าทำเช่นนี้เลยขอรับ ถือว่าข้า

ช่วยเหลือเด็กน้อยแล้วกัน” ท่านพ่อประคองผู้ใหญ่บ้าน

ไว้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อจึงไม่อาจแล้งน้ำใจได้ จึงตกลง

ยอมรับทั้งสองไปทำงาน แต่ใจจริงแล้วท่านพ่อน่าจะ

เอ็นดูเด็กทั้งสองคนด้วยจึงยอมรับปาก

“จริงหรือขอรับ พรุ่งนี้ข้าและน้องสาวไปทำงาน

บ้านท่านลุงได้หรือขอรับ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กน้อยทั้ง

สองจึงหันไปหาท่านพ่อของข้าและรอคอยคำตอบจาก

ท่านพ่อ

“อืม ไปได้สิ”

“อึก ก ก ขอบคุณมากเลยขอรับ” พูดจบเด็กน้อย

ทั้งสองก็ก้มลงโขกหัวให้กับท่านพ่อของข้า หูยยย แรง

มากเลย ข้าละเจ็บแทน จะห้ามก็ไม่ทันแล้ว ใครจะไป

คิดกันละว่าพวกเค้าจะทำเช่นนี้

“หึ โชคดีจริงเชียวนะ เจ้าพวกตัวภาระ ไม่มี

เครื่องมือก็สามารถทำงานได้ เอาเปรียบคนอื่นมากไป

หรือเปล่า”

“เพ้ยยย เจ้านี้นะ เซียงตี้ อย่าใจดำเกินไปนักเลย

นั่นก็ญาติเจ้าไม่ใช่หรือ”

“นั่นสิ เจ้าจะเอาเปรียบเด็กตาดำๆ ไปไหนกัน ใช่

ว่าบ้านเจ้าจะมีอาหารให้เด็กสองนั้นคนทุกมื้อเสีย

หน่อย”

“ใช่ๆ ปล่อยเด็กๆ ไปเถอะ”

“หึ งั้นข้าไปล่ะ จบเรื่องแล้วใช่หรือไม่” เซียงตี้พูด

จบก็หันไปส่งสายตาขุ่นเคืองให้เด็กน้อยทั้งสองที่ได้รับ

ความเอ็นดูจากชาวบ้านทำให้ตนเองโดนประณามอยู่

บ่อยครั้ง

“เช่นอย่างนั้นก็แยกย้ายได้แล้วทุกคน ส่วนใครจะ

ทำงานก็มาลงชื่อกับข้า แล้วพรุ่งนี้ยามเหม่า (เวลา

05.00-06.59 น.) มาเจอกันที่บ้านอาซาน”

“ขอรับ”

หลังจากนั้นชาวบ้านคนไหนที่ทำงานก็ไปลงชื่อที่

ผู้ใหญ่บ้าน ส่วนข้ากับท่านพ่อก็พูดคุยกับเด็กน้อยฝา

แฝด ก่อนกลับ เพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงขอตัวกลับบ้าน

ด้วยเช่นกัน

แต่ว่าไป บ้านข้าก็มีม้าแฝด นี่ยังมาเจอกับเด็กแฝด

อีกหรอเนี่ย หืมมแปลกจริงเชียว