เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 19 เริ่มต้นสร้างบ้านสักที

เช้าวันถัดมาชาวบ้านหลายคนได้มาตั้งแต่ก่อนยาม

เหมา เพราะกลัวจะไม่ได้ทำงาน รวมถึงเด็กน้อยฝาแฝด

ทั้งสองคน ทำให้ท่านพ่อต้องตื่นแต่เช้ากว่าปกติ ออกมา

มอบหมายงานให้ชาวบ้าน

ตอนมาถึงชาวบ้านยังไม่เชื่อว่าบ้านเปั่ยมีงานให้

ชาวบ้านกว่าสิบคนทำเลยหรือ แต่เมื่อท่านพ่อบอกว่า

ได้ซื้อที่ดินเพิ่ม จำนวน หนึ่งร้อยหมู่ ตั้งแต่บริเวณ

ด้านข้างไปจนถึงปั่าม่านหมอก ชาวบ้านถึงกับตื่นตะลึง

และพยายามสอบถามท่านพ่อถึงเงินที่ได้มา แต่ท่านพ่อ

ก็ตอบออกไปด้วยสีหน้าที่ไร้พิรุธ ตามที่ได้ตกลงกันไว้ว่า

นำสมุนไพรไปขายเลยเอาเงินทั้งหมดไปสร้างบ้านและ

ซื้อที่ดินไว้เป็นสินเดิมของข้า

“อาจินๆ เจ้ามีคู่หมายหรือยัง”

“เอ่อออ ยังเจ้าค่ะท่านปั้า”

“บ้านข้ามีลูกชายเจ้าสนใจหรือไม่”

“ท่านปั้าขอรับ ข้าว่าเริ่มทำงานเลยดีหรือ

ประเดี๋ยวสายไป แดดจะร้อนเอา”

“ได้ๆ เจ้าอย่าลืมนะเสี่ยวจินน้อย บ้านข้ามีเด็กๆ

เยอะแยะ เจ้าแวะไปเล่นได้เลย”

“แหะๆ เจ้าค่ะท่านปั้า”

หลังจากนั้นทุกคนเลยออกไปทำงานกัน ท่านพ่อยัง

ไม่ลืมกำชับอีกว่า หากใครสงสัยอันใดให้มาถามหรือดู

ตัวอย่างจากแปลงที่ท่านพ่อยกไว้เป็นตัวอย่าง ส่วน

พื้นที่ ข้าได้ให้ท่านพ่อบอกให้ทุกคนทำคนละหนึ่งหมู่ไป

ก่อน เมื่อครบแล้วก็ให้เดินมาแจ้งแก่ท่านพ่อ เพื่อ

ตรวจดูงานที่ได้รับ ก่อนจะไปเริ่มแปลงใหม่ ที่ทำแบบนี้

เพราะปั้องกันการทำงานแบบลวก ๆ เสร็จแล้วมารับ

เงิน อืม วิธีนี้น่าจะได้ผลดีนะ

“อวี้หลิว อวี้เหมย มานี่สิ”

“ขอรับนายท่าน”

“นายทง…นายท่านอะไรกัน เรียกท่านลุงท่านปั้า

เถอะ”

“อืมๆ อาหลิว อาเหมย ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ข้า

เห็นพวกเจ้ามาทั้งแต่ตัวแดงๆ”

“ขอรับท่านตาท่านยาย” เด็กน้อยทั้งสองซาบซึ้ง

จนบ่อน้ำตาใกล้จะแตกแล้วเจ้าค่ะท่านยาย

“แล้วนี่ เจ้าจะให้พวกเด็กๆ ช่วยงานอันใดหรืออา

ซาน”ท่านยายหันไปถามท่านพ่อเนื่องจากสงสารหาก

จะให้เด้กน้อยทั้งสองไปใช้แรงอย่างหนักๆ อย่างพวก

ชาวบ้านตอนนี้ด้วยเพราะเห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

“ข้าไม่ทราบขอรับ จินเออร์เป็นคนขอร้องข้าให้รับ

เด็กสองคนนี้มาก่อนขอรับ”

“อืมม งั้นหรือ เอาอย่างนี้มั้ยละ ให้อวี้หลิวไป

ช่วยอวี้เหมยขุดแปลงนั้นแหละ แต่เป็นแปลงหลังบ้าน

ของเรา จะได้ไม่โดนเพ่งเล็งจากชาวบ้านดีกว่า” ท่าน

ยายเสนอขึ้นมา

“ข้าว่าก็ดีนะขอรับ งั้นเจ้าสองคนไปหยิบเครื่องมือ

เถอะ”

“เจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านทั้งสองมากๆ นะ เจ้า

ค่ะ/ขอรับ”

“ท่านพ่อเจ้าคะ มีคนมาเจ้าค่ะ” ข้าเหลือบไปเห็น

ทางเข้าบ้านเมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาหลายคน

“อ้าวนายช่างเองหรือขอรับ ทำไมพวกท่านมากัน

เร็วนักล่ะ ไม่ใช่ว่านัดกันไว้เดือนหน้าหรอกหรือ”

“ข้ารบกวนพวกเจ้าหรือเปล่า งานในตัวเมืองโดน

ยกเลิกไปนะสิ ข้าเลยมาหาเจ้าเพื่อจะสอบถามว่า

สามารถเริ่มงานได้เลยหรือไม่ ตอนนี้พวกข้ากำลังว่าง

พอดี”

“ไม่รบกวนขอรับ ดีเสียอีก จะได้เสร็จทันก่อน

หนาวที่จะมาถึงนี้”

“งั้นพรุ่งนี้ข้าจะพาลูกน้องมาพร้อมสร้างบ้านให้

พวกเจ้าเลยแล้วกัน เริ่มเร็วแบบนี้ น่าจะไม่เกิน 15 วัน

ถ้าขาดเหลือแรงงานข้าว่าจะจ้างชาวบ้านมาช่วยด้วย

เจ้าว่าดีหรือไม่อาซาน”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีขอรับ ส่วนเรื่องค่าแรงท่านคิด

มาได้เลยนะขอรับ”

“อืม งั้นข้าไม่รบกวนพวกเจ้าแล้วกัน วันนี้คงจะ

ยุ่ง”

“งั้นลาก่อนขอรับ เดี๋ยวข้าเดินไปส่ง”

“ขอบใจๆ”

เนื่องจากตอนนี้ยังเช้าอยู่ท่านพ่อ กับท่านตาจึงขึ้น

เขาไปดูกับดักสัตว์ที่วางไว้ ข้าแอบสงสัยจึงถามท่านพ่อ

ไปอยู่ว่าไปกันตอนไหน ท่านพ่อบอกว่าไปยามดึก ตอน

ที่ข้านอนแล้วเสมอ เพราะไม่อยากนิ่งนอนใจ มัวแต่ใช้

เงินที่เป็นลาภลอย กลัวว่าสักวันจะหมด แล้วคนใน

ครอบครัวจะลำบาก อืออออ ท่านพ่อ ท่านเจิดจรัสแล้ว

เจ้าค่ะ ท่านเก่งมาก เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เป็นยามบ่าย

แล้ว ปรากฏว่าท่านตากับท่านพ่อได้หมูปั่ามา 1 ตัว กับ

ไก่ฟั้ามาถึง 4 ตัว

“หู้ววว ท่านพ่อเจ้าขาาา”

“อย่าเพิ่งเข้ามาจินเออร์ ขอพ่อและท่านตาล้างเนื้อ

ล้างตัวก่อนนะลูก”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

เมื่อท่านพ่อกลับมาจึงตกลงกันว่าจะนำหมูปั่าไป

ขายที่เหลาอาหารในตัวอำเภอ ส่วนไก่ปั่าที่ได้มา ข้าขอ

ท่านพ่อเลี้ยงไว้สองตัวเนื่องจากท่านพ่อจับได้ตัวผู้สาม

ตัวและตัวเมียหนึ่งตัว หนึ่งตัวสำหรับการทำอาหารมื้อ

เย็น และอีกหนึ่งตัวข้าขอเอาไปแบ่งให้พี่ชายพี่สาวฝา

แฝดคู่นั้น ซึ่งท่านพ่อก็ไม่ว่าอะไรข้า

ตกเย็นมาชาวบ้านต่างมารับเงินที่ผู้ใหญ่บ้าน ซึ่ง

ท่านพ่อเดินตรวจงานแล้ว พบว่าชาวบ้านตั้งใจทำงาน

กันมาก ไม่มีใครเอาเปรียบใคร และไม่มีการทำงาน

อย่างลวกๆ เพราะท่านยายมักจะเดินไปดูงานบ่อยๆ

ส่วนเด็กน้อยฝาแฝดนอกจากทำงานในแปลงหลัง

บ้านของข้าแล้ว เมื่อเสร็จงานจึงพากันมารับเงิน ซึ่ง

ท่านพ่อได้มอบให้ คนละห้าอีแปะ แต่เด็กทั้งคู่ไม่

ยอมรับ และบอกว่าขอรับเพียงห้าอีแปะเท่านั้น ท่าน

พ่อจึงยกเอาเรื่องไก่ปั่ามาอ้างว่าหากต้องการรับเงินแค่

ห้าอีแปะ ก็ให้รับไก่ปั่าไปทำอาหารกินที่บ้านด้วย จะได้

มีแรงมาทำงานในวันพรุ่งนี้ งานในส่วนของวันนี้จึงผ่าน

ไปได้ด้วยดี

เช้าวันต่อมานายช่างซื่อเฉิน ก็ได้มาหาครอบครัวเปั่

ยตามที่นัดไว้ตั้งแต่เช้า พร้อมๆ กับชาวบ้านที่มาทำงาน

ที่ได้นัดหมายไว้

ผ่านไปสักพักซานหลงก็ได้เดินกลับมาที่บ้าน

หลังจากเดินไปสั่งงานชาวบ้านมา ส่วนจินเออร์นั้นกำลัง

ล้างหน้าล้างตาและออกมาพบนายช่างซื่อเฉินด้วยคน

เนื่องจากเจ้าตัวต้องการพูดคุยรายละเอียดเรื่องบ้าน

ด้วยเช่นกัน เจ้ากระต่ายน้อยจินหลงจึงเป็นอันต้องลุก

ขึ้นมาฟังรายละเอียดไปด้วยกัน

ทั้งสามคนและหนึ่งตัว ก็ได้นั่งปรึกษากันเรื่องบ้าน

ที่กำลงัจะสร้าง นายช่างซื่อเฉินได้นำแบบ ที่เปั่ยจินได้

นำออกมาและขอไว้ศึกษาออกมา โดยสรุปเรื่องแบบ

บ้านกันอีกรอบ คือบ้านชั้นเดียว แต่มีสามเรือนหลัก

และสามเรือนรอง

โดยเรือนหลักจะมีห้องโถงอยู่ที่เป็นห้องปราชุม

พร้อมกับเป็นห้องทานข้าวไปด้วยในตัวอยู่ตรงกลาง

และมีห้องน้ำติดห้องโถงไปด้านหลังอีกหนึ่งห้อง ซึ่ง

ห้องน้ำจะให้นายช่างทำการท่อท่อไม้ไผ่เข้ามาพักน้ำไว้ที่

โอ่งหลังบ้านเพื่อให้สะดวกต่อการตักน้ำได้ง่ายขึ้น

ห้องน้ำข้าก็จะให้นายช่างทำแบบในโลกปัจจุบันแบบ

ส้วมซึมแทนอันไหนใช้ท่อให้เปลี่ยนไปใช้เหล็กดัดแทน

ท่อ

แบบนี้ก็จะหมดปัญหาเรื่องส้วมสำหรับคนที่มาจาก

โลกอนาคตแบบข้าสักที ถัดไปด้านซ้ายของโถงจะเป็น

ห้องอาหารและด้านขวาจะเป็นห้องหนังสือ ส่วนเรือน

ปีกซ้ายปีกซ้าย มีสามห้องนอนเล็ก และเรือนปีกขวา ก็

มีสามห้องนอนเล็กมีห้องน้ำต่อออกมาเช่นกัน

สร้างไว้สำหรับท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย

แล้วก็เผื่อมีใครมาเพิ่มในครอบครัวข้า เอ๊ะ หรือจะเป็น

น้องน้อยของข้ากันนะ อิอิ ซึ่งท่านพ่อก็เห็นด้วยกับ

ความคิดของข้า ท่านพ่อบอกว่าจะได้สะดวกเวลาท่าน

แม่และท่านยายเข้าห้องน้ำ

“แล้ววัสดุที่ใช้ตกลงเจ้าจะใช้แบบไหนเสี่ยวจิน”

“ใช้อิฐเหมือนเดิมเจ้าค่ะ ตัวบ้านสร้างโดยอิฐ ส่วน

หลังคาทำเป็นกระเบื้องเจ้าค่ะ ข้าอยากให้บ้านของข้า

ทนแดดทนฝนแล้วก็ทนหนาวเจ้าค่ะ ข้าอยากเพิ่ม

โรงเรือนอีกหนึ่งหลังได้หรือไม่เจ้าค่ะ แต่โรงเรือนข้าขอ

ใช้ไม้แทนเจ้าค่ะ ส่วนรั้วบ้านข้าก็ใช้ไม้เช่นเดิมเจ้าค่ะ”

“อืมได้ เช่นนั้นราคาบ้านของเจ้าจะอยู่ที่สองร้อย

ห้าสิบตำลึงทอง ส่วนโรงเรือนและรั้วข้าคิดให้ห้าสิบ

ตำลึงทอง ราคานี้ข้ารวมให้ถึงแรงงานและอาหารในแต่

ละวันของช่างแล้ว เจ้าว่าเช่นไร”

“ตกลงเจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านพ่อเจ้าค่ะ เราจ่ายเพิ่ม

อีกยี่สิบตำลึงทอง ให้แก่นายช่างสำหรับการเร่งมือให้

เสร็จไวขึ้นได้หรือไม่”

“ได้สิ ท่านว่าอย่างไรขอรับนายช่าง”

“ได้ๆ ข้าไม่มีปัญหา แบบนี้ข้าจะจ้างคนมาเพิ่ม

บ้านและรั้วของเจ้าจะเสร็จไม่เกินสิบห้าวันแน่นอน”

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ที่ดินส่วนที่ทำการแบ่งไว้

สำหรับการยกแปลงผักก็ได้เสร็จสิ้น ชาวบ้านเมื่อได้เงิน

กันไป ก้ต่างพอใจและแยกย้ายกันไป ส่วนที่จะมีมา

อาละวาดก็คือเซียงตี้ ที่เอาแต่โวยวายว่าตนเองไม่ได้

ทำงานเนื่องจากเซียงตี้มาหลังคนอื่นถึงสามวัน ทำให้

ชาวบ้านที่มาต่างจับจองพื้นที่กันไปหมดแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้นผู้ใหญ่บ้านถึงเข้ามาช่วยไขข้อสงสัย

และเรื่องราวทั้งหมด แต่เซียงตี้ก็ยังหาว่าโดนกลั่นแกล้ง

จึงจากไปด้วยสายขุ่นแค้นใจ

ส่วนอาทิตย์ที่ผ่านมา ครอบครัวหวังก็ได้อาศัย

กระท่อมหลังเล้กอยู่กันไปก่อน เนื่องการการก่อสร้าง

เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น จึงจำเป็นต้องรื้อหลังเก่าทิ้ง

และสร้างหลังใหม่แทน

ส่วนฝาแฝดทั้งสองคนนั้น ท่านพ่อได้จ้างมา

ช่วยงานต่อ โดยให้ลงผักตามที่ท่านพ่อบอกในแปลงผัก

แต่ละแปลง โดยท่านพ่อได้ปลูกไล่การเจริญเติบโตของ

ผักที่ใช้เวลานานก่อน ไปจนถึงใช้เวลาน้อยที่สุด

นายช่างเจ้าคะ ข้านำน้ำสมุนไพรมาให้พวกท่านเจ้า

ค่ะ จินเออร์ได้บอกให้ท่านแม่ทำน้ำสมุนไพรจากต้นกะ

เจี๊ยบแดง ที่มีอยู่แถวบ้านเป็นจำนวนมาก เพื่อให้นาย

ช่างและเหล่าคนงานได้ดับกระหาย เนื่องจากแม้จะใกล้

หน้าหนาวแล้วแต่อากาศก็ยังแห้งแล้งอยู่ดี

“อั๊ยยหยา ขอบใจพวกเจ้ามาก ขอบใจหลินฮูหยิน

แล้วก็เจ้า เสี่ยวจินตัวน้อย หึหึ”

“เจ้าค่ะ”

ผ่านไปสิบห้าวัน บ้านของตระกูลเปั่ยก็ได้สร้างเสร็จ

ลง เมื่อมองจากภายนอกนั้นอาจจะไม่เห็นว่าใหญ่โตแค่

ไหน เพราะมีรั้วล้อมรอบพื้นที่บ้านทั้งหมด บรรดา

ชาวบ้านแถวนี้ต่างหวังจะมาเป็นอนุของนายท่านเปั่ย

คนใหญ่และคนเล็ก ไม่เว้นแม้แต่บ้านที่มีลูกชาย ต่างก็

เข้ามาพูดคุย เพื่อหาข้ออ้างสำหรับการเข้ามาเหยียบใน

พื้นที่บ้านตระกูลเปั่ยกันทั้งนั้น

แต่สำหรับคนงานที่สร้างต่างรู้ดีว่าบ้านใหญ่โตแค่

ไหน แถมยังมีห้องน้ำแยกแต่ละห้องด้วย ถือว่าฟุั่มเฟือย

ไม่เบา นอกจากนี้เสี่ยวจินยังให้นายช่างซื่อเฉินสร้าง

คอกม้าสำหรับ ม้าแฝดทั้งสองตัว ส่วนของจินหลงนั้น

มันบอกว่าให้ตายอย่างไร จะไม่ยอมไปนอนที่อื่น

นอกจากข้างเตียงนางแน่นอน เป็นอันว่าแผนสร้างคอก

กระต่ายของนางก็ต้องพับเก็บไปแต่โดยดี