เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 20 หกขวบแล้วหรือ

และแล้ววันเวลาก็ได้ผ่านมาจนถึงต้นเดือนจิ่วเย่ว

เหลือเวลาอีกแค่สองเดือน ก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว

ระหว่างนี้ สองฝาแฝด อวี้หลิวและอวี้เหมย ก็ได้ช่วย

ท่านพ่อท่านแม่ ท่านย่าและท่านตา ในการปลูกผัก ที่

ทำการยกแปลงขึ้น จะหาว่าบ้านข้าใช้แรงงานเด็กไม่ได้

นะ เพราะทั้งสองมีความจำเป็นต้องใช้เงิน

ฉะนั้นงานเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเค้าต้องทำอยู่แล้ว แต่

บ้านข้าไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ให้เด็กไม่พักหรอกนะ

นอกจากจะให้เงินค่าจ้างแล้ว ยังให้เด็กทั้งสองมาทาน

ข้าว เที่ยงและเย็นด้วย ตลอดเวลาการมาทำงานที่บ้าน

ข้า นอกจากนี้ อวี้เหมยยังได้เรียนรู้งานบ้านงานเรือน

จากท่านแม่ไปในตัว

ตอนนี้ชีวิตของเด็กแฝดเรียกได้ว่า กินดี ลแะมี

ความสุขมากกว่าเวลาก่อนๆ มากนัก จนกระทั่งเมื่อไม่กี่

วันก่อนหน้านี้ ตระกูลของเด็กน้อยฝังเซียงตี้ อันธพาล

เห็นว่าทั้งคู่ทำงานหาเงินได้

จึงออกมาเรียกร้องเรื่องความกตัญู เพียงแต่เปั่ย

จินที่เอ็นดูทั้งคูอยู่แล้ว จึงเอ่ยให้ท่านพ่อและท่านตา

ช่วยจัดการเรื่องราวให้

ปรากฏว่า ผู้ใหญ๋บ้านบอกว่า ทั้งคู่ในตอนนี้โดนตัด

ออกจากตระกูลไปแล้ว และยังระบุด้วยว่าห้ามทั้งคู่

ขอร้องความช่วยเหลือจากตระกูลหลักเด็ดขาด ทั้ง

ตระกูลหลักและเด็กน้อยไร้ซึ่งความเกี่ยวข้องกัน

นับตั้งแต่นั้น

เป็นอันว่า เรื่องราวจบลงที่ผุ้ใหญ่บ้านนำข้อ

กฏหมายออกมาชี้แจงและข่มขู่เซียงตี้ไปว่า หากเด็ก

แฝดทั้งสองเกิดปัญหาใดขึ้น ตระกูลของเซียงตี้จะต้อง

โดนจับส่งทางการ

เซียงตี้ที่ทำอันใดมิได้ จึงได้แต่หมายหัวเด็กๆ ไว้

เท่านั้น

นอกจากนี้ เปั่ยจินยังขอให้ท่านปูั่รับเด็กทั้งสองไว้

ในความดูแล ทำให้ยามนี้ เด็กทั้งสองมีที่อยู่อาศัยและ

อาหาร เครื่องนุ่งห่มอย่างดี

และในอนาคตที่จะถึง ทั้งคู่ยังได้เรียนหนังสือ และ

เติบโตไปเป็นผู้ดูแลกิจการต่างๆ ของตนเองอีกด้วย

เพียงแต่นี้เป็นเรื่องราวในอนาคตที่ยังมามิถึง

ซึ่งวันนี้ คนบ้านเปั่ยตื่นกันตั้งแต่ต้นยามอิ๋น

(03.00-04.59 น.) เนื่องจากก่อนหน้านี้หนึ่งวันทุกคน

ต่างพูดคุยกันแล้วเรื่องการขึ้นบ้านใหม่และการเลี้ยง

ฉลองวันเกิดครบรอบ หกหนาวของข้า ท่านพ่อท่านแม่

จะจัดงานให้ข้าพร้อมกับการขึ้นบ้านใหม่ไปในตัว

แต่ข้าบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าไม่จำเป็นต้องพุ่งเฟือย

ในตอนนี้ ข้าเพียงต้องการงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ใน

ครอบครัวของเราก็เพียงพอแล้วสำหรับงานวันเกิดปี

แรกของข้า ครอบครัวที่มีความสุขและเสียงหัวเราะคือ

สิ่งที่ข้าต้องการ

ท่านตาจึงเอ่ยว่า ให้ทำเพียงพิธีขึ้นบ้านใหม่ภายใน

ครอบครัวและเลี้ยงวันเกิดครอบครัวของข้าแบบง่ายๆ

แต่ตามธรรมเนียมก็เพียงพอแล้ว

ข้าได้ขอท่านพ่อว่าขอให้เชิญ สองฝาแฝดมา

ร่วมงานด้วย เพราะเห็นหน้ากันทุกวันจนข้าเห็นเด็กทั้ง

สองเป็นพี่ชายพี่สาวไปแล้ว ส่วนชาวบ้านในหมู่บ้าน

เมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของข้าและขึ้นบ้านใหม่ ต่างก็นำ

อาหารต่างๆ มาให้เล็กๆ น้อยๆ ด้วย ท่านพ่อและข้าจึง

ต้องออกไปบอกทุกคนว่าไม่ต้องการของอันใดจากทุก

คน เพียงเมตตาข้าและครอบครัวก็เพียงพอแล้ว

ชาวบ้านจึงมาแสดงความยินดีในงานขึ้นบ้านใหม่

และมาอวยพรวันเกิดให้ข้า จากคราวที่ท่านพ่อจ้าง

ชาวบ้านมาช่วยยกแปลงปลูกผักในครั้งนั้น ทำให้

ชาวบ้านรู้สึกดีกับครอบครัวของข้ามากขึ้น ส่วนญาติ

ผู้ใหญ่อย่างท่านตาผู้ใหญ่บ้านก็ได้มากล่าวคำอวยพรกับ

ข้าตั้งแต่ยามเช้าแล้ว

“ท่านแม่เจ้าขา งานนี้ข้าขอเป็นลูกมือท่านแม่นะ

เจ้าคะ”

“ได้สิ แล้ววันนี้เจ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่”

“อะไรก็ได้เจ้าค่ะ แต่ลูกมีเมนูมานำเสนอ”

“อะไรหรือ”

“จริงเหรอจินเออร์พ่ออยากรู้จังเลย”

“เมนูนี้ก็จะเรียกว่าหม้อไฟเจ้าค่ะ”

“อะไรนะลูกหม้อไฟหรือ แม่ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“เจ้าค่ะหม้อไฟข้าเคยอ่าน แฮ่ๆ จากหนังสือของ

ท่านอาเจ้าค่ะ เป็นหนังสือของคนแดนไกลที่เขียนทิ้งไว้”

“อย่างนั้นหรือ พ่อไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันมีเจ้า

เมนูหม้อไฟนี้อยู่”

“ข้าจำได้เจ้าค่ะ ข้าว่ามันต้องอร่อยมากๆ เจ้าค่ะ

ท่านพ่อ”

“อย่างนั้นหรือ ยายก็ชักอยากจะชิมของเจ้าแล้วสิ

เจ้าตัวน้อย”

“แล้วแม่ต้องเตรียมอะไรบ้างล่ะลูก”

“งั้นรบกวนท่านแม่เตรียมผักให้ข้าก็ได้เจ้าค่ะ ผักที่

เราปลูกเองก็ได้เจาค่ะ กำลังต้นอ่อนๆ น่าทานเชียว เอา

เป็นพวกผักกาดขาว ผักบุ้งเจ้าค่ะ ส่วนท่านพ่อเจ้าคะ

ข้ารบกวนท่านพ่อเตรียมเนื้อให้ข้าหน่อยได้ไหมหรือไม่

เจ้าคะ เป็นเนื้อหมูหรือเนื้อไก่ก็ได้เจ้าค่ะ เอามาเยอะๆ

เลยนะเจ้าคะ”

หลังจากนั้นท่านพ่อจึงเดินทางเข้าไปในตัวอำเภอ

เพื่อซื้อของที่ขาดให้กับข้า ข้าจึงขออนุญาตท่านแม่เพื่อ

ไปตามฝาแฝดทั้งสองมาทานข้าวด้วยกัน

ระหว่างที่ข้ากำลังเดินไปนั้น ข้าจึงแวะไปหาจิน

หลงปรากฏว่ามันไม่ได้อยู่ในห้อง ข้าจึงเดินออกไปที่

คอกม้าเพราะช่วงหลังๆ เจ้าสามตัวนี้ชอบทำตัวมีพิรุธ

แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก แต่เดาว่าต้องเกี่ยวกับ

แปลงผักของแน่นอน ที่ช่วงนี้มันเจริญเติบโตงอกงามไม่

เหมาะสมกับเวลาที่หว่านลงไปสักนิด อีกทั้งต้องบอก

ก่อนว่าท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่ได้ดูแลบำรุงพืชผักเหล่านี้

พิเศษกว่าปกติไปด้วยซ้ำเท่าไหร่ แต่ผลผลิตที่ได้ก็ดูจะ

อวบอิ่มสมบูรณ์ซะเหลือเกิน หึ

“จะไปไหนยัยเด็กอัปลักษณ์”

“เจ้านะสิอัปปลักษณ์ บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเรียก

ข้าแบบนี้”

“ได้ๆ เจ้าจะไปไหนหรือคุณหนูจิน”

“ข้าจะไปบ้านอวี้ เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่”

“แน่นอนข้ากำลังเบื่อพอดีข้าไปกับเจ้าเอง

อัปลักษณ์น้อย ฮ่าๆ”

“เฮ้ย จินหลง เมื่อไหร่จะเลิกเรียกข้าว่าเด็ก

อัปลักษณ์สักทีห๊าาา ข้าไม่ได้เป็นเด็กอัปลักษณ์สัก

หน่อย เจ้าต่างหากที่อัปลักษณ์ หึ”

“ได้ๆ เจ้าสวยมากเพียงแค่หกหนาว เจ้านี้เจิดจรัส

เหมือนต้นไม้ที่มีดอกไม้ผลิออกมาขนาดนี้ ไม่มีใครสู้เจ้า

ได้แล้ว”

“อืม เจ้านี่มันกลับกลอกจริงๆ เลยนะ”

“แน่นอน ข้าเป็นคนเอาตัวรอดเก่ง”

“แต่ข้าไม่อุ้มเจ้านะ”

“เจ้า เจ้า เจ้ากล้าหรือ”

“อยากไปก็วิ่งตามมาละกัน อิอิ”

“อึก กระซิกๆ ถ้าเจ้าไม่อยากพาข้าไปด้วยก็บอก

กันดีๆ ก็ได้”

“การละครเหลือเกินนะเจ้าน่ะ”

“ฉันแน่นอนอยู่แล้ว อยู่กับเจ้านะ ข้าก็ต้องฝึกปรือ

ฝีมือไว้บ้าง ฮ่าๆ”

“ได้ๆๆ งั้นไปกันเถอะเดี๋ยวจะได้กลับมาช่วยแม่

ทำอาหารต่อ”