เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 24 ข้าไม่ได้มาประมูลของสักหน่อย 2

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรแล้วนะ” เถ้าแก่หลิงยังคงโอบกอด

และเอ่ยปลอบประโลมเปั่ยจิน

แม้แต่คนที่ไม่รับรู้อันใด หากเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ยัง

ต้องใช้สมองไตรตรองสักหน่อย ว่าความสัมพันธ์

ระหว่างโรงประมูลและครอบครัวนี้เป็นเช่นไร

เช่นเดียวกับนายน้อยตระกูลฮั่ว

“เอ่อ มิทราบว่า เถ้าแก่หลิงเป็นอะไรกับแม่นาง

น้อยคนนี้หรือขอรับ”

“อืมม นางเป็นหลาวสาวของข้าเอง ไม่ทราบว่า

นางทำอันใดให้นายน้อยตระกูลฮัวขุ่นเคืองหรือ ใยต้อง

ลงมือกันหนักหน่วงขนาดนี้”

“เอ่อ ข้าเปล่าลงมือนะขอรับ นางล้มของนางไป

เอง”

‘ล้มลงไปเองบ้านเจ้านะสิไอ้ลูกหมา’

“อึก อือ ข้าเปล่านะเจ้าคะท่านปูั่ เจ้าเด็กยักษ์นั้น

วิ่งมาชนข้าจนล้ม แล้วยังมารังแกข้าต่ออีกเจ้าค่ะ” ข้า

จะฟั้องนาทีนี้ ฟั้องใครได้ข้าจะฟั้องก่อน อือ

“งั้นหรือๆ ปูั่เชื่อเจ้า”

“ว่ายังไงดีขอรับนายน้อยฮัว หลานสาวข้าล้มไปเอง

หรือ ในเมื่อบิดาและตาของนางยืนอยู่ข้างๆ นาง

ตลอดเวลา ดูจากแผลแล้วเป็นการกระแทกจนกลิ้งไป

ตามทาง มิใช่การล้มลงไปเองแน่ๆ”

เถ้าแก่หลิงพยายามใช้น้ำเสียงจริงจังแบบน่าเกรง

ขาม ค่อยๆ ถามนายน้อยฮัวออกไป พร้อมด้วยสายตา

คมกริบที่กวาดตามองมองมาที่เปั่ยจินและหันไปมอง

นายน้อยฮัวอีกรอบ

“เอ่อ ข้าเห็นขอรับ นายน้อยฮัววิ่งมาชนคุณหนู

ท่านนี้จนล้มลง จากนั้นจึงจะเข้ามาทำร้าย เนื่องจาก

คุณหนูน้อยไม่ยอมขอรับ”

ชายคนนี้คือคนรับใช้ของโรงประมูลแห่งนี้นั้นเอง

ขณะที่เขากำลังยืนหน้าร้านเพื่อต้อนรับลูกค้า จึงทันได้

เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่เนื่องจากเป็นเพียงผู้น้อยจึง

ไม่ได้สนใจ จนกระทั้งเถ้าแก่หลิงเป็นคนออกหน้า

ให้กับเปั่ยจิน เขาจึงได้ออกมาเล่าเหตุการณ์

“เจ้า เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าหรือ ข้าจะให้ท่านพ่อจัดการ

เจ้าไอ้พวกข้ารับใช้” นายน้อยฮัวเมื่อได้ยินสิ่งที่ข้ารับใช้

พูดจึงได้ร้อนตัวและโมโหออกไป

“ขออภัยคุณชายน้อยฮัวด้วยขอรับ ข้าจะสั่งสอน

คนงานในร้านดีๆ คราวหลังจะไม่ให้ว่าร้ายใครอีก” เถ้า

แก่หลิงที่เห็นดังนั้นจึงเข้าใจเป็นกลายๆ ว่า เกิดอะไรขึ้น

โดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมอีก

“เอ่อ ข้าไม่ได้ว่าเถ้าแก่ไม่ดีนะขอรับ ข้าเอง ข้าผิด

เอง ข้าเป็นคนทำเอง แต่ได้โปรดอย่านำเรื่องนี้ไปบอก

ท่านพ่อท่านแม่เลยนะขอรับ ไม่งั้นข้าต้องโดนลงโทษ

แน่นอน” คุณชายตระกูลฮัวรุกลี้รุกลนรีบสารภาพ

ออกมาทันทีที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิง เริ่มมองมาที่ตนด้วย

สายตาเย็นชายากที่จะจับความหมายได้

“เจ้าว่าอย่างไรอาซาน”เถ้าแก่หลิงหันไปถามเปั่ย

ซานหลง

“เอ่อ ข้าแล้วแต่ท่านขอรับ” ซานหลงพลันตอบ

ออกไปแต่ในใจสุดจะส่งสารลูกสาวเพียงใด คนใกล้ชิด

คงจะมองออก เนื่องจากพวกเขาไม่มีอำนาจ เงินทอง

ใดๆ ล้วนสู้ไม่ได้ จึงไม่อยากจะสร้างปัญหาต่อไปใน

อนาคต

“แล้วเจ้าเล่าจินเออร์ อยากให้ปูั่จัดการเยี่ยงไรดี”

“ข้า ข้าแล้วแต่ท่านปูั่เจ้าค่ะ” ข้าเจ็บใจนัก ข้าไม่ใช่

คนผิดแท้ๆ แต่เพราะข้าไม่มีอำนาจเช่นนั้นหรือ ได้ เจ้า

รอข้าเดี๋ยวเจ้าเด็กชั่ว รอข้าก่อน ข้ากลับมาแก้แค้นเจ้า

แน่ หึยยย

“เด็กดี” เถ้าแก่หลิงพลันยกมือขึ้นมาลูบหัวข้า

เบาๆ จากนั้นจึงได้ยินเสียงสะอื้นด้วยความเสียใจปนคับ

แค้นใจของข้า จึงเข้าใจดีว่าข้าหมายถึงสิ่งใด

“ส่วนเจ้านายน้อยตระกูลฮัว ถึงแม้หลานสาวข้าจะ

ไม่สนใจเอาความเจ้า แต่ข้าในฐานนะปูั่ ไม่ยินยอมให้

ใครมารังแกนางเด็ดขาด สั่งการลงไปที่ร้านสาขาจ้าว

ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นโรงประมูล ร้านขายสมุนไพร หรือ

แม้แต่โรงเตี้ยมเหลาอาหารใดๆ ห้ามตระกูลฮัวเหยียบ

ย่างเข้ามาเป็นเวลาหนึ่งเดือน หากไม่มีคำสั่งข้าห้ามผู้ใด

ขัด มิเช่นนั้นข้าจะสั่งลงโทษ”

“ขอรับเถ้าแก่หลิง”

“เถ้าแก่ ท่านจะทำเกินไปหรือไม่” คุณชายน้อย

ตระกูลฮัวเดินเข้ามาใกล้เถ้าแก่หลิงทำท่าเหมือนจะหา

เรื่อง

“ใจเย็นๆ นะขอรับคุณชายน้อย พวกเรากลับ

ตระกูลฮัวกันก่อนเถอะขอรับ” ข้ารับใช้ชายคนดังกล่าว

พยายามเดินเข้ามากระซิบข้างหูนายน้อยพร้อมกับเอา

มือดันตัวนายน้อยออกจากเถ้าแก่หลิงเบาๆ เพื่อไม่ให้

คุณชายของตนทำอะไรที่ทำให้เกิดการขุ่นเคืองต่อเถ้า

แก่หลิงไปมากกว่านี้

“หึ ฝากไว้ก่อนเถอะ พวกเจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า ข้าจะ

ให้ท่านพ่อมาสั่งสอน” ก่อนที่จะจากไปคุณชายตระกูล

ฮัวได้ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าบุคลลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องและ

หมายตาไว้

“อาจางเขียนจดหมายถึงตระกูลฮัวให้อบรมนาย

น้อยฮัวให้ดี และเล่าเรื่องราวทั้งหมด”

“ขอรับเถ้าแก่”

“จบเรื่องตรงนี้แล้ว ไปๆ พี่เปั่ย อาซาน จินเออร์ ปูั่

จะอุ้มเจ้าเข้าไปทำแผลดีหรือไม่”

“อือ ดีเจ้าค่ะ” ตอนนี้ใครเสนอจะอุ้มข้า ข้ายอม

หมดแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ข้านะเจ็บแผลไปหมด ตึงมือ

ไปหมดแล้ว ตั้งแต่แผลครั้งนั้น นี่ก็ถือเป็นอีกครั้งที่ข้า

เกิดมาแล้วมีแผลบนร่างกายจากการกระทำของคนอื่น

“ขอบพระคุณท่านมากๆ เลยขอรับ ที่ช่วยพวกเรา

ไว้ได้ทัน” นายท่านเปั่ยเอ่ยตอบออกมาทันทีที่เห็นว่า

เรื่องราวในวันนี้จบลงแล้ว

“ทันสิๆ ไม่ทันข้าก็ตายก่อนพวกเจ้า”

“ห๊ะ เถ้าแก่ว่าอย่างไรนะขอรับ ข้าฟังไม่ถนัด” ข้า

ได้ยินเถ้าแก่พูดพึมพำๆ อะไรออกมาสักอย่างจึงถาม

ออกไประหว่างทางเดินไปห้องรับรองหมายเลขหนึ่ง

“เปล่าๆ ไปเถอะ”

“นี่ คือห้องรับรองชั้นหนึ่งเฉพาะนายท่านและ

บุคคลสำคัญเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา”

“เอ่อ เช่นนั้นจะไม่เป็นไรหรือขอรับ”

“ไม่เป็นไรๆ เจ้ามากับข้าผู้ใดกล้ากัน รีบเข้าไป

เถอะจะได้ทำแผลให้ยัยหนูกัน”

“ขอรับ”

หลังจากนั้นทุกคนจึงพากันเข้าไปภายในห้อง

รับรองหมายเลขหนึ่งของโรงประมูล ซึ่งดีที่เวลา

ในตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาการประมูล จึงยังไม่ค่อยมีคน

และมีเวลาให้จินเออร์หลังจากทำแผลไปแล้ว และ

ร้องไห้จากความเจ็บ ได้พักชั่วครู่หนึ่ง

“นายท่านจะให้ข้าทำอย่างไรต่อหรือขอรับ”

“อืม ดูแลนางดีๆ เตรียมของลงประมูล จัดการคน

ที่ตามหาที่มาของของที่ประมูลให้เรียบร้อย”

เวลาผ่านเลยไปจนถึงยามอุ้ย (เวลา 13.00-14.59

น.) ทางโรงประมูลกำลังเปิดการประมูล บนเวทีได้มี

หญิงสาวนางหนึ่งเดินออกมา อยู่กลางเวที

“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่โรงประมูลเซี่ยงจ้าวหลง

เจ้าค่ะ วันนี้ทุกท่านคงทราบแล้วว่าโรงประมูลของเรามี

ของดีหลายอย่างมาให้ทุกท่าน”

“นั้นคือใครหรือเจ้าคะที่พูดบนเวที”

“อืมม นั้นหรือ นั้นคือพนักงานขายอย่างไรล่ะ คน

แนะนำสินค้าที่จะนำเข้าประมูลและประมูลออกไป”

‘อ่อ น่าจะคล้ายๆ กับ พิธีกรขายในโลกก่อนแน่ๆ

เลย’

“หลังจากนี้เราจะเริ่มประมูลสินค้าตัวแรกกันนะ

เจ้าค่ะ เริ่มจากหญ้าเกล็ดน้ำค้างเจ้าค่ะ 50 ตำลึงทอง”

“โหยยย หญ้าเกล็ดน้ำค้างเลยหรือ โรงประมูลเซี่ยง

จ้าวหลง จะเล่นตลกอะไรกับพวกข้าหรือไม่ ทำไมของที่

ออกมาชิ้นแรกถึงมีค่าขนาดนี้ล่ะ”

“นั้นสิๆ”

“ใช่ๆ”

“ใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะทุกท่าน แท้จริงแล้วสิ่งนี้

เรียกว่าการกระตุ้น หากพวกท่านไม่เชื่อใจในโรงประมูล

ของเราแล้วนั้น ข้าก็มิบังคับให้พวกท่านประมูลในสิ่งที่

ไม่ชอบหรอกนะเจ้าคะ”

“เปล่าๆ ข้าประมูลแน่นอนแค่สงสัยว่า ชิ้นต่อไปจะ

มีมูลค่ามากกว่านี้หรือไม่”

“ข้ามิอาจตอบได้ว่า มีมูลค่ามากกว่าชิ้นนี้หรือไม่

เพราะสอ่งของจะมีมูลค่าเท่าใด ย่อมต้องอยู่ที่ตัว

เจ้าของมันเองใช่หรือไม่ใช่เจ้าคะทุกท่าน”

“ใช่ๆ เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว”

“หนึ่งร้อยตำลึงทอง” เสียงที่ดังขึ้นเหมือนจะ

ต้องการจบบทสนทนาที่ยืดเยื้อมานานระหว่างลูกค้า

และคนขาย

นับ

1

2

3

“ห้องหมายเลขห้า ได้ไปในราคาหนึ่งร้อยตำลึงทอง

ขอบพระคุณนะเจ้าคะ”

“ห้องหมายเลขห้า มิใช่ห้องประจำของคุณชายกู้เห

ยียนหรอกหรือ เจ้าว่าอย่างไร”

“นั้นสิ ถ้าคุณชายกู้มาองค์ชายห้ากับองค์ชายแปด

ก็ต้องมาด้วยอย่างนั้นสิ”

“ใช่ๆ แล้วห้องรับรองหมายเลขอื่นๆ ล่ะ มา

หรือไม่”