เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 27 ลูกใครกันแน่
“จะว่าอย่างไรนะเจ้าห้า เจ้าเจอใครนะ”
“กระหม่อมพูดว่า…กระหม่อมเจอบุคคลที่คล้ายกับ
องครักษ์ซีพะยะค่ะ ก่อนที่จะเกิดการก่อกบฏ
กระหม่อมเคยเห็นองครักษ์ซี ตามเสด็จท่านตาเข้าวัง”
“เจ้าเจอที่ใด เจ้าห้า รีบบอกแม่มาเถอะ”
“กระหม่อมเจอ ตอนที่กระหม่อมเดินออกมาจาก
โรงประมูลพะยะค่ะเสด็จแม่ แต่กระหม่อมไม่มั่นใจ ว่า
คนที่กระหม่อมเห็นจะใช่องครักษ์ซีหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่
กระหม่อมสงสัยคือเด็กน้อยที่มากับบุคคลที่หน้าคล้าย
กับองครักษ์ซี ใบหน้าคล้ายกับ…รูปวาด ที่หม่อมฉันเคย
เห็น ในห้องทรงอักษรของเสด็จแม่เลยพะยะค่ะ
เพียงแต่หม่อมฉันไม่ทราบว่าเป็นบุคคลใด”
“จะว่าอย่างไรนะ คล้ายกับผู้ใดนะ”
“คล้ายกับรูปภาพในห้องอักษรของเสด็จแม่พะยะ
ค่ะ”
“เจ้าหมายถึงองค์หญิงอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้
เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน มีคนพบพระศพขององค์
หญิงในตำหนักร้างหลังวังหลวง” เหตุการณ์ลอบก่อ
กบฏ เพื่อกำจัดบุคคลที่มีคำทำนายตรงกับตำนานและ
แย่งชิงตำแหน่งจากองค์รัชทายาท
“กระหม่อมเพียงแค่สงสัย จึงมาถามเสด็จแม่พะยะ
ค่ะ”
“งั้นหรือแต่อย่างน้อยเราก็ยังมีความหวัง เจ้าห้า
ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้แม่หน่อย”
“ได้พะยะค่ะเสด็จแม่ กระหม่อมจะจัดการให้
เรียบร้อย”
“ขอบใจเจ้ามาก”
“ทั้งสองพระองค์คุยกันเรื่องอันใดหรือ หม่อมฉันรู้
ด้วยได้หรือไม่”
“เจ้าเป็นเด็กไม่ต้องยุ่งเจ้าแปด” ว่าแล้วก็ทำการ
ผลักบ่าขององค์ชายแปดออกไปจากด้านหลังของ
พระองค์ ที่ตอนนี้โดนน้องชายนำคางมาเกยไว้
“โถ่ เสด็จพี่ เสด็จแม่ หม่อมฉันอยากช่วยนี่น่าพะ
ยะค่ะ”
“ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าจัดการเอง ถ้าอย่างนั้นลูก
และเจ้าแปด กราบทูลลาก่อนดีกว่าพะยะค่ะเสด็จแม่”
“เดินทางดี ๆ”
“พะยะค่ะ”
หากแต่สำนวนเสือหมอบมังกรซ่อน อำนาจต่างมิ
เข้าใครออกใคร กาลเวลาผันเปลี่ยน จะนำพามาซึ่งเหตุ
อันใดก็สุดแล้วแต่ใครจะล่วงรู้
ณ บ้านตระกูลเปั่ย ที่เต็มไปด้วยความรักและความ
อบอุ่น
“ท่านตา ท่านยายอร่อยมากๆ เลยเจ้าค่ะ หลานมิ
เคยรู้มาก่อนเลย ว่าท่านตาท่านยายทำกับข้าวอร่อยถึง
เพียงนี้”
“ขอบใจเจ้ามากจินเออร์ ปากหวานจริงเชียวหลาน
ยาย”
“แล้วอาหลิวกับอาเหมยเล่า รสชาติถูกปาก
หรือไม่”
“รสชาติยอดเยี่ยมไปเลยขอรับ พวกข้ามิเคยทาน
อาหารที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลยขอรับ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ อวี้เหมยอยากกินทุกวันเลย”
“ฮ่าๆ มิเบื่อหรือไร”
“มิเบื่อเจ้าค่ะ อาหารของท่านยายอร่อยมากๆ เจ้า
ค่ะ”
“ดีๆ กินต่อเถิด กินเยอะๆ”
“แล้วเจ้าจินหลงไปไหนล่ะ ทำไมยายไม่เห็นมันเลย
หมู่นี้ มันหายตัวไปบ่อยๆ นะ”
“อ๋อ มัน…มัน จริงๆ แล้วลูกมีเรื่องจะสารภาพเจ้า
ค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ท่านตาท่านยายเจ้าคะ หากหลาน
พูดอันใดออกไปทุกคนจะรังเกียจหลานหรือไม่”
“รังเกียจอันใดของเจ้ากัน มันจะมีสิ่งใดที่เหนือไป
กว่าความรักที่พ่อกับแม่ท่านตาท่านยายมีให้เจ้าหรือจิน
เออร์ มันจะมีสิ่งใดที่ทำให้พ่อกับแม่และทุกคนที่นี้
เกลียดเจ้าได้กัน”
“ฮือ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย ลูกรักทุกคน
มากเลยเจ้าค่ะ” ข้าดีใจมากที่ทุกคนรับฟังในสิ่งที่ข้าพูด
ออกไป
“อย่าขี้แยเจ้าเด็กน้อย ไหนเจ้ามีเรื่องอันใดเจ้ารีบ
พูดมาเถอะ”
“คือหลานมีเรื่องที่จะบอกกับทุกคนเจ้าค่ะ หลาน
ไม่ทราบว่าทุกคนรู้หรือไม่ จริงๆ แล้ว บนโลกใบนี้ ไม่ได้
มีแค่โลกของเรา แต่ยังมีโลกของมาร ปีศาจและสวรรค์
เจ้าค่ะ”
“จริงหรือจินเออร์”
“นี่ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่ทราบงั้นหรือเจ้าค่ะ แล้ว
ท่านตากับท่านยายเล่าเจ้าคะรู้หรือไม่”
“ทำไมตากับยายจะไม่รู้เล่า พวกข้าน่ะอยู่ในโลกนี้
มาก่อนพวกเจ้าอีกนะ”
“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ หลานคิดไว้แล้วเชียวว่าท่าน
ตาและท่านยาย ต้องรู้เรื่องราวมากมายแน่นอน”
“แล้วท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะเจ้าคะ ไม่สงสัยหรือ ว่า
ลูกพูดอะไรออกไป”
หลังจากนั้นข้าจึงเริ่มเล่าสิ่งที่ข้ารับรู้ออกมา จริงๆ
แล้วเมื่อไม่นานมานี้ ไม่สิ ตั้งแต่ข้าเกิดมา ข้ามีความทรง
จำของชาติภพที่แล้ว ติดตัวมาด้วยตั้งแต่เกิด จนข้าได้
พบเจอกับเจ้าจินหลง สาเหตุที่บ้านเราเจอสมุนไพร
มากมาย ก็เป็นผลมาจากการที่จินหลงเป็นสัตว์เทพ
“เจ้าว่าอย่างไรนะจินเออร์ สัตว์เทพหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ สัตว์เทพในตำนาน เพียงแต่ลูกก็ไม่รู้
เหมือนกันว่า ทำไมมันถึงมาอยู่กับลูก”
“และจริงๆ แล้วเจ้าจินหลงนี้แหละเจ้าค่ะ เป็นคน
ที่บอกให้ลูกรู้ว่าโลกของเราไม่ได้มีแค่โลกมนุษย์อย่าง
เดียว แต่ยังมีมาร ปีศาจและสวรรค์อีกด้วย”
“จริงๆ แล้วพ่อกับแม่ก็ปิดบังเรื่องราวกับพวกเจ้าไว้
มากมายเหลือเกินอาซานอาหลิน” ข้ายังไม่ทันเล่าจน
ท่านตาท่านยายท่านเอาเลยหรือเจ้าค่ะ อืออ พลิกไม่
ไหวแล้ว
“อ้าวคดีพลิกหรือเจ้าค่ะ ท่านตาท่านยาย” ข้าหัน
ไปหยอกล้อท่านตาท่านยาย เนื่องจากเห็นว่า
บรรยากาศรอบๆ เริ่มหมองลงเรื่อยๆ
“เถอะหน่า เจ้านี้นะเจ้าตัวดี ยายว่าในโลกเก่าเจ้า
น่าจะโตกว่าตอนนี้ใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านตาท่านยาย ท่านพ่อท่านแม่
โลกที่ข้าจากมา ตอนนั้นข้าอายุราวๆ ยี่สิบห้าหนาวเจ้า
ค่ะ ประสบพบเจอกับเรื่องราวต่างๆ มามากมายวิชา
ต่างๆ การเรียนรู้ต่างๆ ที่ข้าพูดออกไปมากมาย ก็ได้มา
จากภพก่อนเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือดีจริงเชียว สวรรค์คงรักเจ้ามาก
ทีเดียวล่ะ ถึงได้ให้เจ้ามาเกิดเป็นลูกของพ่อกับแม่ แล้ว
ยังมีความทรงจำที่มีประโยชน์จากภพที่แล้ว”
“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ … สวรรค์คงเมตตาข้ามาก
จริงๆ เจ้าค่ะ” เพียงแต่ทำไมไม่ทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่
ข้ารวย ข้าจะได้มีเงินใช้ ไม่ต้องทำงานกันนะสวรรค์
ประโยคยาวๆ ด้านหลังข้าไม่ได้พูดออกไปหรอก หึ ข้า
อุบอิบในใจเอา
“เอาล่ะ ๆ อย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจใช่
หรือไม่ ในเมื่อโลกของเราไม่ได้มีแค่โลกมนุษย์ สวรรค์
ปีศาจอย่าง เดียวฉะนั้นเรื่องที่เจ้ากลับชาติมาเกิดจาก
ภพที่แล้ว จึงกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วล่ะจินเออร์”
“เจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ ข้ากับท่านพี่ไม่มีปัญหา
เรื่องนี้ อย่างไรจินเออร์ก็คือลูกของพวกข้า ไม่ว่าลูกจะ
เป็นเช่นไร พวกข้าก็ยังรักและหวังดีกับลูกเสมอเจ้าค่ะ”
“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย ขอบพระคุณนะ
เจ้าคะ ที่ไม่รังเกียจข้าและยังเชื่อในสิ่งที่ข้าเอ่ยออกไป”
“ดีๆ ถ้าอย่างนั้นพ่อกับแม่ก็มีเรื่องราวในอดีตของ
พวกเจ้าที่อยากเล่าให้ฟังเช่นกัน” เมื่อท่านยายเอ่อยอ
อกไป ข้าสังเกตเห็นสีหน้าของท่านแม่และท่านพ่อว่ามี
ท่าทีที่แปลกไปจากเดิม
“เจ้าไม่ใช่บุตรสาวของพวกข้าจริงๆ” ท่านยายเอ่ย
สำทับอีกรอบเมื่อเห็นสีหน้าและสายตาความไม่มั่นคง
ในคำพูดของตนเองจากสายตาของหลินเหมยและซาน
หลง
“ท่านแม่ ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ แล้วเช่นนั้นข้า
เป็นลูกของใครกัน” ท่านแม่เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียง
กลั้วหัวเราะและหยอกเย้าเล็กน้อย เนื่องจากคิดว่าท่าน
ตา ท่านยาย กำลังเอ่ยออกมาเพื่อไม่ให้คิดมากเรื่องจิน
เออร์
“เจ้าน่ะหรือ จ้าวหลินเหมย องค์หญิงแห่งแคว้น
จ้าวที่หายสาปสูญไปจากการก่อกบฏเมื่อนานมาแล้ว”
“ท่านแม่ท่านพูดเรื่องอะไรกัน ท่านอย่าล้อเล่นสิ
เจ้าคะ”
“ท่านแม่เจ้าขา ข้าว่าท่านยายน่าจะมิได้กล่าว
ล้อเล่นนะเจ้าคะ” ข้านะรู้ ว่าท่านยายไม่ได้ล้อเล่นแน่ๆ
“ใช่แล้วล่ะอาหลิน พ่อกับแม่มิได้แกล้งเจ้าเล่น”
เมื่อท่านตาเอ่ยออกมาเช่นนี้ ทำให้ตอนนี้ทุกคนกำลังนิ่ง
เงียบ จมอยู่ในภวังค์ของตนเอง
Comments for chapter "ตอนที่ 27 ลูกใครกันแน่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
