เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 28 เจ้าเป็นใคร

“ในตอนนั้นพวกข้าไม่สามารถเลี้ยงเด็กทั้งสองคนไว้

ด้วยกันได้จริงๆ อาซานในตอนนั้นเพียงสิบหนาว ได้รับ

บาดเจ็บที่ศีรษะ ทำให้ความจำของเจ้าในช่วงวัยเด็ก

หายไป

ข้าจึงได้นำเจ้าไปทิ้งไว้ชายปั่าของหมู่บ้านตระกูล

เจีย จากนั้นบิดาบุญธรรมของเจ้าจึงรับเจ้าไปเลี้ยงดู

เพียงแต่พวกข้าไม่คิดว่าตระกูลนั้น จะใจดำอำมหิตกับ

เจ้าเหลือเกิน แล้วที่สำคัญข้าไม่คิดว่าองค์หญิงและเจ้า

จะกลายเป็นคู่สามีภรรยากัน แต่ในเมื่อเป็นเช่นนั้นข้าก็

ทำได้เพียงแค่ยินดีกับพวกเจ้าทั้งสอง

เพราะพวกข้าทั้งสองไม่สามารถกลับไปได้ในตอน

นั้น สถานะขององค์หญิงกลับคืนมาได้มิได้ พวกข้าจึง

เพียงทำได้แค่ยินดีกับองค์หญิงและเจ้า”

“เดี๋ยวนะเจ้าคะท่านพ่อ ถ้าท่านแม่เป็นองค์หญิง

ของแคว้นจ้าว ก็แสดงว่าท่านแม่เป็นน้องสาวของฮ่องเต้

องค์ปัจจุบันหรือเจ้าคะ” โอ้มากอด ข้าแทบจะอุทาน

ออกมาวันละร้อยรอบ

เคยอ่านเจอแต่ในนิยาย พอมาเจอกับตัวนี่ น่าตกใจ

เหมือนกันแหะ ใครจะคิดละ ว่าชาติก่อนเป็นเด็กสาว

ปกติแท้ ๆ แต่ชาตินี้กลับกลายมาเป็นเช้อจ้าวเสียได้ อะ

เมซวิ่งจริงๆ วุ้ย

“ใช่แล้วล่ะจินเออร์” ท่านตาหันมาตอบคำถามของ

ข้าแทนท่านพ่อ ที่ตอนนี้สายตากำลังบ่งบอกถึงอารมณ์

ที่หลากหลายผสมกันไปหมด

“แล้วท่านพ่อละเจ้าคะ” จากที่ข้าฟังท่านตาและ

ท่านยายพูดแล้ว แสดงว่าความเป็นมาของท่านพ่อก็

ต้องไม่ธรรมดา ไปๆ มาๆ ชีวิตข้านี้ เอาแน่เอานอน

ไม่ได้เลย อืออ

“ใช่ขอรับ แล้วข้าละขอรับท่านพ่อท่านแม่” ท่าน

พ่อเมื่อตั้งสติได้ จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มี

ความสั่นอยู่ในนั้น หากมิสั่นคงมิใช่ เมื่อคิดว่าตนเองนั้น

อาจจะมิเหมาะสมกับตัวภรรยา อีกทั้งอดีตที่ผ่านมา ยัง

ทำให้ภรรยาและบุตรสาวตัวน้อยเจ็บปวดหนักหนา

“เจ้าอย่างนั้นหรือ…ขอโทษเจ้าจริงๆ อาซาน ความ

จริงแล้วเจ้าคือลูกขององครักษ์ซี ที่เป็นคนนำทางพวก

ข้ามาที่แห่งนี้ เพื่อคุ้มครององค์หญิงและพวกข้า พ่อ

ของเจ้าได้สละชีวิตตนเอง หลอกล่อพวกมันไปอีกทาง

หนึ่ง” ท่านตาเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ หากแต่ในแวว

ตานั้น การกระทำและคำพูดต่างบ่งบอกว่า เป็นห่วง

ความรู้สึกของท่านพ่อมากเพียงใด ที่ต้องรับรู้ความจริง

หลายๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้และอนาคต

ซานหลงนิ่งเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง แววตาล่องลอย

คล้ายจะกำลังทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ปรากฏ

ออกมา จนทุกคนสังเกตได้ หลังจากได้ยินคำตอบความ

ดีใจที่รู้ว่าตนเองมีครอบครัว ครอบครัวของตนเองคือ

ใคร แต่ก็มีความเศร้าออกมาทางสีหน้า ที่ไม่มีโอกาส

เจอพ่อแม่ที่แท้จริง ไม่นับเรื่องแววตาที่หม่นหมองลงไป

ไม่น้อย เมื่อทราบถึงความแตกต่างของตนเองและ

ภรรยา เพียงแต่หลินเหมยสังเกตเห็น จึงไม่ปล่อยให้

สามีตนเองน้อยเนื้อต่ำใจ ยื่นมือออกไปกอบกุมมือของ

สามีไว้ เพียงแค่พริบตาสีหน้าของซานหลงจึงกลับมา

ราบเรียบตามเดิม

“แต่มันผ่านมาตั้งสิบห้าปีแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่

จะรื้อฟืนขึ้นมา ข้าคิดว่าเราปล่อยมันให้ดำเนินไป

เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่” ท่านแม่เอ่ย

ออกมาอย่างเข้าใจในทุกๆ ฝั่าย เพราะหากตอนนี้ให้

นางลงมือทำสิ่งใด แต่นางถามหน่อยเถิดนางจะทำไป

เพื่อสิ่งใด ในเมื่อตอนนี้นางมีความสุขมากเพียงพอแล้ว

“เดี๋ยวก่อนเถิดเพคะองค์หญิง ในเมื่อท่านรับรู้ความ

จริงแล้ว โปรดทรงเรียกบ่าว ว่าบ่าวเถอะเพคะ หม่อม

ฉันละอายใจมาตลอดระยะเวลาสิบห้าปีนี้เหลือเกิน”

เปั่ยฮูหยิน เมื่อได้ยินองค์หญิงเอ่ยเรียกว่าท่านแม่

เหมือนเดิม จึงหันไปและนั่งลงกับพื้นเพื่อทำความ

เคารพ เพียงแต่หลินเหมยหาใช่คนที่ลืมบุญคุญคน จึง

ห้ามทั้งคู่ลงไปนั่งบนพื้น

“โถ่ ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ ตอนนี้ลูกหาใช่องค์หญิง

หรือใครอื่นแล้ว ตอนนี้ข้าเปั่ยหลินเหมยคือลูกสาวของ

พวกท่าน และยังเป็นภรรยาของอาซาน เป็นมารดาของ

อาจิน เพียงเท่านี้ ลูกก็ดีใจมากแล้วเจ้าค่ะ หากไม่มีพวก

ท่านในวันนั้น อาจจะไม่มีลูกในวันนี้ก็ได้”

“จริงๆ แล้วก็เป็นความผิดของคนแก่ อย่างพวกข้า

นั่นแหละ กว่าจะรู้ว่าทุกอย่างได้กลับคืนสู่ภาวะปกติ

แล้ว มันก็เลยมาจนถึงตอนที่องค์หญิงแต่งงานกับเจ้า

แล้วล่ะอาซาน

พวกข้าเห็นว่าเจ้าทั้งสองคนเติบโตมาโดยที่ไม่รู้

สถานะ และกำลังจะมีจินเออร์ พวกข้าจึงไม่อยากจะ

แยกบิดา ภรรยาและลูกออกจากกัน เจ้าคงรู้ดีว่าเรื่อง

ฐานันดรศักดิ์ ย่อมเป็นสิ่งสำคัญของโลกใบนี้ อีกอย่าง

ก่อนองครักษ์ซีจากไป ได้ฝากคำพูดไว้ว่า ในเมื่อกลับไป

ก็โดนตามล่า ก็ปล่อยให้องค์หญิงน้อยใช้ชีวิตอย่างสงบ

สุขเถิด”

“ท่านตาเจ้าขา คือหลานสงสัยอีกแล้วเจ้าค่ะเจ้าค่ะ

ทำไมถึงมีการก่อกบฏเกิดขึ้นหรือเจ้าคะ แล้วทำไมถึง

เป็นท่านแม่ ที่ต้องโดนตามฆ่าด้วย”

“นั่นก็พ่อแม่ของเจ้าเกิดมาพร้อมกับคำทำนายที่

บอกว่าสายเลือดของนาง จะให้กำเนิดบุตรแห่งหงส์และ

มังกรที่ยิ่งใหญ่ ไปทั่วสารทิศ เจ้าคงรู้ดีว่าคำทำนายไม่

เคยส่งผลดีต่อใคร

ในเมื่อแม่ของเจ้าเป็นองค์หญิง พ่อของท่านแม่ของ

เจ้าย่อมเป็นอดีตฮ่องเต้และต้องมีสนมมากมาย ฉะนั้น

ย่อมต้องมีพี่น้องมากมายที่แก่งแย่งชิงดีกัน และยินยอม

ไม่ได้ที่เจ้าจะถือกำเนิดขึ้นมาในครรภ์ของนาง แม้ใน

ตอนนั้นองค์หญิงจะอายุเพียง 5 ขวบหนาวก็ตาม

จึงทำการตัดไฟเสียแต่ต้นลม เวลาจึงผ่านไปเนิ่น

นาน พระเชษฐาขององค์หญิง สามารถกอบกู้บ้านเมือง

กลับคืนมาได้ ส่วนพวกข้าที่ได้รับภารกิจคุ้มครองเพวก

เจ้า จึงทำได้เพียงหลบซ้อนตัวไปเรื่อยๆ และกว่าจะรู้

ความจริงก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว

จึงจะตัดสินใจใช้ชีวิตไปตามมีตามเกิด จนในวันนี้

หลายๆ สิ่งในครอบครัวของพวกเราดีขึ้น คนแก่อย่าง

พวกข้า จึงได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง องค์หญิงจะสามารถ

กลับคืนสู่ฐานันดรศักดิ์ของท่านได้ พวกข้าจะได้ตายตา

หลับเสียที”

“ขอบพระคุณพวกท่านมากๆ ขอรับ ที่อยู่คุ้มครอง

และดูแลพวกเรามาถึงวันนี้”

“คุณชายซีหลง อย่าคารวะพวกข้าอีกเลยขอรับ

ตอนนี้พวกข้าได้ปลดปล่อยความลับในใจ ที่มีมาเนิ่น

นานแล้ว”

“ท่านตา ท่านยายเจ้าค่ะ นอกจากเรื่องฐาะของ

ท่านพ่อและท่านแม่แล้ว แล้วเรื่องพลังปราณละเจ้าค่ะ”

ข้าแอบสงสัยเหมือนกัน ชีวิตข้านอกจากข้ามภพข้าม

ชาติ ฐานะพลิกผัน แล้วยังต้องมารับรู้เรื่องพลังปราณ

บนโลกใบนี้ ไหนจะยังมีเรื่อง มาร ปีศาจ สวรรค์อะไร

นั้นอีก ข้าสับสนไปหมด

“จินหลงสินะ ที่บอกเจ้า”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ จินหลงเป็นคนบอกลูก” เอ๊ะ อีก

แล้ววว ทำไมท่านตาท่านยายเหมือนคนที่รู้ทุกอย่างไป

หมดเลยล่ะ

“ตามที่จินหลงบอกเจ้านั้นแหละ จริงๆ พวกเรา

ทั้งหมดมีพลังปราณ เพียงแต่ข้าและยายแก่ ได้ทำลาย

มันทิ้งไปเพื่อ มิให้ใครตามหาเจอ ส่วนคุณชายซีหลงกับ

องค์หญิงหลินเหมย บ่าวไม่ทราบจริงๆ เจ้าค่ะ เมื่อรับ

ทั้งสองคนมาก็พบว่าพลังหายไปแล้ว”

“ผนึกพลัง ท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้านะ โดนผนึก

พลังอย่างไรล่ะ” เสียงที่ได้ยินคือเสียงของจินหลงที่ส่ง

พลังจิตมาพูดคุยกับข้า

“ห๊าาผนึกพลัง ?” ข้าได้ยินถึงกับตะโกนออกไป

อะไรมันจะแฟนซีขนาดนั้น

“ใช่แล้วจินเออร์ ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าอาจจะ

โดนผนึกพลัง ว่าแต่เจ้ารู้ได้อย่างไร”

“เอ่ออ จินหลงเป็นคนบอกหลานเจ้าค่ะ เมื่อกี้”

“อืมมม เรื่องราวมันเป็นแบบนี้….”

“มีคนแอบฟังเจ้าอยู่ ยัยเด็กอัปลักษณ์”

“ห๊าาาา คนร้ายอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่ คนพวกนี้ไม่มีจิตสังหาร เพียงแต่มาลอบ

สังเกตการณ์เท่านั้น เจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร”

“ทำให้สลบ เดี๋ยวข้าจะให้ท่านพ่อจับลงมามัดไว้”

ตุ้บ // เสียงเหมือนของตกลงมาจากที่สูง

“เสียงอะไรนอกบ้านกันตาแก่”

“ไม่ต้องตกใจเจ้าค่ะ ทุกคน มีคนลอบสังเกตการณ์

บ้านเรา แต่ข้าให้จินหลงจัดการแล้วเจ้าค่ะ”

“จินเออร์เจ้าทำร้ายคนหรือ”

“เปล่าเจ้าค่ะ ลูกเพียงให้จินหลงทำให้คนเหล่านั้น

สลบไป รบกวนท่านตาและท่านพ่อออกไปจัดการมัด

คนที่ตกลงมาด้วยนะเจ้าค่ะ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีไปจินเออร์ แม่เพียงมิอยากให้

เจ้ามือเปือนเลือด”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”

หลังจากนั้นท่านตาและท่านพ่อจึงออกไปจับ

คนร้ายมัดไว้กับต้นเหมยที่พวกนั้นตกลงมา เมื่อมัด

เรียบร้อยแล้ว จินหลงจึงทำให้ฟืนขึ้นมา คนร้ายมือฟืน

ขึ้นมาแล้วก็ตกใจที่ตนเองเป็นผู้มีระดับพลังปราณสี

เหลืองถือว่าสูงมาก ในหมู่คนฝึกยุทธ์และองครักษ์

ด้วยกัน