เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 34 ความสงสัย
“อย่างงั้นหรือเจ้าคะ งั้นข้าขอเปลี่ยนคำถาม
หลังจากนี้ท่านคิดว่าหากท่านฟืนคืนพลังขึ้นมา ท่านจะ
ยัง…จงรักภักดีต่อครอบครัวข้าอยู่หรือไม่”
“คุณหนู ท่านพูดจริงหรือขอรับ เพียงแต่ว่าไม่ว่า
คุณหนูจะทำเช่นไรกับพวกข้า พวกข้าก็จะไม่ปริปากใด
ๆ เพราะเพียงแค่คุณหนูซื้อตัวข้าและคนในครอบครัว
ของข้ามาด้วย เพียงเท่านี้ก็เป็นบุญคุณต่อชีวิตของข้า
แล้วขอรับ”
“ข้าจะไม่พูดให้ความหวังพวกท่าน เพียงแต่หาก
พวกท่านจงรักภักดีต่อข้าและครอบครัวของข้า ใน
อนาคตข้าจะตอบแทนท่านอย่างดี เจ้าค่ะ”
“ขอรับ ครอบครัวจริงๆ แล้วคือตระกูลซู ที่อยู่
เคียงข้างบัลลังก์มานานมาก เพียงแต่หลังจากการก่อ
กบฏก็โดนกดดันเรื่อยมาด้วยวิธีสกปรกทั้งหลาย บิดา
ข้ามีนามว่า ซูเหลียงอี้ขอรับ ในอดีตคือมหาเสนาบดี
เคียงคู่ราชบัลลังก์ ส่วนข้า ซูจงอวี้ เป็นรองแม่ทัพขอรับ
นี่ภรรยาของข้า ซูหยินลี่ และบุตรชายของข้า ซูหยาง
คง”
“จินเออร์ แม่ว่าให้พวกเขาไปพักผ่อนก่อนดี
หรือไม่”
“แบบนั้นก็ได้เจ้าคะท่านแม่”
“ส่วนเรื่องอาหารพวกเจ้าก็ไปทำกินที่ห้องโรงครัว
ได้เลยนะ อยากหยิบจับอะไร ก็หยิบจับได้เลย ค่อยเริ่ม
งานพรุ่งนี้” ท่านยายเอ่ยออกมาอย่างใจดี
“เช่นนั้น เช่นนั้นเจ้า ซูจงอวี้ รับผิดชอบในเรื่องของ
การทำสวนและขับเกวียนให้พวกข้า”
“ส่วนท่านซูเหลียงอี้คอยช่วยซูจงอวี้ไปและ เป็น
หัวหน้าพ่อบ้านจะดีหรือไม่ คงเป็นสิ่งที่เหมาะสมแก่
ท่าน ที่ท่านสามารถทำได้”ท่านพ่อเอ่ยออกมาและหัน
หน้าไปถามซูเหลียงอี้
“ข้า..ขอรับ ข้าทำได้ขอรับ” ซูเหลียงอี้เอ่ยออกมา
ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อมองเห็นหน้าท่านพ่อของข้า
“อืม ถ้าอย่างงั้น ซูหยินลี่ก็ให้ท่านเป็นแม่บ้าน
ทำอาหารละกันนะเจ้าคะ หลังจากทำอาหารเสร็จแล้วก็
ให้มาเป็น คนรับใช้ข้างกายท่านแม่ของข้า” จินเออร์เอ่ย
ออกไป
“ได้เจ้าค่ะ เพียงแต่…ลูกของข้าล่ะเจ้าคะ เขายัง
เด็กมากนัก ข้าเกรงว่าเขาจะเป็นภาระแก่พวกท่าน”
“มิเป็นไรหรอกข้าจะให้ลูกของเจ้า มาเป็นคนสนิท
ของลูกสาวข้า”
“แต่เขาเป็นเด็กผู้ชายนะเจ้าคะ อาจจะมิ
เหมาะสม”
ซูหยินลี่เอ่ยออกมา เนื่องจากกังวลว่า หาก
ผิดพลาดไปแล้ว บุตรของตนจะโดนทำโทษอย่างหนัก
เนื่องจากเมื่อก่อนเป็นคุณชายน้อยของจวน แต่ไม่นาน
กลับต้องมาเป็นคนรับใช้ข้างกายผู้อื่น
“เหมาะสมหรือไม่ข้าเป็นคนกำหนด” เมื่อนายท่าน
ผู้เฒ่าเปั่ยเอ่ยออกมาเช่นนั้น ทำให้ซูเหมลยลี่ คลาย
กังวลใจไปได้ เพราะผู้มีอำนาจสูงสุดเป็นคนเอ่ยออกมา
“เช่นนั้นก็ได้เจ้าคะ ขอความเมตตาให้ซูหยางคง
ด้วยนะเจ้าคะ”
“ขอบพระคุณขอรับนายท่านและคุณหนูที่เมตตา
ในตัวข้า” ซูหยางคงเมื่อได้ยินว่าตนจะไปเป็น คนสนิท
หรือองครักษ์ให้กับคุณหนูจินเปั่ย จึงหันไปขอบพระคุณ
ตระกูลเปั่ย ที่เมตตาตนเองและครอบครัว
“เจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นพวกท่านไปพักเถิด”
หลังจากนั้นเมื่อคนตระกูลซูและคนตระกูลเปั่ย
แยกย้ายกันไปแล้ว คนในตระกูลเปั่ย จึงไปทานอาหาร
เย็นด้วยกันและนั่งปรึกษากันเรื่องครอบครัวตระกูลซูที่
ซื้อมาเป็นข้ารับใช้ ว่ามีอะไรแปลก ๆ
อย่างเช่น นายท่านผู้เฒ่าซู ที่ดูจะมองท่านพ่อ
แปลก ๆ ในสายตาและน้ำเสียงนั้น มีความสั่นเครือ
อาลัยอาวรณ์ และความสงสัยในตัวท่านพ่อและ
ครอบครัวข้าอยู่พอสมควร
“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าว่า นายท่านซูผู้นั้น จะต้องรู้อัน
ใดเกี่ยวกับท่านพ่อแน่ ๆ เลยเจ้าคะ”
“พ่อก็สงสัยเช่นเจ้าเช่นกัน เราคงต้องใช้เวลา ใน
การให้ความเชื่อใจแก่เขา”
“จินหลงเจ้ารู้อะไรบ้างหรือไม่ ข้าจะสามารถไว้ใจ
คนในครอบครัวตระกูลซูได้ทั้งหมดใช่หรือไม่”
“แน่นอนสิ เขาเชื่อมั่นในตัวข้าได้แน่นอน ตระกูลนี้
นะ ไม่มีทางทำอันใดครอบครัวของเจ้าหรอก อืม”
“ถ้าจะว่าอย่างงั้นข้าก็ว่าตามเจ้า”
ท่านตาท่านยาย เมื่อเห็นว่าข้าและท่านพอคุยกัน
ในเรื่องความเป็นไปเป็นมาของตระกูลซู จึงเริ่มเอะใจ
บางอย่างขึ้นมาได้ เพียงแต่ยังมิได้พูดออกมา ได้แต่นั่ง
มองตากันต่อไป เหมือนจะมีความสงสัยและคำตอบอยู่
ในสายตาคู่นั้น เพียงแต่อาจจะต้องรอเวลาให้อะไรอะไร
ชัดเจนขึ้นมากกว่านี้
“ท่านพ่อเจ้าคะ อีกไม่กี่วันก็เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว
คาดว่าหลังจากที่เราได้รับตระกูลซูมาแล้ว เราน่าจะเริ่ม
เตรียมตัวเข้าสู่ฤดูหนาวกันได้แล้วนะเจ้าคะ ด้วยการ
เก็บเกี่ยวพวกพืชผักต่างๆ มาทำเป็นอาหารที่เราจะผลิต
กินส่วนตัวและส่งออกขาย”
“อย่างไรหรือจินเออร์”
“นั่นสิ หลานจะทำอะไรเป็นผลิตภัณฑ์ล่ะ ยายว่า
จะถามตั้งนานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาส”
“คาดคิดไว้ หลายอย่างเลยเจ้าคะ แต่ยังรอเวลาที่
จะถามโดยสินค้าที่ข้าจะทำ นั้น ข้าคิดไว้ว่าจะเริ่มผลิต
ในช่วงอีกไม่กี่อาทิตย์ที่จะเข้าสู่ฤดูหนาว เพราะเราจะได้
ใช้พืชผัก จากแปลงผักของเรามาถนอมอาหารและ
ทดลองขายในช่วงฤดูหนาวที่จะมาถึงนี้”
“อืมเป็นความคิดที่ดีนะหลานตาในช่วงฤดูหนาว
ชาวบ้านมักขาดแคลน ผลไม้และผักต่างๆ จึงทำให้เกิด
ราคาที่แพงมากขึ้น”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านตา ข้าเลยถือโอกาสนี้เป็นการ
ทดลองผลผลิตไปในตัว”
“ว่าแต่อาหารหรือผลผลิตที่เจ้าจะขาย มีอันใดบ้าง
หรือ”
“มี กิมจิเจ้าค่ะท่านตาแล้วก็อื่นๆ เป็นการถนอม
อาหารจากผัก”
“อ่ะ กิมจิหรือ มันคืออันใดกัน ตาไม่เคยได้ยิน”
“แน่นอนสิเจ้าคะ เพราะมันเป็นอาหารที่มาจาก
โลกก่อนของข้า”
“แล้วมันมีส่วนผสมอันใดบ้างหรือจินเออร์ ก็จะมี
ตั้งแต่พวกแครอทเจ้าคะ ผักกาดขาว ต้นหอมสาลี แต่
จริงๆ แล้วสามารถนำมาประยุกต์กับพืชผักอื่นๆ ได้อีก
นะเจ้าคะ วันพรุ่งนี้ ข้าจะไปเก็บมาทดลองให้ทุกท่านได้
จิมชิมกันเจ้าค่ะ”
“ใดๆ ได้เช่นนั้นวันนี้ตาว่าเราแยกย้ายกันไป
พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เราจะได้มาลุยงานกันอย่างเต็มที่”
“เจ้าค่ะท่านตา”
“ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะจินหลง ข้าง่วงแล้ว”
หลังจากนั้น ตระกูลเปั่ยก็ได้แยกย้ายกันไปเข้านอน
ส่วน ซานหลงได้เดินไปยังห้องพักของตระกูลซู ที่เป็น
ห้องพักสำหรับแขกที่ให้ตระกูลซูพักได้ชั่วคราวเพื่อ
ตรวจดูความเรียบร้อยและกลับมาห้องนอนเมื่อไม่พบ
ความผิดปกติใด ๆ เกี่ยวกับครอบครัวนี้
“จินหลงเจ้ามีอันใดจะพูดหรือไม่”
“เกี่ยวกับเด็กน้อยที่ติดตามมาน่ะหรือ”
“อืม”
“ไปรายงานนายท่านเรื่องคนตระกูลซู”
“ขอรับ”
Comments for chapter "ตอนที่ 34 ความสงสัย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
