เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 37 ลี่เจี่ยฉง งั้นหรือ

ตอนนี้จินเออร์หลับใหล ไปจนเกือบสิ้นสุดหน้า

หนาวแล้ว แต่ทุกคนก็ไม่ย่อท้อที่จะรอคอย การตื่น

ขึ้นมาของเด็กน้อยบนเตียง ยิ่งเวลาผ่านไปข้ามวัน จาก

วันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นแรมเดือน

ร่างกายของเด็กสาวตรงหน้าก็เริ่มมีการ

เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ร่างกายที่เริ่มโตขึ้น คล้าย

ร่างกายของเด็กที่อายุ 10 หนาวไม่มีผิด ไม่ผอมบาง

เหมือนแต่ก่อน แขนและขาที่ยาวขึ้น ผิวพรรณที่ดูขาว

นวล และเปล่งประกายมากกว่าก่อนที่นางจะหลับใหล

เส้นผมที่ยาวกว่าเดิมและรวมไปถึงการ

เปลี่ยนแปลงของสีผมที่คล้ายสีของน้ำทะเลลึก สีน้ำเงิน

เข้ม หากไม่สังเกตดีๆ หรือมีแสงมากระทบ คนภายนอก

ก็อาจจะยังมองไม่ออก

เพียงแต่สำหรับคนในครอบครัวตระกูลเปั่ยนั้น ที่

แวะมาดูเด้กน้อยบนเตียงวันละสามเวลาอีกทั้ง แต่ละ

คน ก็มากันคนละช่วง ทำให้ทั้งวันและช่วงกลางดึก

ห้องของจินเออร์จึงไม่เคยจะขาดเสียงการเดินย่ำเท้า

ของผู้คนภายในตระกูลเลยสัก ก้านธูป

กลับมาที่จินเออร์ หลังจากที่เจ้าตัวได้สลบไป กลับ

พบว่า ได้ฟืนตื่นขึ้นมาอีกที่หนึ่ง ซึ่งก็คือมิติจิตของ

ตนเอง ในตอนนั้นืเมื่อโดนดึงจิตวิญญาณเข้าไปในมิติจิต

แล้ว สิ่งแรกที่พบคือความว่างเปล่าอันไกลโพ้นภายใน

มิติจิต

“เอ๊ะ ข้าอยู่ที่ไหน ทำไมไม่มีอันใดเลยล่ะ”

“มิติจิตของนายท่านเจ่าค่ะ” เสียงน้อยๆ เสียงหนึ่ง

ตอบกลับมา

“มิติงั้นหรือ หืม แต่เดี๋ยวนะ เสียงมาจากไหน จ้า

กกกก” ข้าพึมพำออกมาแล้วก็ต้องร้องกรี้ด เพราะมอง

ไปรอบๆ มันไม่มีใครนี่นา

“อืมมม นายท่าน…. มองด้านล่างเจ้าค่ะ” ข้าละ

สงสารนายท่านจริงๆ สมองของนายท่านถึงกับลดลงไป

ตามอายุเชียวหรือ หืมมม

“ไหนอ่ะ” ข้าพยายามหันมองรอบๆ ตัว มองไป

ไกลๆ ก็ไม่เจอ

“ต่ำกว่านี้เจ้าค่ะ” เสียงเล็กๆ เอ่ยอย่างเอือมระอา

“ไหนล่ะ…อ๊ะเจอแล้ว เจ้าหรอที่พูดตะกี้” หลัง

จากที่่มองออกไปไกลๆ อยู่นานเมื่อมองต่ำลงมา จน

เกือบติดพื้นจึงได้รู้ว่า มีตัวประหลาดอยู่ใกล้ๆ เท้าข้า

นี่เอง

“เจ้าค่ะ ข้าเอง คารวะนายท่านเจ้าค่ะ” เจ้าของ

เสียงเล็กๆ ที่พบว่าจินเออร์มองเห็นตนเองแล้ว จึงเอ่ย

ออกมาและทำความเคารพเด็กสาวตรงหน้า พร้อมมอง

ด้วยสายตาคะนึงหาและอาวรณ์

“เอ่อ … นายท่านหรอ ข้างั้นหรอ แต่เดี๋ยวก่อน ข้า

ขอถามไรหน่อยสิ” นายท่านงั้นหรือ นางไปเป็นนาย

ท่านของใครตอนไหนกัน โลกก่อนก็เป็นคนวัยรุ่น

ปลายๆ แล้วตายเลย มาตอนนี้ก็มีแค่ครอบครัวแล้วก็

เจ้าจินหลง แค่นั้นเอง

“ถามอันใดเจ้าค่ะ” นายท่าน…จำนางไม่ได้งั้นหรอ

“เจ้าเป็นตัวอะไรหรอ”

“…. ” ปริบๆ หลังจากนั้นเสียงน้อยๆ ตรงหน้าที่

คอยเรียกเด็กสาวตรงหน้าว่านายท่าน ก็เงียบไปและหัน

มามองตาของจินเออร์

“….ราชาแมลงระดับอนันตกาล ลี่เจี่ย ฉง เจ้าค่ะ”

เมื่อตั้งสติได้แล้วเจี่ยฉงจึงตอบออกไป

“ลี่เจี่ยฉงนี่ ใช่ด้วงหรือเปล่า” เจี่ยฉงคือด้วงไม่ใช่

หรือไงกัน แต่+ไอ้ตัวตรงหน้านี่ อืมมม

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ บรรพบุรุษของข้าคือด้วง แมลงปีก

แข็งระดับอนันกาล ที่เป็นผู้ปกครองโลกของแมลง

ทั้งหลายเจ้าค่ะ ”

“แหะๆ เจ้าดูไม่เหมือนด้วงเลยเนาะ” ข้าขอโทษ

เจ้าตัวเล็ก ข้ามองเจ้าไม่ออกจริงๆ

“เจ้าค่ะ คงเพราะข้าบำเพ็ญเพียรมานาน อีกทั้งยัง

เป็นราชาแห่งแมลง รูปลักษณ์ของข้าจึงแตกต่างจาก

บรรพบุรุษอยู่มากเจ้าค่ะนายท่าน”

“อืมมก็จริง เจ้าจะเป็นด้วงก็ไม่ใช่ ผีเสื้อก็ไม่เชิง แต่

ปีกที่คล้ายปีเสื้อกับเขาที่คล้ายด้วงของเจ้าสวยมากๆ

เลยน้า”

“อิอิ ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” อย่างน้อยนายท่านก็ชม

ว่าข้าสวยแหละ

“ว่าแต่…ข้าเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เอ่อ เจ้าชื่อ

อะไรนะ”

“เจี่ยฉง เจ้าค่ะนายท่าน…ลี่เจี่ยฉง” นายท่าน อืออ

ท่านจะลืมชื่อข้าทุกชาติมิได้หนา

“อ่อ อือ นั้นแหละ”

“เอาแบบยาวๆ หรือแบบย่อๆ เจ้าค่ะ”

“ย่อๆ ละกัน”

“นายท่านพลังตื่นก่อนกำหนดเจ้าค่ะ จริงๆ แล้ว

พลังของนายท่านจะตื่นขึ้นในตอนหน้าหนาวคราวหน้า

แต่เมื่อมันตื่นขึ้นก่อนกำหนด ร่างกายของนายท่านจึง

รับไม่ไหวสลบลงไปและกลายเป็นนิทรา จนกว่าร่างกาย

ของนายท่านจะสามารถรับพลังที่ว่าได้ จึงจะฟืนตื่น

ขึ้นมาเจ้าค่ะ”

“ห๊าาาา สรุปว่าตอนนี้ข้านอนไม่ได้สติงั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ข้ามีความรุ้สึกเต็ม

ไปหมด ไม่ว่าจะเรื่องพลังที่ตื่นก่อนเวลา ความเป็นห่วง

เรื่องครอบครัว เพราะไหนจะกิจการของครอบครัวที่

กำลังเริ่มต้น ไหนจะเรื่องคนร้ายที่แอบมาซุ่มดู อีกทั้งยัง

เรื่องฤดูหนาวที่จะมาถึง

จากนิยายที่ข้าอ่านมา ถ้าตัวเอกอย่างข้า ไม่อยู่แล้ว

ชีวิตของคนรอบตัวจะดำเนินไปอย่างยากลำบากนะเออ

เพราะหน้าหนาวของนิยายหลายๆ เรื่อง ถ้าไม่มีคนสอน

การถนอนอาหาร การดูแลสุขภาพแล้ว ส่วนมาก คนใน

ครอบครัวหรือในหมู่บ้านอาาจะเผชิญกับปัญหาการกิน

สุขภาพ ไหนจะพายุหิมะอีก อืออ ท่านพ่อท่านแม่ ทุก

คน จะเป็นยนังไงกันบ้าง จินหลง…ข้าพึ่งพาเจ้าได้ใช่

หรือไม่

“เจี่ยฉง ข้าขอถามอันใดหน่อยสิ”

“อันใดหรือเจ้าค่ะ”

“เราสามารถติดต่อใครได้หรือไม่ในตอนนี้”

“อืมมม จะว่าได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ได้เจ้าค่ะ”

“ยังไงกัน”

“ก่อนที่นายท่านจะสลบไป ข้าสามารถติดต่อกับ

ท่านจินหลงได้ชั่วครู่หนึ่งเจ้าค่ะ”

“ห๊ะ เจ้าติดต่อจินหลงได้หรือ งั้นติดต่อให้ข้าอีกได้

หรือไม่”

“ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ทำไมล่ะ”

“จริงๆ แล้ว หลังจากที่นายท่านสลบไป ตอนนั้น

ร่างกายกำลังอ่อนแอพลังของนายท่านยังไม่ได้ปกปั้อง

ร่ายกายถึงเพียงนี้ แต่หลังจากนั้น พลังของนายท่านก็

ปิดผนึกตนเอง ทำให้ตอนนี้เราขาดการติดต่อจากโลก

ภายนอกไปโดยสิ้นเชิงเจ้าค่ะ”

“ห๊าาา แบบนี้ก็มีด้วยหรอ ไม่ได้ปั่ะ แงงงงง”

“ข้าขอโทษที่ช่วยเหลือนายท่านไม่ได้เลยนะเจ้า

ค่ะ”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก แล้วเจ้าคุยกับจินหลงว่าไง

หรือ”

“อ่อ ท่านจินหลงฝากบอกว่าจะดูแลครอบครัวนาย

ท่านให้เองเจ้าค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงอันใด สู้ๆ นะ แล้วก็

เอ่อ อะไรนะเจ้าค่ะ น่าจะประมาณว่า สู้ๆ นะ เป็นกำ

ลางงจ๊ายยยยยย เจ้าค่ะ”

“หึหึ ขอบใจเจ้ามากนะเจี่ยฉง” ข้าคงหวังพึ่งเจ้าได้

นะ…จินหลง