เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 41 ถ้าข้า...จะเปิดร้าน

“เรื่องอันใดกันหรือจินเออร์” ผู้เฒ่าเปั่ยที่เห็นว่าทุก

คนมัวแต่เงียบ ไม่ขานรับหลานสาวของตนเองสักที จึง

เป็นคนเอ่ยออกมาแทน

“ข้าอยากเปิดร้านขายสมุนไพรเจ้าค่ะ” เมื่อพูด

ออกไปแล้วจินเออร์จึงรอดูปฏิกิริยาจากสีหน้าของทุก

คน

“หืมม ร้านขายสมุนไพรหรือ” ซานหลงเป็นผู้เอ่ย

ออกมาคนแรกหลังจากประมวลความคิดในเรื่องที่

บุตรสาวของตนพูดออกมาแล้ว เพราะการเปิดร้านขาย

สมุนไพรในโลกนี้ เป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับชาวบ้าน

ธรรมดาเช่นเรา

“เจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียง

มั่นคงและหนักแน่นอยู่ในนั้น

“แล้วเราจะเอาสมุนไพรจากที่ใดกัน” เมื่อเห็นว่า

หลานมีความแน่วแน่และมั่นคงในการทำกิจการร้าน

ขายสมุนไพรท่านตาอย่างเปั่ยตงหลินก็ไม่อาจขัดขวาง

ความตั้งใจได้จึงหันมาสนับสนุนแทน

“มิติจิตของข้าเจ้าค่ะ ในนั้นมีสมุนไพรมากพอที่จะ

ให้เราขายไปเรื่อย ๆ” และแน่นอนว่า สมุนไพรที่จะเอา

มาขายนั้นจะเป็นที่ใดไปไม่ได้ นอกจากมิติจิตของข้าเอง

อิอิ มีของดีอยู่กับตัวก็ต้องนำออกมาใช้หรือเปล่า

“เช่นนั้นมันจะไม่มีวันหมดลงหรือ” ซานหลงเมื่อ

ทราบถึงที่ไปที่มาแล้ว แต่ยังมีความข้องใจเรื่องการ

เติบโตของสมุนไพรอยู่ เช่นไรสมุนไพรก็ต้องมาจากการ

เติบโตไม่ใช่หรือ

“ไม่เจ้าค่ะ เพราะข้าได้เริ่มเพาะปลูกมันในมิติของ

ข้าเช่นกัน”

“แล้วเรื่องชาวบ้านละลูก จะตอบชาวบ้านว่า

อย่างไร หากเราขายโดยไม่ได้ปลูกเองหรือไม่มี

แหล่งที่มาที่ไป”

“เรื่องนั้นข้ามีคำตอบไว้แล้วเจ้าค่ะ เราจะขอความ

ร่วมมือจากร้านขายสมุนไพรเซี่ยงจ้าวจู เถ้าแก่หลิงเจ้า

ค่ะ”

ก่อนหน้านี้ จินเออร์ได้คิดมาก่อนแล้วตั้งแต่อยู่ด้าน

ในมิติ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสร้างกิจการเพื่อความ

ร่ำรวย การสร้างอำนาจต่างๆ ในเรื่องกิจการนั้น สิ่งที่ดี

ที่สุดที่สามารถทำได้ง่ายๆ และว่องไวนั้น ก็คือกิจการ

ค้าขายสมุนไพรจากมิติจิตของตนเอง

ต้องรู้ก่อนว่าขณะนี้นั้น จินเออร์ได้เลื่อนขั้นมิติจิต

มาจนถึงขั้นที่ สามารถเปลี่ยนแปลงมิติได้เพียงในนึก ยัง

ไม่รวมถึงปั่าและสัตว์ปั่าที่อุดมสมบูรณ์ในนั้น เจี่ยฉงได้

อธิบายไว้ว่า เนื่องจากพลังปราณที่เลื่อนระดับรวมกับ

พลังธาตุแสงที่นางมี ทำให้มิติจิตของนางในตอนนี้นั้น มี

คุณสมบัติที่ส่งเสริมกัน ทำให้มิติจิตขยายจากการเลื่อน

ขั้นระดับพลังปราณของนาง อีกทั้งธาตุแสงยังส่งเสริม

การเติบโตให้แก่สิ่งมีชีวิต

ในมิติของนาง สัตว์ปั่าและสัตว์ต่างๆ ที่หายาก

ภายในโลกภายนอก เช่นตุ๋นพฤกษา ที่มีความสามารถ

พิเศษในการเพาะปลูก เพราะมันชอบกินสมุนไพรเป็น

อย่างมาก หากที่ใดมีดินดี สมุนไพรมากมาย และมีปั่าที่

อุดมสมบูรณ์ จะสามารถหามันเจอได้แน่นอน

ดังนั้นแล้ว เจี่ยฉงจึงบอกให้นางล่อซื้อมันด้วย

สมุนไพรที่นางเป็นเจ้าของ ถามว่าทำไมนางถึงใช้งานมัน

เลยไม่ได้นะหรือ ก็เพราะว่าถึงแม้ว่านางจะเป็นเจ้าของ

แต่สัตว์และสิ่งมีชีวิต เหล่านั้นต่างมีจิตสำนึกคิด หากมัน

ไม่ยินยอมด้วยตนเองแล้ว มันก็จะต่อสู้จนชีวิตสิ้นไป

“หืม ขอความร่วมมืองั้นหรือ เถ้าแก่หลิงจะยินดี

หรือจินเออร์”

“หากไม่ลอง เราก็ไม่รู้นี่เจ้าค่ะ ท่านตา แต่หาก

ไม่ได้จริงๆ ข้าก็พร้อมที่ยืนยืนหยัดเพียงผู้เดียวเจ้าค่ะ”

ถ้าไม่มีใครช่วยได้ข้าก็จะช่วยตนเอง

“ผู้เดียวที่ไหนกันจินเออร์ เจ้านำตาของเจ้าไปไว้ที่

ใด หึยยย” เปั่ยตงหลินที่รักหลานสาวผู้นี้มากมายจึง

เอ่ยออกไป ด้วยน้ำเสียงแง่งอนและสะบัดหน้าหนีเล้

กน้อย เพื่อเรียนร้องความสนใจจากหลานสาว

“ท่านตา…ข้ารักท่านตาที่สุดเลยเจ้าค่ะ อิอิ” ข้า

นะ…รู้อยู่แล้วว่าท่านตาต้องช่วยเหลือข้าแน่นอน

“ตระกูลเปั่ยทุกคนพร้อมที่จะยืนข้างเจ้าเช่นกันลูก

รัก” หลินเหมยรีบเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าบุตรสาวตัว

แสบเอาแต่อ้อนท่านพ่อของนาง

“อืม อย่าลืมข้าไปเล่า ยัยเด็กอัปลักษณ์” จินหลงก็

เอ่ยออกมาด้วยเช่นกัน จากนั้นจึงหันหน้ากลับไปซุกใน

อ้อนแขนของท่านแม่ต่อ

“ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะเจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่า

ข้าจะทำให้พวกเรารวย อิอิ เจ้าค่ะ”

เนื่องจากพายุหิมะที่เกิดขึ้นมาเร็ว มาแรงแต่ใช้เวลา

ในครั้งนี้แค่ สามเดือนเท่านั้น ทำให้ตอนนี้หลังสิ้นสุดฤดู

หนาวแต่ก็ยังมีอากาศที่เย็นชาวและแห้งอยู่

ชาวบ้านเริ่มออกมาทำมาหากินกันแล้ว บ้านไหนที่

มีไร่ มีสวนก็ออกมาทำไร่ ทำสวน บ้านไหนที่ล่าสัตว์ก็

เริ่มทยอยออกมาดูแถบๆ ชายปั่าแล้ว แต่ยังคงต้องระวัง

สัตว์ปั่าน้อยใหญ่ที่อาจจะตื่นจากการจำศีลเช่นกัน

การค้าขายเริ่มกลับคึกคักเช่นกัน ชาวบ้านเริ่ม

ออกมาจับจ่ายใช้สอยกัน แต่เนื่องจากพายุหิมะในครานี้

มาหนักมาก ทำให้ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงหน้าหนาวหรือผ่าน

พ้นมาแล้ว ก็ยังมีการขาดแคลนผักอยู่เช่นเดิม เพราะ

ตอนนี้นอกจจากอากาศจะเย็นและแห้งแล้ง

ชาวบ้านก็ยังต้องมาเริ่มต้นทำไร่ ทำสวนกันใหม่

อาหารและพืชผักที่ถูกกักตุนจึงยังไม่ออกสู่ตลาด

เท่าที่ควร

จินเออร์เมื่อเห็นว่าตอนนี้ครอบครัวเริ่มเตรียมตัว

และรับได้กับความเปลี่ยนแปลงแล้วจึงชวนท่านพ่อและ

ท่านตา ออกมาข้างนอกเพื่อหาซื้อของเพิ่มเติม และเข้า

ไปพูดคุยติดต่อเรื่องร้านค้าสมุนไพรของนางกับร้านขาย

สมุนไพรเซี่ยงจ้าวจู ด้วยเลย

หลังจากที่จินเออร์เดินมารอหน้าร้านแล้ว ท่านพ่อ

กับท่านตาจึงขอตัวไปจอดรถม้าสักครู่ จึงให้ข้ายืนรอ

หน้าร้านจะได้ไม่ต้องเดินไกล กลัวข้าจะอาการปั่วย

กำเริบ

“มาซื้อหรือขายสมุนไพรขอรับ” ผู้ช่วยจางเอ่ย

ออกมา เมื่อเห็นว่ามีเด็กสาวนางหนึ่งยืนรอหน้าร้าน

“อืมมม ข้าหรือเจ้าค่ะ” จินเออร์ที่กำลังยืนรอท่าน

ตากับท่านพ่อเอ่ยออกมาอย่าง งง ๆ

“ขอรับ คุณหนูต้องการอันใดขอรับ ข้าน้อยจะได้

แนะนำได้”

“หืมมม ท่านอาจาง จำข้าไม่ได้หรือ” จินเออร์ถาม

ออกไป เมื่อเห็นว่าท่านอาจางจำนางไม่ได้จริงๆ

“เอ่อ ขอประทานโทษนะขอรับ ข้าจำไม่ได้ว่าเรา

เคยรู้จักกัน”

“หืมม งั้นหรือเจ้าค่ะ ข้ามาขอพบท่านปะ…เถ้า

แก่หลิงเจ้าค่ะ” จำจชข้าไม่ได้งั้นหรือเจ้าค่ะ อิอิ งั้นข้าก็

ไม่ได้แกล้งหนา

“ขอรับ งั้นรอสักครู่นะขอรับ ข้าจะรายงานเถ้า

แก่” ผู้ช่วยจางจึงเดินออกไป

“เจ้าค่ะ”

หลังจากหายไปสักพัก จึงเดินกลับมาบอกด้วยสี

หน้าหนักใจว่า “ขอโทษด้วยนะขอรับ ตอนนี้เถ้าแก่จาง

บอกว่าไม่สะดวกพบขอรับ ให้กลับไปก่อนเลย”

“หืมมม งั้นหรือเจ้าค่ะ”

“เอ๊ะ รอสักครู่นะขอรับ พี่ซาน ผู้เฒ่าเปั่ยมีอันใด

เกิดขึ้นกับจินเออร์หรือไม่ขอรับ นางฟืนหรือยัง

ต้องการสมุนไพรอันใดหรือ” เมื่อเห็นว่าซานหลง

และเปั่ยตงหลินกำลังเดินเข้าร้านมา ผู้ช่วยจางที่กำลัง

เป็นกังวลกับอาการปั่วยของจินเออร์ตัวน้อย จึงขอ

แยกตัวออกไปเพื่อสอบถามอาการกันตระกูลเปั่ยทันที

ทิ้งให้ จินเออร์ยืนหัวเราะคิกคักอยู่ผู้เดียว

“อะ อ่าว เอ๊ะ ข้าหรือ เปล่าๆ ข้าจะมาพบเถ้าแก่ห

ลิงสักหน่อยนะ พอดีมีเรื่องอยากรบกวน”

“งั้นรอข้าสักครู่นะขอรับ เดี๋ยวข้าไปรายงานเถ้าแก่

ให้” พร้อมหันหน้าไปทางคุณหนูคนเดิมที่คุยด้วยก่อน

หน้านี้

“ขอโทษนะขอรับคุณหนู ไว้วันหลังท่านลองมาดู

ใหม่เถิด” พูดจบจึงเดินเข้าไปหลังร้าน

“หืมม เจ้าเด็กแสบ ไปแกล้งอะไรเจ้าจางชิงกัน”

ท่านตาพูดไปด้วยพลางลูบหัวข้าไปด้วย

“ข้าไม่ผิดนะเจ้าค่ะ ท่านอาจำข้าเองไม่ได้ต่างหาก

อิอิ”

คุยจบเถ้าแก่หลิงก็เดินมาพร้อมกับจางชิง แต่เมื่อ

เห็นว่าสาวน้อยตรงหน้ากำลังยืนมองตนเองด้วยสายตา

แปลกๆ แถมยังยืนใกล้กับเฒ่าเปั่ยและอาซานด้วย จึง

เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่และเอ่ยออกไป

“เอ้ยๆ ตาแก่เปั่ย เจ้ายืนกับใคร อย่าบอกนะว่าเจ้า

หาเมียให้บุตรชายอีกคน” เถ้าแก่หลิงหันมาถามท่านตา

เสียงกระซิบ

“จะบ้าหรือ เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้าหน่อยเลยเจ้าบ้า

นี่” ท่านตาที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาแล้วหันมอง

มาทางข้าจึงพยายามกลั้นขำและแสดงอาการโมโห

ออกไป

“อ่ะ”