เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 43 หลานบุญธรรม

“หลานบุญธรรม อืม”

“ห๊ะ หลานบุญธรรมหรือเจ้าค่ะ”

“ใช่ รับจินเออร์เป็นหลานบุญธรรมของข้าผู้นี้” พูด

จบก็ยืดอกขึ้นและยักไหล่ไปมา อีกอย่างหากเจ้าเด็ก

น้อยเป็นหลานข้า คนผู้นั้นก็ต้องเกรงใจข้าบ้างละน่า คง

ไม่ใช้งานข้าหนักไปกว่านี้หรอก หึหึ

“จะดีหรือเจ้าค่ะ” โอ๊ย ลาภลอยขนาดนี้ ดีมากเลย

เจ้าค่ะ อกอีแปั้นจะปริ่มไม่ไหว

“ดีสิ จะได้รับประกันได้ไงว่า ปูั่คนนี้พร้อมจะดูและ

ให้การสนับสนุนเจ้าเสมอไป” อ่าาาาา ปูั่และเจ้าหน้า

ตายนั้นนะน่ะ

“ท่านแน่ใจหรือขอรับ เรื่องการรับจินเออร์เป็น

บุตรบุญธรรม” เปั่ยซานหลงถามออกมา ด้วยน้ำเสียง

จริงจังอีกครั้งหนึ่ง

“แน่ใจสิอาซาน เฒ่าเปั่ย” เถ้าแก่หลิง เมื่อเห็นว่า

ผู้ใหญ่ทั้งสองไม่เชื่อถือในคำพูดของตนเอง จึงเอ่ยย้ำ

ออกมาเพื่อยืนยันในสิ่งที่ตนพูดออกไป

“อืม เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาใดแล้วล่ะ” เปั่ยตงหลิน

เมื่อเห็นว่าแววตาของเถ้าแก่หลิงเต็มไปด้วยความจริงจัง

และจริงใจ จึงยินยอมตกลง

เมื่อเปั่ยตงหลินและและซาหลงตกลง เรื่องการ

ยินยอมให้จินเออร์เป็นหลานบุญธรรม จึงได้มีการยกน้ำ

ชาคารวะเถ้าแก่หลิงตามธรรมเนียม หลังจากนั้นจิน

เออร์จึงหันมาพูดเรื่องที่จะมาให้เถ้าแก่หลิงช่วยเหลือต่อ

หลังจากที่ออกนอกเรื่องไปนานแล้ว

“ท่านปูั่เจ้าขา” ทำเสียงอ่อนหวานไว้ก่อนเนอะ อิอิ

“หืมว่าอันใดหลานรัก” เถ้าแก่หลิงเมือได้ยินเสียง

หลานหมาดๆ ออดอ้อนก็รีบขานรับทันที

“หลานมีเรื่องอยยากให้ท่านตาช่วยนิดหน่อยเจ้า

ค่ะ”

“เรื่องใดรึ”

“คือว่า…หลานอยากเปิดร้านขายสมุนไพรเจ้าค่ะ”

หลังจากพูดจบจินเออร์จึงตั้งหน้าตั้งตาฟังคำตอบจาก

ท่านปูั่หมาดๆ ของเธอเช่นกัน

“ร้านขายสมุนไพรหรือ” เถ้าแก่หลิงถามออกไป

ด้วยความสงสัย

“เจ้าค่ะ นอกจากนี้หลานยังอยากขายโอสถด้วยเจ้า

ค่ะ”

“ห๊าา โอสถ เจ้าพูดว่าขายโอสถหรือ” เพียงเรื่อง

ร้านขายสมุนไพร ก็ถือว่าสร้างความตกตะลึงแก่ตนเอง

แล้ว แต่นี่ยังมีร้านขายโอสถตามหลังมาอีก

“เจ้าค่ะ ขายสมุนไพรและโอสถ”

หลังจากที่พูดจบและต่างฝั่ายต่างเงียบไป เมื่อตั้ง

สติได้แล้วว่าสิ่งที่หลานสาวหมาดๆ ของตนเองพูดคือ

เรื่องจริง เถ้าแก่หลิงจึงซักถาม ความเป็นมาของร้าน

ขายสมุนไพรและโอสถ เพียงแต่จินเออร์ไม่ได้บอกไปว่า

ตนเองมีมิติจิต จึงใช้ข้ออ้างที่ว่า จินหลงไปคนนำมาให้

จากในปั่า เถ้าแก่หลิงที่ดูจะเชื่อในคำตอบนั้นจึงมิได้

สงสัยอันใด รวมไปถึงเหตุผลที่ต้องการเปิดกิจการต่าง

ๆ

“ได้สิ หลานปูั่เป็นตัวประหลาดน้อยขนาดนี้ ปูั่จะ

ไม่สนับสนุนในตัวเจ้าได้อย่างไร ฮ่าๆ” หลานสาวของ

เขาทั้งเก่ง ทั้งมีความคิดเช่นนี้ คนเป็นปูั่ที่เห่อหลานจะ

ไม่รับปากได้อย่างไร

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านปูั่” จินเออร์ที่ได้ยินว่า

ท่านปูั่รับปากเช่นนั้น โดยไม่สงสัยอันใดจึงดีใจเป็นอย่าง

มาก และเพิ่มความไว้วางใจในตัวท่านปูั่หมาดๆ ของ

ตนเอง โดยบวกเพิ่มไป หนึ่งแต้มความดี

“แล้วพวกเจ้าหาทำเลของร้านไว้หรือยังล่ะ” เมื่อ

ตกลงกันได้แล้วว่าจะสนับสนุนจินเออร์ จึงสอบถาม

เรื่องร้านและทำเลที่จะเปิดออกไป

“แหะๆ ยังเลยเจ้าค่ะ พ้นหน้าหนาวปุั๊บ ข้าฟืน

ขึ้นมา ก็ตรงมาหาท่านปูั่เลยเจ้าค่ะ” จินเออร์ตอบกลับ

ประโยคคำถามไปด้วยน้ำเสียงเบาบาง เนื่องจากความ

จริงจินเออร์เพียงต้องการมาดูลาดเลาก่อน และพูดคุย

ตกลงไว้ ไม่คิดว่าเถ้าแก่หลิงจะถามออกมา

“หืมมม หลานรัก เจ้าเห็นว่าปูั่เก่งกาจมากใช่

หรือไม่ จึงไว้ใจมาหาปูั่เช่นนี้” เอ่อยพร้อมกับทำน้ำเสียง

เชิ่ดใส่เปั่ยตงหลิน

“เจ้าค่ะ ข้านะ เห็นว่าท่านปูั่พึ่งพาได้ที่สุดเลยเจ้า

ค่ะ ฮิฮิ” เมื่อเห็นว่าท่านปูั่ปั้ายแดงของนางชอบให้

เยินยอ คนอย่างจินเออร์หรือจะพลาด อิอิ

“ฮ่าๆ ดีๆ” เถ้าแก่หลิงที่ยังอารมณ์ดีอยู่จึงทั้งยิ้ม

และหัวเราะออกไป

“ตาแก่หลงตัวเอง”เปั่ยตงหลินที่ทนเห็นท่านปูั่ปั้าย

แดงหลงตัวเองไม่ไหวจึงเอ่ยออกมาบ้าง

“เจ้าอิจฉาข้านะสิ หึ” เถ้าแก่หลิงที่กำลังมีความสุข

กับคำชื่นชมของหลานสาวจึงไม่ได้คิดอันใด เพียงเยาะ

เย้ยเปั่ยตงหลินออกมาเล่นๆ

“พอก่อนเถิดขอรับ เถ้าแก่หลิง” ซานหลงที่เห็นว่า

คนแก่ทั้งสองยังไม่หยุดล้อเล่นกันเสียที จึงเอ่ยห้ามศึก

ออกมา

“หืมม เช่นนั้นเจ้าก็เรียกข้าว่า ท่านพ่อบุญธรรม

เถิด ไหน ๆ ข้าก็รับจินเออร์เป็นหลานบุญธรรมแล้ว เจ้า

ก็เปรียบเสมือนลูกหลานข้าอีกคนเช่นกัน” เถ้าแก่หลิงที่

เมื่อได้ยินเสียงซานหลงจึงเอ่ยออกมาอีกครั้งหนึ่ง

“เอ่อ จะดีหรือขอรับเถ้าแก่หลิง”

“ดีสิ หากเจ้าไม่เรียก ข้าจะไม่ช่วยหาทำเลเปิด

กิจการนะ เถ้าแก่หลิงพูดออกไปพร้อมับหันไปขยิบตา

ให้จินเออร์หนึ่งที เพื่อเป็นการบอกเป็นนัย ๆ”

“นั้นนะสิเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ข้ารับมุกจากท่านปูั่หลิง

ต่อ พร้อมตีหน้าเศร้า”

“ตกลงขอรับๆ ข้ายอมแล้ว เช่นนั้น ท่านพ่อขอรับ

ซานหลงหันไปหาเปั่ยตงหลินเพื่อขอความคิดเห็น”

“เปั่ยตงหลินที่เห็นว่า จะมีคนรักและเมตตา

ครอบครัวนี้มากขึ้นจึงทำเพียงยิ้มบางและพยักหน้า

เบาๆ เพื่อบงบอกให้ซานหลงและจินเออร์รับรู้ว่า ตน

ยินดี”

“คารวะท่านพ่อบุญธรรมขอรับ ข้าน้อยเปั่ยซาน

หลง นับจากนี้ข้าจะดูแลท่านดั่งบิดาคนหนึ่งเป็นอย่างดี

เท่าที่ข้าจะสามารถทำให้ได้”

“อั๊ยหยา พอๆ ไม่ต้องมากพิธีไป เช่นนั้นมาคุยกัน

เรื่องทำเลร้านต่อเถิด ใช่มั้ยตาเฒ่าเปั่ย”

“ฮ่าๆ ดีๆ เอาตามที่เจ้าว่าเถิดตาเฒ่าหลิง”

“เช่นนั้นเรื่องร้าน ปูั่พอจะมีอยู่ที่หนึ่ง ตรงข้ามร้าน

ขายสมุนไพรของปูั่เอง เจ้ามองออกไปคงจะเห็น เป็น

ร้านที่ใหญ่มีสามชั้นด้วยกัน และมีห้องลับอีกด้วย เจ้า

สามารถปรับปรุงร้านได้ตามสบาย”

“ท่านปูั่ ไม่ดีกระมังเจ้าค่ะ จะไม่เป็นการแย่งลูกค้า

ท่านหรือ” จินเออร์ที่กังวลว่า การมีร้านใกล้กันเกินไป

จะเป็นการแย่งลูกค้าหรือไม่

“ฮ่า ๆ แย่ง เยิ่ง อันใดกัน ปูั่ขอเดาว่าสมุนไพรของ

เจ้า คงมิใช่สมุนไพรธรรมดากระมัง ร้านของปูั่ถึงแม้น

จะมีสมุนไพรมากมายหลายชนิดก็จริง แต่ส่วนมากเป็น

สมุนไพรที่เน้นไปทางยารักษาชาวบ้านมากกว่า ฉะนั้น

คงไม่มีทางที่เจ้าจะแย่งลูกค้าปูั่ไปแน่ ๆ”

“อิอิ ท่านปูั่ ขอบคุณนะเจ้าค่ะ เช่นนั้น ข้าไม่

เกรงใจแล้ว ท่านปูั่จะคิดค่าเช่าอย่างไรดีเจ้าค่ะ” เมื่อมี

เนื้อเข้าปากเสือแบบนี้ จินเออร์จึงไม่คิดอันใดอีก เอ่ย

ตกลงออกไป

“อืมมม ใครจะคิดเงินกัน ถือเป็นของขวัญรับหลาน

และบุตรบุญธรรมเป็นเช่นไรไป” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา

ของเถ้าแก่หลิงมีเพียงความจริงใจที่ยินดียกให้ ทำให้คน

ที่ฟังทั้งตกใจและซึ้งใจไปในคราวเดียวกัน

“ห๊าาาา ท่านปูั่ ท่านปูั่ใจป`ไปแล้วนะเจ้าค่ะ” จิน

เออร์ที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิงทุ่มทุนขนาดนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะ

ตกใจ

“ฮ่าๆ ข้ารวย อีกอย่างทิ้งไว้เฉยๆ ก็ใช่ว่าจะมี

ประโยชน์อันใด มิสู้ให้เจ้านำไปสร้างเนื้อสร้างตัวมิดีกว่า

หรือ”

“ท่านปูั่ ขอบพระคุณนะเจ้าค่ะ”