เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 44 เหมยกุ้ยฮวา

“เช่นนั้นเป็นอันตกลงตามนี้ เจ้าจัดการเรื่องร้านได้

เลยหลานปูั่”

“เช่นนั้น เสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าออกไปตกลงเรื่อง

ร้านต่อเลยนะเจ้าค่ะ”

“อืมไปเถิด มีเรื่องอันใดก็มาบอกปูั่ได้เลยหลานรัก”

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าลานะเจ้าค่ะท่านปูั่”

“ข้าลาขอรับท่านพ่อบุญธรรม”

“อืมม”

หลังจากนั้นตระกูลเปั่ยจึงเดินออกไปยังร้านตรง

หน้าที่เถ้าแก่หลิงยกให้ เมื่อรู้ว่าต้องซ่อมแซมหรือ

ปรับปรุงอันใดสิ่งใดบ้าง จึงไปจัดการรายละเอียดและ

แบบร่างต่อที่ร้านรับสร้างที่เก่าเจ้าเดิม เป็นอันได้

ข้อตกลงว่าจะปรับปรุงทั้งสามชั้นโดยที่

ให้ชั้นล่างสุดเป็นร้านขายสมุนไพร ที่ออกแบบให้

คล้ายกับโซนขายเครื่องประดับจำพวกเพ็ชรในโลกเก่าที่

นางจากมา การวางสมุนไพรจะทำชั้นเป็นตู้โชว์พร้อมใส่

สมุนไพรลงในภาชนะบรรจุของร้าน คล้ายกับกล่อง

แหวนกำมะหยี่ในยุคปัจจุบัน เพื่อให้รู้ว่าสมุนไพรแต่ละ

ชนิดนั้น ล้ำค้าแค่ไหน

ถัดมาที่ชั้นที่สอง จินเออร์วางแผนไว้ว่าจะเปิดเป็น

ร้านขายโอสถ โดยโอสถที่นางจะวางขายนั้น จะเป็น

โอสถตั้งแต่ขั้นต่ำสุด ไปจนถึงขั้นสูงสุดที่สามารถหาซื้อ

ได้ นั้นก็คือระดับสวรรค์ แต่ก็นะราคาที่นางตั้งใจจะขาย

ก็คงสูงตามกันไป เพราะทั้งแต่ระดับเทวะเป็นต้นไป ก็

ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆ นอกจากนี้ยังมีโอสถ

ระดับอนันตกาล ที่นางคิดจะวางขายเป็นโอสถตาม

ใบสั่ง โดยราคาที่คิดจะคิดตามความพอใจของนาง

เพราะนางเป็นเจ้าของจะเอาแต่ใจบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก

ละมั้ง

ชั้นบบนสุด นางวางแผนจะทำเป็นห้องรับรองของ

นางเองและห้องติดต่อผู้ซื้อขายที่มีระดับพิเศษขึ้นไปทั้ง

แต่ ระดับ สาม ระดับสอง และระดับหนึ่งคือระดับที่

พิเศษที่สุด อย่างที่ว่าหากอยากให้ร้านเป็นที่พูดถึงและ

มีหน้ามีตาในสังคมไม่ว่าจะยุคไหนๆ การทำให้ร้านของ

ตนเองมีสิทธิพิเศษจะเป็นตัวที่สามารถดึงดูดลูกค้าได้

อย่างแน่นอน

เมื่อเข้าไปถึงร้าน ปฏิกิริยาของเถ้าแก่ซื่อเฉิน ก็ไม่

ต่างจากเถ้าแก่หลิงมากนัก เมื่อหันไปเห็นจินเออร์

เพียงแต่คำตอบที่เถ้าแก่ซื่อเฉินได้อาจะแตกต่างออกไป

เล็กน้อย ตรงที่ว่าจินเออร์ปั่วยหนักตอนหน้าหนาว จน

มีปรมาจารย์ท่านหนึ่งผ่านทางมาและได้ให้ยาที่ช่วยยื้อ

ชีวิตและรักษาอาการนางไว้ แต่สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือ

รูปลักษณ์ของนางที่เปลี่ยนแปลงไป ซึ่งเถ้าแก่ซื่อเฉินก็

ไม่ได้สงใสอันใดมากมาย นับว่าเป็นข้อดีของร้านแห่งนี้

สรุปว่าเถ้าแก่ซื่อเฉินจะรีบทำให้เสร็จภายใน 45

วัน เนื่องจากร้านเก่ามีสภาพที่ดีและมีเครื่องอำนวย

ความสะดวก รวมไปถึงของที่ใช้ได้เกือบเต็มร้อยอยู่แล้ว

ระยะเวลาที่ใช้ในการแก้ไขจึงน้อยกว่าเดิมจากที่จินเออร์

คำนวณไว้ แต่เนื่องจากยังต้องรอเครื่องใช้และของ

ตกแต่งที่ นางสั่งทำแบบใหม่โดยยึดรูปแบบจากภพก่อน

เวลาที่ใช้จึงยืดออกไป

นางไม่ได้คิดว่าเสียเวลาไปมากนัก เพราะนาง

ต้องการให้ร้านค้าโอสถแห่งนี้ ออกมาดีที่สุด เพราะมัน

จะใช้เลี้ยงครอบครัวนางเป็นหลักในช่วงระยะเริ่มต้น

อีกทั้งยังตอบคำถามที่มาของเงินที่นางนำออกมาใช้ได้

อีกด้วย เมื่อตกลงคุยเรื่องซ่อมแซมร้านค้ากับเถ้าแก่ซื่อ

เฉินเรียบร้อยร้อยแล้ว จึงมาคุยเรื่องการต่อเติมบ้านต่อ

“เช่นนั้นวันที่ข้าต่อเติมร้านค้าเจ้าเสร็จแล้ว วัน

ถัดไปข้าจะไปต่อเติมบ้านของเจ้าต่อ ตามที่ได้คุยกันไว้

ก่อนหมดหน้าหนาว เจ้าว่าอย่างไร”

“ดีเจ้าค่ะ เถ้าแก่ ข้าอาจต้องใช้อาคารและโรงเรือน

เร็ว ๆ นี้”

“กลัวจะร่ำรวยช้าหรือไร หืมม”

“เช่นนั้นเจ้าค่ะ อิอิ”

เมื่อตกลงเรื่องการต่อเติมบ้านและปรับปรุงร้านค้า

เรียบร้อยแล้ว จินเออร์จึงแนะนำให้ท่านตาและท่านพ่อ

ซื้อของไปเพิ่มเติมในครานี้ ไม่ว่าจะเป็นของกินของใช้

ต่างๆ ของบ้านเปั่ยและครอบครัวซู เพราะนางมีภารกิจ

ที่จะต้องทำหลังจากกลับไป และคาดว่า จะไม่ได้เข้า

เมืองอีกบ่อยๆ เป็นแน่

“เถ้าแก่เจ้าค่ะ ข้าอยากได้ต้นเหมยกุ้ย ฮวามีสี

ใดบ้างเจ้าค่ะ”

“อืมม มีสีแดง สีชมพู และสีเหลืองขอรับคุณหนู

คุณหนูต้องการสีใดหรือ”

“อืม ข้าอยากได้สีขาวเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะมีสัก

ต้นหรือไม่”

“เอ่อ ขอโทษด้วยนะขอรับคุณหนู สีขาวนั้นเป็น

พันธุ์ที่หายากมาก โดยการนำเข้าแต่ละที่ต้องรอจาก

ชาวโพ้นทะเลไกลขอรับ นานๆ ทีถึงจะมีมาสาเหตุจาก

ที่กลีบเหมยกุ้ยฮวาของมันมีสีขาวที่ช้ำง่าย และเห็น

ชัดเจน จึงมีราคาแพงและหายากขอรับ”

“เช่นนั้นหรือเจ้าค่ะ ไม่เป็นไรเจ้าคะ ข้าขอเหมยกุ้

ยฮวาสีเหลืองเพียงต้นเดียวก็ก็พอเจ้าค่ะ”

“ได้ขอรับคุณหนูรอสักครู่”

“มิใช่ว่า ริมฝังต้นสีแดงนั้นคือเหมยกุ้ยฮวาสีขาวรึ”

“อ่ะ คุณชาย จริงๆ ด้วยขอรับ”