เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 48 จุดจบความสัมพันธ์

“ท่านปั้า…”

“หน้าหนาวที่ผ่านมา ข้าเห็นว่าทั้งสองคล้ายปั่วยไข้

อยู่ก่อนแล้วเจ้าค่ะ และเมื่อไม่กี่วันก่อน ข้านำเงินที่ยืม

จากบ้านเปั่ยมาคืน หลังจากหน้าหนาวที่แล้วที่ข้ายืมไป

มาคืน ปรากฏว่าเห็นทั้งสองคนนอนสลบบนเตียง เมื่อ

สอบถามจึงได้ความว่าเพราะปั่วยเรื้อรังจากหน้าหนาว

ทำให้สลบไปเจ้าค่ะ”

“อืม สิ่งที่เวิ่นฮูหยินพูดออกมา เป็นเรื่องจริงหรือไม่

จินเออร์”

“เจ้าค่ะ เป็นเช่นที่ท่านปั้าพูด อึก อืออ” ข้าเหลือบ

มองดูหน้าเวิ่นฮูหยินอีกครั้ง

“เช่นนั้นพวกเจ้า ก็คืนเงินนังหนูจินเออร์ไปเถิด

ไม่เช่นนั้นข้าจะแจ้งทางการ” ผู้ใหญ่บ้าน เมื่อได้ฟัง

เช่นนั้นจึงเอ่ยออกไปตามความถูกต้อง

“ทำไมข้าต้องคืนมันด้วย อยู่ที่ข้ามันก็ต้องเป็นเงิน

ของข้า” เจียฮูหยิน เมื่อได้ยินว่าตนต้องคืนเงิน ก็ตะโกน

กลับไปด้วยความโมโห ด้วยเงินที่ตนถืออยู่นั้น

จำเป็นต้องนำไปให้ลูกชายคนเล็กของตนใช้หนี้

ไม่เช่นนั้น บุตรชายคนเล็กของตนอาจโดนทำร้ายถึงแก่

ชีวิต

“หึยยย ก็เพราะพวกเจ้าขโมยมันมานะสิ”

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์โมโห พร้อมด้วยเสียง

ตะโกนจากชาวบ้านที่เริ่มหันมาเข้าข้างจินเออร์แล้ว

“ไม่ ข้าไม่ได้ขโมย ข้าเป็นย่าเป็นญาติผู้ใหญ่ของ

พวกมัน เงินนี้ก็สมควรเป็นของข้า” เจียฮูหยินยังคง

ยืนยันเสียงหนักแน่นด้วยหากต้องเลือกชีวิตของคนใน

บ้านเปั่ยกับบุตรชายตนเองแล้ว แน่นอนว่าบึตรคนอื่น

นั้นไร้ค่ายิ่งกว่าหมูที่บ้านเสียอีก

“เช่นนั้น ลั่วหยุนเจ้าไปแจ้งทางการ”

“ขอรับ”

“เดี๋ยวก่อนๆ ข้ายอมคืนแล้ว เอาเงินเจ้าคืนไปนัง

เด็กอกตัญู”

“ท่านผู้ใหญ่บ้านเจ้าคะ ข้ามิอยากได้ชื่อว่าอกตัญู

เจ้าค่ะ แต่อยากจะชี้แจงความจริงบางอย่างเจ้าค่ะ”

“อืม อันใดกันอีกหรือ”

“จริงๆ แล้ว ตอนนี้ท่านพ่อ ท่านแม่และข้า โดนตัด

ออกจากผังตระกูลเจียแล้วเจ้าค่ะ เนื่องจากเหตุการณ์

ครั้งนั้น ท่านแม่และข้ามิสบายหนักมาก จนเกิด

เรื่องราวต่างๆ ขึ้น และจนได้ทราบความจริงว่าท่านพ่อ

ของข้า หาได้เกี่ยวช้องอันใดไม่กับตระกูลเจีย อีกทั้ง

หลังจากท่านพ่อของข้าไร้ประโยชน์ ข้าและท่านแม่ปั่วย

ไข้จนเป็นภาระ ท่านปูั่และท่านย่า…อึก ถึงกับเขียน

สัญญาตัดขาดจากตระกูล ยากดีมีจนไม่เกี่ยวข้องเจ้าค่ะ

แต่ตอนนี้จะมา…อึก อือ”

“พอๆ เจ้ามิต้องกล่าวอันใดต่ออีกจินเออร์ เจ้ามาอ

ยุชู่ที่นี้ ก็เปรียบเสมือนลูกหลานของหมู่บ้านนี้เช่นกัน

ส่วนพวกเจ้าคนบ้านเจีย หากยังมาวุ่นวายอันใดกับคน

บ้านเปั่ยอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ไม่เช่นนั้นข้าจะแจ้ง

ทางการให้มาจัดการพวกเจ้า”

“เจ้า กรี๊ดดด นางนังเด็กสารเลว”

“ขอรับผู้ใหญ่บ้าน เช่นนั้นพวกข้ากลับแล้วขอรับ”

เจียซ่งรีบเอ่ยออกมา

“เดี๋ยวก่อน หากพวกเจ้ายังกลับมายุ่งเกี่ยวกับคน

ที่นี้อีก ข้าจะแจ้งผู้ใหญ่บ้านของพวกเจ้า เรื่องราวคงไม่

จบง่ายๆ เช่นนี้แน่”

“จบสิ้นเรื่องราวกันเสียทีนะขอรับคุณหนู”

“เจ้าค่ะท่านลุงซู เพียงแต่ไม่รู้ว่าวันใดพวกนั้นจะ

กลับมาอีก”

“จินเออร์หากไม่มีอันใดแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน

แล้วกัน หากเจ้ามีอันใดให้ข้าช่วยก็ให้อาซูไปตามข้าที่

บ้านเถิด”

“เจ้าค่ะ ท่านผู้ใหญ่บ้าน เช่นนั้นข้าขอขอบพระคุณ

ท่านมากนะเจ้าค่ะ สำหรับความช่วยเหลือ”

“อืมๆ ข้าไปละ”

หลังจากนั้นชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างแยก

ย้ายกันกลับบ้านเรือนของตนเอง เหลือทิ้งไว้ก็เพียงแต่

เวิ่นฮูหยินที่ยังยืนรออยู่หน้าบ้านตระกูลเปั่ย คล้ายกับ

คนที่มีเรื่องอยากจะกล่าวออกมา

“ท่านปั้าเจ้าคะ ข้าขอบพระคุณมากนะเจ้าคะ ที่

ยื่นมือเข้าช่วย”

“ป..ปั้า ต่างหากที่ต้องเป็นฝั่ายขอบคุณเจ้า ที่วัน

นั้นเจ้าให้ปั้าแบ่งข้าวสารในหน้าหนาว ท่านพ่อและลูก

ของปั้าในตอนนี้ ถึงยังมีชีวิตอยู่ ขอบใจเจ้ามากจริงๆ”

“เจ้าค่ะท่านปั้า เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะ

หากมีเรื่องอันใดให้ช่วยเหลือ ท่านปั้าคุยกับท่านลุงซูได้

เลยเจ้าค่ะ”

“อืมไปเถิด”

บ้านเจียเมื่อไม่ได้เงินกลับไป ก็เจอสภาพของ

บุตรชายคนเล็กของนางเจีย ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บน

เตียง เนื่องจากช่วงเวลาที่เจีเซียงเข้าอำเภอนั้นมักจะใช้

เวลาไปกับโรงพนัน เมื่อชนะก็ย่ามใจ อยากเล่นไป

เรื่อยๆ จนในที่สุดความโลภมักทำให้คนพบจุดจบ

เจียเซียงติดหนี้การพนันจนโดนขู่ว่าหากไม่เอาเงินมาใช้

หนี้ ก็เตรียมตัวพิการได้เลย

คนบ้านเจียจึงต้องถ่อไปหาเปั่ยซานหลง เพราะได้

ข่าวว่าช่วงที่ผ่านมาคนบ้านเปั่ยร่ำรวย ผิดหูผิดตา จึง

ตั้งใจไปทวงบุญคุญ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าความจริงเป็นเช่น

ไร…ผลลัพธ์ที่ออกมากลายเป็นว่าเงินก็ไม่ได้ กลับมา

บุตรชายก็พิการ สร้างความเสียใจให้กับเจียฮูหยินและ

เจียซ่งเป็นอย่างมาก