เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 49 กลับสู่โลกภายนอกเสียที

“เป็นอย่างไรบ้างจินเออร์” เปั่ยหลินเหมยถาม

ออกมาด้วยสีหน้ากังวล

“เรียบร้อยเจ้าค่ะท่านแม่ ต่อแต่นี้ไปคนตระกูลเจีย

จะมิมารบกวนพวกเราอีกแล้วเจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยตอบ

มารดา

“อืม เช่นนั้นหรือ เช่นนั้นแม่จะไม่ถามว่าเจ้าใช้วิธี

ใดจัดการกับคนเหล่านั้น” หลินเหมยเอ่ยออกมาอย่าง

เข้าใจกับวิธีการรับมือของบุตรสาวที่ไม่ว่าจะใช้วิธีใด เจ้า

ตัวก็พร้อมจะเข้าใจและยอมรับไปกับบุตรสาว

“เจ้าค่ะ คนอื่นๆ เล่าเจ้าค่ะท่านแม่ลูกอยากคุย

ด้วย” เมื่อจินเออร์มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใครเลย

“อืม กำลังฝึกพลังนะ” เปั่ยหลินเหมยที่ตื่นจาก

ภวังค์ความคิดรีบเอ่ยตอบออกมา

“ข้าคิดว่าหากทุกคนพร้อมแล้ว เราก็ควรกลับสู่โลก

ภายนอกกันสักที” จินเออร์เอ่ยออกมาพร้อมกับลอบ

มองสีหน้าของท่านแม่ไปด้วย การที่นางพูดแบบนี้ ไม่ได้

หมายถึงการออกไปเผชิญโลกภายนอกอย่างเดียว แต่

รวมไปถึงการตามหาอดีตของท่านพ่อและท่านแม่

เช่นกัน

“อืม แม่ว่าเช่นนั้นก็ดี เพราะตอนนี้ทุกคนคิดถึง

บ้านแย่แล้วล่ะ” เปั่ยหลินเหมยยิ้มบางตอบรับประโยค

ของบุตรสาวออกมาเบาๆ

“อิอิ เจ้าค่ะ”

“อ้าว จินเออร์กลับมาแล้วหรือ” ซานหลงที่เพิ่ง

กลับมาจากการฝึกฝนพลังเอ่ยถามออกมาทันที ที่

เห็บุตรสาวของตนเองกลับเข้ามาในมิติ

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” จินเออร์ตอบรับ

“เช่นนั้น ทุกคนตอนนี้อยู่ในระดับไหนกันแล้วหรือ

เจี่ยฉง” จากนั้นจึงหันไปถามเจี่ยฉงที่บินตามท่านพ่อ

และท่านตาท่านยายมาติดๆ

“ทุกคนในตอนนี้ หากเทียบกับคนที่โลกภายนอก

ถือว่า มิมีใครสามารถทำอันตรายใดๆ ได้แล้วล่ะ” เจี่ย

ฉงตอบออกมาตามความจริง ที่ตอนนี้ตนเองสัมผัสได้ว่า

ระดับพลังของแต่ละคนพัฒนาไปมากกว่าเดิม

หลายเท่าตัว

“เช่นนั้นก็ดี เพราะข้าต้องการพาทุกคนออกไป

เผชิญโลกภายนอกแล้วล่ะ” หลังจากนั้นจินเออร์จึงนำ

ทุกคนออกมาสู่โลกภายนอก สถานที่ที่ออกมาปรากฏก็

คือบ้านของพวกเขานั้นเอง

“นายท่านยินดีด้วยขอรับ” อวี้จิงเอ่ยออกมาคน

แรก เมื่อเห็นนายท่านทั้ง สี่คนที่กลับออกมาแล้ว

ตามมาด้วยคนอื่นๆ ในตระกูลซู ที่ต่างก็วางงานที่ทำ

และมารวมตัวกันที่โถงของบ้าน เพื่อต้อนรับการกลับมา

ของนายท่านทุกคน

“ขอบใจเจ้ามาก ที่คอยดูแลจินเออร์และบ้านของ

ข้าตลอดเวลาที่ผ่านมา” เปั่ยตงหลินเป็นฝั่ายเอ่ย

ออกมา

“มิเป็นไรขอรับนายท่าน ข้าเป็นเพียงข้ารับใช้

สมควรแล้วที่จะกระทำ” ซูเหลียงอี้หรือพ่อบ้านซูเอ่ย

ออกมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาเล็กน้อย

“ค…คุณหนู สบายดีนะขอรับ”

“แน่นอนสิ เจ้าล่ะ ดูสวนผักของข้ากับเจ้าจินหลงดี

ใช่หรือไม่ อิอิ”

“อะ..แอ่ม ดีขอรับ” พร้อมกับเหลือบสายตาไป

มองจินหลงที่ตอนนี้กำลังนอนบิดขี้เกียจดูคนทักทายกัน

บนฝูกส่วนตัวของตนเอง

หลังจากนั้นทุกคนจึงได้พูดคุยเรื่องต่างๆ กัน ทั้งแต่

เรื่องของจวนไปจนถึงเรื่องการค้าขายกิจการต่างๆ ของ

ตระกูลที่ทำต่อเนื่องกันมา

“อืม จินเออร์ เจ้าจะทำอันใดต่อหรือ” เมื่อพูดคุย

เรื่องต่างๆ กัน จบแล้ว ซานหลงจึงหันมาถามจินเออร์

ต่อว่าจะทำอันใดต่อไป

“เช่นนั้น ท่านแม่และท่านยายเชิญไปพักผ่อนก่อน

เถิดเจ้าค่ะ” จินเออร์ที่เห็นว่าท่านแม่และท่านยายน่าจะ

อยากไปดูสวนผักของตนเองแล้วจึงพูดเกริ่นนำ

“ได้ๆ เช่นนั้นยายกับแม่เจ้าไปพักก่อน ยายคิดถึง

จวนของเรามากทีเดียว ต้องไปดูสวนผักของยายสัก

หน่อยแล้ว” ท่านยายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

และดีใจ

“ท่านแม่เจ้าคะ ลูกไปด้วยเจ้าค่ะ สวนผักของลูก

ไม่รู้ว่าเป็นเช่นไรแล้ว” ท่านแม่รีบเอ่ยขอท่านยาย

เนื่องจากตนเองก็คิดถึงเช่นกัน

“แล้วเจ้าเล่าจินเออร์” ท่านตาที่เห็นว่าหลานสาว

เหมือนมีเรื่องจะทำต่อจึงเอ่ยถามออกไป

“ลูกว่าจะชวนท่านพ่อและท่านตา ออกไปหาท่าน

ปูั่หลิงเจ้าค่ะ” จินเออร์รีบตอบคำถามออกไปทันที

“หืมม ได้สิ” ท่านตาเอ่ยรับปากออกมาทัน โดยไม่

ถามสิ่งใดต่อ

“อวี้จิง ไปเอาเจ้าแฝดมาเถิด” ซานหลงเอ่ยสั่งอวี้

จิงทันที เมื่อได้ยินว่าบุตรสาวต้องการออกไปข้างนอก

แม้จะเป็นห่วงอยากให้บุตรสาวพักผ่อนก็ตามที

“ขอรับนายท่าน” อวี้จิงรับคำ

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังจากพูดคุยความคืบหน้ากับ

เถ้าแก่เฉินเรื่องร้านแล้ว ปรากฏว่าตอนนี้ร้านเสร็จ

เรียบร้อยแล้ว ด้วยความแปลกใจจินเออร์จึงเอ่อยถาม

ออกไปว่าเหตุใดถึงเสร็จไวและเรียบร้อยขนาดนี้

จึงได้ความว่าเป็นเพราะท่านปูั่หลิงที่คอยมาดูและ

จัดการปัญหาต่าง ๆ ให้ร้านจึงเสร็จ และรอเพียง

แกะสลักหรือเขียนชื่อร้านลงไป พร้อมกับการนำ

สมุนไพรและโอสถมาจัดการ

และเมื่อตกลงกับเถ้าแก่เฉิน เรื่องกำหนดการเปิด

ร้านใหม่และการตั้งชื่อร้าน โดยจินเออร์ต้องการให้ร้าน

มีชื่อว่า เลี่ยงเฟิง ที่หมายถึง หงส์ที่มีรัศมีสว่างไสว เพื่อ

ย้ำเตือนว่าต้องการสิ่งใด และมีเปั้าหมายใดต่อไป

“นี่ๆ ข้าได้ข่าวมาว่าจะมีร้านขายสมุนไพรและ

โอสถมาเปิดใหม่ ไปดูกันหรือไม่”

“ไปสิ ว่าแต่ร้านมันอยู่ที่ใดกัน”

“ก็ตรงนั้นอย่างไรเล่า ตรงข้ามร้านของเถ้าแก่หลิง

นะ”

“ห๊าา แล้วไม่ใช่ว่า ตรงข้ามนั้นคือสมบัติของเถ้า

แก่หลิงหรอกหรือ”

“ใช่ ข้าก็สงสัยเช่นกัน จึงชวนเจ้าไปดูอย่างไรล่ะ”

“ไปสิๆ”

ไม่นานนักด้านหน้าร้านขายสมุนไพรและโอสถเลี่ยง

เฟิงก็เต็มไปด้วยชาวเมืองมากมายที่มารอดู จินเออร์ที่

ยืนมองลงมาจากชั้นสามยิ้มออกมาบางเบาด้วยความพึง

พอใจ ส่วนเรื่องสมุนไพรนั้น เพียงแค่เจี่ยฉงและจินหลง

จัดการให้ก็เรียบร้อยแล้ว สมุนไพรและโอสถนางได้

เตรียมไว้ในมิติแล้ว รอเพียงแค่เจี่ยฉงและจิหลงจัดการ

“ผู้คนมากมายเชียวจินเออร์”

“ฮ่าๆ ก็ชาวบ้านเล่นพูดกันปากต่อปากไปเรื่อย

เปือยขนาดนั้น ใครๆ ก็ต่างอยากมาดูหน้าเจ้าของ

กิจการอยู่แล้ว”

“อีกไม่นานจะถึงฤกษ์แล้ว ไปเตรียมตัวเปิดร้าน

ด้านล่างกันเถิด”

“เจ้าค่ะ ท่านปูั่หลิง ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่าน

ยาย เชิญเจ้าค่ะ”

“อืม”

ชาวบ้านและชาวเมืองทั้งหายที่รอกันอยู่หน้าร้าน

ต่างยืนรอกันอย่างใจจดใจจ่อ บ้างก็มาเพื่อดูหน้า

เจ้าของร้าน บ้างก็มาเพื่อรับโอสถและสมุนไพรแจกฟรี

และลดราคากลับไป และบ้างก็มาเพื่อสืบเรื่องราวของ

คนตระกูลเปั่ย

///แอ๊ดดด/// เสียงประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก

เพียงเท่านั้นก็ทำให้ทุกคนต่างเงียบลงไป เพราะผู้ที่

ปรากฏกายคนแรกคือ หญิงสาวนางหนึ่งอายุราว สิบ

ขวบกว่าๆ ตามมาด้วยเถ้าแก่หลิงและครอบครัวเปั่ย

เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านได้เป็นอย่างมาก เพราะเล่า

ลือกันไปว่า เจ้าของร้านทำสิ่งใดเพื่อแลกกับพื้นที่ตรงนี้

ของเถ้าแก่หลิง แรกเริ่มก็เป็นเรื่องศีลธรรม ไปจนถึงการ

ชดใช้หนี้

“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ร้านค้าเลี่ยงเฟิงเจ้าค่ะ

(เลี่ยงเฟิง ที่หมายถึง หงส์ที่มีรัศมีสว่างไสว) ข้าเปั่ยจิน

เออร์ หลานสาวบุญธรรมของเถ้าแก่หลิงร้านขาย

สมุนไพรเซี่ยงจ้าวจู ขอแนะนำทุกท่านเรื่องกฏของร้าน

ให้ทุกท่านได้ฟังเจ้าค่ะ”

“อ่าาา หลานบุญธรรมเช่นนี้เองหรือ”

“แค่หลานบุญธรรมถึงกับยกที่ดินให้เลยรึ”

“อ่า นางยังเด็กนัก แต่งดงามมากเหลือเกิน”

“ข้าอยากให้นางแต่งเข้าตระกูลข้าเหลือเกินลูก

ชาย”

“โถ่ ก็แค่เด็กน้อย ริอาจจะมาเปิดร้านค้าเช่นนี้

หรือ”

เสียงพูดคุยต่างๆ ดังไปทั่วร้านค้า ขณะเดียวกันจิน

เออร์ยังตั้งใจอธิบายกฏเกณฑ์การซื้อขายสมุนไพรและ

โอสถให้คนที่ยังยืนรอกันหน้าร้านได้ฟัง

“ก่อนอื่น อย่างที่ทุกท่านทราบร้านขายสมุนไพร

และโอสถเลี่ยงเฟิง ของเรามีทั้งสมุนไพรและโอสถ ตาม

ชื่อร้านเลยเจ้าค่ะ”

“ไม่ใช่ว่าโอสถต้องมีคนปรุงโอสถหรอกหรือ”

“นั้นสิ นางจะเอาโอสถมาขายจากที่ใดกัน”

“แอ่ม ข้อแรกนะเจ้าค่ะ ชั้นล่างสุดเป็นร้านขาย

สมุนไพรชนิดต่างๆ ระดับสมุนไพร จะมีตั้งแต่ ระดับต่ำ

ระดับกลาง และระดับสูง เจ้าค่ะ”