เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 51 เหตุการณ์วุ่นวาย

“โอสถของจริงขอรับ ข้ายืนยันได้” นี่นางจะไม่ให้

ข้าพูดอันใดเลยหรือ ยัยเด็กตัวแสบเอ๊ย

หลังจากได้รับคำยืนยัน เหล่าชาวบ้านและผู้คนที่

รอการพิสูจน์ต่างก็ได้เงียบเสียงลง แม้จะมีใครบางคนที่

แสดงออกว่ายังไม่เชื่อ แต่ก็ไม่สามารถกระทำการสิ่งได้

เพราะคนที่รับรองในครั้งนี้ ถือเป็นบุคคลที่มีอำนาจ

มากมายที่คนธรรมดาจะกล้าเข้าไปสอดมือได้

เช่นนั้นมีใครสงสัยอันใดหรืออยากพิสูจน์อันใดอีก

หรือไม่เจ้าค่ะ เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากคน

เหล่านั้นอีก และเช่นเดิม โดยโอสถระดับอนันตกาล ที่

นางคิดจะวางขายเป็นโอสถตามใบสั่ง โดยราคาที่คิดจะ

คิดตามความพอใจของนาง เพราะนางเป็นเจ้าของ จะ

เอาแต่ใจบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกละมั้ง

“ต่อไปนะเจ้าค่ะ ชั้นสุดท้ายชั้นบนสุด จะเป็นห้อง

รับรองหรือห้องติดต่อผู้ซื้อขายที่มีระดับพิเศษขึ้นไปทั้ง

แต่ ระดับสาม ระดับสอง และระดับหนึ่งคือระดับที่

พิเศษที่สุดเจ้าค่ะ” อย่างที่ว่าหากอยากให้ร้านเป็นที่พูด

ถึง และมีหน้ามีตาในสังคมไม่ว่าจะยุคไหนๆ การทำให้

ร้านของตนเองมีสิทธิพิเศษสำหรับลูกค้าบางกลุ่ม

ย่อมจะเป็นตัวที่สามารถดึงดูดลูกค้าได้อย่างแน่นอน

“การเป็นคนมีเงินในโลกนี้ ยากเสียจริง เห่อ”

“ข้าๆ ข้าอยากขึ้นไปชั้นบน”

“อย่างเจ้าจะมีปัญญาหรือไง เหอะ”

“เจ้าก็เหมือนข้านั้นแหละ”

“เหอะ”

“เช่นนั้น หากไร้ข้อสงสัยอันใด ข้าขอเปิดร้านให้ทุก

ท่านได้ชมและเลือกซื้อตั้งแต่นี้ไปนะเจ้าค่ะ หวังว่าทุก

ท่านจะให้ความสนใจในร้านของเรา ขอบคุณเจ้าค่ะ”

เปั่ยจิน เมื่อเห็นว่าเวลานี้ ทุกคนกำลังให้ความ

สนใจในสินค้ามากกว่าคำพูดของนางแล้ว จึงเอ่ยออกมา

เพื่อจบบทสนทนาในที่สุดและปล่อยให้ทุกคนได้เดิน

สำรวจร้านของนางในทันที

หากถามว่าตอนนี้นางมีพนักงานกี่คนนั้น ก็ตอบได้

เลยว่า ไม่มี … ใช่นางไม่มีพนักงานที่ไว้ใจได้แม้แต่คน

เดียว เดือดร้อนให้คนในตระกูลเปั่ยและตระกูลซู ต้อง

ออกมาเป็นพนักงานต้อนรับกันให้วุ่น ถามว่าหากมี

ปัญหาใดขึ้นมา นางมั่นใจว่าท่านพ่อท่านแม่ ท่านตา

กระทั่งท่านยายนั้น สามารถแก้ไขปัญหาได้แน่นอน

อย่าลืมว่าพวกเข้าได้เข้าไปในมิติของนางเพื่อฝึก

พลัง แต่นางใช่จะให้พวกเขาทำแค่นั้นไม่ นางยังให้เจี่ย

ฉง สอนตำราต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ตำราปราณ ตำราการ

ฝึกยุทธ์ ตำราการปกครอง ตำราการออกศึก การ

วางแผนกลยุทธ์ต่างๆ ตำราค้าขายและตำราต่างถิ่นอีก

มาย

โดยในชั้นแรกนั้นนางได้ให้ท่านตาและท่านยายเป็น

คนดูแล โดยมีคนในตระกูลซูคอยช่วยเหลือ และในชั้น

สองนางได้ให้ท่านพ่อท่านแม่ เพียงสองคนเป็นคนดูแล

ส่วนนางทำสิ่งใดงั้นหรือ หึหึ นางก็ควบคุมชั้นสามเพียง

คนเดียวและมีหน้าที่ดูแลสินค้ารวมไปถึงความปลอดภัย

โดยรวมทั้งหมด อืม จะตอบแบบนั้นก็คงได้แหละ

“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอไปคุยกับเถ้า

แก่เฉินเรื่องการสร้างเรือนพักต่อนิดหน่อยนะเจ้าค่ะ”

เมื่อเปั่ยจินเห็นว่า ทุกอย่างเป็นไปได้ดี จึงเอ่ยออกมา

“เช่นนั้นตาไปกับเจ้าด้วยดีกว่า ไปคนเดียว

อันตราย” ทางเปั่ยตงหลินที่เห็นว่าหลานสาวต้อการ

ออกไปข้างนอกในเวลานี้ จึงเอ่ยขอตามไปด้วย

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะท่านตา ลำบากท่านยายต้อง

ดูแลชั้นหนึ่งเพียงลำพังแล้ว จะไหวหรือไม่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเดี๋ยวแม่ลงไปดูแลกับท่านยายดีกว่าจิน

เออร์ ให้พ่อเจ้าอยู่ชั้นสองไปเถิด” เหมยหลินที่ตอนนี้ มี

ความกล้าและความมั่นใจมากขึ้น จึงเอ่ยขึ้นมาม เพื่อให้

เปั่ยจินได้วางใจและบ่งบอกให้รู้ว่า นางสามารถทำสิ่ง

ต่างๆ ได้ด้วยตนเองแล้ว

“ได้ๆ อาเหมย” ซานหลงเอ่ยออกมา

“ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นไปกันเถอะเจ้าค่ะ ท่านตา” เมื่อทุกอย่าง

เรียบร้อยจึงเริ่มออกเดินทาง

เปั่ยจินและท่านตาก็ได้เดินทางมาถึงร้านของเถ้า

แก่ซื่อเฉิน

“เชิญขอรับ อ้าวยัยหนู ตาเฒ่า มาได้อย่างไรกัน

วันนี้วันเปิดร้านพวกเจ้ามิใช่หรือ ข้าว่าเย็นๆ จะเข้าไป

แสดงความยินดีเสียหน่อย” เถ้าแก่ซื่อเฉินเอ่ยทัก

ออกไปทันทีที่หันมาเห็นว่าคนที่เข้ามาในร้านของตนนั้น

เป็นใคร

“คารวะเจ้าค่ะ เถ้าแก่ซื่อเฉิน”

“ฮ่าๆ ยัยหนู ดีๆ ยินดีกับเจ้าด้วย” เถ้าแก่ซื่อเฉิน

เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยินดีอย่างยิ่ง ที่ได้เห็นเด็กสาว

ตรงหน้าเปิดกิจการ

“ขอบพระคุณเถ้าแก่มากๆ เลยเจ้าค่ะ การ

ปรับปรุงร้านของท่าน เยี่ยมยอดไปเลยเจ้าค่ะ”

“หืม เยี่ยมยอดงั้นรึ ดีๆ เจ้าเด็กคนนี้ ฮ่าๆ ว่าแต่

วันนี้มากันทำไมหรือ”

“แหะๆ ข้าจะมาพูดคุยเรื่องการต่อเติมบ้านเจ้า

ค่ะ”

“ออ ดีๆ ข้าว่าวันนี้จะเข้าไปแล้วล่ะ ช่วงนี้ แม้งาน

จะเยอะก็จริง แต่คนงานก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน ข้าว่าไม่

เกินหนึ่งอาทิตย์ก็เรียบร้อยแล้วล่ะ”

“เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ เถ้าแก่ ข้าจะได้วางแผนทำ

กิจการอื่นๆ ต่ออีก อิอิ ส่วนแบบก็ตามที่ข้าเคยพูดไว้

เลยเจ้าค่ะ หากท่านต้องกาสิ่งใดเพิ่มก็ให้บอกท่านตาได้

เลยนะเจ้าคะ”

“อืม หากเจ้าต้องการอันใดก็บอกข้า”

“ดีๆ ขอบใจพวกเจ้ามากที่มาสร้างรายได้ให้ข้าอีก

แล้ว ฮ่าๆ”

หลังจากที่ผ่านไปได้ หนึ่งอาทิตย์ปรากฏว่า

โรงเรือนและบ้านพักคนงานที่ต้องการก็ได้เสร็จลงแล้ว

โดยบ้านพักคนงานข้าให้สร้างโดยมีลักษณะคล้าย

ตึกแถวในโลกอนาคต เพียงแต่ การตกแต่งและวัสดุทำ

มาจากไม้ นอกจากนี้ ยังแยกโรงอาบน้ำสำหรับฝั่าย

บุรุษและสตรีออกจากกัน เพื่อปั้องกันการมุ่งร้าย ถึงแม้

ข้าจะมั่นใจว่าบ่าวที่รับมาในอนาคตจะไม่มีนิสัยเช่นนั้น

แน่นอน เพียงแต่จิตใจมนุษย์ ดังสุภาษิตที่ว่า ยากแท้

หยั่งถึงนั้นเอง

ส่วนร้านขายสมุนไพรและโอสถนั้นนับได้ว่ากำลัง

เจริญรุ่งเรื่องอย่างมาก เพราะเริ่มมีลูกค้าติดต่อเข้ามาให้

หลอมโอสถตามใบสั่งมากขึ้น แต่ก็เริ่มมีหลายฝั่ายมา

หยั่งเชิงเช่นกัน ฉะนั้นใบสั่งแต่ละใบจึงต้องผ่านการสืบ

ประวัติก่อนที่ข้าจะทำการค้าขายกันก่อน เผื่อตัดปัญหา

ยุ่งยากในอนาคต

“ท่านตาเจ้าขาาาาาาา”

“หืมมมอันใดหรือจินเออร์” ท่านตาเงยหน้าขึ้น

จากโต๊ะเก็บเงินที่กำลังนับอยู่ เพื่อเงยหน้าขึ้นมามอง

หลานสาวที่ทำเสียงอ้อนแปลกๆ

“คือว่า ข้าอยากไปโรงค้าทาสเจ้าค่ะ”

“อืมม จริงด้วยสินะ เรื่องคนงานนะหรือ”

“เจ้าค่ะ ท่านตาเก่งมากๆ เลยเจ้าค่ะ”

“เปียะะ/// ท่านแม่ท่านตีข้าด้วยเหจตุใดเจ้าค่ะ”

“ลามปามใหญ่แล้วนะเจ้า หืมม”

“แหะๆ ข้าเพียงแต่หยอกท่านตาต่างหากเจ้าค่ะ”

“ฮ่าๆ ใช่ๆ หลานสาวข้าหยอกข้าเล่นเท่านั้นแหละ

จริงหรือไม่”

“อิอิ เจ้าค่ะ เช่นนั้นไปหรือไม่เจ้าคะ”

“ไปสิ แล้วจะชวนอาซานไปด้วยหรือไม่”

“ข้าว่ายังก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ เว้นบุรุษไว้ที่นี้สักคน

ดีกว่า แม้จะครอบครัวซูอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังไม่มี

เวลาถอนพิษและฟืนฟูพลังให้พวกเขาเลย เกรงว่าเผื่อ

เกิดอันใด้ขึ้นจะลำบากเจ้าค่ะ”

“หืม รอบคอบ ได้ๆ งั้นเรารีบไปกันเถิด”

“เจ้าค่ะ”

เปั่ยจินและเปั่ยตงหลินจึงเดินทางไปโรงค้าทาสที่

เดิม เมื่อครั้งก่อน หากถามว่าทำไมถึงกลับมาที่นี้อีกครั้ง

ก็เพราะตลาดแห่งนี้เป็นตลาดค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในแถบ

นี้นั้นแหละ

เมื่อมาถึงโรงค้าทาส การแต่งตัวของนางและท่าน

ตาในวันนี้ทำให้มีความโดดเด่นเป็นอย่างมาก เนื่องจาก

ตั้งแต่บรรลุพลังปราณมาและมีระดับที่สูงขึ้น ทั้งนาง

และคนในครอบครัวต่างดูมีความสง่าและภาพลักษณ์

คล้ายกับตระกูลชนชั้นสูงจริงๆ ทำให้ผุ้ดูแลรีบเข้ามา

ทักทายในทันทีที่เดินมาเหยียบหน้าร้าน

“คารวะนายท่านและคุณหนูขอรับ ไม่ทราบว่า

กำลังมองหาทาสประเภทใดหรือไม่”

ชายผู้ที่คาดว่าจะเป็นผู้ดูแลคนใหม่เอ่ยขึ้นมาด้วย

รอยยิ้ม และน้ำเสียงที่บ่งบอกได้ว่าได้รับการอบรมมาดี

ในเรื่องของการปฏิบัติตัวต่อหน้าลูกค้าในแต่ละชนชั้น

เอ่ยขึ้นมา

“ข้าต้องการทาสจำนวนมากเจ้าค่ะ ขอแบบขาย

ขาดเลยนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นรับเป็นทาสชายหรือหญิงจำนวนเท่าใด

ขอรับ”

ใครหลายคนอาจจะมองว่าโหดร้ายมากมายสำหรับ

คำพูดที่เอ่ยออกมา เหมือนชีวิตคนๆ นึงเป็นสิ่งของ

เพียงแต่การเลือกเกิดไม่ได้ของพวกเขาหลายๆ คนใน

กรงขังนั้น ชีวิตล้วนถูกลิขิตไว้โดยเจ้านายของตนเอง

ตั้งแต่อยู่ในกรงจนกระทั่งออกจากกรงขัง เพียงแต่

สำหรับข้านั้น หากพวกเขาจงรักภัก ข้าก็พร้อมจะดูแล

เยี่ยงมนุษญ์คนนึงแน่นอน

“อืม ข้ายังไม่ระบุจำนวนเลยเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอ

เดินดูก่อนได้หรือไม่”

“ย่อมได้แน่นอนขอรับ เช่นนั้นข้าจะนำทางคุณหนู

ไปห้องรับรองฝังของทาสชายก่อนเป็นเช่นไรขอรับ”

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ แต่รบกวนท่าน ช่วยแยกเพศ

ชายออกตามสิ่งที่ข้าบอกได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เช่นไรหรือขอรับ”

“แยกตามราคา ความสามารถและสภาพร่างกาย

เจ้าค่ะ จากนั้นให้เข้ามาทีละกลุ่ม แล้วข้าและท่านตาจะ

เลือกไปทีละกลุ่มที่เข้ามา”

“ได้ขอรับคุณหนู เช่นนั้นนายท่านและคุณหนู เชิญ

รอด้านใน ข้าขอเวลาสักครู่นะขอรับ ข้าจะให้บ่าวนำ

ของทานเล่นมาบริการขอรับ”