เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 63 หรือสืบหา
“จ้าวหลินเหมย องค์หญิงที่ถือกำเนิดมาพร้อมกับ
คำทำนายนะหรือ” นี่นางยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ…
“อืม พระขนิษฐาของฮองเต้ที่หายไปจากการก่อ
กบฏ” องค์ชายห้าเอ่ยออกมาถึงฐานะของคนที่อีกฝั่าย
กำลังพูดถึงอย่างย้ำเตือนอีกครั้ง
“มิใช่ว่า…หายไปหลายสิบปีแล้ว” ที่ข้าจำได้
หลังจากเกิดเหตุการณ์ก่อกบฏ ทุกคนใกล้ตัวองค์หญิง
ล้วนโดนกวาดล้างไปจนสิ้น ไม่เว้นแม้แต่ท่านอาซีที่หาย
ตัวไปเช่นกันจากการตามอารักขานาง แล้วเช่นนี้จะให้
ข้าเชื่อเจ้าได้เช่นไรว่าองค์หญิงยังมีชีวิตอยู่อาหมิง
“หืม ตอนแรกก็เป็นเช่นนั้น เพียงแต่เมื่อไม่นานมา
นี้ ครั้งก่อนที่ข้ามาทำภารกิจที่นี่ ได้พบเจอกับใครบาง
คนที่คุ้นหน้าและข้าคลับคล้ายคลับคราว่าเหมือนกับ…
องค์รักษ์ซี” องค์ชายห้าพยายามเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ให้คนที่กำลังนั่งเหม่อไปกับประโยคก่อนหน้าได้ฟังอย่าง
ใจเย็น
“ท่านอาซี…” กู้หมิงซื่อเอ่ยออกมาเสียงเบา อย่าง
พยายามตามหาเสียงของตนเอง ในความคิดของเขานั้น
ท่านอาน้องชายของพ่อของเค้าคนนี้ เปรียบเสมือน
วีรบุรุษในดวงใจของเขา
ไม่ใช่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่มองท่านอาอย่างวีรบุรุษ
แต่ยังมีบุตรชายของท่านอาผู้นั้น เด็กคนนั้น…ที่หายไป
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้ครอบครัวเค้าจะพยายาม
ตามหาคนเหล่านั้นแค่ไหน แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำดหลวไป
เสียทุกที
จนเวลาผ่านมาเนิ่นนาน ครอบครัวของพวกเขาจึง
ได้ถอดใจไปแล้ว และปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตสวรรรค์
ใครจะไปคิดกันละว่า วันนี้สวรรค์จะลิขิตให้พวกเขาได้
เจอกันเสียที
“อืม แต่นั้นก็ไม่สำคัญเท่ากับว่าข้างกายบุรุษผู้นั้น
มีเด็กผู้หญิงนางหนึ่งที่คล้ายกับท่านอาหญิงตอนเด็ก”
“ห๊าาา เช่นนั้นเจ้าตาฝาดแล้วล่ะ ฮ่าๆ” สวรรค์คง
ไม่ลิขิต ให้เราตามหาคนที่หายไปถึงสองคนเจอในครา
เดียวกันกระมัง
“ตาฝาดก็ดีนะสิ เพราะก่อนที่ข้าจะมา ข้าส่ง
องครักษ์เงามาจับตาดูแล้ว แต่กลายเป็นว่าคนที่กลับไป
รายงาน มิได้พูดอันใดออกมา เอาแต่บอกว่า…ไม่
สามารถตามสืบได้ จนข้าต้องรีบจัดการภารกิจที่เมือง
หลวงแล้วลงมาที่แห่งนี้” องค์ชายห้าที่เอ่ยไปพลางคีบ
อาหารไปพลางก็เอ่ยออกมา ใครใช้ให้อาหารที่นี้ อร่อย
กันเล่า
“งั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าอยากให้ข้าช่วยอันใด” ดีเสีย
จริง เช่นนี้ข้าคงต้องส่งข่าวไปบอกท่านพ่อท่านแม่เสีย
แล้วสิ
“ตามหาคนให้ข้า”
“เจ้ามีชื่อ แซ่คนผู้นั้นหรือไม่”
“อืม ดูเหมือนจะแซ่…เปั่ยขอรับพี่กู้” องค์ชายแปด
ที่ตอนนี้กำลังเพลิดเพลินกับการกิน เงยหน้าขึ้นมาจาก
จานของตนเองชั่วคราวพร้อมเอ่ยแทรกออกไป
“คงมิใช่ เปั่ยจินกระมัง ฮ่าๆ” เอ่ยจบหันไปมองคน
ที่กำลังคีบอาหารอย่างเชื่องช้าแล้วหัวเราะแบบแห้งๆ
ไปให้อย่างต้องการคำยืนยัน
“หากมิใช่ว่าเปั่ยจินที่เจ้าพูดถึงมิบิดานามว่า เปั่ย
ซานหลง มารดานามว่าเปั่ยหลินละก็นะ หึ”
เคร้ง // เสียงตะเกียบตกลงบนโต๊ะอาหาร
“เช่นนั้น เจ้ามีหลักฐานอันใดมายืนยันได้ว่าตระกูล
เปั่ยคือคนที่เจ้าตามหางั้นหรือ…อย่าลืมว่าตระกูลเปั่
ยถือได้ว่ามีความสัมพันธ์กับโรงประมูลของข้าและ…คน
ผู้นั้น”
เรียกว่าตกใจก็คงใช่ แต่มิได้แปลกใจเสียเต็มที
เพราะตระกูลเปั่ยที่อยู่ๆ ก็เจริญเติบโตขึ้นมาก็น่าสงสัย
อยู่แล้ว แต่เค้าที่เป็นคนค้าขายด้วยกัน หากมิได้ทำอัน
ใดและยังมีผลประโยชน์ต่อกัน จึงมิคิดจะทำสิ่งใดล้ำ
เส้นคนตระกูลนั้น
เพียงแต่นั้นก็คงเป็นหลังจากที่ได้รับคำยืนยันจาก
ปากของคนตรงหน้า ได้แต่หวังว่าหากมิได้เกี่ยวข้องกัน
จริงๆ ก็อย่าได้บาดหมางกันเสียจะดีกว่า ในตอนนี้
ตระกูลเปั่ยมิใช่ตระกูลเล็กๆ ไร้พละกำลังอย่างที่คน
ภายนอกมองอีกต่อไปแล้ว
กู้หมิงซื่อยังอยากให้โรงประมูลของตนเองทำเงินได้
มากกว่านี่ แต่ยังไม่อยากเสียคู่ค้าคนสำคัญไป…
“พลังปราณ…ที่หายไป…นานแสนนานและสืบทอด
ให้กับคนในราชวงศ์” อาจจะไม่ชัดเจนนัก หากชาวบ้าน
ทั่วไปก็สามารถปลุกพลังได้ เพียงแต่คนในราชวงค์จะมี
พลังปราณที่พิเศษกว่าคนอื่นๆ ส่วนจะแตกต่างเช่นไร
บอกได้เพียงว่า…พบเจอกันก็จะรู้เอง
“หากเป็นเช่นนั้น ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าไปถามตรงๆ
เลยล่ะ” กู้หมิงซื่อที่เห็นว่า เพียงแค่ถามไปตรงๆ มิง่าย
กว่าหรือ ใยต้องมาทำอันใดซับซ้อนซ่อนเงื่อนคล้ายเส้น
ผมที่พันกันเช่นนี้ด้วย
“หากง่ายดายเช่นนั้นได้ก็คงดี ข้าคงไม่ถ่อมาถึงที่นี้
กระมัง”
“เหอะ เช่นนั้นเจ้ามีแผนการใด ต้องการทำอันใด
กับคนตระกูลเปั่ยกันแน่”
“ท่านแม่อยากสืบให้รู้ความจริงและคืนฐานันดร
ให้แก่องค์หญิงจ้าว เพียงแค่นั้น”
“หืม ง่ายดายเกินไปหรือไม่ อีกอย่างตระกูลเปั่ยจะ
มิสงสัยหรือ ว่าเหตุอันใดพวกเจ้าถึงเพิ่งมาตามหานาง
ในตอนนี้ ทั้งๆ ที่หลายสิบปีมานี่ ราชวงค์สามารถตาม
หาได้ง่ายดายเสียด้วยซ้ำ”
“เรื่องนั้น คงไม่อยากเกินกว่าที่จะอธิบายหากท่าน
อาหญิงต้องการจะฟัง”
“อืม เช่นนั้นเจ้าว่ามาเถิดจะให้ทำเช่นไร อ่อ อีก
อย่างข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อนว่า คนผู้นั้นสั่งความไว้ว่า คน
ของตนเอง มิต้องให้ผู้อื่นยื่นมือมาปกปั้อง หวังว่าเจ้าจะ
เข้าใจความหมายอาหมิง”
“อืม คนผู้นั้นนะหรือ หึ หน้าตายเสียจริง เช่นนั้น
ก่อนอื่นข้าและอาหลิงจะอยู่ที่นี้ในฐานะ คุณชายจาก
เมืองหลวงที่เดินทางมาร่วมการประมูลสมุนไพรของเจ้า
และตามหาสมุนไพร เพื่อไปรักษาพระมารดาของข้า
จากนั้นข้าจะตามสืบด้วยตนเอง หากเข้าใกล้แล้วพบ
ความเป็นไปได้ ข้าจะเปิดเผยเรื่องราวและคุยกับพวก
นางเอง”
“อืม แล้วแต่เจ้าเถิด อย่าให้ข้าต้องเลือกข้าง หวัง
ว่าเจ้าจะรู้ว่าข้าลำบากใจเพียงใด หากต้องเลือกฝั่ายใด
ฝั่ายหนึ่ง”
“เจ้าวางใจได้ ตอนนี้นั้นขุนนางกบฏได้ถูกกวาดล้าง
จนสิ้นแล้ว หากมีคนร้ายที่ต้องการก่อกบฏอีกจริงๆ ข้า
ก็รับมือไหว และมันไม่ได้มาจากท่านพ่อและท่านแม่
ของข้าแน่นอน”
“อืม แล้วแต่เจ้า ว่าแต่อาหลิง เจ้าอิ่มหรือยัง”
“แอ่ๆ ข้าอิ่มแล้วขอรับ”
“ไหนว่าจะมาช่วยพี่ชายเจ้าตามสืบข่าวมิใช่หรือ”
เจ้าเด็กคนนี้ อายุทั้งเท่าไหร่ แต่กลับยังทำตัวเป็นเด็กไป
เรื่อย
“ขอรับ เพียงแต่ข้ามิได้บอกสักหน่อย ว่าจะช่วย
ทุกเรื่อง อิอิ”
“เจ้านี่นะ เจ้าลิงน้อย กินอิ่มแล้วก็แยกย้ายไป
พักผ่อนเถิด ข้าขอตัวไปทำงานก่อน”
“พี่กู้ข้าไปด้วยขอรับ”
“เห่ออ อยากตามก็ตามมา ส่วนเจ้าอาหมิงทำอะไร
ให้ระมัดระวังตัวเสมอ”
“อืม”
ในขณะที่ฝังคนที่ตามสืบกำลังนั่งวางแผนอยู่นั้น
คนเจ้าแผนการกว่าก็รู้ข่าวตั้งแต่ขบวนเดินทางมาถึง
แล้วเช่นกัน และก็พอเดาได้ว่า มาเพื่ออันใด
เพียงแต่นางยังไม่แน่ใจว่า คนที่มานั้นมาดีหรือมา
ร้าย เช่นนั้นคงต้องเล่นตามน้ำไปสักหน่อยแล้วกัน แล้ว
ค่อยบอกท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย
อีกทั้งในตอนนี้นั้นนางวางแผนไว้ว่า อีกไม่กี่วัน
ข้างหน้า นางจะเปิดสำนักคุ้มภัยซีจ้าวขึ้นมา
“จินหลง เจี่ยฉง ออกมาคุยกับข้าหน่อย” เปั่ยจิน
เอ่ยเรียกคนในมิติออกมาเพื่อพูดคุยกับนาง
“เจ้าค่ะนายหญิง” เจี่ยฉงที่ได้ยินจึงออกมาในทันที
“มีอันใดกันเจ้าเด็กหน้าเหม็น” และเช่นเคยจินห
ลงก็ยังกวนอารมณ์เด็กสาวตรงหน้าเสมอมา
“เจ้า เมื่อไหร่จะเลิกเรียกข้าเช่นนี้เสียที หึยยย”
“ท่านจินหลงเลิกแกล้งนายหญิงเถิดเจ้าค่ะ”
“ใช่หรือไม่ ยังคงเป็นเจ้าเจี่ยฉงที่รักข้าที่สุด อิอิ”
“เจ้าค่ะนายหญิง”
“ว่าแต่เจ้าเรียกพวกข้าออกมาทำไมกัน หรือมีเรื่อง
อันใดเกิดขึ้นในระหว่างที่พวกข้าฝึกตน”
“เปล่าหรอก ข้าเพียงอยากถามเจ้าว่า เจ้ารักข้า
หรือไม่”
“เพ้ยยย เลิกเอ่ยวาจาล้อเล่นได้แล้วเจ้าเด็ก
อัปลักษณ์ มีอันใดก็รีบเอ่ยออกมา”
Comments for chapter "ตอนที่ 63 หรือสืบหา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
