เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 66 ก่อตัว

“หึหึ คารวะเถ้าแก่หลิงขอรับ ท่านมีอันใดกันถึงมา

หาข้าที่นี้ได้” กู้หมิงซื่อที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิงมิได้สนใจ

ตนเองที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องรับรอง จึงเอ่ย

ทักทายออกมาอย่างอดเสียมิได้

“หืม ผู้เฒ่าอย่างข้านะหรือจะมาหาเจ้า นู้น

หลานสาวของข้าต่างหาก” เจ้าเด็กหน้าเหม็นอย่างพวก

เจ้านะหรือ ข้าจะมาหา พลางทำท่าชี้ไปทางจินเออร์ที่

กำลังนั่งทานของว่าง โดยมิได้รับรู้ว่ามีคนเดินเข้ามาแล้ว

“หืม จินเออร์นะหรือ” กู้หมิงซื่อกล่าวพลางคารวะ

ให้ทุกคนเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยุดใกล้ๆ จนจินเออร์ ที่

มัวแต่ทานของว่างอยู่เงยหน้าขึ้นมาเจอ

“คารวะเจ้าค่ะพี่กู้ เพียงแต่ก็ไม่ใช่ข้าอีกเช่นเคย

ท่านพ่อของข้าต่างหากเจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยออกไป

พร้อมมองไปยังท่านพ่อซานหลงของนางให้อธิบายต่อ

เห่อ ขายหน้าอีกแล้วสิข้า ขนมเต็มปากข้าขนาดนี้ ท่าน

ยังมาแกล้งถามข้าอีกนะเจ้าค่ะ พร้อมกับมองค้อนไป

หนึ่งที

“ฮ่าๆ อันใดกันแน่ขอรับ ท่านซานหลง” กู้หมิงซื่อ

หัวเราะในท่าทีของจินเออร์ จากนั้นจึงหันไปถามซาน

หลง

“คารวะคุณชายกู้ขอรับวันนี้ข้านำจดหมายเชิญมา

ให้ท่านขอรับ” ซานหลงที่อดจะสงสารคุณชายกู้ไม่ได้จึง

รีบเอ่ยเข้าเนื้อความ

“อืม จดหมายเชิญอันใดหรือขอรับท่านซานหลง”

กู้หมิงซื่อที่ยังคงสงสัยอยู่เอ่ยถามออกไปอีกรอบ

“สักครู่นะเจ้าค่ะ พวกเรานั่งลงได้หรือไม่ ยืนนานๆ

ข้าว่า ข้าไม่ไหวเจ้าค่ะ แฮร่ๆ” เปั่ยจินที่เห็นว่าคน

ทั้งหมดไม่มีท่าทีว่าจะนั่งลงเสียที จึงเอ่ยขัดขึ้นมาเสีย

ก่อนที่เรื่องจะยืดเยื้อไปนานกว่านี้

“ฮ่าๆ เชิญๆ ทุกท่านนั่งก่อนขอรับ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“เล่าต่อเถิดท่านซานหลง” เมื่อทุกคนนั่งลง

เรียบร้อยแล้ว กู้หมิงซื่อจึงเอ่ยต่อไป

“ขอรับ จดหมายเชิญเปิดสำนักคุ้มภัยซีจ้าวขอรับ”

“หืม สำนักคุ้มภัยซีจ้าวหรือขอรับ” ใบหน้าของกู้ห

มิงซื่อในตอนนี้เต็มไปด้วยความสงสัยปิดไม่มิด

“ขอรับ มีอันใดหรือไม่ขอรับ” ซานหลงที่พอจะ

เข้าใจในสีหน้าที่แสดงออกมาจึงเอ่ยถามออกไป

“ไม่มีอันใดขอรับ ข้าเพียงแปลกใจและยินดีกับ

กิจการใหม่ของตระกูลเปั่ย ไว้เจอกันวันเปิดกิจการ

อย่างแน่นอนขอรับ” สำนักคุ้มภัยเช่นนั้นหรือ ตระกูล

เปั่ยช่างมีเรื่องให้ข้าแปลกใจเสียจริง หึหึ

“เช่นนั้นก็จะเป็นเกียรติแก่กิจการของข้ามากๆ

ขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกมา

“ฮ่าๆ อำนาจของข้าคงไม่เท่าเถ้าแก่หลิงกระมัง”

กล่าวจบก็หันไปทางเถ้าแก่หลิงที่กำลังนั่งหน้าระรื่นด้วย

ความยินดีอยู่

“หึย เจ้าเด็กพูดมาก”พูดจบเถ้าแก่หลิงก็ปาเม็ดถั่ว

ทานเล่นไปยังคุณชายกู้ ทำให้ทั่วห้องเงียบไปทันตา

เพียงแต่ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะออกมาจากคุณชายกู้

พร้อมกับคำอธิบายว่ามิได้เป็นอันใด เนื่องจากตนเอง

เคารพเถ้าแก่หลิงดุจผู้อาวุโสคนหนึ่งเช่นกัน

เพียงแต่เบื้องหลังนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้น

เรียกว่าผู้อาวุโสคงมิได้ คงต้องเรียกว่า…อาจารย์หลิง

เซียว

“ว่าแต่ซีจ้าว ชื่อเป็นมงคลดีนะขอรับ มาจากอันใด

หรือ” กู้หมิงซื่อที่ได้โอกาสสอบถาม จึงเอ่ยออกมาทันที

เพื่อเปลี่ยนเรื่อง