เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 69 เปิดสำนักคุ้มภัย 2

“หืม ไม่มีอันใดหรอกจินเออร์” ช่างซักถามเสียจริง

เจ้าเด็กคนนี้

“งั้นหรือ เช่นนั้นเชิญพวกท่านนั่งพักในห้องรับรอง

เถิดเจ้าค่ะ” มิตอบข้าตอนนี้ ก็มิเป็นไรเจ้าค่ะ ยังมีเวลา

อีกนานทีเดียว

“ได้ๆ เจ้าไปรับแขกคนอื่นๆ เถิด” กู้หมิงซื่อเอ่ย

ออกไป

“เจ้าค่ะ”

หลังจากนั้นเปั่ยจินก็ได้ออกไปจากห้องรับรอง

ปล่อยให้คนทั้งสามได้นั่งพักกัน และพูดคุยกันตามลำพัง

“เป็นอย่างไรบ้างอาหมิง” กู้หมิงซื่อถามออกมา

ทันที เมื่ออยู่กันตามลำพัง

“เหมือน เหมือนมากจริงๆ โดยเฉพาะเด็กสาวผู้นั้น

ช่างถอดแบบท่านอาออกมาอย่างชัดเจน”

ไม่ว่าจะเป็นนายท่านซานหลง ใบหน้าที่ดูคมเข้ม

แววตาที่เด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็ก

และบุตรสาวอย่างเปั่ยจิน ใบหน้าที่อ่อนหวาน คิ้ว

ที่โด่งดังคันศร ที่เหมือนจะได้รับมาจากมารดา

กระทั่งแววตาที่แม้จะดูอ่อนโยนอ่อนหวานแต่ก็แฝง

ไปด้วยความเด็ดเดี่ยวจากผู้เป็นบิดา

แต่ไอ้นิสัยแปลกๆ นี่ นางไปได้มาจากที่ใดกัน

“ฮัดชิ้ว สงสัยทำงานหนักไปหน่อยสินะเรา”

“แต่ข้าไม่คุ้นหน้าใครเลยขอรับ เห่อ” องค์ชาย

แปด เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง อย่างไม่จริงจัง

นักเพราะรู้ดีว่าตอนนั้นตนเองนอกจากจะไม่จำวิชา

เรียนแล้ว ก็ไม่จำอันใดเช่นกัน หึหึ

“เจ้าจะจำอันใดได้กัน ตอนนั้นเจ้าอายุเพียงแค่มิกี่

หนาวเจ้าลิงน้อย” กู้หมิงซื่อ อดมิได้ที่จะเอ่ยขัดเจ้าคน

ตรงหน้า นอกจากเกาะพวกพี่ชายอย่างข้าแล้ว เจ้าจะ

จำอันใดได้กัน

“โธ่ พี่กู้ข้าโตแล้วขอรับ หึ”

“และที่สำคัญ นายท่านซานหลงที่เจ้าบอก…”

“อันใดหรือ”

“เหตุใดชายผู้นี้ถึงมิมีท่าทีใดเลยเล่า”

“นั้นคือเรื่องที่เจ้าและข้าต้องตามหา…ว่าเพราะ

เหตุใดคน ๆ นั้นถึงไม่สามารถจดจำพวกเราได้” กู้หมิ

งซื่อเอ่ยออกมา

“ปัง ปัง ปัง”

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ทำให้ทั้งสาม

หยุดสนทนากันชั่วครู่

“น้ำชาเจ้าค่ะ” เสียงหญิงสาวนางหนึ่งเอ่ยออกมา

“เชิญขอรับ” กู้หมิงซื่อเอ่ยอนุญาติออกไป

เพียงแต่คนที่เข้ามาด้านในนั้น เพื่อนำน้ำชาและ

ของว่างมาให้ มิใช่ใครอื่น…

“น้ำชาเจ้าค่ะคุณชายกู้ ข้านำมาให้”

“ขอบพระคุณขอรับฮูหยิน”

“ข้ายินดีเจ้าค่ะ”

“ฮูหยินขอรับ ทั้งสองคนนี้คือ อาหมิง และอาหลิ

งขอรับลูกพี่ลูกน้องของข้าเองขอรับ”

“คารวะคุณชายทั้งสองเจ้าค่ะ ขอบคุณที่ให้เกียรติ

มาในวันนี้นะเจ้าค่ะ หากมีอันใดเรียกใช้ข้าได้เลยเจ้า

ค่ะ”

“ท่านอา…เช่นนั้นหรือ” องค์ชายห้าที่เมื่อเงยหน้า

ขึ้นสบใบหน้าของหลินฮูหยิน หรือจ้าวหลินเหมย เอ่ย

ออกมาเบาๆ อย่างเผลอตัวไป

เพียงแต่

“ปึง ปัง ตึก ตึก” เสียงดังจากด้านล่างคล้ายมีคน

กำลังทะเลาะกันอยู่ด้านล่าง

หลินฮูหยินที่กำลังจะอ้าปากถามคนตรงหน้าว่า

เมื่อครู่เอ่ยอันใดเป็นอันต้องหันไปหาเสียงที่เกิดขึ้น

เสียก่อน เช่นเดียวกับคนที่เผลอถามออกไป แต่กำลังรอ

สนทนาด้วยถึงกับหน้าหงอยลงไปทันที

“เกิดอันใดขึ้นกัน ข้าขอตัวสักครู่นะเจ้าค่ะ” หลินฮู

หยินที่ตอนนี้สนใจเรื่องด้านล่างมากกว่ารีบเอ่ยขอตัวลง

ไปดูด้านล่างในทันที เนื่่องจากเป็นห่วงคนในครอบครัว

ของตนเอง

“เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านพี่” เมื่อวิ่ง

ลงมาถึงด้านล่าง ภาพที่เจอถึงกับทำเอาตกตะลึงไป

ทีเดียว ตอนนี้นั้นกำลังมีอันธพาลกลุ่มน้อยก่อกวนส่ง

เสียงดัง ไม่เพียงเท่านั้น ยังเข้ามาด้านในและทำลายข้าว

ของอีกด้วย

“นั้นสิ เกิดอันใดขึ้นกันอาซาน” เปั่ยฮูหยินที่เดิน

ออกมาด้านหน้าเอ่ยถามสามีของตนเองออกไปเช่นกัน

“ไม่มีอันใดขอรับท่านแม่ หลินเหมย เพียงแต่มีคน

มาหาเรื่องที่กิจการของเราขอรับ” ซานหลงรีบอธิบาย

ออกไป

“ตายแล้ว เช่นนั้นเราจะทำเช่นไรกันดี” เปั่ยฮูหยิน

เอ่ยถาม

“เช่นนั้นจินเออร์ละ อยู่ที่ใด” หลินเหมยเอ่ยถาม

ออกมาเมื่อหันไปมองรอบกายแล้วพบว่าบุตรสาวตนเอง

มิได้อยู่ตรงนี้

“อยู่ด้านหน้ากับเถ้าแก่หลิงขอรับ เช่นนั้นข้า

ออกไปดูก่อนนะขอรับ ท่านพ่อท่านแม่และอาเหมยรอ

ด้านในสักครู่นะขอรับ”

“อืม ไปเถิด ระวังตัวดีๆ”

“ขอรับ”

กลับมาที่ด้านหน้าร้านที่ตอนนี้เปั่ยจินที่กำลังยืน

มองกลุ่มอันธพาลโวยวายอย่างใจเย็น เมื่อเห็นว่าอีก

ฝั่ายไม่มีท่าทีจะหยุดเสียที จึงเอ่ยถามออกไป

“พวกเจ้าต้องการอันใดจากร้านข้า”

“ฮ่าๆ ข้าแค่มาทดสอบดูว่าสำนักคุ้มภัยแห่งนี้ดีจริง

หรือไม่” หนึ่งในอันธพาลที่มาหันมาตอบ

“ด้วยการมาก่อกวนเช่นนั้นหรือ” เถ้าแก่หลิงเอ่ย

ถาม

“ก่อกวนอันใดกัน พวกข้าแค่ทดสอบฝีมือคนของ

เจ้าก็เพียงเท่านั้น มิใช่ว่าร้านของพวกเจ้าคือกิจการ

สำนักคุ้มภัยหรอกหรือ แต่จากที่ดูแล้ว ก็ไม่เท่าไหร่นี่

นา” เห็นได้ชัดว่าคนที่เอ่ยออกมาในตอนนี้น่าจะเป็นหัว

หน้าที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม เพราะคนอื่นๆ ต่างหยุดและวิ่ง

มารวมกันหลังชายคนนี้

“เช่นนั้นหรือเจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกท่านจะรับผิดชอบ

ค่าเสียหายเช่นไรดี” ทำลายข้าไม่ว่า จ่ายตังค์ข้ามาแล้ว

กัน หึ

“หากเจ้ามีความสามารถก็มาทวงเงินจากข้าแล้ว

กัน พวกเรากลับ” เมื่อเห็นว่ากำลังโดนทวงเงิน หัวหน้า

อันธพาลจึงทำท่าจะกลับออกไป

เปั่ยจินที่เห็นดังนั้นจึงหันไปเอ่ยเรียกหยางคงทัน

“พี่หยางเจ้าค่ะ”

“ขอรับ”

เพียงแค่สบตากันก็รู้ไปหมดแล้วว่าคุณหนูของตน

ต้องการสิ่งใด

“พวกเจ้าจะไปไหนมิได้ หากยังมิจ่ายค่าเสียหาย”

หยางคงเดินไปด้านหน้าและเอ่ยออกมา

“ข้าไม่จ่ายแล้วพวกเจ้าจะทำเช่นไร” หนึ่งใน

อันธพาลเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“พูดดีๆ มิรู้ความเช่นนั้นหรือ” หยางคงเอ่ยออกไป

“มีปัญญาก็เข้ามาเอาสิ” หนึ่งในอันธพาลเอ่ย

ออกมาพร้อมทำท่าจะใช้กำลัง

เพียงแต่เปั่ยจินมิอยากให้คนของตนเองใช้กำลังใน

การแก้ปัญหา มิอยากให้ใครมองว่าคนของสำนักคุ้มภัย

สุดท้ายก็มีดีเพียงแค่เรื่องใช้กำลัง

เปั่ยจินยังอยากให้สำนักของนางเป็นสำนักยุทธ์ใน

อนาคต ฉะนั้นจะมาสร้างชื่อเสียงในเรื่องแบบนี้มิได้

เด็ดขาด

“พี่หยาง อย่าใช้กำลังเจ้าค่ะ ข้ามิอยากให้วันเปิด

กิจการเป็นวันอัปมงคล” เปั่ยจินเอ่ยออกไป

“ยัยหนู ปากดีเสียจริงนะเจ้า” หัวหน้าอันธพาล

ทำท่าจะเดินเข้ามาทำร้ายเปั่ยจิน

“หยุดนะ เจ้าจะทำอันใดบุตรสาวข้ากัน” หลงซาน

ที่เดินเข้ามาพอดี ถึงกับถลามาขวางหน้าบุตรสาวของ

ตนเองเอาไว้

“หากบิดา มารดามิสั่งสอน ข้าก็จะสั่งสอนให้นะสิ”

หัวหน้าใหญ่เอ่ยออกมาอย่างลอยหน้าลอยตาพร้อมกับ

เดินเข้ามาหาเปั่ยจินเรื่อยๆ

“เจ้ากล้า…” ซานหลงที่ในตอนนี้ีนั้น อารมณ์กรุก

กรุ่นแทบทนไม่ไหวกับคำพูดของหัวหน้าอันธพาลเอ่ย

ออกมาเสียงแข็งพร้อมกับพยายามห้ามใจตนเองมิให้

แสดงพลังออกไป

หัวหน้าโจรที่ในตอนนี้ได้ใจ เพราะคิดว่า คนใน

สำนักคุ้มภัยมิกล้าทำอันใด จึงไม่ได้เกรงกลัว และเริ่ม

หันไปหาสตรีในสำนัก เพื่อทำการยั่วยุ เพียงแต่มิทันจะ

ได้ยื่นมือเข้าไปใกล้

ซานหลงที่ทนไม่ไหวแล้วนั้น จึงหันไปหาคนใน

ครอบครัวเพื่อขออนุญาตลงมือกับพวกอันธพาล

“ทำไม…เอื้อก” ยังมิทันจะได้กลาวอันใดออกไป

หัวหน้าโจรที่ว่าก็ได้ลอยออกไปนอนแอ่งแม่งกับพื้น

ในทันที

“หัวหน้า” หนึ่งในลูกน้องอันธพาลตะโกนออกมา

หลงัจากที่ได้เห็นว่าหัวหน้าของตนเองในตอนนี้นั้น โดน

ซัดไปไกลแล้ว ทำให้เหล่าคนที่เหลือต่างโกรธเกรี้ยวมาก

“พวกเราจัดการสั่งสอนมันที่บังอาจทำร้ายข้า”

หัวหน้าใหญ่ที่ลุกขึ้นมาได้ ตะโกนบอกลูกน้องตนเอง

ในทันทีที่ลุกขึ้นมาได้

“เฮ้” ลูกน้องของอันธพาลทั้งหมดตะโกนขึ้นมา

เพียงแต่เปั่ยจินนั้นถือว่านี้คือโอกาสดี ที่จะทำให้

คนที่มางานเปิดกิจการสำนักคุ้มภัยในตอนนี้ได้รับรู้ถึง

ความสามารถของคนในกิจการนาง อีกทั้งยังสามารถ

เรียกความเชื่อมั่นให้กับกิจการของนางได้เป็นอย่างดี

“เพล้ง”

“พลั๊ก”

“เอื้อก”

“ตู้มมมมม”

ตอนนี้นางให้ท่านพ่อของนางกลับมาและส่งหยาง

คง รวมไปถึงหน่วยราตรีกาลที่รับหน้าที่ในการคุ้มครอง

สินค้าที่จะเกิดขึ้นในอนาคตออกไปแสดงฝีมือแทน

แรก ๆ นางก็ให้พวกเค้าใช้แค่ฝีมือยุทธ์ แต่เมื่อมี

ชาวบ้านและคนอื่นๆ มามุงดูมากขึ้น นางจึงให้พวกเค้า

เรียกใช้พลังปราณเพียงเล็กน้อยในขั้นแรก เพื่อให้คน

อื่นๆ และคนที่มาสอดแนมกิจการคุ้มภัยของนางได้รับรู้

“ผู้มีพลังปราณ พวกเราถอย” หลังจากต่อสู้กันไป

ได้สักพัก คนที่เริ่มโดนพลังปราณของสำนักคุ้มภัยเล่น

งาน เริ่มเปร่งเสียงโวยวายออกมา

เพียงแต่องค์ชายห้าและองค์ชายแปดที่ยืนดู

เหตุการณ์อยู่นั้น เรียกได้ว่าพร้อมให้การช่วยเหลือและ

ยื่นมือให้แก่ครอบครัวเปั่ยเป็นอย่างดี

“จับพวกมันไว้แล้วส่งให้ทางการ” องค์ชายแปดที่

เอ่ยออกพร้อมกับสั่งทหารที่ตอนนี้เข้ามาควบคุม

สถานการณ์

เพียงแต่เหล่าทหารของทางการนั้น เป็นเพียงชั้น

ผู้น้อยซึ่งมิเคยเห็นใบหน้าของเหล่าสมาชิกราชวงศ์ จึง

ทำให้เมื่อได้รับคำสั่ง ต่างงุนงงไปชั่วขณะ

แต่เพียงไม่นานนักเหล่าองครักษ์ปรากฏตัวออกมา

เหล่าทหารชั้นผู้น้อยจึงหันไปทำความเคารพและให้การ

เชื่อฟังในทันที ซึ่งมิใช่เรื่องยากที่จะเข้าใจได้ เพราะคนที่

จะเข้ามาเป็นทหารหลายๆ คน ต่างก็มีตั้งผู้ที่เต็มใจและ

โดนคัดเลือกมา ดังนั้น จึงมีบางคนที่รับรู้เกี่ยวกับระดับ

ขั้นของผู้บังคับบัญชา และ สิ่งที่เรียกว่า ทหาร รวมไป

ถึงองครักษ์ของฝั่ายต่างๆ

“ขอรับ” เหล่าทหารเอ่ยตอบองค์รักษ์ที่ปรากฏตัว

นั้นทำให้องค์ชายแปดแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาแทบ

จะทันที

“ท่านพี่….”องค์ชายแปด

“อืมม ช่างเถิด” องค์ชายห้า

เปั่ยจินเมื่อเห็นว่าองค์ชายห้าและองค์ชายแปดได้

ยื่นมือเข้ามาช่วย จึงหันไปมองท่านพ่อของตนเองแทน

“ท่านพ่อเป็นอันใดหรือไม่เจ้าค่ะ”

“มิเป็นอันใดหรอกจินเออร์ เจ้าต่างหากเล่าเป็น

เช่นใดบ้าง”

“ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยตอบบิดา

กลับไป