เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 70 ข้าอยากไปนั่งนับเงิน ไม่ใช่ปัญหา

แต่ก่อนที่คนเหล่านั้นจะถูกนำตัวไปส่งทางการ เปั่ย

จินจึงขอสอบถามเรื่องราวก่อน “ตอบคำถามข้ามาพวก

เจ้าเป็นคนของผู้ใด”

“ถุยยย ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ เจ้ามิรู้หรือว่าข้าเป็นคน

ของใคร” เหล่าอันธพาลพยายามดิ้นร้นเพื่อให้พ้นการ

จับคุม นอกจากจะมิตอบคำถามแล้วยังทำกิริยาหยาบ

ช้าด้วยการถุยน้ำลายใส่นาง เพียงแต่เปั่ยจินระวังตัวอยู่

เสมอ จึงเรียกพลังออกมาสร้างเกราะกำบังไว้อยู่แล้ว จึง

มิได้รับสิ่งสกปรกใดๆ

เพียงแต่หยางคงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณหนูของตนนั้น

จึงลงมือสั่งสอนกลับไป “เพี๊ยะ”

“เจ้า เจ้า..” หัวหน้าอันธพาลตกตะลึงทันที ที่คน

ด้านหน้าตน กล้าทำร้ายตนเอง

นอกจากจะได้รับคำสั่งมาแล้ว ต้องบอกก่อนว่า

อันธพาลเหล่านี้ ต่างมีอาชีพเรียกเก็บค่าคุ้มครอง

ชาวบ้าน และร้านค้าที่ไร้ผู้มีอำนาจเบื้องหลังอยู่เป็น

ประจำแล้ว

ชาวบ้านต่างรู้จักและให้ความเกรงกลัวไม่น้อย จึง

ไม่คิดว่าจะมีวันที่ตนเองโดนลบหลู่ขนาดนี้

“คราวนี้ตอบข้าได้หรือยังเจ้าคะ” เปั่ยจินถามอีก

ครั้ง ด้วยอารมณ์หงุดงหงิดที่เพิ่มขึ้นมา

และแน่นอนหนึ่งในลูกน้องของอันธพาลใหญ่

ตะโกนออกมาอย่างถือดี และตามด้วยอีกหลายๆ คนที่

ช่วยกันยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน

“พวกข้าเป็นคนของพระสนมเย่วฮวา พวกเจ้ามิ

รอดคุกแน่”

“ฮ่าๆ พระสนมเช่นนั้นหรือ” ถือดีอย่างไรมา

กล่าวหาพระมารดาข้ากัน

“ใช่นะสิ พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน มาหัวเราะเยาะข้า

เช่นนี้” เมื่อเห็นว่าห้ามลูกน้องตนเองไม่ได้แล้ว จึงเอ่ย

ย้ำไปทันที หากมันจะช่วยให้พวกตนรอดไปได้

“ไหนเจ้าพูดอีกทีสิ ว่าใครส่งพวกเจ้ามา” องค์ชาย

แปดที่ทนฟังมิได้ เดินออกมาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียง

เย็นชา

“พระสนมเย่วฮวาพระมาดาขององค์ชายห้าและ

องค์ชายแปด” เอ่ยเพียงแค่นั้น ก็ลงไปนอนหงายหลัง

ในทันที

พวกเจ้านี่…ช่างกล้าเอ่ยว่าร้ายมารดาผู้อื่นต่อหน้า

บุตรเขา แทนที่จะสารภาพออกมาดีๆ เห่อ เปั่ยจิน

เหนื่อยเหลือเกิน อีกอย่างพวกเจ้าอยากจะหาทางรอด

ดันไม่รู้จักบุตรชายของเขากัน หึหึ

“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร” องค์ชายห้าที่

เข้าไปห้ามน้องชายตนเองมิให้ลงมือหนักไป หันไปหา

อันธพาลพร้อมกับมองไปด้วยสายตาจับผิด ทำให้คนที่

โดนจับตามองในตอนนี้รู้สึกหนาวขึ้นมา

กล่าวจบเพียงเท่านั้น องค์ชายแปดก็หยิบยก หยก

พกประจำตัวออกมาให้เหล่าอันธพาลได้จ้องมองอย่าง

ใกล้ชิด แทบจะเรียกได้ว่า หากออกแรกอีกนิดหัวของ

อันธพาลเหล่านั้น น่าจะมีรอยฟกช้ำจากการโดน

กระแทกด้วยหยกทีเดียว

“อ่าาาา คนของราชวงค์” หนึ่งในนั้นที่ได้เห็นหยก

อย่างใกล้ชิดคือหัวหน้าอันธพาล ที่เมื่อเห็นหยกพกก็

แทบจะกัดลิ้นตนเองให้ตายเสียตรงนั้น

เพราะการกระทำที่ว่าตอนนี้ คือการใส่ร้ายเชื้อพระ

วงศ์ โทษขั้นต่ำที่สุดในตอนนี้คือตัดลิ้น สูงสุดคือพระ

หารชีวิตด้วยการตัดคอ

“เป็นเช่นนั้นหรือไม่เพคะ” องค์ชายห้า องค์ชาย

แปด เปั่ยจินกล่าวออกไปเสียงเรียบ

ดี เฉลยตัวออกมาเสียที ข้าก็เบื่อเต็มทนแล้วเช่นกัน

ที่จะเล่นไล่จับกับพวกท่าน ข้าอยากทำงานหาเงิน แล้ว

นอนนับเงินเล่นๆ ไม่ได้นอนนับปัญหาเสียหน่อย หึย

“เจ้า…คุณหนู ท่านรู้ได้เยี่ยงไรว่าพวกข้าคือใคร”

ตอนนี้เหล่าองค์รักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่อีกกลุ่มหนึ่งขององค์

ชายทั้งสองต่างออกมาแล้วชักกระบี่ไปยังเปั่ยจินทันที

เพียงแต่คนของหน่วยราตรีกาลนั้น มิได้อยู่นิ่งเฉย

เมื่อกำลังจะออกมาปั้องกันนายของตนเองเช่นกัน กลับ

ถูกเปั่ยจินส่งกระแสจิตไปบอกให้หยุดและซ่อนตัว

เช่นเดิม ทำให้ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าฝั่ายเปั่ยจินกำลัง

โดนรังแกอยู่

“ไว้ค่อยคุยหลังจากนี้เถิดเพคะ หากทั้งสอง

พระองค์ยังอยากก้าวเท้าออกไปจากที่นี้อย่างปลอดภัย

และแน่นอนว่าสิ่งที่พระองค์รู้ในตอนนี้จะต้องเป็น

ความลับ บอกให้องครักษ์ของพระองค์ทั้งสองเก็บกระบี่

ซะ” เปั่ยจินเอ่ยออกไปเดินเข้าไปใกล้ๆ องค์ชายทั้งสอง

พร้อมกับกระซิบเบาๆ โดยใช้พลังปราณที่มี เพราะ

มั่นใจว่าหากต่อสู้กันจริงคนที่จะเสียเปรียบมิใช่พวกตน

เป็นแน่

“อืม นำตัวส่งทางการได้” องค์ชายห้าตอบรับ

ออกไป พร้อมกับหันไปสั่งคนของตน

“พะยะค่ะ พวกเรานำตัวไป”

เพียงแต่ในมุมลับตาคน กลับมีชายคนหนึ่งยืน

สังเกตุการณ์อยู่ นั้นทำให้เปั่ยจินหันไปส่งสัญญาณกับ

คนของตนเอง ให้เข้าไปจัดการคนนั้นเสีย แล้วนำตัวไป

ขังไป รอนาง…

“ขออภัยทุกท่านอีกครั้งด้วยขอรับที่เกิดความ

วุ่นวายขึ้น ตอนนี้ปัญหาทุกอย่างจบแล้วขอรับ หวังว่า

หลังจากนี้ทุกคนจะให้การต้อนรับในกิจการสำนักคุ้มภัย

ซีจ้าว ขอบพระคุณขอรับ”

“เช่นนั้น เชิญองค์ชายห้า องค์ชายแปด คุณชายกู้

เถ้าแก่หลิงและทุกคนด้านในเถอะเจ้าค่ะ ข้าคาดว่าเรามี

เรื่องต้องคุยกัน” หึ คิดจะหลอกข้า แต่ดันตกมาตายเสีย

นี่

“เอ่อออ ยัยหนู ตาเฒ่าคนนี้มิรู้เรื่องอันใดหนา

หลานตา” เถ้าแก่หลิงรีบเอ่ยออกมาอย่างเอาตัวรอด

อย่างว่านั้นแหละ ตาเฒ่าอย่างข้านะหรือจะสู้อำนาจ

พวกคนหนุ่มๆ ได้ จินเออร์ต้องเมตตาตาเฒ่าคนนี้นะ

หลานรัก

“เจ้าค่ะ พี่หยางเจ้าค่ะ ข้าฝากจัดการเรื่องร้านต่อ

สักครู่นะเจ้าคะ”

“วางใจได้ขอรับ” โถ่คุณหนูข้าอยากไปด้วยนี่ขอรับ

“ส่วนพวกท่านและท่าน และพวกท่าน รวมไปถึง

ครอบครัวของข้า เชิญที่บ้านของข้าดีกว่าเจ้าค่ะ”

“แหะๆ ตาต้องไปหรือจินเออร์ ตาหารู้อันใดไม่”

“ท่านตา…”

“ไปๆ ตาไปเดี๋ยวนี้เลย พวกเจ้านะ รีบไปสิ เช่นนั้น

เราไปเจอกันที่บ้านเจ้านะหลานรัก”

“เจ้าค่ะท่านตา”

“เช่นนั้น ทุกคนล่วงหน้าไปก่อนนะเจ้าค่ะ หลังจาก

จัดการเสร็จแล้วข้าจะรีบตามไป”

“จะดีหรือจินเออร์ แม่ว่า….”

“ดีสิเจ้าคะ ท่านแม่มิอยากรู้หรือเจ้าคะ ว่าสรุปแล้ว

เรื่องราวเป็นเช่นใดกันแน่”

“อยากสิ แม่อยากจะรู้เช่นกัน”

“เช่นนั้นไปกันเถิดขอรับท่านพ่อท่านแม่ ฮูหยิน”

“พี่หยางเจ้าค่ะ ข้าเบื่อเต็มทนแล้ว ช่วยทำให้เจ้า

คนพวกนี้สารภาพไวๆ เถิด”

“ขอรับ”

เปั่ยจินที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิดเต็มทนกับปัญหา

เล็กๆ น้อยๆ จึงเดินไปด้านหน้าสำนักคุ้มภัยและจัดการ

ปิดร้านเป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆ เพื่อจัดการปัญหาที่

เกิดขึ้น

“ทุกท่านเจ้าค่ะ ข้าต้องขออภัยอีกครั้งในปัญหาที่

เกิดขึ้น ข้าขอเรียนให้ทุกท่านทราบว่า ในวันนี้นั้นสำนัก

คุ้มภัยซีจ้าว ขอปิดกิจการชั่วคราวเป็นเวลาหนึ่งวัน

เต็ม”

“อ้าว เช่นนั้นพวกข้าก็มาเสียเที่ยวงั้นหรือ”

“ไม่เจ้าค่ะ เพียงแต่พรุ่งนี้นั้น หากใครมาใช้บริการ

ร้านเราหรือลงชื่อเพื่อใช้งานและจ่ายมัดจำไว้ มิว่าจะ

นานแค่ไหน จะเล็กหรือน้อย ร้านเราจะลดราคาให้หนึ่ง

ในห้าส่วนเจ้าค่ะเพื่อเป็นการขออภัยเรื่องราวในวันนี้

และขอบพระคุณทุกท่านที่ให้การตอบรับและให้การ

สนับสนุนกิจการของเรา”

“เฮ้ ดีๆ เช่นนั้นพวกข้าจะมาใหม่พรุ่งนี้ ไปๆ

กลับกันเถิดพวกเรา”

“ได้ๆ ขอให้กิจการของพวกเจ้ารุ่งเรืองนังหนู พวก

ข้าไปก่อน”

“ขอบพระคุณทุกคนมากๆ เจ้าค่ะ”

หลังจากนั้นเมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เปั่ยจิ

นจึงให้คนงานปิดสำนักและกลับมาจัดการกับคนด้านใน

ต่อ

“เป็นเช่นไรเจ้าค่ะ พี่หยาง มันสารภาพหรือยัง ว่า

เป็นใครและทำไปเพื่ออันใด”

“ยังขอรับคุณหนู เพียงแต่จากที่ข้า ท่านจินหลง

และท่านเจี่ยถงใช้พลังสะกดให้มันสารภาพ กลับได้

ความว่า มันเป็นคนส่งพวกอันธพาลพวกนั้นเข้ามา

ก่อกวนสำนักของเราขอรับ”

“เช่นนั้นมันจะทำไปทำไมกันเล่าเจ้าค่ะ สำนักของ

เราก็แค่สำนักเล็กๆ มิได้ขัดแย้งกับผู้ใดด้วยซ้ำ”

“จากที่ข้าสอบสวนพวกมันและหน่วยราตรีกาลสืบ

ข่าวมาแล้วนั้น ดูท่าคงเป็นเพียงอำนาจเก่าจากกลุ่มล้ม

ล้างราชวงศ์ที่ยังกวาดล้างไม่หมดขอรับ”

“โหหหหห ปั่านนี้คนพวกนั้นยังไม่แก่หงำเหงือกกัน

อีกหรือเจ้าค่ะ อุ้ย ชรากันอีกหรือเจ้าคะ”

“โถ่ คุณหนูรักษากิริยาสักหน่อยก็ดีนะขอรับ เห่อ

ยังขอรับ แม้จะอยากกวาดล้างเพียงใด เพียงแต่อำนาจ

ก็ต้องคานด้วยอำนาจขอรับ”

“อืม งั้นหรือเจ้าคะ เข้าใจยากจัง อำนาจอะไรนี้ แต่

ช่างเถอะ เพราะข้าก็จะเป็นหนึ่งในขุมอำนาจเหล่านั้น

เช่นกัน…ในอนาคต”

“เช่นนั้นคุณหนูจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ”

“จะตัดปัญหาก็ต้องแก้ด้วยต้นตอของปัญหาสิเจ้า

คะ”

“ยังไงขอรับ”

“หากต้นตอของปัญหาอยู่ที่ราชวงศ์ เราก็เข้า

ราชวงศ์แล้วไปจัดการเสีย เพียงเท่านี้ปัญหาก็จบมิใช่

หรือ ไหนๆ ครอบครัวข้าก็คงต้องจัดการกับเรื่องนี้เสีย

ก่อนจะก้าวข้ามไปเจอชีวิตใหม่เสียที หรือพี่หยางมิเห็น

ด้วยเจ้าคะ”