เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 74 นกน้อยโผคืนรัง

“ตายแน่ ๆ ท่านพี่” องค์ชายแปดที่เห็นเพียงเงาที่

กำลังจะลงมาจากรถม้านั้น ได้แต่อุทานออกมาเบาๆ

คนในรถม้าที่กำลังเดินลงมา ด้วยใบหน้านิ่งขรึม

รัศมีรอบกายที่ดูน่าเกรงขามกระจรกระจายไปทั่ว โดยมิ

ต้องมีใครเอ่ยขานชื่อ ปราชาชนทั้งหมดพร้อมใจกัน

เงียบเสียงลง และคุกเข่าลงกับพื้น

“ถวายบังคมฮ่องเต้พะยะค่ะ ขอพระองค์ทรงพระ

เจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี”

“บอกให้ทุกคนลุกขึ้นเถิด ข้ามิได้มีพิธีอันใด

มากมาย ในเมื่อเห็นกันแล้ว ใครใคร่จะมองก็มอง ใคร

ใคร่จะกลับไปก็ไปเถิด”

“พะยะค่ะ” ชาวบ้านที่ได้ฟังเช่นนั้น จึงมีหลายคน

ที่เข้าใจและจากไปทำมาค้าขายต่อ และอีกหลายคนที่

รอชื่นชมบารมีของฮ่องเต้ต่อเช่นกัน

“คารวะฮ่องเต้พะยะค่ะ เสด็จมาที่นี่ มีราชกิจใด

เร่งด่วนหรือไม่พะยะค่ะ กระหม่อมมิทราบเลย” องค์

ชายห้าเอ่ยออกไปอย่างคนที่มีสติและควบคุมสีหน้าได้ดี

ที่สุด

“นั้นสิพะยะค่ะ เหตุใดไม่ส่งองครักษ์มาเล่าพะยะ

ค่ะ กระหม่อมยินดีช่วยเหลือราชกิจแทนพระองค์อย่าง

ยินดีนะพะยะค่ะ” องค์ชายแปดที่เน้นเอาความทะเล้น

ของตนเองออกมา เพื่อกลบเกลื่อนประเด็นหลักที่คาด

ว่าจะเป็น

เพียงแต่เสียงที่ตอบกลับมากลับมิใช่บิดาขององค์

ชายทั้งสอง

“เช่นนั้นหรือเจ้าพวกตัวดี หึหึ” นายท่านซีก้าวลง

จากรถม้า และเดินมายังด้านข้างของฮ่องเต้ในทันที

“ท่านปูั่ ท่านมาได้อย่างไรขอรับ” กู้หมิงซื่อถาม

ออกไปทันที เมื่อได้เห็นบุคคลที่เดินออกมาจากรถม้า

ด้านหลัง อย่าว่าแต่พวกเจ้าที่ตายเลย ข้าก็คงตายหมู่ไป

พร้อมกับพวกเจ้าแน่ๆ

“ข้าคงลอยมากระมัง กลับจวนแล้วค่อยคุยกัน” หึ

เจ้าพวกนี้ ทำท่าทีเหมือนกลัวข้าเสียขนาดนั้น แต่มิคิด

จะกลับไปรายงานในทันทีทันใด ช่างกลัวข้าเสีย

เหลือเกิน

พวกท่านมีคิดจะเอ่ยออันใดกับเด็กน้อยตาดำๆ

เช่นข้าหน่อยหรือไร ปล่อยให้ข้ายืนหันซ้ายทีขวาที มอง

ตามพวกท่านอยู่นั้นแหละ หึยยย

กลับไปที่องค์ชายทั้งสองที่เห็นว่ามีทางหนี เพราะ

ตอนนี้นายท่านซีได้หันไปคุยกับกู้หมิงซื่ออยู่นั้น จึงได้

ทำท่าคล้ายว่าเรื่องราวต่างๆ จะไม่เกี่ยวกับตนเองพร้อม

กับอุ้มเปั่ยจิน เพื่อจะหนีไป เพียงแต่บัลลังก์มังกร มิใช่

จะให้ผู้ใดมาลบหลู่ได้โดยง่ายๆ

“ส่วนพวกเจ้าทั้งสามคน ตามข้ามา” เสียงที่ดัง

ออกมาอย่างมีอำนาจและไม่มีท่าทีล้อเล่น ทำเอาทั้งสี่

คนถึงกับสะดุ้งตัวไปตามๆ กัน

ฮ่องเต้ที่หันไปเห็นเจ้าพวกตัวดีทั้งสองทำท่าจะ

หลีกหนีจึงเอ่ยดักไว้อย่างรู้ทัน

“พะยะค่ะ/พะยะค่ะ” องค์ชายทั้งสองตอบกลับมา

ด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง

แล้วข้าไปเกี่ยวอันใดกับพวกท่านกัน เหตุใดถึงไม่

วางข้าลงกันท่านที่ทั้งสาม…เปั่ยจินนั้นได้แต่โอดครวญ

กับตัวเองอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ…จะหายตัวไป

เสียตอนนี้ก็มิได้ จะส่งเสียงออกไปก็กลัวจะโดนสั่ง

ลงโทษเสียนี่

เห่อ ช่างเป็นกรรมของข้าเสียจริง รู้เช่นนี้ข้าน่าจะ

นั่งเรียนศาสตร์และศิลปชั้นสูงกับท่านอาจารย์ที่บ้าน

ดีกว่า ไม่น่าออกมาเลยเรา เห่ออ พูดแล้วเปั่ยจินก็ถอน

หาใจไปด้วยซ้ำๆ

รั้งให้คนที่อยู่ใกล้หันมามอง เปั่ยจินจึงได้แต่ยิ้ม

แบบเบาๆ กลับไปแล้วบอกว่ามิมีอันใด

เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเปั่ยจินและท่านพี่ทั้งสามจึงได้

แต่เปลี่ยนทิศทางจากการเที่ยวเล่นตลาด ไปยังจวนของ

คุณชายกู้หมิงซื่อ ซึ่งเป็นพี่ประทับของฮ่องเต้และนาย

ท่านซีในตอนนี้

เมื่อทุกคนมาถึงจวนแล้ว ฮ่องเต้จึงได้เข้ามานั่งใน

ตำแหน่งประธานโดยมีนายท่านซีนั่งถัดลงมา และตามา

ด้วยเปั่ยจินที่ได้รับอนุญาตให้นั่งรออยู่ด้านข้างฮ่องเต้

มิได้ลงไปนั่งรวมกับท่านพี่ทั้งสามในขณะนี้

“ไหนเล่าข้ามาสิ ว่าทำไมพวกเจ้าถึงยังมิรีบกลับ

เมืองหลวง” น้ำเสียงทรงอำนาจถามออกไปอย่างมิมี

ท่าทีล้อเล่นพร้อมกับส่งพลังปราณไปกักบริเวณคนทั้ง

สามมิให้ก้าวออกมาและลุกขึ้น

“เป็นเช่นนี้พะยะค่ะฮองเต้” องค์ชายแปดที่เห็นว่า

หากรีบตอบออกไปจะดีกว่า แต่จะให้ตอบออกไปตรงๆ

ก็เกรงว่าจะมิจบที่ยืนกระต่ายขาเดียวและกางแขนทั้ง

สองข้างออกตั้งฉากกับลำตัวเป็นแน่เป็นแน่

จึงพยายามคิดข้ออ้างภายในหัวและเอาตัวรอด

โดยการเอาแขนลงทันทีที่ตอบคำถาม และเช่นเดียวกัน

ฮ่องเต้ที่เป็นบิดาของเหล่าอง๕ืชายทั้งหลายมาแล้ว ใช่

ว่าจะมองมิออก

“ใครบอกให้เจ้านำแขนและขาลงเจ้าแปด” ฮ่องเต้

เอ่ยออกมาพร้อมกับส่งสายตาพิฆาตไปให้ เรียกให้สอง

คนที่เหลือถึงกับร้อนตัวไปด้วย

“โถ่เสด็จพ่อ/ท่านลุง” เมื่อทนไม่ไหวแล้วคนทั้ง

สามจึงพร้อมใจกันเอ่ยออกมาอย่างตัดพ้อและลืมเลือน

เรื่องฐานนะไปชั่วขณะ

เปั่ยจินในขณะนี้ ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ หันซ้ายที

ขวาที มองตามคนในห้องโถงที่พูดคุยกัน

“คือว่าลูกแค่คิดว่า…. เอ่อ” องค์ชายแปดมีมีท่าที

อึกอึกในการหาคำตอบ

“คิดว่าอันใด” ฮ่องเต้ถามออกไป

“ลูกเพียงอยากเที่ยวเล่นสักเล็กน้อยพะยะค่ะ เพื่อ

… เพื่อเอ่อ อะไรต่อนะพะยะค่ะท่านพี่” องค์ชายแปดที่

สุดท้ายก็ทนแรงกดดันจากพระบิดาไม่ไหวจึงหันไปหา

ตัวช่วยทันที

“เจ้าแปด พอเถิด ข้ากล่าวต่อเอง” โกหกไม่เก่ง แต่

ชอบเหลือเกินเจ้าเด็กนี่

“หึ เล่ามาเจ้าห้า อย่าให้ข้าเสียเวลาไปมากกว่านี้ มิ

เช่นนั้นข้าจะฟั้องพระมารดาเจ้าแน่” ถึงอย่างไร มารดา

เจ้าแต่เมียข้า ก็ต้องช่วยข้าลงโทษพวกเจ้าเป็นแน่ เจ้า

พวกตัวดี

เมื่อเห็นว่าพระบิดาตนเองได้นำพระมารดามาขู่ จึง

คร้านที่จะต่อปากต่อคำอีกต่อไป

“จินเออร์ พี่เล่าได้หรือไม่”

“หากท่านพี่บอกว่าฮ่องเต้และนายท่านซีไว้ใจได้

เช่นนั้นข้าก็จะเชื่อก็ทำตามใจพวกท่านเถิดเจ้าค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามาก”

เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าตัวแล้ว องค์ชายห้าก็ได้

เล่าเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดและความจริงเรื่อง

สายเลือดของบิดาและมารดาของเปั่ยจิน ให้ฮ่องเต้และ

นายท่านซีได้ฟัง

ทั้งสองคนที่ได้ฟังความจริงจากปากของบุตรชาย

และหลานของตนเอง ในขณะนี้นั้น ได้แข็งค้างไปทั่วทั้ง

ร่างกายและใบหน้า คล้ายจะดีใจ หรือเฉยชาก็มิมีผู้ใดรู้

ตอนนี้ทั้งสองกำลังอยู่ในภวังค์ของตนเอง

“ขอประทานอภัยพะยะค่ะ มีคนขอเข้าเฝั้า” เฉิน

กงกงกล่าวออกมา

“ใครงั้นหรือ” องค์ชายห้าเอ่ยออกมา แทนผู้มี

อำนาจทั้งสองที่ยังมิตื่นจากภวังค์ในขณะนี้

“ตระกูลซีและเถ้าแก่หลิงพะยะค่ะ” เฉินกงกงตอบ

กลับองค์ชายห้าออกไป

“อืม เชิญเข้ามา” เมื่อเห็นว่าเป็นท่านอาทั้งสอง

และเถ้าแก่หลิงจึงได้เอ่ยอนุญาตออกไปทันที ดีเช่นกัน

จะได้พบเจอกันเสียที ปัญหาที่ค้างคาจะได้จบลงไป

“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาหลิง” เปั่ยจินที่เห็นว่า

เป็นใครเข้ามาจึงได้วิ่งออกไปหาทั้งสามคน พร้อมอด

อ้อนเล็กน้อย เพราะตอนนี้ตนเองนั้น รู้สึกเหงามาก

ตั้งแต่มาถึงคล้ายว่าจะมีตัวตน และคล้ายว่าจะไร้ตัวตน

ไปด้วย จึงรู้สึกเบื่อเล็กน้อย

ส่วนเหตุผลที่บิดามารดาและเถ้าแก่หลิงมาที่นี้

ตอนนี้ นั้นก็เพราะว่า ก่อนที่จะโดนบังคับ อืม ลากตัว

ดีกว่า ก่อนที่จะโดนลากตัวมาที่นี้ ได้ส่งบอกหยางคงให้

ไปเรียนเชิญเถ้าแก่หลิงและท่านพ่อท่านแม่มาที่จวนนี้

เหตุผลที่ต้องมีเถ้าแก่หลิง นั้นก็เพราะนางมั่นใจว่า

เถ้าแก่หลิงจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้มากกว่าที่

เห็นและคงทำให้อะไรๆ ง่ายขึ้น นางเชื่อว่า ชาติมังกร

หืม มังไหนก็เหมือนกันแหละ คงมิมีวันเชื่อสิ่งใดง่ายๆ

อยู่แล้ว ดังนั้นการหาผู้มีอำนาจและความน่าเชื่อถือ

หนุนหลัง มาช่วยคงดีกว่า

“จินเออร์เป็นอย่างไรบ้างลูก” หลินเหมยที่เห็น

บุตรสาวตนเองวิ่งมาหาจึงตรงเข้าไปกอดไว้และเอ่ยถาม

ออกไปด้วยความห่วงใย

“ลูกสบายดีเจ้าค่ะ” น่าเบื่อมากกว่าเจ้าค่ะท่านแม่

คนพวกนี้คุยอันใดกันไปมา ไม่รู้เรื่องเสียที ข้าง่วงมาก

พูดแบบนี้ก็ไม่ได้เนอะ

“ท่านอาทั้งสองและเถ้าแก่หลิงเชิญนั่งขอรับ” กู้ห

มิงซื่อที่เห็นว่าคนทั้งหมดได้มาพร้อมหน้ากันแล้วเอ่ย

ออกไป

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หลินเหมยเอ่ยออกมา

“แล้วนั้นเจ้าสองคนนั้นเป็นอันใดกัน” เมื่อนั่งลง

เรียบร้อยแล้วก็ยังมิได้ยินเสียงจากผู้มีอำนาจในจวน

ขณะนี้ทั้งสองคน เถ้าแก่หลิงจึงเอ่ยถามออกไป

“เอ่อ น่าจะยังไม่ตื่นจากภวังค์ขอรับ” องค์ชาย

แปดเอ่ยตอบ

“เกิดอันใดขึ้นกัน”

“ข้าได้เล่าเรื่องท่านอาทั้งสองให้ฮองเต้และนาย

ท่านซีฟังขอรับ หลังจากนั้นก้เป็นดังภาพที่ท่านเห็นนั้น

แหละขอรับ”องค์ชายห้าอธิบายออกไป

เถ้าแก่หลิงเมื่อได้ยินเช่นนั้น จึงใช้พลังปราณ

กระตุ้นสติไปยังผู้มีอำนาจทั้งสองในทันที และแน่นอน

เมื่อทั้งสองตื่นขึ้นมาจากภวังค์ก็ได้พบกับ ครอบครัวพ่อ

แม่ลูกที่นั่งข้างกัน

“องค์หญิง”

“อาซี”

“หม่อมฉันเปั่ยหลินเหมยถวายบังคมฮองเต้เพคะ

และขอคารวะนายท่านซีเจ้าค่ะ”

“กระหม่อมเปั่ยซานหลงถวายบังคมฮองเต้พะยะ

ค่ะ และขอคารวะนายท่านซีขอรับ”

“ลุกขึ้นเถิด”

เพียงแต่หลังจากที่ทั้งสองลุกขึ้น ฮองเต้และนาย

ท่านซีต่างลงมีทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดและมิได้บอกใครไว้

ก่อน นั้นคือการส่งพลังปราณเข้าไปยังหลานชายและ

น้องสาวของตนเอง เพื่อตรวจสอบถึงความสัมพันธ์

ระหว่างสายเลือดของตนเองอีกครา

เพียงแต่การกระทำนั้นมิรอดพ้นสายตาของจิน

เออร์ไปได้ นางจึงส่งพลังปราณของนางไปต้านพลังจาก

ฝังตรงข้ามเอาไว้และใช้เวทย์สะท้อนกลับ ไปยังผู้ส่ง

ปราณนั้นมา เป็นเหตุให้ผู้มีอำนาจทั้งสองโดนพลังตี

กลับจนกระอักเลือดออกมา

“อุบ อัก กก” ฮ่องเต้และนายท่านซีกระอัก

เลือดออกมา

“ชิ้ง ง ง”

ทำให้องครักษ์เงาเผยตัวตนออกมา และหันกระบี่

เข้าหาคนตระกูลซีในทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้ กลับไปซะ”

“ท่านปูั่/ท่านพ่อ”

“พวกข้ามิเป็นอันใด เสียมารยาทต่อพวกเจ้าแล้ว”

“เหอะ เจ้านี่มันรนหาเรื่องจริงๆ พวกเจ้าไม่เชื่อใจ

บุตรตนเองข้าไม่ว่า แต่มิเชื่อใจข้างั้นหรือ” เถ้าแก่หลิง

เอ่ยออกมาพร้อมน้ำเสียงกระแหนะกระแหนเบาๆ”

เปั่ยจินที่ส่งพลังออกไปนั้น ใจหนึ่งนางก็รู้สึกว่ามิ

สมควร แต่แล้วเช่นไรเล่า ครอบครัวนาง นางรักและ

ดูแลพวกเขามาโดยดี คนอื่นถือเป็นอันใดกัน มีวิธีการ

อีกมากมายนักที่จะตรวจสอบความสัมพันธ์เหล่านั้น

“เพ้ยยย อย่ากล่าวเช่นนั้น ข้าเพียงใจร้อนไป

หน่อย”

“จินเออร์รุนแรงเกินไปหรือไม่ นั้นท่านลุงและท่าน

ปูั่ทวดของเจ้านะลูก” เถ้่แก่หลิงเอ่ยถามออกไปเบาๆ

มิได้ตำหนิ เพียงแต่ต้องการย้ำเตือนนางเพียงเท่านั้น

“ข้ามิผิดนะเจ้าคะ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาหลิง”

เปั่ยจินรับรู้ในสิ่งที่เถ้าแก่หลิงพยายามเอ่ยออกมา

เพียงแต่ … ก็นั้นแหละ ถึงจะเป็นญาติกันแล้วเช่นไร

มิใช่ว่าตั้งแต่แรกคนที่ปกปั้องนางและคนที่นางควร

ปกปั้องคือท่านพ่อท่านแม่ของนางหรอกหรือ

“ใช่ๆ หลานข้ามิผิดสักนิด คนที่ผิดเห็นทีจะเป็นตา

แก่สองคนนั้นเสียมากกว่า หึ”

“เช่นนั้นพวกเจ้า จริงๆ ใช่หรือไม่”

“เพคะ หม่อมฉันจ้าวหลินเหมยคารวะท่านพี่เพ

คะ”

“ส่วนข้าซีซานหลงคาระท่านปูั่ขอรับ”

“พวกเจ้าจำเรื่องราวได้งั้นหรือ ได้เช่นไรกัน”

“จินเออร์เพคะ นางปรุงยาหวนคืนความจำให้แก่

หม่อมฉันและอาซาน ทำให้ความทรงจำในวัยเยาว์ของ

หม่อมฉันและสวามี กลับคืนมา แม้กระทั่งวันที่โหดร้าย

นั้น…”

เปั่ยจินได้ตัดสินใจปรุงยาหวนคืนความทรงจำให้แก่

บิดาและมารดาหลังจากที่คุณชายกู้และองค์ชายทั้งสอง

ได้ออกจากบ้านไปพร้อมกับความจริงในวันนั้น

แต่ก่อนที่จะปรุงนางได้ถามความสมัครใจของบิดา

และมารดาแล้วว่ายินดีที่จะรับความเจ็บปวดจากความ

ทรงจำในตอนนั้นหรือไม่ หากไม่นางก็จะยุติการปรุงยา

ทันที

และคำตอบที่ได้จากทั้งสองคนนั้นก็คือ ยินยอม

การไร้ความทรงจำและไร้ความผูกพันธ์ เช่นนั้น หากวัน

ใดวันหนึ่งต้องกลับไป ทั้งคู่คงไม่อาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

และไว้วางใจใครได้อีก เช่นนั้นแล้วการฟืนความทรงจำ

ที่มีเพียงเสี้ยวหนึ่ง ก็ยังดีกว่าสำหรับทั้งคู่