เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 73 เจ้าพวกตัวดี

ในขณะที่ฝังหนึ่งกำลังเที่ยวเล่นอย่างสุขใจ แต่เมือง

หลวงนั้นกลับร้อนดังไฟลุกท่วมอยู่แทบจะทุกนาทีแห่ง

การรอคอย…

“เคร้ง” เสียงปาจอกชาดังออกมาจากห้องโถงของ

ตระกูลซี เปั้าหมายนั้นมิได้ปาไปหาผู้ใด เพียงแต่ปาลง

พื้นเท่านั้น เพื่อกลบอารมฌ์ที่กำลังขุ่นมัวของตนเอง

จากการเล่นพยศของหลานชายที่ตนรัก

“นี่มันหลายวันแล้วนะ ทำไมบุตรชายตัวดีของเจ้า

ยังไม่กลับมาเสียที” นายท่านซี นายท่านผู้เฒ่าแห่ง

ตระกูลซี เอ่ยออกมาอย่างโมโห ในขณะที่เรียกบุตรชาย

ตนเองมาสอบถามเร่ื่องราวของหลานชายที่ยังไม่รีบ

กลับมาตามคำสั่งของตน

“เอ่อ ท่านพ่อ มิใช่ก่อนหน้านี้ เป็นหลานรักของ

ท่านหรอกหรือ” ซีวานเหว่ยที่กำลังนั่งจิบน้ำชาไปพลาง

ชื่นชมบรรยากาศรอบๆ ไปพลางเอ่ยกลับมาอย่างใจเย็น

“ช่างยอกย้อนดีเสียจริง หึ” นายท่านผู้เฒ่าซีเอ่ย

ออกมา

“ข้าเปล่านะขอรับท่านพ่อ” ซานเหว่ยที่เห็นว่า

บิดาตนเองเริ่มมิพอใจขึ้นมาจริงๆ

“ส่งคนไปตามมันมาหรือยัง” นายท่านซีเอ่ยถาม

ออกไป แต่ใบหน้าหันไปอีกทางมิได้จดจ่อกับใบหน้า

ของบุตรชายตนเอง

“ขอรับ รอบนี้ก็รอบที่ ห้าแล้วขอรับ” แล้วข้าก็

ตอบท่านเป็นรอบที่ห้าแล้วเช่นกันท่านพ่อ เจ้าหลานตัว

ดีของท่านต่างหากที่ก่อเรื่องมิใช่ข้าเสียหน่อย เกิดเป็น

ลูกช่างอาภัพเสียจริง เห่อออ

“แล้วเหตุใดเจ้าตัวดีถึงยังมิกลับมา มันมิรู้หรือว่า

ข้ารออันใด” นายท่านซีที่รับรู้ข่าวมาบ้างแล้วจาก

องครักษ์เงาที่ส่งไปติดตามหลานชายตนเองนั้น แต่

เหนือสิ่งอื่นใด หากได้รับการยืนยันจากปากหลานรัก

ด้วยตนเองจะเป็นการแน่นอนกว่า

หากถามว่าตอนนี้ตระกูลซีเชื่อหมดใจหรือยังว่า

เปั่ยซานหลงคือบุตรชายคนกลางของตนเองที่หายตัวไป

พร้อมกับองค์หญิงจ้าวในตอนนั้น คงตอบได้ยาก

จวนที่ถูกปรับปรุง ข้าวของเครื่องใช้ในเรือนถูก

เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ไม่นับรวมทรัพย์สมบัติที่ถูกแบ่งเป็น

สามส่วนก่อนหน้านี้แล้วนั้น คงยากจะปักใจเชื่อจริงๆ

มิเพียงเท่านั้น ขบวนต้อนรับที่ตาปกติแล้วจะต้อง

รอต้อนรับกับเรือนหรือต้อนรับที่จวน กลายเป็นว่า นาย

ท่านซีได้สั่งให้พ่อบ้านจัดการเดินทางไปยังเมืองที่

บุตรชายที่หายสาบสูญของตนเองอยู่ ทันทีที่หลานชาย

มาถึง ยากจะเชื่อจริงๆ

“ข้ามิทราบขอรับ ข้าก็อยู่เมืองหลวงกับท่านพ่อนะ

ขอรับ” เหลือเชื่อกับท่านจริงๆ เชียวท่านพ่อ อยากไป

หาเขาก็ไปสิขอรับ มามัวรั้งรออันใดกัน

“เจ้า เจ้า ไปให้พ้นหน้าข้าเสีย น่ารำคาญเสียจริง”

นายท่านซีอดจะอายมิได้ ที่ถูกบุตรชายตัวดีรู้ทัน จึงทำ

ท่าทีโกรธเกรี้ยวและไล่บุตรชายออกมาทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งชมงิ้วอยู่ด้านข้างมาตลอดอดมิได้ที่

จะหัวเราะออกมา เมื่อเห็นว่าสามีตนเองทำท่าทีโมโห

เช่นนั้น จึงอดที่จะห้ามออกไปมิได้

“โถ่ท่านพี่เจ้าค่ะ ใจเย็นๆ เถิด หลานคงกำลังเร่ง

จัดการงานฝังนั้นอยู่กระมัง” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปลอบ

ออกมาพร้อมกับลูบแขนสามีตนเบาๆ เพื่อให้อารมณ์ดี

ขึ้น

“โธ่ ฮูหยิน เจ้าจะเข้าข้างเจ้าพวกตัวดีทำไม” หึ

บิดาก็ตัวดี หลานข้ามันก็ตัวดี ตัวดี ตัวดีกันไปเสียหมด

หึย

“ท่านพี่ นั้นก็หลานรักท่าน ส่วนนี่ก็บุตรชายข้านะ

เจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าอดที่จะตีไปที่หลังมือของนายท่าน

ซีไม่ได้

“โธ่ ฮูหยินน” เรียกได้ว่าน้ำเสียงและท่าทาง

ในตอนนี้นั้น ในสายตาของบุตรหลานมิได้ต่างไปจาก

ตอนที่ทั้งสองยังมิแก่ชราเลยทีเดียวเชียว

แม้นตอนนี้ทั้งสองคนจะมีอายุเกินครึ่งหนึ่งของชีวิต

แล้วก็ตาม แต่ด้วยเป็นตระกูลที่มีพลังปราณมาแต่

กำเนิด จึงช่วยคงความเยาว์วัยของทั้งสองไว้ได้เหมือน

คนอายุราวสี่สิบต้นๆ ก็มิปาน

เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องอันใดแล้วทุกคนจึงได้แยกย้าย

กันไป เหลือทิ้งไว้ก็เพียงแต่ผู้เฒ่าทั้งสองที่นั่งสวีทหวาน

กันต่อไป

ถัดมาที่วังหลวง สภาพในห้องทรงงานมิต่างกัน

เท่าใดหนัก เนื่องจากในตอนนี้ฮองเต้ก็กำลังเกรี้ยวกราด

ไม่แพ้กัน เรียกความตกใจและขำขันให้กับพระสนมเย่ว

ที่นั่งฝนหมึกอยู่ข้างๆ กันมิน้อย

“พระสนม เจ้าพวกบุตรชายตัวดีของเจ้าเหตุใดถึง

ยังมิกลับมาเสียที” หึ ทั้งๆ ที่องครักษ์ข้าก็กลับมา

รายงานเกือบสัปดาห์แล้ว

“ฮ่องเต้ ใจเย็นๆ เถิดเพคะ” พระสนมเย่ว เมื่อเห็น

ดังนั้น ก็มิได้แปลกใจอันใดในคำถามของคนเหนือหัว

ตรงหน้า ทำเพียงสะบัดข้อมือคลายความเมื่อยล้าเบาๆ

แล้วเปลี่ยนท่า เพื่อฝนหมึกต่อไปอย่างช้าๆ

“ไม่ เรารอไม่ไหวแล้วน้องหญิง” เมื่อเห็นว่าพระ

สนมที่รัก มิสนใจใยดี จึงลงมานั่งข้างๆ และเอ่ยออกมา

“เช่นนั้นพระองค์จะทำเช่นไรเพคะ” พระสนมเย่ว

ที่กำลังตั้งใจฝนหมึก จึงละมืออกมาแล้วถามสวามี

ตนเองออกไปยิ้มๆ

“เฉินกงกง เตรียมตัว เราจะออกเยี่ยมราษฏรใน

วันรุ่งขึ้น” ฮองเต้เอ่ยออกมาอย่างคนมีแผนการ

“ฝั่าบาท จะดีหรือพะยะค่ะ” เฉินกงกงสะดุ้งขึ้นมา

ทันที คิดแล้วเชียวทำไมช่วงนี้แผ่นหลังข้าถึงหวิวแปลกๆ

เฉินกงกงที่ติดตามฝั่าบาทมาตั้งแต่เยาว์วัยหลังจาก

ขึ้นครองราชย์แล้วนั้น รีบเอ่ยทัดทานแทบจะทันที มิ

เพียงแค่ความเอาแต่ใจที่เหมือนเดิม แต่ยังต้องคำนึงถึง

ความปลอดภัยของฮองเต้เป็นหลัก

“ฝั่าบาทเพคะ ทรงจะเอาแต่ใจเช่นนี้จะดีหรือเพ

คะ” พระสนมเย่วที่ได้ยินเช่นนั้น จึงตกใจเล็กน้อย มิ

คาดคิดว่าสวามีของตนเองจะเล่นใหญ่ถึงเพียงนี้ หากรอ

แค่ลูกๆ กลับมา เพียงไม่นานเท่าใดนัก ถึงขั้นทนรอมิได้

ต้องออกไปตามด้วยตนเอง

“ดีสิน้องหญิง แล้วข้าจะรีบกลับมา” เจ้าพวกตัวดี

อย่าให้ข้าเจอนะ ข้าจะลงโทษพวกเจ้าแน่นอน ฮองเต้

คิดอย่างหมายมั่น

“เฉินกงกง ไปส่งสาสน์ไปหาตาเฒ่าซี ให้ติดตามข้า

ในวันพรุ่งนี้” จริงด้วยสิ ข้าไป เจ้านั้นก็ต้องไป หึหึ

“เอ่ออ พะยะค่ะ” ฝั่าบาททท ข้าเหนื่อยใจกับบพ

วกท่านจริงๆ ไปคนเดียวยังพอไหว นี้พวกท่านจะไปคู่

กัน คุณชายพวกท่านต้องหาทางรอดเองแล้วล่ะขอรับ

ข้าน้อยช่วยไม่ได้แล้ว

หลังจากนั้นชาวบ้านต่างได้ยินข่าวว่า เช้าวันรุ่งขึ้น

เกิดมีขบวนเสด็จออกเยี่ยมเยียนชาวบ้านกะทันหัน

ออกมาอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แต่ทุ่งที่ว่าคงมิใช่

หมู่บ้านของเปั่ยจิน

ในขณะที่หนึ่งเด็กน้อยและสามพี่ชายตัวดี กำลัง

เห่อน้องสาวคนใหม่ของตนอยู่นั้น ขณะนี้ ก็ได้มีการ

มาถึงของขบวนเดินทางแล้ว ชาวบ้านต่างมาแออัดกัน

ริมถนนเพื่อร่วมชมขบวนเสด็จ

เป็นเหตุให้จินเออร์ที่กำลังเดินนำหน้าพี่ชายทั้งสาม

อยู่นั้นมิทันได้มอง จึงโดนเบียดเข้าไปในฝูงชนและเพียง

มินานเหตุการณ์มิคาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อมีม้าตัวนึงกำลัง

วิ่งตรงมาทางด้านจินเออร์ ทำให้จินเออร์ที่มิได้สังเกตสิ่ง

ใด สะบัดตัวออกจากผู้คนไปอยู่กลางถนน และชั่ว

พริบตา

“หลีกไป หลีก” เสียงตะโกนดังมาจากทหารที่

กำลังขี่ม้าและวิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

กุบกับ

เพียงแต่จินเออร์นั้น มิใช่ว่ามิเห็นหากแต่สมอง

กำลังเหม่อลอยเอาแต่กำลังคิดว่าเหตุใดคนถึงเยอะ

เช่นนี้ แล้วเหตุใดถึงมีทหารขี่ม้าในเส้นทางไวเช่นนี้ ทั้งๆ

ที่มีกฏหมายระบุไว้แล้ว ว่าห้ามรถม้าวิ่งไว้ในเขตการค้า

กลับไปคงต้องไปฟั้ององค์ชายห้าและองค์ชายแปดเสีย

แล้ว จึงมิได้สนใจสิ่งภายนอกเท่าที่ควร

“ฟึบ บบบบบ”

“คุณหนู เหตุใดมิหลบขอรับ” หยางคงที่ตาม

อารักษ์ขาเปั่ยจินอยู่นั้น จึงแทรกตัวเข้าไปแล้วโอบนาง

ไว้ในอ้อมแขนและเอาตัวออกมาจากรถม้าได้ทันที ใน

ขณะเดียวกันที่รถม้าที่ว่าก็ได้ทำการหยุดก่อนที่จะถึง

ตัวเปั่ยจินเพียงหนึ่งช่วงแขน เรียกได้ว่า สร้างความตื่น

ตาให้กับชาวบ้านพอควร

“เอี๊ยดดดด” เสียงรถม้าที่เบรกกะทันหันพร้อมกับ

นายทหารที่เดินลงมา

“คุณหนู คุณชาย ข้าขอโทษขอรับ เป็นเช่นไรบ้าง

ขอรับ” ทหารนายนั้นเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดในหน้าที่

ที่บกพร่องของตนเอง แต่เพราะต้องสำรวจเส้นทาง

ให้กับขบวนใหญ่ด้านหลังจึงเผลอลืมตัวไป

“มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ เพียงแค่ท่านยอมรับผิดก็

เพียงพอแล้ว” เปั่ยจินที่เห็นว่าทหารชั้นผู้มิได้ทั้งใจจึง

มิได้ติดใจอันใดต่อไปอีก

“แฮร่ๆ พี่หยาง ข้าขอโทษเจ้าค่ะ เพียงแต่เมื่อครู่

ข้าคิดอันใดเพลินไปหน่วยจึงได้เผลอตัวไป อีกทั้งตัวข้า

มีพลังปราณห่อหุ้มไว้เสมอ มิเป็นอันใดแน่นอน”

“ขอรับ” หยางคงเอ่ยออกไป

หลังจากนั้นไม่นานพี่ชายทั้งสามของเปั่ยจินก็ได้กรู

กันเข้ามา เมื่อเห็นว่าน้องของตนหยุดอยู่ข้างๆ ทหารชั้น

ผู้น้อยคนหนึ่ง

“จินเออร์ น้องเป็นเช่นไรบ้าง เกิดอันใดขึ้น มีเรื่อง

อันใดบอกพี่มา” องค์ชายแปดที่เข้ามาแล้วหมุนตัวจิน

เออร์ทันที เพื่อสำรวจว่าน้องน้อยของตนเองได้รับ

บาดเจ็บหรือไม่

“นั้นสิ พี่ดูแลเจ้าไม่ดีเสียเลย”กู้หมิงซื่อเอ่ยสำทับ

ออกมาอย่างคนที่รู้สึกผิด

“แล้วเกิดเหตุใด ทำไมผู้คนมากมายเช่นนี้กัน” องค์

ชายห้าที่เริ่มจับสังเกตได้ว่า เหตุใดปราชาชนถึงได้มายืม

ห้อมล้อมถนนกันเช่นนี้ เอ่ยถามออกมา พร้อมกับหาง

คิ้วขวาที่เริ่มกระตุกเบาๆ

และเพียงไม่นาน ทั้งสี่คนก็ได้รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น เมื่อ

ขบวนรถม้าที่กำลังจะผ่านมา ได้หยุดลง