โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 161 คุณสมบัติของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 161 คุณสมบัติของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์

หวังฮ่าวมองต้าไป๋ด้วยความสงสัย วิญญาณศักดิ์สิทธิ์นี่มันแค่นี้เอง? ทำไมรู้สึกไม่น่าเชื่อถือเลย…

“ช่างมัน เจ้าบอกมาอีกว่าศาสตราวุธนี้มีประโยชน์อะไรบ้าง!” หวังฮ่าวสูดหายใจลึก แล้วกล่าว

เรื่องพัฒนาเป็นโลกที่สมบูรณ์ ไว้ค่อยคิดทีหลัง… ตอนนี้เขาใช้ประโยชน์จากฟังก์ชันนี้ไม่ได้อยู่แล้ว…

เมื่อได้ยินหวังฮ่าวไม่สนใจเรื่องนี้ ต้าไป๋โล่งใจ

“นอกจากสร้างโลก… ภาพม้วนปราบมารฉือหยานนี้มีหน้าที่สำคัญที่สุดคือสามารถปราบมารได้ ตราบใดที่เป็นมารที่ต่ำกว่าระดับนักรบศักดิ์สิทธิ์ เมื่อถูกขังไว้ในภาพม้วนปราบมารฉือหยาน ก็ไม่มีทางออกไปได้”

ดวงตาหวังฮ่าวเป็นประกาย การปราบมารนี่ไม่เลวเลย ต่อไปถ้าเจอมารที่แข็งแกร่งก็ไม่ต้องกลัวมาก แค่เก็บมันเข้าในภาพม้วนปราบมารฉือหยานก็จบ

จากนั้น ต้าไป๋ยังแนะนำคุณสมบัติอื่น ๆ ของภาพม้วนปราบมารฉือหยาน

นอกจากปกป้องจิตใจแล้ว ยังสามารถปลดปล่อยพลังฆ่าฟันโลหิตอันไร้ขอบเขต สร้างขอบเขตที่ลดพลังของศัตรูในพื้นที่ลงอย่างมาก

ไม่เลว… ไม่เลว… สมกับเป็นศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ หวังฮ่าวรู้สึกตื่นเต้น ตอนนี้ข้าก็มีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์แล้ว

ในสนามรบมาร ไม่เท่ากับเดินข้ามทุกอย่างหรือ?

แค่เรียกภาพม้วนปราบมารฉือหยานออกมา ก็สังหารทุกสิ่ง…

“แต่ศาสตราวุธนี้ใช้พลังหยวนมาก ด้วยระดับตำหนักหยวนของเจ้า ตอนนี้คงใช้พลังได้ไม่ถึงหนึ่งในหมื่น และการโจมตีเพียงครั้งเดียวจะบีบพลังหยวนและจิตใจของเจ้าให้แห้ง!” ต้าไป๋กล่าวต่อ

คำพูดของต้าไป๋ราวกับสาดน้ำเย็นใส่หวังฮ่าว

ก็จริง นี้คือศาสตราวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ เขาเป็นแค่ขั้นปรมาจารย์ จะใช้พลังระดับศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร

“แล้วศาสตราวุธนี้ใช้เป็นแค่ที่เก็บของพกพาไม่ได้หรือ?” หวังฮ่าวถามต่อ

ต้าไป๋มองหวังฮ่าวด้วยสายตาดูถูก “ เจ้ารู้เรื่องอะไร มีศาสตราวุธนี้อยู่ในทะเลจิตสำนึกของเจ้า การโจมตีจิตใจที่ต่ำกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์ทำอะไรเจ้าไม่ได้เลย…”

ดวงตาหวังฮ่าวเป็นประกาย ป้องกันการโจมตีจิตใจที่ต่ำกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์ได้?

ก็นับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็มีเกราะป้องกันชั้นใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อระดับของเขาเพิ่มขึ้น ศาสตราวุธนี้จะช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ให้เขาอย่างมหาศาล

“แน่นอน หากเจ้าเรียกภาพม้วนปราบมารฉือหยานออกมา แม้ไม่ใช้พลังหยวน ก็สร้างความกดดันมหาศาลให้ศัตรูได้…” ต้าไป๋แนะนำคุณสมบัติต่อ

นั่นไม่เท่ากับมีขอบเขตเพิ่มมาหรือ? ดูท่าภาพม้วนปราบมารฉือหยานนี้จะใช้ได้จริง

“แต่ถ้าไม่กลัวคนอื่นเห็น…” ต้าไป๋กล่าวอย่างแผ่วเบา

มุมปากหวังฮ่าวกระตุก ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาขั้นปรมาจารย์ถือศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ คง…

คงมีนักรบศักดิ์สิทธิ์ หรือแม้แต่มารศักดิ์สิทธิ์มาปล้นแน่…

ความหายากของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์นั้นสูงมาก จากที่หวังฮ่าวรู้ นักรบศักดิ์สิทธิ์หลายคนยังใช้อาวุธระดับลึกลํ้าอยู่

ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นอาวุธยุทธศาสตร์ทุกยุคสมัย

เมื่อเข้าใจคุณสมบัติของศาสตราวุธนี้ หวังฮ่าวก็ออกจากโลกภาพวาด

หวังฮ่าวค่อย ๆ ลืมตา ราวกับมีพลังแห่งความรกร้างไหลวนในดวงตา ก่อนจะหายไป

ครั้งนี้ได้กำไรมหาศาล หวังฮ่าวรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด

ได้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ และฝึกวิชายุทธระดับ SSS…

พลังอันดุร้ายไหลวนในร่างของหวังฮ่าว

ภาพม้วนปราบมารฉือหยานฝังตัวอยู่ในทะเลจิตสำนึกของเขา

ในทะเลจิตสำนึกของหวังฮ่าว ดวงดาวที่หมุนช้าอยู่ด้านบน

มีภาพม้วนขนาดมหาศาลที่เกือบปกคลุมฟ้า ลอยวนรอบ ๆ

ถึงเวลาออกไปแล้ว หวังฮ่าวยืดตัว

ในห้องฝึกตอนนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งความรกร้างและการทำลายล้าง

เห็นได้ชัดว่าเกิดจากหวังฮ่าวขณะรับมรดกวิชายุทธระดับ SSS

“เหมียว เหมียว เหมียว…”

ขณะที่หวังฮ่าวเตรียมออกไป จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องของแมวดังจากข้างตัว

เจ้าแมวสีขาวนวลปรากฏต่อหน้าหวังฮ่าว

“ต้าไป๋ เจ้าออกมาได้ยังไง?” หวังฮ่าวมองเจ้าแมว รู้ทันทีว่าเป็นต้าไป๋

“หวังฮ่าว ข้าคือวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ แค่เปลี่ยนร่างเล็กน้อยจะเป็นอะไร!” ต้าไป๋คลานไปมาในห้องฝึก กล่าวด้วยท่าทีไม่แยแส

หวังฮ่าวมองต้าไป๋ที่วิ่งไปมาในห้องฝึก รู้สึกแปลก ๆ

เจ้านี่ฉลาดขนาดนี้แล้วหรือ…

“พาข้าออกไปเล่นเร็ว ข้าถูกขังในภาพม้วนนกโง่นั่นมานาน แทบขาดใจ…” ต้าไป๋ใช้กรงเล็บข่วนหวังฮ่าวเบา ๆ กระตุ้น

“ถ้าคนอื่นเห็นจะทำยังไง กลับเข้าไป อันตรายเกินไป!” หวังฮ่าวสูดหายใจลึก แล้วกล่าว

ต้าไป๋โบกกรงเล็บ “ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครดูออก ข้าคือต้าไป๋…”

เมื่อต้าไป๋พูดแบบนี้ หวังฮ่าวก็ไม่สนใจต่อ แม้เจ้านี่ดูไม่น่าเชื่อถือ แต่คงไม่เอาชีวิตตัวเองมาเล่น

…

จากนั้น คนหนึ่งแมวหนึ่งก็ออกจากห้องฝึก

เมื่อหวังฮ่าวออกจากห้องฝึก เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบวิ่งมาหา

“คุณหวังฮ่าว ท่านกวนเฉิงให้ท่านไปที่สำนักงานใหญ่สมาคมเทียนอู่ทันทีที่ออกจากห้องฝึก มีเรื่องต้องปรึกษา!” เจ้าหน้าที่กล่าว

หวังฮ่าวจำได้ว่าเจ้าหน้าที่นี้ชื่อโจวฮุย ทุกครั้งที่เขาปิดด่านฝึก มักเป็นคนนี้ที่รออยู่หน้าห้อง

หวังฮ่าวหรี่ตา มีเรื่องต้องปรึกษากับเขา

ไปดูดีกว่า…

ว่าแต่ ทำไมไม่ส่งข้อความมา

หวังฮ่าวเดินไปยังสมาคมเทียนอู่ พร้อมเปิดเครื่องมือสื่อสารอัจฉริยะ

ตอนฝึก เขาปิดการแจ้งเตือนข้อความทั้งหมด

“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง…”

เมื่อเปิดเครื่องมือสื่อสาร เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่หยุด

บ้าจริง…

เหมือนโทรตามล่าชีวิต…

หวังฮ่าวเริ่มตรวจดูข้อความช้า ๆ…

สำนักงานใหญ่สมาคมเทียนอู่

จัตุรัสที่เต็มไปด้วยพลังหยวน

มีนักรบจำนวนมากรออยู่ในจัตุรัส

นักรบเหล่านี้ล้วนมีพลังแข็งแกร่ง เป็นปรมาจารย์ทั้งสิ้น

กวนเฉิงก็อยู่ในกลุ่มนั้น

นักรบในจัตุรัสจ้องไปข้างหน้าด้วยสายตาเข้มข้น

ตรงกลางจัตุรัสมีแท่นสูง

บนแท่นมีผู้อาวุโสพลังแข็งแกร่งของสมาคมเทียนอู่รออยู่เงียบ ๆ

“ตูม ตูม ตูม!!!”

ขณะที่ฝูงชนรออย่างเงียบ ๆ รอยแยกมิติขนาดใหญ่ปรากฏข้างแท่น

ชายในชุดคลุมสีเขียวปรากฏจากรอยแยกมิติ

เมื่อชายผู้นั้นปรากฏ ทุกสายตาจับจ้องที่เขา

ทุกคนมองชายที่ออกจากรอยแยกมิติด้วยความคลั่งไคล้…