ไหปีศาจ - บทที่ 785 เจ้าจะต้องตาย

บทที่ 785 เจ้าจะต้องตาย

บทที่ 785

เจ้าจะต้องตาย

การต่อสู้ได้จบลงอย่างรวดเร็ว

ร่างของเซียวอวี้ล้มลงอย่างช้าๆ

ไม่มีแผลเป็นหลงเหลืออยู่บนร่างกายของเขา ร่างกายของเขาแข็งแกร่งมากจนแม้แต่ตอนนี้ลั่วอู๋ก็ไม่สามารถทิ้งรอยแผลใด ๆ ไว้บนร่างกายได้

ทำให้จินตนาการได้ว่าพลังของนักฆ่าลัทธิเต๋าที่มีพันธนาการสังหารมรณานั้นน่ากลัวเพียงใด

แต่เซียวอวี้ก็ยังไม่ตาย

ถ้าจะฆ่าราชาผีดิบให้ตายสนิท ต้องไม่ใช่แค่ทำลายร่างกายแต่ต้องทำลายไปถึงรากวิญญาณ

กล่าวอีกนัยหนึ่งเราต้องมีแหล่งพลังงานที่จะเหนือกว่าการดำรงอยู่ของมันเพื่อที่จะฆ่ามันได้จริงๆ มิฉะนั้นแม้ว่ามันจะ “ตาย” ไปแล้วก็ยังสามารถฟื้นขึ้นมาได้

โชคดีที่พลังของลั่วอู๋ในตอนนี้นั้นอยู่ในระดับสูงสุดของพลังดั้งเดิม

เซียวอวี้จึงเสียชีวิต

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ เขาก็ยังคงมีพลังวิญญาณที่น่ากลัวมากทำให้สิ่งรอบข้างแตกตื่นและไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ในขณะนี้กองทหารแทบจะหมดหวัง

แม้แต่แม่ทัพเซียวอวี้ก็ตายไปแล้ว

“ศพนี้เป็นของดี” ลั่วอู๋กล่าวด้วยเสียงทุ้ม

หลี่หยินหยิบไหทองแดงขนาดเล็กออกมาในเวลาที่เหมาะสม “นายน้อยขอคืนให้ท่านค่ะ”

ลั่วอู๋ยิ้มและนำไหปีศาจกลับไป

ด้วยเหตุผลบางประการตราดั้งเดิมที่เป็นของหลี่หยินได้หายไปและลั่วอู๋ได้ทิ้งตราวิญญาณเดิมของตัวเองไว้แทน

ความรู้สึกคุ้นเคยกลับมา

ลั่วอู๋โบกมือและพาร่างของเซียวอวี้ออกไป

การนองเลือดดูเหมือนจะสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปและไม่มีใครกล้าเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้น

กองทัพกำลังยืนอยู่ในสนามรบราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัว แสงหลายสิบสายพุ่งขึ้นไปบนฟ้าของเมืองหลวงของจักรวรรดิ พวกเขามีพลังวิญญาณที่น่ากลัวและมองไปที่เมืองหลวงของจักรวรรดิ

เฉินซังเทียนเป็นหนึ่งในนั้น

“มันยุ่งยากเกินไป” เฉินซังเทียนถอนหายใจ

หญิงสาวสวยที่มีหางงูกระซิบว่า “ผู้เฒ่าเฉินเราต้องการทำอะไรหรือไม่ การที่เห็นจักรวรรดิตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายนั้นมันแค่เรื่องบังเอิญหรือ”

“สงบจิตใจก่อน”

“เฒ่าเฉินนี่มันไม่ดี” ชายลึกลับที่ปกคลุมไปด้วยความมืดกล่าวว่า “เฒ่าลั่วตายไปแล้วพวกเราทุกคนเสียใจมากในอดีต เราทุกคนเคยเต็มใจที่จะปิดตาข้างหนึ่ง แต่ตอนนี้สามารถเห็นได้ว่ารอยแยกสวรรค์ปรากฏขึ้นและนรกมนตรากำลังเคลื่อนย้าย แผ่นดินใหญ่ไม่สามารถต้านทานแรงเสียดทานภายในได้ ยิ่งไปกว่านั้นหลี่ซวนซงมีความสามารถบางอย่างและเขาไม่สามารถทำให้ราชวงศ์มังกรเร้นกายอยู่โดยไร้ผู้นำได้จริงๆ”

ผู้ใช้พลังวิญญาณทั้งหมดได้มองไปที่เฉินซังเทียน

บนแผ่นดินใหญ่พวกเขารู้จักสิ่งที่มีชื่อเสียงมากมาย

เฉินซังเทียนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและพูดว่า “เจ้าไม่พบการเปลี่ยนแปลงใด ๆ หรือ”

ฝูงชนมองขึ้นไป

รอยแยกของท้องฟ้าเป็นสีแดง

“อะไร?” ใบหน้าของผู้คนมีการเปลี่ยนแปลง

เฉินซังเทียนกล่าวด้วยเสียงต่ำ “รอยแยกแห่งสวรรค์ถูกปิดแล้วตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงพลังที่เหลืออยู่ นรกมนตราได้ถูกปิดลงไปแล้ว”

ทุกคนรู้สึกได้

รอยแยกแห่งสวรรค์นั้นสวยงามและสับสนอลหม่านเกินไป การชักนำทุกครั้งจะทำลายจิตสำนึกของพระเจ้าดังนั้นเราควรจะไม่สำรวจมันต่อ

มองตอนนี้มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

พลังของรอยแยกแห่งสวรรค์อ่อนแอลงหลายร้อยเท่า

เมื่อนั้นจิตใจของผู้คนก็รู้สึกดีมาก

เป็นเรื่องดีที่รอยแยกแห่งสวรรค์ได้ถูกปิดลง

“แต่ …” ชายชราที่ถือสัตว์วิญญาณได้กระซิบ “มีคนตายมากเกินไป สำนักเฉียนหลงจริงๆมันยังไม่ถึงเวลาที่จะดำเนินการตอนนี้”

เฉินซังเทียนส่ายหัว “บางทีพวกเขาอาจจะพบมัน”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เจ้าคิดว่ามันสมเหตุสมผลไหมที่ลั่วอู๋จะมีพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้?”

ผู้พิทักษ์ส่ายหัว แน่นอนมันย่อมไม่มีเหตุผล

พลังนั้นไร้รากเหง้ามันไม่ได้เป็นของลั่วอู๋เลย

“ใช่” เฉินซังเทียนกล่าวอย่างแผ่วเบา “ลั่วอู๋กลับมาจากนรกมนตรา แต่ทันใดนั้นเขาก็มีพลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้และรอยแยกแห่งสวรรค์เพิ่งปิดลงเมื่อหกปีที่แล้ว เทพหม่าเฉินได้เข้าไปในนรกมนตราเพียงลำพังและไม่เคยได้กลับออกมาเลย ต้องมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้? ”

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป

ในนรกมนตรา คนอื่นอาจไม่รู้แต่พวกเขาทราบดี

“นี่คือเจตจำนงของนักบุญอุปถัมภ์และเทพหม่าเฉินใช่หรือไม่?” มีใครบางคนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูสั่นเครือ

เฉินซังเทียนถอนหายใจ “ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับพลังนี้เลยหรือ”

ฝูงชนเงียบกริบ

ใช่คุ้นเคยมาก

นั่นคือพลังของผนึกมนตรา

เห็นได้ชัดว่าการเข้าถึงพลังนั้นของลั่วอู๋ต้องมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับนักบุญอุปถัมภ์

ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะเงียบ

คนทั่วไปอาจจะดูไม่ออกแต่คนที่ดูแลราชวงศ์มังกรเร้นกายจะรู้ดีว่าเป็นใคร

……

……

ลั่วอู๋หลุดลอยไปในอากาศอย่างช้าๆ

เขาได้ลดความแข็งแกร่งลงแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แม้แต่มหาโหรในพระราชวังเป่ยหมิงก็กลัวที่จะปรากฏตัวขึ้น

หลังจากการต่อสู้กับผู้คนและได้มาที่วังพร้อมกับลั่วอู๋ก็ปรากฏตัวขึ้นในที่สุด

โดยธรรมชาติแล้วคือองค์หญิงเจียโรวและเหวินเสี่ยว

“หลี่หยินเจ้ากลับมาปกติแล้ว” องค์หญิงเจียโรวประหลาดใจมาก

หลี่หยินพยักหน้า

นิสัยของนางยังคงได้รับผลกระทบอย่างมาก นางยังไม่ต้องการพูดและพลังที่ไม่สงบในร่างกายของนางก็ยังคงแปรปรวนอยู่

แต่ฝูงชนมีความสุขมาก

เป็นเรื่องดีที่สามารถฟื้นตัวได้

เมื่อมองไปที่ทะเลซากศพ ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะสงสัย “เกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้าถึงต้องต่อสู้เพื่อมาที่พระราชวังมันอันตรายเกินไป มีอะไรอีกที่พระราชวังให้ความรู้สึกแปลก ๆ สำหรับข้าจะปลดปล่อยวิญญาณทั้งสอง”

มีเพียงฉูจงฉวนและหลี่หยินเท่านั้นที่รู้ทุกอย่าง

หลี่หยินไม่ต้องการพูดดังนั้นฉู่จงซวนจึงเป็นเพียงคนเดียวที่จะอธิบาย

“เป็นเรื่องยากที่จะอธิบาย” ฉูจงฉวนถอนหายใจ “เจ้ายังจำฮวงเสี่ยวหยวนได้หรือไม่”

ลั่วอู๋พยักหน้า “แน่นอน”

เขาประทับใจเด็กดื้อที่มีความคิดทางธุรกิจที่ดี

ฉูจงฉวนได้อธิบายถึงแผนการของร้านค้าสีฟางและแผนของฮวงเสี่ยวหยวน

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นลั่วอู๋ก็รู้สึกหวั่นไหว

ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเด็กคนนั้นจะทำหลายอย่างเพื่อตัวเขาเอง มันเกือบจะเป็นการเดิมพัน

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?” ลั่วอู๋ถาม

หลี่หยินดูเศร้าทันทีที่ได้ยิน

ฉูจงฉวนยิ้มอย่างขมขื่น “ถูกแขวนอยู่บนธงในพระราชวัง”

ลั่วอู๋ประหลาดใจและมองไปที่พระราชวังอย่างเร่งรีบ

เขาเห็นโครงกระดูกเปื้อนเลือดและธงสีแดงยาว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

ตาย

เด็กนั่นตายแล้ว

เขายังจำเด็กที่สวมเสื้อผ้าและรองเท้าที่บุด้วยผ้าฝ้ายขาด ๆ ได้อย่างชัดเจน แต่ดวงตาของเขานั้นสดใสมากและเขากำลังยิ้มเมื่อขายของ

เด็กชายที่ถือว่าตัวเองเป็นคนที่น่าชื่นชม แม้จะเสี่ยงต่อการถูกฆ่าแต่ก็ประณามทีมล่าสัตว์ด้วยเหตุผลที่ว่า เรือจะไม่ถูกขับออกไป

รอยยิ้มของเขาสดใส

ความหลงใหลในดวงตาเหมือนเจ้าของร้านเก่า ๆ

ถ้าเขาไม่เชื่อใจลั่วอู๋ ลั่วอู๋จะให้สิทธิ์เขาจัดการกับร้านค้าสีครามได้อย่างไร

ฮวงเสี่ยวหยวนไม่ได้ทำตามความคาดหวังของเขา เขาจัดการร้านค้าสีฟางได้มากกว่าสำนักโล่พิทักษ์ก่อนหน้านี้

แต่เขาเสียชีวิต

เขาถูกแขวนคอและแขวนคอต่อหน้าสาธารณชน

หากเขาเต็มใจที่จะจะรับใช้จักรพรรดิ อนาคตของเขาคงจะสดใส แต่เขาก็ได้เอาชีวิตของตนเองมาเสี่ยงโชค

ทั้งหมดคือการแก้แค้นให้กับลั่วอู๋

“ฮวงเสี่ยวหยวน!” หัวใจของลั่วอู๋เริ่มเดือดดาลนั่นคือการปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาอย่างบ้าคลั่ง

แผ่นดินโลกสั่นสะเทือน

ทั้งพระราชวังได้สั่นสะเทือน

“อ๊า”

ลั่วอู๋คำรามด้วยความเศร้าและความโกรธ

หลี่ซวนซง เจ้าจะต้องตาย!

—————————–