ไหปีศาจ - บทที่ 910 สงครามราชาผี
บทที่ 910 สงครามราชาผี
บทที่ 910
สงครามราชาผี
ทหารผีระดับต่ำกว่า 300,000 ตนจะแข็งแกร่งพอไหม
แน่นอนว่าไม่
แม้แต่ลั่วอู๋ก็สามารถทำลายได้อย่างง่ายดาย ทันทีที่เขตแดนแห่งดาบเปิดออก แม้ว่าจะไม่ได้ใช้ทักษะใด ๆ ก็ตาม ลมปราณก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่าทหารผีระดับต่ำเหล่านี้หายไปได้แล้ว
แต่มันมีประโยชน์หรือไม่? มันก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์
ในการต่อสู้อาจไม่ช่วยอะไร
ทว่าหากทหารผีทั้ง 3 แสนตนปรากฏตัวพร้อมกัน ปราณผีก็จะผลิบาน ซึ่งจะมีผลกระทบอย่างมากต่ออาณาจักรโบราณหมื่นอมตะอย่างแน่นอน
ท้ายที่สุดแล้ว อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะนั้น “สมบูรณ์แบบ” มาก
บนกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง แม้ว่าจะมีหมึกเล็กน้อย มันก็จะเด่นชัดเจนมาก
หลังจากจับทหารผีเหล่านี้แล้ว สุสานราชาผีก็สังเกตการเปลี่ยนแปลงในที่สุด ปราณของราชาผีพลุ่งพล่านราวกับจะมีผีจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลออกมาเมื่อไหร่ก็ได้
“มนุษย์! เจ้าอีกแล้ว”
เสียงทื่อ ๆ และน่าสยดสยองดังมา
ลั่วอู๋จำไม่ได้ว่าราชาผีอยู่ที่ไหน แต่ยังไงพวกเขาก็อยู่ไม่เป็นที่อยู่แล้ว
พวกเขาไม่สามารถออกจากสุสานราชาผีได้ แต่การใช้การโจมตีระยะไกลสามารถทำร้ายลั่วอู๋ได้จริง ๆ
แต่ลั่วอู๋ก็ไม่กลัว
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ลั่วอู๋พูดเบา ๆ
เมื่อสังเกตลมปราณของลั่วอู๋ ราชาผีก็ดูเหมือนจะตกใจ เขาก้าวข้ามมาสู่มิติวิญญาณระดับเดียวกับราชาผีในเวลาอันสั้นได้อย่างไร? มันเร็วเกินไป
ราชาผีกัดฟันคำรามด้วยเสียงต่ำ “มาที่นี่อีกครั้งเพื่อสร้างปัญหาอีกรึไง? เราแค่ไม่สามารถออกจากสุสานของราชาผีได้ไม่งั้นเราจะบดขยี้ร่างเจ้าและเผาวิญญาณของเจ้าด้วยเปลวไฟผีไปแล้ว!”
“ถ้าเจ้าออกมาไม่ได้ ข้าจะเจ้าออกมาเอง” ลั่วอู๋พูดเบา ๆ
จำนวนนายพลผีในสุสานราชาผีนั้นเยอะที่สุดและมีคุณภาพสูงสุดซึ่งเป็นเป้าหมายของเขา สำหรับพวกด้านนอกมันเป็นแค่กำไรเล็กน้อย
ลั่วอู๋ก้าวไปข้างหน้าและเดินเข้าไปในสุสานของราชาผีโดยตรง
ครั้งหนึ่งเขาต้องหลบซ่อนและระมัดระวังเมื่อเขามาที่นี่ แม้แต่ผีธรรมดาก็ยังทำให้เขาเดือดร้อนได้
แต่ตอนนี้มันแตกต่างกัน
เขาไม่ได้ซ่อนลมปราณของเขาและเดินเข้าไปในสุสานของราชาผีโดยตรง
นอกจากราชาผีทั้งยี่สิบสองตนแล้ว ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดในสุสานราชาผีที่สามารถสร้างปัญหาให้กับเขาได้
“พระเจ้าช่างอวยพรมนุษย์เสียจริง!”
ทันทีที่เขาเข้าไปในสุสานราชาผี ปราณผีของนายพลผีมากกว่าหนึ่งร้อยนายพุ่งเข้ามาโจมตีลั่วอู๋ด้วยท่าทีดุร้ายและกล้าหาญ
เสียงร้องของผีเขย่าหัวใจและวิญญาณ
ลั่วอู๋มองภาพเปลวไฟวิญญาณที่พลุ่งพล่านอย่างเงียบ ๆ ไม่เศร้าไม่มีความสุข
จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าในซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ มีจักรพรรดิโบราณคนหนึ่งกล่าวว่า “มนุษย์จะพิชิตสวรรค์ ไม่จำเป็นต้องมีพระโพธิสัตว์คุ้มครอง”
“พระเจ้าไม่เคยอวยพรมนุษย์” ลั่วอู๋ค่อย ๆ กางมือออกและห่อหุ้มตัวเองด้วยชั้นแสงแห่งพระโพธิสัตว์ “ทะเลแห่งความขมขื่นอันไร้ขอบเขต”
แสงแห่งพระโพธิสัตว์กลายเหมือนน้ำที่ไหลอย่างเงียบงันกลายเป็นทะเลอันเงียบสงบ
ผีหลายร้อยตนเริ่มแข็งทื่อราวกับแสงแห่งพระโพธิสัตว์เป็นศัตรูตามธรรมชาติ พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานมากเมื่อต้องแสงพวกนั้น
พวกเขากรีดร้องและดิ้นรนในแสงแห่งพระโพธิสัตว์ ร่างกายของพวกเขาสว่างไสวและดับทันทีราวกับว่าพวกเขาจะสลายไป
“เอาไปอีก” ลั่วอู๋โจมตีอีกครั้ง
แสงสีขาวตกลงมา
ผีจะหายไปไม่เหลือร่องรอย
ราชาผีก็โกรธ “กล้ามาก กล้ามากักขังแม่ทัพผีของข้า”
“ถ้าข้าทำได้ ข้าก็อยากจะกักตัวราชาผีทั้งหมดไว้ด้วยกัน ไม่เกี่ยวว่าจะเป็นผีแบบไหนหรอก” ท่าทีของลั่วอู๋นั้นสงบและแสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็เหมือนกับพระโพธิสัตว์
“ตายซะ!” มือแห่งความเกลียดชังของราชาผีปรากฏขึ้น “เปลวไฟผีขั้นสูง!”
ด้วยเสียงคำราม สุสานราชาวิญญาณก็เกิดเปลวไฟสีขาวเย็นเฉียบ เย็นและทะลุทะลวงราวกับจะแช่แข็งวิญญาณได้ และตกลงมาราวกับอุกกาบาต
ต่อให้รีบหนีก็ไม่พ้น มันหนาแน่นเกินไป เพียงสัมผัสเปลวไฟสีขาวเบา ๆ วิญญาณก็อาจได้รับบาดเจ็บแล้ว
แต่ลั่วอู๋ไม่ได้ตื่นตระหนกเลย
ราชาผีคงมีความแข็งแกร่งระดับเพชร 4 เท่านั้น
“นั่นแหละ”
ดวงตาของลั่วอู๋เป็นประกาย “ข้าจะพาเจ้าไป!”
ในชั่วพริบตา พลังปราณของดาบก็กระจายไปทั่ว และเขตแดนของลั่วอู๋ก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ครึ่งหนึ่งของสุสานราชาผีถูกปกคลุมในพริบตา สุสานสั่นสะเทือนและทหารผีก็หลั่งไหลออกมา
“ดาบแห่งการครอบงำ!”
ลั่วอู๋ใช้ทักษะดาบซึ่งเป็นของจักรพรรดิแห่งดาบ
ดาบอันทรงพลังก็ปรากฏขึ้นทันที
ราชาผีนั้นสั่นสะท้านทันที หนาวเหน็บจากใจ “เป็นไปได้ยังไง? ทำไมมนุษย์ถึงทำให้ข้ามีความรู้สึกเช่นนี้ได้?”
เปลวไฟสีขาวเย็นยะเยือกเข้ามาสัมผัสกับกับดาบและหายไป
ในขณะเดียวกัน ดาบพลังวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนก็ถือกำเนิดขึ้นในเขตแดนแห่งดาบ ผสานกับท้องฟ้า โบยบินราวกับพายุ
“ไป”
พร้อมคำสั่งเบา ๆ จากลั่วอู๋
ดาบพลังวิญญาณทั้งสามแบบพุ่งไปพร้อมกับพายุดาบอันน่ากลัว
ความเร็วไม่สูงมาก แต่ราชาผีรู้สึกว่าร่างกายของเขาควบคุมไม่ได้ มีแรงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ในใจกลางพายุนั้น คอยดึงเข้าไปอย่างต่อเนื่อง
“มันเป็นไปไม่ได้!”
ราชาผีคำรามอย่างขมขื่น
พยายามจะหนีแต่ก็ขยับไม่ได้
เมื่อดูจากทั้งหมดนี้ ลั่วอู๋สามารถฆ่าราชาผีแห่งเพชรระดับ 4 ได้ทันทีที่เขาเข้าสู่ระดับเพชร พลังต่อสู้แบบนี้น่ากลัวมาก แต่ลั่วอู๋รู้ดีว่ามันยังไม่เพียงพอ
“หยุดนะ”
สุสานราชาผีดังขึ้นทีละหลุม
ในที่สุดราชาผีตนอื่น ๆ ก็ตื่นขึ้น
ปราณผีก็เหมือนทะเลที่พลุ่งพล่าน
สุสานราชาผีดูเหมือนจะกลายเป็นนรกที่น่ากลัวที่สุด และลมปราณที่น่าหวาดกลัวก็ออกมา ระงับปราณดาบของลั่วอู๋
ลั่วอู๋ถอนหายใจ “มันยังช้าไปหน่อย”
ใช่ มันช้าเกินไป
เมื่อราชาผีตนอื่น ๆ ตื่นขึ้น เขาไม่มีทางเอาตัวราชาผีที่อยู่ตรงหน้าเขาไปได้โดยธรรมชาติ
เขาต้องหยุด
เพื่อประหยัดพลัง
“มนุษย์ผู้หยิ่งยโสกล้ามาที่สุสานของราชาผีเพื่อกระทำการหยาบคายเช่นนี้”
“ครั้งนี้ข้าปล่อยให้เจ้าหนีไปไม่ได้แล้ว ข้าจะกินเจ้าทั้งเป็น”
“ข้าเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของข้าในฐานะราชาผี และข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ!”
ผีก็คำรามอย่างบ้าคลั่ง
เห็นได้ชัดว่าข้าเกลียดลั่วอู๋ถึงแก่นวิญญาณ
ในช่วงสองสามครั้งที่ลั่วอู๋มา ไม่มีอะไรดีเกิดขึ้น
ครั้งแรกที่เขามาช่วยฉูจงฉวน ราชาผีก็สูญเสียหินแก่นวิญญาณไปเป็นจำนวนมาก ครั้งที่สองที่เขาพาผู้บัญชาการหลิงหลงมาช่วยท่านหญิงหยู่ก็ทำให้วิญญาณของราชาผีเสียหายอย่างมาก
ครั้งที่สามที่เขารีบตรงไปในสุสานราชาผีและเข้าห้องโถงใหญ่ของท่านหญิงหยู่และตะเกียงไฟวิญญาณนิรันดร์ทั้ง 49 ดวง เขาก็ประสบความสำเร็จในการหลบหนี ราชาผีโกรธจนอยากจะอาเจียนเป็นเลือด
และครั้งนี้เขามาอีกครั้ง
จริง ๆ แล้วครั้งนี้เลือกโจมตีราชาผีโดยตรง
ใครจะทนไหว!
วิญญาณขนาดใหญ่และดุร้ายก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาสีเขียวจ้องไปที่ลั่วอู๋ ส่งเสียงคำรามอย่างน่ากลัว “เจ้าหนู วันนี้เจ้าหนีไม่พ้นแน่ และตะเกียงไฟวิญญาณนิรันดร์ก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
ราชาผีเฮนเทียน
ราชาผีที่แข็งแกร่งที่สุดในสุสานของราชาผี
ประมาณระดับเพชร 8 ถึง 9 แต่ไม่ใช่จุดสูงสุด
ในตอนแรกจักรพรรดิหลิงหลงก็ทำร้ายเขาได้
ลั่วอู๋มองไปที่ราชาผีและพูดอย่างใจเย็น “คราวนี้ข้าไม่ได้วางแผนที่จะพึ่งพาตะเกียงไฟวิญญาณนิรันดร์หรอก”
YOU MAY ALSO LIKE
Peak PK
แอดครับ ตอนที่909 หายไปครับ