ไหปีศาจ - บทที่ 994 กองทัพในนรกมนตรา
บทที่ 994
กองทัพในนรกมนตรา
ในนรกมนตรา
ดวงดาวสีดำเก้าดวงลอยอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด
การดำรงอยู่ของพวกมันทำให้นรกมนตรามีพลังเล็กน้อย
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยืนอยู่บนยอดเขาแห้งแล้งที่สูงที่สุด มองดูนรกมนตรา
ปีศาจบนพื้นดินเหล่านั้นดูเหมือนมด หนาแน่น เดินกันเป็นระเบียบ ทำงานของตัวเองอย่างเป็นระบบ
เนื่องจากเขาสูญเสียร่างแยก เขาจึงเริ่มรวบรวมพลังของนรกมนตราอย่างบ้าคลั่ง
เดิมทีวิธีการรวมพลของเขา “อ่อนโยน” เล็กน้อย แต่ตอนนี้ก็รุนแรงขึ้น
แต่เดิมปีศาจที่ทรงพลังนั้นจะใช้การเจรจาและสัญญาบางอย่างเพื่อขอความช่วยเหลือจากพวกมันจริง ๆ
แต่ตอนนี้มันแตกต่างกัน
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงรอไม่ไหวแล้ว
เขาออกมาลงมือด้วยตัวเอง ปราบปรามทุกสิ่งด้วยพลังสูงสุด บังคับปีศาจทั้งหมดให้ยอมจำนน แม้แต่ปีศาจชั้นยอดบางตัวที่ซ่อนอยู่ในพื้นดินก็ถูกเขาดึงออกมา
แน่นอนว่าความไม่พอใจกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ถ้านรกมนตราอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เขาอาจจะไม่สามารถหยุดอะไรได้เลย
แต่ใครจะไปคิดว่าปรมาจารย์ปีศาจตนแรกจะร่วมมือกับเขา
ปรมาจารย์ปีศาจตนแรกได้ช่วยปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงปราบปรามเสียงของฝ่ายค้านทั้งหมด แล้วก็ได้กำจัดปีศาจชั้นยอดด้วยความไม่พอใจอย่างแรงกล้าที่สุด
แม้ว่าปีศาจชั้นยอดของนรกมนตรานั้นจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ไม่สามารถต้านทานพลังมหาศาลของปรมาจารย์ปีศาจตนแรกได้
ฝ่ายค้านทั้งหมดหายไป
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพอใจกับทุกสิ่งที่อยู่แทบเท้าของเขา
ความไม่พอใจของนรกมนตราจะกลายเป็นขุมพลังของพวกเขาและทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นเมื่อพวกเขาต่อสู้กับเสาผนึกนรกมนตรา
“แค่ก แค่ก”
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไออยู่ครู่หนึ่ง
อาการบาดเจ็บของเขาแทบจะไม่ดีเลย การสูญเสียร่างแยกทำให้เขาอ่อนแอ
“ตอนนี้ข้าเดาว่าข้าคงไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะราชาปีศาจอมตะได้ด้วยซ้ำ” ในสายตาของปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียง เปลวเพลิงแห่งความแค้นได้แผดเผา “บัดซบ! ข้าอยากบุกเข้าไปในโลกตอนนี้เลยจริง ๆ”
แม้ว่าราชาปีศาจอมตะเป็นอมตะ ที่เกิดมาเพื่ออยู่ยงคงกระพัน
แต่ในความเป็นจริง มันก็มีข้อเสียของผู้อยู่ยงคงกระพันนั่นคือความสามารถในการโจมตีนั้นอ่อนแอเกินไป
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงคิดว่าเขาน่าจะอ่อนสุดในบรรดาปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า และพลังที่อ่อนแอของเขาหมายความว่าเขาจะได้รับอาณาเขตน้อยลงในอนาคต มันยากสำหรับเขาที่จะยอมรับ
เขาจะครอบครองมนุษย์
ขนาดของเขตที่ยึดได้นั้นแสดงถึงขนาดของอาณาเขตของเขาในอนาคต
“ภูตไหน่าจะพร้อมแล้ว” ปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียงมองไปยังทิศที่เสาผนึกมนตราตั้งอยู่ ซึ่งเป็นยอดเขาอันตรายที่แทรกขึ้นไปบนท้องฟ้า ยอดเขาสูงถึงความว่างเปล่า
เขาคิดว่าคงใช้เวลานานในการปลูกฝังแนวคิดเรื่องการเสียสละเพื่อเสรีภาพให้กับปีศาจทั้งหมดโดยใช้วิธีการ “ล้างสมอง” เพื่อที่พวกเขาจะได้เต็มใจเสียสละชีวิต
ด้วยปีศาจจำนวนมากก็จะมีโอกาสทำลายเสาผนึกมนตรา
แต่จู่ ๆ ภูตไหก็ปรากฏตัวขึ้น
ผ่านไปกว่า 8,000 ปี ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็เห็นภูตไหอีกครั้ง
การเดาของลั่วอู๋ไม่ผิด
หากไม่มีภูตไห ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็เป็นเพียงทายาทราชวงศ์ที่น่าสังเวช
แต่เขาได้พบกับภูตไหและด้วยความช่วยเหลือของภูตไหเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ความปรารถนาดั้งเดิมของเขาคือการสร้างราชวงศ์ซุยหยุนขึ้นใหม่ แต่ชีวิตที่เร่ร่อนของเขาทำให้เขาขมขื่นสุดขั้ว
เขาเกลียดผู้ที่แตะต้องไม่ได้
มันเป็นการก่อจลาจลของผู้ที่แตะต้องไม่ได้ที่ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน
ในฐานะสายเลือดของราชวงศ์ เขาเรียกตระกูลราชวงศ์เก่ามารวมกันและก่อตั้งกองกำลังอันทรงพลัง เดิมทีต้องการปกครองโลก ฆ่าพวกกบฏทั้งหมด แต่ไม่ได้คิดเลยว่าจะเกิดยุคมืด
ความเกลียดชังต่อปีศาจทำให้เขาเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรของมนุษย์ แต่พวกกบฏเหล่านั้นในกลุ่มมนุษย์ไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้เขาปกครอง และพวกเขาใช้พลังของเขาเพื่อต่อสู้กับปีศาจ
เขาต้องการให้ผู้ที่แตะต้องไม่ได้เหล่านี้รับพระพิโรธของจักรพรรดิ
ด้วยความโกรธทำให้เขาเสียสติ
หลังจากออกคำสั่งที่เกือบจะนำไปสู่การถูกทำลายล้างของกองทัพพันธมิตรมนุษย์ เขาก็ได้ละทิ้งกองทัพเก่า หนีจากกองกำลังพันธมิตรมนุษย์ กลายเป็นปีศาจ และกลายเป็นปรมาจารย์ด้วยความช่วยเหลือจากภูตไห
แต่หลังจากถูกผนึก เขาก็ไม่เคยเห็นภูตไหอีกเลย
เขาไม่คิดเลยว่าภูตไหจะมานรกมนตราเมื่อไม่นานมานี้
ทั้งสองทำข้อตกลงกัน
ด้วยความช่วยเหลือของภูตไห เขาก็ไม่ต้องเจอปัญหายุ่งยากอีกต่อไป
“ได้เวลาลงมือแล้ว ให้โลกได้แบกรับความโกรธแค้นของเรา!” เสียงของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเป็นดั่งฟ้าร้องซึ่งดังก้องอยู่เหนือท้องฟ้าอย่างต่อเนื่องและกระจายไปทั่วทั้งนรกมนตรา
ข้างหลังเขา ชาวแซคที่คอยรับใช้มีความกังวล
แต่ที่เชิงเขา ปีศาจนับไม่ถ้วนคำราม ความโกรธของพวกเขาควบคุมไม่ได้มานานแล้ว และตอนนี้ถึงเวลาต่อสู้แล้ว พวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะปลดปล่อยพลังออกมา
ดวงดาวสีดำเก้าดวงกะพริบอย่างดุเดือด
อีกแปดลมปราณที่น่าสยดสยองเพิ่มขึ้น
เมื่อพวกเขาต้องการต่อสู้จริง ๆ ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าก็จะไม่หลับใหลอีกต่อไป เพราะพวกเขากระหายอิสรภาพและอาจรวมถึงความอยากฆ่า
เสาผนึกมนตราก็สั่น
มันเบ่งบานแสงสีขาวแพรวพราวเพื่อพยายามขับไล่กองทัพกลับไป
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล
ดูเหมือนว่ากองทัพปีศาจที่น่ากลัวรวมกันจนเป็นเหมือนกระแสน้ำสีดำและปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าก็ทยอยกันมา มิติสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับถึงจุดจบ
……
……
พวกเขาทั้งหมดบินไปยังส่วนลึกของป่าหวงชา
“ร้ายแรงที่สุด?” ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “ร้ายแรงขนาดไหน?”
เฉินซังเทียนกล่าวหมดหนทาง “อันที่จริงเราไม่มีทางรู้ได้ว่าสภาพผนึกเป็นยังไง แต่เราสามารถตัดสินได้จากระดับการรั่วไหลของปราณปีศาจ”
การที่ผนึกเสื่อม หลายครั้งจะทำให้ปราณปีศาจรั่วไหล
สิ่งนี้นำไปสู่การเกิดสัตว์วิญญาณแปลก ๆ ในป่าหวงชา
“แล้วไงต่อ?”
“ตามมาตรฐานของนักบุญอุปถัมภ์ นี่ก็ควรจัดว่าเป็นอันตราย” เฉินซังเทียนกล่าวอย่างเรียบง่ายและครอบคลุม
ลั่วอู๋หดหู่ “เจ้ามีวิธีแก้ไหม?”
“มี แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ผล ผนึกได้รับความเสียหายอย่างหนัก”
สถานการณ์ฟังดูวิกฤต
ลั่วอู๋กล่าวว่า “ข้าได้ส่งข่าวกลับไปที่สำนักเฉียนหลงและกองทัพสยบมังกรแล้ว ส่วนราชวังจักรวรรดิ ข้าไม่แน่ใจว่า ซวนชิงหยู่โดนผีเข้ารึเปล่า ข้าเลยอาจจะติดต่อเขาไม่ได้”
“นั่นเพียงพอแล้ว จงฟังนักบุญอุปถัมภ์ให้มากที่สุด” เฉินซังเทียนถอนหายใจ
หญิงหางงูบ่นว่า “เมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้ ทำไมนักบุญผู้อุปถัมภ์ถึงไม่กลับมา เขาทิ้งเราแล้วหรือ?”
หลังจากฟังแล้วพวกเขาก็เงียบ
พวกเขาไม่อยากพูดถึงนักบุญอุปถัมภ์
แต่ตอนนี้สถานการณ์สุ่มเสี่ยงเกินไป
พวกเขาต้องการนักบุญอุปถัมภ์
ลั่วอู๋จ้องเขม็ง “เจ้าหุบปากไปเลย”
“เจ้าหมายความว่าไง?” หญิงงามหางงูโกรธ “เจ้าหนู ข้าเห็นว่าเจ้าข้องใจมานานแล้วนะ เป็นแค่ระดับเพชรสอง กล้าหยาบคายใส่ข้าเชียวรึ”
มิติวิญญาณของนางมีระดับเพชรเจ็ด
เป็นหนึ่งในระดับเพชรที่แข็งแกร่ง
ยิ่งกว่านั้น นางไม่ได้จบจากสำนักเฉียนหลง แต่เป็นผู้ฝึกพลังวิญญาณด้วยตัวเอง ดังนั้นนางจึงขาดความเกรงกลัวต่อเจ้าสำนัก และบุคลิกของนางก็เป็นคนร้อนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการรวมกับจิตวิญญาณของงู
ลั่วอู๋พูดอย่างเย็นชาว่า “สิ่งที่ท่านเจ้าสำนักทำนั้นอยู่เหนือจินตนาการของเจ้า เขาทำเกือบทุกอย่างเพื่อมนุษย์ จงหุบปากของเจ้าซะ”
เขาไม่สามารถยอมรับคำว่าร้ายดังกล่าวได้
“ส่วนมิติวิญญาณของข้า” ในมือของเขา ดาบดาบเทพพิทักษ์ของลั่วอู๋ส่งเสียงดังขึ้น และร่างกายของเขาก็พลุ่งพล่านด้วยแก่นแท้แห่งการทำลายล้างและเจตจำนงดาบของจักรพรรดิดาบ ซึ่งระเบิดออกมาด้วยพลังอันน่าทึ่ง “เจ้าจะลองดูก็ได้”
“มาดูกันว่าข้าจะฆ่าเจ้าด้วยระดับเพชรสองได้ไหม!”
มีจิตสังหารรุนแรง และไม่มีการปกปิดใด ๆ
Comments for chapter "บทที่ 994 กองทัพในนรกมนตรา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
