ไหปีศาจ - บทที่ 995 ข้าแก้พิษไปนานแล้ว
บทที่ 995
ข้าแก้พิษไปนานแล้ว
พวกเขาไม่คิดว่าลั่วอู๋จะอารมณ์ร้อนได้ขนาดนี้
ในสายตาของพวกเขาลั่วอู๋เป็นเหมือนเด็กน้อยมาตลอด
แม้ว่าเขาจะมาถึงระดับเพชรแล้ว เขาก็เป็นเพียงชายหนุ่มเท่านั้น
และในกลุ่มเล็ก ๆ นี้ แต่ล่ะคนก็ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่ตอนนี้มีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างระดับเพชรรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
ตอนนี้ที่พวกเขายอมรับลั่วอู๋ ส่วนใหญ่ไม่ใช่เพราะอิทธิพลของเขา แต่เป็นเพราะเขาเป็นตัวแทนของสำนักเฉียนหลงและมีศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัด
ศักยภาพสามารถแสดงถึงอนาคตที่แข็งแกร่งของเขาเท่านั้น
ไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถทำตัวหยิ่งได้ในตอนนี้
ยิ่งเขาเป็นระดับเพชร 2 เท่านั้น ยังกล้าที่จะท้าทายระดับเพชร 7 หรือ?
นี่เป็นความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของผู้คน
เฉินซังเทียนพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “อย่าโกรธกันเลย นางแค่พูดไปงั้นแหละ ที่จริงแล้วในใจของทุกคน...”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องเกลี้ยกล่อมหรอกเฉินซังเทียน ดูสิว่าเด็กคนนี้ช่างหยิ่งผยองขนาดไหน!” หญิงหางงูขัดคำพูดของ เฉินซังเทียน ลมปราณของนางเย็นยะเยือกและดวงตาของนางดูเหมือนถูกปกคลุมด้วยปีกบาง ๆ ของจักจั่นสีเหลืองอำพัน ซึ่งทำให้นางเย็นชาและเงียบขรึม
“ข้าจะดูว่าเด็กคนนี้ทำอะไรได้บ้าง”
“ดูว่าเขาทะเยอทะยานหรือแค่หยิ่งผยองเกินไป”
ข้างหลังหญิงงามหางงู มีเงาเสมือนของงูหลาม งูหลามนั้นมีเกล็ดสวยงาม หัวสามเหลี่ยม และมีเขาเล็ก ๆ หลายอันอยู่บนหัวของมัน งูข้างหลังนางกางปีกสีดำของมัน ซึ่งบดบังท้องฟ้าและส่งกลิ่นอายอันตรายออกมา
งูขนนกราตรี สัตว์วิญญาณระดับเพชร
นี่เป็นงูขนาดใหญ่ที่หายากมาก แทนที่จะเลือกเส้นทางสู่การแปลงร่างเป็นมังกร มันกลับเลือกที่จะเชี่ยวชาญในการกลืนกิน ช่วงชิง ฆ่า และอื่น ๆ ด้วยความเร็วที่น่าทึ่งและมีพิษทำให้เป็นอัมพาต
ในความเห็นของนาง ระดับเพชรไม่เป็นปัญหาเลย
ยิ่งไปกว่านั้น พลังของนางก็เหนือกว่าอีกฝ่าย นางจะยอม “ถูกเหยียดหยาม” แบบนี้ได้อย่างไร
ทุกคนประหลาดใจ
เพราะหญิงหางงูเป็นผู้หญิงมีพิษที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมของนาง
ผู้คนนับไม่ถ้วนตายด้วยน้ำมือของนาง
แม้ว่าภายหลังนางจะเป็น “กลุ่มผู้ปกป้อง” แต่นิสัยนางนั้นไม่ง่ายที่จะเปลี่ยนแปลง สามารถเห็นได้จากการแสวงหาพลังอันทรงพลังและการรวมร่างเข้ากับงูขนนกราตรี
ผู้หญิงคนนี้แกร่งพอตัว
“อย่าทำให้เรื่องยุ่งยากน่า” เฉินซังเทียนตกใจมาก
หญิงงามหางงูเย้ยหยัน “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ฆ่าเขาหรอก”
เขาเห็นร่างของนางหายไปจากตรงนั้นในพริบตา แล้วก็มีเงาหางงูจำนวนนับไม่ถ้วน และปีกสีดำที่ถักทอเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ในอากาศ
ลั่วอู๋ดูเหมือนจะเคยเห็นฉากดังกล่าว
มันเหมือนกับถ้ำงูขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขา งูที่ดุร้ายนับไม่ถ้วนบินรอบตัวเขา และเต็มไปด้วยความปรารถนาการฆ่าและความโลภ ลมปราณเย็นเยียบกัดเซาะร่างกายของเขาอย่างช้า ๆ
ร่างกายดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง
ความเจ็บปวดเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลั่วอู๋ก็เย้ยหยัน: “เอาสิ ลองทำลายร่างทองคำอมตะของข้าดู ทำลายมันเลย!”
มีแสงสีทองเข้มบนร่างกายของเขา จากนั้นหมัดของเขาก็พุ่งออกมาโดยตรง สร้างแรงอัดอากาศมหาศาลและเกิดเสียงแตกอย่างรุนแรง มิติสั่นสะเทือนและอากาศระเบิดออกไป
สลัวราวกับมีแสงสีทองเข้มพุ่งออกมา
ตู้ม!
เงาที่ว่างเปล่านั้นสลายไป
“แค่นี้รึ?” ลั่วอู๋ดูถูก
งูตัวใหญ่โผล่ออกมาจากความว่างเปล่าและพุ่งมาที่ลั่วอู๋ “เด็กน้อย อย่าหยิ่งให้มันมากนัก”
มันเป็นเสียงของหญิงสาวหางงู
นางกลายเป็นงูตัวใหญ่ตัวนี้
ร่างใหญ่เข้าไปพันร่างของลั่วอู๋และขังเขาไว้ แสงพระโพธิสัตว์ของลั่วอู๋พุ่งขึ้น แต่เขาก็แปลกใจที่เขาไม่สามารถกำจัดมันได้
ผิวหนังของงูนั้นแข็งแกร่งมากจนไม่สามารถแม้แต่จะทำลายมันได้
“ฟ่อ”
งูใหญ่ส่งเสียงน่ากลัว
มีหมอกพิษหลากสีอยู่ในปากของมัน เขาจะเผลอไปโดนมันไม่ได้ แม้แต่ระดับเพชรชั้นยอดบางคนก็ยังตกที่นั่งลำบากเมื่อติดพิษ
เพราะพิษชนิดนี้ไม่ได้เข้าสู่เส้นปราณ ทำลายร่างกายและทำให้คนตายโดยตรง แต่แอบเข้าไปในทะเลแห่งความรู้อย่างเงียบ ๆ ทำให้ผู้คนเป็นอัมพาต และทำให้พวกเขาหมดสภาพ
เมื่อติดพิษแล้วจะรู้สึกง่วงนอน
แต่หากยิ่งพยายามจับสัมผัสศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไร การระเบิดก็จะยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
ถ้าจัดการกับพิษไม่ทัน เกรงว่าแม้แต่ระดับเพชรสูงสุดก็จะไม่มีวันตื่นไปจนตาย
“ลั่วอู๋ ยอมแพ้เถอะ” เฉินซังเทียนก็ไม่อยากเข้าไปในขอบเขตของหมอกพิษสุ่มสี่สุ่มห้า ดังนั้นเขาจึงตะโกนอย่างเป็นกังวล
ลั่วอู๋รู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออกในขณะนี้ และร่างกายของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย แม้ว่าเขาจะใช้ดาบแห่งการป้องกัน เขาก็ยังถูกงูกักขังไว้
หากเป็นเช่นนี้ต่อไปอาจจะตายด้วยหมอกพิษ
ลั่วอู๋สงบลงเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเฉินซังเทียน
นั่นยังไม่พอ
แค่อุ่นเครื่องเท่านั้น
งูใหญ่? นานมาแล้ว ตอนเขาอยู่ระดับเงิน ต้าหวงได้กลืนกินงูระดับนี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ในเมื่อเจ้ากล้าเผยตัวก็อย่าว่าข้าแล้วกัน
ดวงตาของลั่วอู๋เป็นสีดำ
มีวังวนสีดำบนร่างของเขา และมันกลายเป็นหลุมดำอย่างรวดเร็ว แรงดูดอันน่าสยดสยองพุ่งขึ้นและฉีกทุกสิ่งรอบตัวเขา รวมทั้งแสงด้วย
ฟ่อ!!
จู่ ๆ งูก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ทันใดนั้นแสงสว่างก็มืดลงในพื้นที่โดยรอบ
“เกิดอะไรขึ้น?” บางคนแปลกใจ
หญิงหางงูเป็นอะไร?
ชายลึกลับที่สวมชุดคลุมสีดำส่ายหัว “มีบางอย่างผิดปกติ ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำแม้จะใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของข้า ทันทีที่สัมผัสข้าเข้าสู่พื้นที่ต่อสู้ ข้าก็ถูกพลังลึกลับกลืนกิน”
ทุกคนถอนหายใจ
ข้าไม่สามารถใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ได้
ทำให้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“มันเป็นแก่นแท้ของการกลืนกิน” ใบหน้าของสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ทรุดลง “ลั่วอู๋ เด็กคนนั้นเชี่ยวชาญในแก่นแท้สองอย่างนั่นคือการกลืนกินและการทำลายล้าง ข้ารู้ แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเข้าใจแก่นแท้อย่างลึกซึ้งเช่นนี้”
แต่ว่าแก่นแท้แห่งการกลืนกินของเขาน่าจะอยู่ในระดับตรัสรู้ แต่ที่เห็นไม่ใช่แน่นอน
อย่างน้อยก็เป็นระดับตงหมิง หรือแม้แต่ถือครองเต๋า?
มีความตึงเครียดในใจของทุกคน
นี่มันเกินจริงเกินไปไหม?
เขาอายุเท่าไหร่กันแน่
ในสายฟ้าแลบนี้ งูตัวนั้นบิดตัวไปมา พยายามหลบหนี และในที่สุดก็แรงดูดของกลืนกินสวรรค์ก็หยุดลง ร่างของมันร่วงลงอย่างหมดแรงและกระแทกกับพื้น มันอับอายมาก
ร่างของมันหายไปหนึ่งในสาม เหลือเพียงช่องว่างเปื้อนเลือด และมีแก่นแท้ของการกลืนกินที่น่ากลัว
“อา…” งูหดตัวช้า ๆ แล้วกลับมาเป็นหญิงสาวสวย
ใบหน้าของหญิงหางงูซีด ส่วนล่างที่เป็นหางงูเสียหาย และลมปราณของนางไม่เป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่าพลังชีวิตของนางได้รับความเสียหายอย่างมาก นางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งขนาดนี้
ลมปราณของลั่วอู๋พลุ่งพล่าน และดูเหมือนว่าเขาจะย่อยหางงู ใบหน้าของเขาสงบ “เจ้าอยากจะสู้ต่อหรือไม่”
“เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วรึ?” ใบหน้าของหญิงงามหางงูแสยะยิ้มอย่างดุดัน “กลืนร่างข้าไป แม้แต่หมอกพิษก็กลืนกินไปเช่นกัน ข้าเห็นว่าเจ้าตายไปเสียแล้วล่ะ”
ลั่วอู๋รู้สึกวิงเวียน
ดูเหมือนว่าพิษกำลังทำงาน
พิษชนิดนี้อยู่เหนือความสามารถในการย่อยของกลืนกินสวรรค์ ซึ่งเขาก็ไม่คาดคิด
แต่น่าเสียดาย
“พิษ?” ลั่วอู๋เปร่งประกาย และปีกบางสีชมพูคู่หนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังเขา กระพือปีกช้า ๆ และน่ารักเล็กน้อย
“ขอโทษที แต่ข้าแก้พิษไปนานแล้ว”
แสงหายไป
ลั่วอู๋ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัย
Comments for chapter "บทที่ 995 ข้าแก้พิษไปนานแล้ว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
