ไหปีศาจ - บทที่ 996 ข้าละอายใจมาก
บทที่ 996
ข้าละอายใจมาก
สัตว์นรกพิษห้าสีทรงพลังมาก
มันเป็นแค่สัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูง
แต่มันสามารถต้านทานพิษได้ทุกชนิดในโลก และแม้แต่พิษระดับนี้ก็สามารถกำจัดออกไปได้โดยตรง
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า
ทุกสิ่งในโลกมีของแก้ทางกัน
“ถอนพิษแล้ว!” หญิงหางงูทำสีหน้าเหลือเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง? เจ้ามีความสามารถนี้ได้ยังไง? สัตว์วิญญาณของเจ้าไม่มีความสามารถในการล้างพิษเลยนี่นา”
ลั่วอู๋เยาะเย้ย “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”
หญิงหางงูมีสีหน้าไม่มั่นใจ
“เอาล่ะ มาต่อกันเถอะ” ลั่วอู๋พุ่งเข้ามาพร้อมกับดาบเทพพิทักษ์ในมือของเขา
เฉินซังเทียนและคนอื่น ๆ รีบไปหยุดเขาอย่างรวดเร็ว
“พอได้แล้ว เจ้าชนะแล้ว” เฉินซังเทียนยิ้มอย่างขมขื่น “เจ้าอยากจะสู้กันถึงตายกันจริง ๆ รึ? ตอนนี้ผนึกยังมีปัญหาอยู่นะ”
ลั่วอู๋หยุดมือ
หญิงหางงูได้รับบาดเจ็บสาหัส เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของลั่วอู๋ได้อีกต่อไป
ไม่มีใครอนุญาตให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ทุกคนคือกำลังต่อสู้อันล้ำค่า
“อืม ไปกันเถอะ” ลั่วอู๋หันหน้าแล้วพูดว่า “รีบไปป่าหวงชากันเถอะ”
หลังจากนั้นเขาก็บินไปคนเดียว
ทุกคนมองหน้ากันแล้วก็ส่ายหัว จากนั้นก็ตามไป
ลั่วอู๋แสดงพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ซึ่งทำให้พวกเขาตระหนักว่าชายหนุ่มผู้นี้มีคุณสมบัติที่จะมีความเท่าเทียมกับตัวเอง
แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้
“ทนหน่อยนะ” เฉินซังเทียนรวบรวมพลังงานที่มองไม่เห็นไว้ในมือและรักษาอาการบาดเจ็บของหญิงหางงูอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของหญิงหางงูนั้นเจ็บปวดมาก ดวงตาของนางเป็นประกาย และในที่สุดนางก็ถอนหายใจ แต่นางก็ยังตามไป นี่ไม่ใช่เวลามาไขข้อข้องใจส่วนตัว
ประมาณครึ่งวันผู้คนมาถึงส่วนลึกของป่าหวงชา
สภาพแวดล้อมที่นี่ยังคงแปลกตาเช่นเคย
ภูมิภาคต่าง ๆ มีสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน และมีสัตว์ประหลาดทุกชนิด
พวกเฉินซังเทียนมาถึงที่ตั้งผนึก
มันเป็นทะเลทราย
แต่ทันทีที่ลั่วอู๋มาที่นี่ เขารู้สึกถึงการรั่วไหลของพลังปราณมนตราบริสุทธิ์อย่างชัดเจน ซึ่งหนาแน่นมาก เทียบได้กับพื้นที่ส่วนกลางของนรกมนตรา
มีเพียงไม่กี่คนในโลกที่คุ้นเคยกับนรกมนตรามากกว่าเขา
ท้ายที่สุด เขาเคยอาศัยอยู่ที่นรกมนตราเป็นเวลานาน
“มันร้ายแรงจริง ๆ” หัวใจของลั่วอู๋ดิ่งลง
เฉินซังเทียนพยักหน้า “ความเสียหายระดับนี้ ไกลจากคำว่าปลอดภัยมาก”
“เมื่อก่อนแก้ไขยังไง?”
“นักบุญผู้อุปถัมภ์ได้ให้วิธีลึกลับกับข้า ซึ่งเป็นวิธีที่ใช้คนจำนวนมากก็สามารถทำให้ผนึกมั่นคงได้” เฉินซังเทียนกล่าว “แต่คราวนี้ผนึกเสียหายมากเกินไป”
ลั่วอู๋พยักหน้า
ไม่น่าแปลกใจที่เราต้องขอความช่วยเหลือจากสำนักเฉียนหลง หน่วยสยบมังกร และพระราชวังจักรวรรดิ
“ผนึกยังไม่ถูกทำลาย ลองซ่อมดูก่อน” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
เฉินซังเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “มันน่าจะไหวอยู่”
เขากังวลว่าการซ่อมแซมจะไม่เสร็จในทันที ซึ่งจะนำไปสู่กรณีเลวร้าย แต่หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็ต้องเร่งมือขึ้น
“ส่งพลังแก่นแท้มาให้ข้า ข้าจะช่วยเจ้า”
“ได้”
ลั่วอู๋และหลี่หยินส่งพลังให้เฉินซังเทียนด้วยกัน
ดังนั้นผู้คนมากกว่า 20 คนจึงเริ่มทำงานร่วมกัน
ความงดงามนับไม่ถ้วนถูกแสดงเหนือป่าหวงชา และกลายเป็นพลังงานขนาดใหญ่ให้กับผนึก งดงามและศักดิ์สิทธิ์ เต็มไปด้วยการสะกด ซึ่งทำให้ลั่วอู๋สัมผัสได้ถึงลมปราณของเจ้าสำนัก
ด้วยความพยายามร่วมกันของทุกคน พวกเขาสามารถสร้างภาพนี้ได้
เจ้าสำนักประเมินไว้แล้วว่าต้องใช้พลังงานเป็นจำนวนมากในการใช้วิธีการดังกล่าว
ผนึกขนาดใหญ่ตกลงมาบนผืนทะเลทราย
พื้นที่โดยรอบเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ลั่วอู๋รู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังงานรอบข้างกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และทันใดนั้น มันก็ควบแน่นอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นพลังวิญญาณหรือพลังมนตรา
อย่างไรก็ตาม พลังงานระหว่างสวรรค์และโลกก็ไหลเข้าสู่ผนึก
“นี่เหมือนกับทักษะยึดครองสวรรค์ของหลงเซี่ยเลยไม่ใช่รึ?” ลั่วอู๋ถอนหายใจ “สมแล้วที่เป็นท่านประธานสำนัก วิธีแบบนี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ”
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทักษะยึดครองสวรรค์แบบนี้ไม่ได้ตกถึงมือเจ้าสำนัก
เขาค้นคว้ามันใหม่ด้วยตัวเอง
ตู้ม ตู้ม
ตู้ม ตู้ม!
คลื่นพลังงานขนาดใหญ่ดูราวกับจะเปลี่ยนเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกราก
“ปราณปีศาจกำลังลดลง” ลั่วอู๋โล่งใจเล็กน้อย
มันได้ผล
แต่สีหน้าของคนอื่นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขามา และคราวนี้ผลก็แย่กว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
เวลาผ่านไป
พลังงานบนผนึกค่อย ๆ หายไป
นี่เป็นเพราะทุกคนหมดแรง แม้ว่าทุกคนจะเป็นระดับ แต่ผนึกนี้ก็ดึงพลังงานของพวกเขาเร็วเกินไป
แต่เห็นได้ชัดว่าผนึกไม่ได้ถูกซ่อม
“ชัดเจนแล้วว่าข้าทำไม่ได้” เฉินซังเทียนส่ายหัว “เราควรจะรอสักพัก เราจะลองอีกครั้งเมื่อผู้บัญชาการหลิงหลงกับหลงเซี่ยหรือคนจากสำนักเฉียนหลงมา”
ฝูงชนพยักหน้า
แต่ในเวลานี้ ผนึกที่สลัวและหายไปในจู่ ๆ ก็สว่างขึ้นมา
ในขณะนี้ ทะเลทรายสีเหลืองดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นแม่น้ำเหลือง แม่น้ำที่ไหลเชี่ยว และในวินาทีต่อมาก็ทำให้เกิดคลื่นขนาดใหญ่ แยกออกจากตรงกลางทันที เผยให้เห็นดินแดนที่แห้งแล้ง
และมีรอยแตกขนาดใหญ่และยากจะหยั่งรู้บนพื้นดิน
มันคืออะไรกัน?
ฝูงชนตกใจ
ควันสีขาวจาง ๆ ลอยมา
ดูเหมือนว่าจะมีเจตจำนงเล็กน้อยบนควันสีขาวซึ่งลั่วอู๋คุ้นเคยกับมัน
“นี่มันคืออะไร?” เฉินซังเทียนรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เสียงของลั่วอู๋สั่น เขาพยายามระงับความตกใจในหัวใจของเขา “ท่านเจ้าสำนัก นั่นท่านรึ?”
คนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจ
มีเพียงสองคนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติที่จะได้ชื่อว่าเป็นเจ้าสำนัก
แน่นอน หลี่หวู่หยวนเป็นรองเจ้าสำนักที่ดูแลสำนักเฉียนหลงในปัจจุบันจึงเรียกเช่นนั้นได้ แต่ตอนนี้ หลี่หวู่หยวน อยู่ที่สำนักเฉียนหลง เห็นได้ชัดว่าควันสีขาวนี้ไม่อาจเป็นเขาได้
ในเมื่อไม่ใช่หลี่หวู่หยวน จึงมีความเป็นไปได้อีกอย่างเดียวเท่านั้น
นักบุญอุปถัมภ์?!
เป็นเขาจริง ๆ รึ?
ควันสีขาวควบแน่นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเงาเสมือนที่มองได้ไม่เห็นชัดเจน เงาเสมือนนั้นบางมาก ราวกับว่ามันจะหายไปเมื่อใดก็ได้
“ข้าเอง” เสียงทุ้มนุ่มลึกตอบกลับมา
ลั่วอู๋คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ข้าขอคารวะท่านเจ้าสำนัก”
คนอื่น ๆ ก็รีบทำความเคารพ “ข้าขอทำความเคารพท่านนักบุญอุปถัมภ์”
“อย่าทำตัวมีมารยาทนักสิ” ควันขาวกล่าวอย่างแผ่วเบา “ข้าสิต้องขอบคุณที่ช่วยกันซ่อมแซมส่วนหนึ่งของผนึก จนในที่สุดข้าก็มีโอกาสแยกจิตส่งออกมาหาพวกเจ้าได้”
ลั่วอู๋รู้สึกเศร้าในทันใด “เกิดอะไรขึ้นท่านเจ้าสำนัก?”
“เจ้าก็น่าจะเดาได้”
“ข้า…” ลั่วอู๋รู้สึกผิด
“ใช่ นรกมนตรารวมตัวกันแล้ว และพวกเขาก็เริ่มโจมตีเสาผนึกมนตราจนผนึกของโลกภายนอกได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง และข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”
เสียงของเจ้าสำนักนั้นเจือจางมากจนดูเหมือนว่าเขาจะสลายไปได้ทุกเมื่อ
ลั่วอู๋แทบน้ำตาไหลเมื่อได้ยินเรื่องนี้
เขาไม่เคยได้ยินเจ้าสำนักพูดแบบนี้ เขาทนไม่ได้
“เจ้าสำนัก” ลั่วอู๋พูดไม่ออก
เจ้าสำนักพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ข้ามีเวลาไม่มาก และข้าไม่สามารถรักษาร่างเสมือนนี้ได้นาน ข้าเหนื่อยและข้าสามารถคงสภาพผนึกได้ไม่เกินเจ็ดวันเท่านั้น แต่กระนั้นข้าก็ยังกลับมาไม่ได้”
“ที่เหลือขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”
“ถึงอาจจะฟังดูเหมือนปัดความรับผิดชอบ แต่ได้โปรด” ควันขาวกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ตามหาสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ มาแทนที่ข้า ด้วยความช่วยเหลือของเสาผนึกมนตรา ก็จะผนึกนรกมนตราอีกครั้ง”
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ลั่วอู๋
เสียงของลั่วอู๋สั่นเครือ “ข้า… ข้าจะหาสิ่งมีชีวิตแบบนั้นได้ที่ไหน?”
“ขอโทษแต่ข้าช่วยอะไรไม่ได้ เจ้าต้องตามหาเอง”
“ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า”
“เจ้าซ่อมแซมผนึกนรกมนตรามาแล้ว ดังนั้นข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้”
“ข้าขอโทษด้วย…”
ควันขาวทิ้งข้อความสุดท้ายไว้ แล้วสลายไปอย่างไม่เต็มใจ
มันเป็นความละอายไม่รู้จบสำหรับเขา
เขารู้สึกละอายใจที่ไม่สามารถปกป้องโลกได้
หลังจากได้ฟังเช่นนี้ ลั่วอู๋ก็ร้องไห้ออกมา
เจ้าสำนัก!
Comments for chapter "บทที่ 996 ข้าละอายใจมาก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
