ไหปีศาจ - บทที่ 997 มีเพียงเจ้าเท่านั้น

บท​ที่​ 997

มีเพียง​เจ้าเท่านั้น​

ลึก​เข้าไป​ใน​ป่า​หวง​ชามีแต่​ความ​เงียบงัน​

พื้นที่​ขนาดใหญ่​ของ​ทะเลทราย​สีเหลือง​ตก​ลงมา​ และ​ปิด​รอยแยก​อีกครั้ง​ กลับ​สู่สภาพ​ทะเลทราย​ที่​ไร้​ชีวิตชีวา​

ผู้คน​มองดู​ควัน​สีขาว​ค่อย ๆ​ หาย​ไป​อย่าง​เงียบ ๆ​

สีหน้า​ของ​ทุกคน​ซับซ้อน​มาก​

ราชา​อสูร​เฮา นี่​คือ​ชื่อ​ส่วนตัว​ของ​เขา​

เป็น​ชื่อ​ที่​นรก​มน​ตรา​ขยาด​มานับ​พันปี​

แม้ว่า​สิ่งที่​หายตัว​ไป​เป็น​เพียง​ร่าง​แยก​วิญญาณ​ของ​เขา​ แต่​ทุกคน​ก็​รู้สึก​ได้​ถึงความ​ไร้​พลัง​ นรก​มน​ตรา​นั้น​แข็งแกร่ง​ขึ้น​ถึงขั้น​ที่จะ​ทำให้​ผู้คน​รู้สึก​ว่า​เทียบ​ไม่ได้​แล้ว​

หา​ระดับ​จักรพรรดิ​ที่​เต็มใจ​ช่วย​มนุษย์​แล้ว​รวม​กับ​พลัง​ที่​เหลืออยู่​ของ​เสาผนึก​นรก​มน​ตรา​ก็​จะสยบ​นรก​มน​ตรา​ได้​อีกครั้ง​

มัน​ยาก​เกินไป​สำหรับ​นักบุญ​อุปถัมภ์​ที่จะ​กลับมา​

มนุษย์​ไม่มีระดับ​จักรพรรดิ​คนอื่น​

น้ำเสียง​สุดท้าย​ของ​นักบุญ​ผู้อุปถัมภ์​เต็มไปด้วย​ความรู้สึกผิด​ แต่​ทุกคน​รู้​ว่า​เขา​ทำ​ได้ดี​พอแล้ว​ที่​ผนึก​นรก​มน​ตรา​มาได้​นับ​พันปี​ด้วย​ตัว​คนเดียว​

ร่าง​แยก​วิญญาณ​สามารถ​แบ่งปัน​ประสบการณ์​และ​ความทรงจำ​ของ​เขา​ได้​ และ​บรรเทา​ความเหงา​ของ​เขา​ ในทำนองเดียวกัน​ เขา​กำลัง​แบ่งปัน​ความเหงา​และ​รู้สึก​เศร้า​

ไม่รู้​ว่า​ทำไม​นักบุญ​อุปถัมภ์​ถึงไม่กลับมา​

แต่​มีสิ่งหนึ่ง​ที่​แน่นอน​

เขา​เป็น​พระ​เจ้าที่​แท้จริง​ของ​เผ่าพันธุ์​มนุษย์​

“ท่าน​เจ้าสำนัก​…” ดวงตา​ของ​ลั่วอู๋​ฟุ้งซ่าน​ และ​น้ำตา​ยังคง​ไหล​ออกมา​ ดวงตา​ของ​เขา​เจ็บ​ ดูเหมือนว่า​มีบางอย่าง​ปิดกั้น​อยู่​ใน​หัวใจ​ของ​เขา​ และ​เขา​ไม่สามารถ​ระบาย​มัน​ออกมา​ได้​

แม้ว่า​เขา​จะรู้​ว่า​มีเพียง​การ​แยกทาง​กัน​เท่านั้น​ที่​กำลังจะ​ตาย​ แต่​ลั่วอู๋​ก็​ยัง​รู้สึก​ว่า​ผู้อาวุโส​ที่​เคารพนับถือ​ได้​ทิ้ง​เขา​ไป​ตลอดกาล​

ลั่วอู๋​เงยหน้า​ขึ้น​ ดวงตา​สีแดง​ของ​เขา​เย็นชา​ และ​เขา​คำราม​ “เห็น​ไหม​ เจ้าสำนัก​ทิ้ง​เรา​ที่ไหน​กัน​? พอ​เวลา​ผ่าน​ไป​หน่อย​ เจ้าคิด​ว่า​เจ้ามีส่วนสำคัญ​ต่อ​มนุษย์​ แต่​เจ้าสำนัก​กำลัง​ต่อสู้​กับ​นรก​มน​ตรา​ตลอดเวลา​

ผู้คน​รู้สึก​ละอายใจ​เล็กน้อย​

พวกเขา​ก็​มีความรู้สึก​เช่นนี้​

อันที่จริง​ พวกเขา​ก็​รู้​ด้วยว่า​นักบุญ​ผู้อุปถัมภ์​เป็น​ผู้สนับสนุน​หลัก​ต่อ​เผ่าพันธุ์​มนุษย์​ แต่​สิ่งที่​มองไม่เห็น​นั้น​มัก​ถูก​ละเลย​ได้​ง่าย​เสมอ​

คน​ที่​เสียสละ​อย่าง​เงียบ ๆ​ มักจะ​เป็น​คน​แรก​ที่​ถูก​เพิกเฉย​

พวกเขา​ลังเล​อยู่​นาน​ แต่​ก็​ยัง​ไม่พูด​อะไร​

ลั่วอู๋​คุกเข่า​ลง​บน​พื้น​และ​อยู่​ใน​ความ​สับสน​เป็นเวลา​นาน​

ห​ลี่​หยิน​กังวล​เล็กน้อย​ นาง​มอง​ลั่วอู๋​ เฝ้าดู​อยู่​เงียบ ๆ​

และ​ผู้คน​กำลัง​พยายาม​ฟื้นฟู​กำลัง​

ประมาณ​ครึ่ง​วัน​ต่อมา​ ลำแสง​ของ​ผู้​ทรงพลัง​หลาย​เส้น​พุ่ง​ผ่าน​ท้องฟ้า​และ​ปรากฏ​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว​เหนือ​ป่า​หวง​ชา

มีทั้งหมด​ห้า​คน​

ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​ หลง​เซี่ย​ และ​ห​ลี่​หวู่​หยวน​ รวมทั้ง​ผู้​แข็งแกร่ง​ที่ซ่อน​ตัวตน​ใน​สำนัก​เฉียน​หลง​อีก​สอง​คน​ ซึ่งลั่วอู๋​ได้​พบ​กับ​พวกเขา​มาแล้ว​

“เป็น​อย่างไรบ้าง​?” ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​ถามอย่าง​รวดเร็ว​ “ตอนนี้​ดูเหมือน​จะยัง​ไม่เป็นไร​นะ​ ความ​เข้มข้น​ของ​ปราณ​มน​ตรา​ก็​ไม่สูงมาก​”

ลั่วอู๋​ส่าย​หัว​ “ไม่ มัน​แย่มาก​ ตอนนี้​ที่​ปราณ​มน​ตรา​มัน​ไม่เข้มข้น​มาเป็น​เพียง​เพราะ​เรา​เพิ่ง​ซ่อม​มัน​ไป​ได้​ไม่นาน​ และ​เจ้าสำนัก​ก็​เริ่ม​ที่จะ​ดึง​พลัง​ของ​เขา​ออก​ไป​จน​หมด​แล้ว​”

ลั่วอู๋​บอก​คำสั่ง​สุดท้าย​ของ​เจ้าสำนัก​ให้​ทุก​คนฟัง​

สีหน้า​ของ​ห​ลี่​หวู่​หยวน​เปลี่ยนไป​ “มัน​ร้ายแรง​ขนาด​นี้​เชียว​รึ​?”

สถานการณ์​ปัจจุบัน​เป็น​สิ่งที่​ไม่คาดฝัน​

ใน​ตอนแรก​คาด​ว่า​จะใช้ต้อง​เวลา​อย่าง​น้อย​สอง​สามปี​ก่อนที่​นรก​มน​ตรา​จะรวมตัวกัน​เสร็จ​สมบูรณ์​ และ​ใน​ตอนนั้น​มนุษย์​จะโต้กลับ​ได้​ก็​ยัง​ต้อง​ใช้เวลานาน​ขึ้น​หรือ​อาจจะ​ล้มเหลว​ด้วยซ้ำ​ สถานการณ์​ตอนนี้​จึงถือว่า​เลวร้าย​ที่สุด​อย่าง​อธิบาย​ไม่ได้​

หลง​เซี่ย​กล่าวว่า​ “ระดับ​จักรพรรดิ​?”

“ใช่” ลั่วอู๋​ยิ้ม​อย่าง​ขมขื่น​

“นั่น​เป็นปัญหา​ใหญ่​เลย​” หลง​เซี่ย​ก็​ขมวดคิ้ว​ “เจ็ด​วัน​ ต่อให้​ข้า​จะเต็มใจ​ใช้วิธี​ขึ้น​เป็น​จักรพรรดิ​เทียม​ มัน​ก็​เป็นไปไม่ได้​ที่จะ​ก้าว​ข้าม​ระดับ​ได้​ใน​เวลา​อัน​สั้น​เช่นนี้​”

ต้อง​ใช้เวลา​ใน​การ​ก้าว​ข้าม​ระดับ​

วิธี​นี้​เป็น​เพียง​แนวทาง​เท่านั้น​ ไม่ใช่กุญแจ​เพื่อ​เปิด​ประตู​สู่ระดับ​จักรพรรดิ​โดยตรง​

“มาลอง​ด้วยกัน​ไหม​?” ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​กล่าว​ด้วย​เสียงต่ำ​

“ดี​!”

หลง​เซี่ย​และ​ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​ บิน​ขึ้นไป​บน​ท้องฟ้า​พร้อมกัน​อย่าง​ไม่ลังเล​และ​เริ่ม​ปลดปล่อย​พลัง​ของ​พวกเขา​อย่าง​ไร้​ความปรานี​และ​พลังงาน​ระดับ​กึ่ง​จักรพรรดิ​ก็​เริ่ม​เดือด​พล่าน​

คน​สอง​คน​จับมือ​กัน​ปล่อย​ลมปราณ​และ​ผสมผสาน​กัน​

คง​มีแต่​พวกเขา​เท่านั้น​ที่​ทำได้​

สิ่งนี้​ไม่สามารถ​ทำได้​หาก​จิตใจ​ไม่สื่อ​ถึงกัน​เพียงพอ​

ตู้​ม!

ดาบ​พยัคฆ์​ขาว​ส่งเสียง​รุนแรง​

หมัด​ของ​หลง​เซี่ย​ถูก​ปลดปล่อย​และ​แก่นแท้​แห่ง​การ​ล่มสลาย​ก็​แพร่กระจาย​

แสงที่​ไม่มีที่​สิ้นสุด​นั้น​กำลัง​เบ่งบาน​บน​ร่าง​ของ​คน​ทั้งสอง​ มัน​เจิดจ้า​และ​ทำให้​หายใจไม่ออก​

อีกครั้ง​ที่​ทะเลทราย​สีเหลือง​กลายเป็น​ทรายดูด​และ​แยก​ออก​จากกัน​อย่าง​ช้า ๆ เผย​ให้​เห็น​รอยแตก​ขนาดใหญ่​ใน​พื้นดิน​ พวกเขา​รีบ​ลง​ไป​พร้อมกัน​ พลัง​นั้น​ทำให้​แผ่นดิน​สั่นสะเทือน​

ฝูงชน​ก็​ตัวสั่น​

“มัน​เป็น​พลัง​ของ​ระดับ​จักรพรรดิ​จริง ๆ​!” มีคน​แปลกใจ​

“เป็นเรื่อง​หา​ยาก​ที่​ระดับ​กึ่ง​จักรพรรดิ​ทั้งสอง​จะรวม​พลัง​ของ​พวกเขา​เข้าด้วยกัน​อย่าง​กลมกลืน​เช่นนี้​”

เฉิน​ซังเทียน​เต็มไปด้วย​ความคาดหวัง​ “บางที​… เรา​จะประสบความสำเร็จ​ได้​จริง ๆ​”

ตู้​ม

มีเสาแสงที่​เหมือน​ของ​เสาผนึก​นรก​มน​ตรา​

ผู้คน​นับไม่ถ้วน​ได้​เห็น​มัน​

ความโกลาหล​นั้น​ยิ่งใหญ่​เกิน​กว่า​จะผสาน​พลัง​กัน​ได้​

และ​นั่น​เป็น​เหมือน​แสงของ​จุดเริ่มต้น​ของ​ความโกลาหล​

ขณะที่​พวกเขา​กำลัง​รอ​อีก​ฝ่าย​ พวกเขา​ได้ยิน​เสียง​สั่นสะเทือน​จาก​พื้นดิน​ และ​ร่าง​ทั้งสอง​ก็​กระเด็น​ออกมา​ในทันที​ พวกเขา​ดู​อับอาย​อย่างยิ่ง​

นั่น​คือ​หลง​เซี่ย​และ​ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​

สีหน้า​ทั้งสอง​ดู​เคร่งเครียด​

มัน​ล้มเหลว​

ไม่ว่าความ​แข็งแกร่ง​ของ​พวกเขา​จะผสาน​พลัง​กัน​ได้ดี​แค่​ไหน​ พวกเขา​ก็​ไม่อาจ​บรรลุ​ถึงความ​เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน​ได้​อย่าง​สมบูรณ์​ ยิ่งกว่านั้น​ พลัง​ที่​รวมกัน​แล้ว​ของ​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่สามารถ​เข้าถึง​ระดับ​จักรพรรดิ​ที่​แท้จริง​ได้​ และ​เป็นการ​ยาก​ที่จะ​ใช้พลัง​ของ​เสาผนึก​มน​ตรา​ได้​

จาก​ความหวัง​กลายเป็น​ความผิดหวัง​

ฝูงชน​ดู​หดหู่ใจ​

มัน​ล้มเหลว​ทั้งหมด​

แล้ว​มนุษย์​ล่ะ​?

จะไป​ขอความช่วยเหลือ​ใคร​ได้​?

ระดับ​จักรพรรดิ​คนเดียว​ที่​รู้จัก​ใน​โลก​คือ​ราชินี​ภูต​

จากนั้น​เงียบ​ห​ลี่​หวู่​หยวน​ก็​ลังเล​อยู่​ครู่หนึ่ง​และ​เป็น​ฝ่าย​ทำลาย​ความ​เงียบ​ “ไป​ขอ​ราชินี​ภูต​เถอะ​ จาก​คำพูด​ของ​เขา​ เขา​ก็​ยัง​หมายความว่า​ให้​ไป​ขอ​นาง​ดู​”

ลั่วอู๋​รู้สึก​ละอายใจ​เล็กน้อย​

แต่ว่า​ห​ลี่​หวู่​หยวน​ก็​พูด​ถูก​

เผ่าพันธุ์​มนุษย์​ต้องการ​พลัง​แห่ง​อาณาจักร​โบราณ​หมื่น​อมตะ​

ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​มองดู​ทะเลทราย​เบื้องหน้า​นาง​และ​รู้สึก​ไม่พอใจ​ “ตกลง​ ข้า​จะไป​เอง​ ข้า​ต้อง​ไป​ขอโทษ​นาง​”

“เจ้าไม่ควร​ไป​” ห​ลี่​หวู่​หยวน​รีบ​ห้าม​

ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​จ้องเขม็ง​ “ทำไม​? มีใคร​ใน​โลก​นี้​ที่​มีคุณสมบัติ​เหมาะ​กว่า​ข้า​ใน​การ​เป็นตัวแทน​ของ​เผ่าพันธุ์​มนุษย์​อีก​?”

ถ้ามัน​ขึ้นอยู่กับ​ความ​แข็งแกร่ง​

ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​ และ​หลง​เซี่ย​เป็นตัว​แทนที่​มีคุณสมบัติ​เหมาะสม​ที่สุด​ของ​เผ่าพันธุ์​มนุษย์​

“ข้า​รู้​ แต่​เจ้ากับ​ราชินี​ภูต​บาดหมาง​กัน​หนัก​เกิน​กว่า​จะขอโทษ​ได้​” ห​ลี่​หวู่​หยวน​ลังเล​ “และ​ด้วย​นิสัย​ของ​เจ้า…”

ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​อยาก​จะเถียง​แต่​หลังจาก​คิดดู​แล้ว​ นาง​ก็​ไม่มีอะไร​จะพูด​

ด้วย​นิสัย​ของ​นาง​ ถ้าราชินี​ภูต​ทำให้​เรื่อง​มัน​ยาก​ นาง​อาจจะ​เริ่ม​หาเรื่อง​สู้ นั่น​จะแย่​กว่า​เดิม​เสีย​อีก​

“แล้ว​ข้า​ล่ะ​…” หลง​เซี่ย​พูด​

ห​ลี่​หวู่​หยวน​ส่าย​หัว​ “การขโมย​ขุม​พลัง​ภูต​ก็​เหมือนกับ​การ​ขุด​หลุมฝังศพ​บรรพบุรุษ​ของ​นาง​ ความเกลียดชัง​นี้​ไม่สามารถ​ขจัด​ไป​ได้​เลย​”

หลง​เซี่ย​ถอนหายใจ​

มัน​ก็​เป็น​เช่นนั้น​จริง ๆ​

“แล้ว​อยาก​ให้​ใคร​ไป​ล่ะ​?” ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​กล่าว​

ห​ลี่​หวู่​หยวน​หมดหนทาง​ “ข้า​เอง​ก็​ใช้ไม่ได้​ งั้น​ตอนนี้​ก็​มีหน​ทางเดียว​เท่านั้น​”

“เรา​พอ​จะทำ​อะไร​ได้​บ้าง​?” ฝูงชน​ถาม

“ใช้ทางอ้อม​ เรา​มุ่งเป้า​ไป​ที่​ลูกสาว​ของ​ราชินี​ภูต​แทน​” ห​ลี่​หวู่​หยวน​มอง​ไป​ที่​ลั่วอู๋​ “ขอให้​ลูกสาว​ของ​ราชินี​ภูต​กล่อม​ให้​ราชินี​ภูต​ยอม​ทำ​ ทาง​นี้​มีแนวโน้ม​ที่จะ​ประสบความสำเร็จ​มาก​ที่สุด​แล้ว​”

หัวใจ​ของ​ลั่วอู๋​สั่นสะท้าน​

เจีย​โร​ว?​

“ลั่วอู๋​ เจ้าคือ​ตัวเลือก​ที่​ดี​ที่สุด​อย่าง​ไม่ต้องสงสัย​”

ห​ลี่​หวู่​หยวน​พูด​อย่าง​จริงจัง​ “ใน​โลก​นี้​มีเพียง​เจ้าเท่านั้น​ที่​สามารถ​ปลุก​ความทรงจำ​ของ​ลูกสาว​ราชินี​ภูต​ได้​”