หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 544 ความโกรธของเขา

รถม้าหยุดลงเว้นบริเวณประตูจวนกงซุน อวิ๋นซูลงจากรถ พ่อบ้านชราเดินเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม

“นายท่าน คุณหนู ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว!” ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ฟ้ามืดแล้ว ทว่าเนิ่นนานผ่านไปยังคงไม่เห็นเงาร่างใดๆ กลับมาจากพระราชวัง พ่อบ้านชราจึงสั่งให้คนออกไปสืบข่าวทั่วทุกที่ จึงได้รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่เพียงนี้

“พ่อบ้าน จัดเตรียมห้องว่างห้องหนึ่ง แล้วสั่งให้คนประคองคุณหนูซูเข้าไป”

คุณหนูซู? พ่อบ้านชราชะงัก ตอนนี้จึงค่อยพบว่าเบื้องหน้ามีรถม้าเกินมาคันหนึ่ง

แม่ทัพกงซุนมองไปยังสตรีข้างกายด้วยความกังวล “ซูเอ๋อร์ พ่อจะเรียกให้ท่านหมออีกหลายคนมาที่จวน เจ้าจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย หมุนตัวเดินไปยังรถม้าที่ยังคงเงียบสงบ เลิกผ้าม่านขึ้น มองไปด้านใน “คุณหนูซู รู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?”

สีหน้าของซูหว่านหรงยังคงขาวซีดอย่างยิ่ง นางทำเพียงมองไปยังอวิ๋นซู แต่กลับไม่ยอมตอบ

“เป็นอะไรไป?!” เบื้องหน้าพลันปรากฏใบหน้าเคร่งขรึมดุดันของแม่ทัพกงซุนขึ้น สายตาซูหว่านหรงเปลี่ยนไป เนิ่นนานผ่านไปจึงตอบกลับอย่างไม่เต็มใจนัก “มะ ไม่เป็นไร”

จวนแม่ทัพอันกว้างใหญ่ ไม่มีที่ใดที่ไม่ปรากฏความเคร่งขรึมเข้มงวด ซูหว่านหรงเดินตามหลังบ่าวผู้หนึ่ง มองไปยังทางเดินอันกว้างขวางและลานเรือนอันงดงาม ในใจเต็มไปด้วยรสชาติหลากหลาย

หากเทียบจวนแม่ทัพกงซุนกับจวนตระกูลซู นับว่าคนละระดับโดยสิ้นเชิง ตอนนี้แม้ตนมีบ้านก็กลับไม่ได้แล้ว จะต้องใช้ชีวิตในรั้วบ้านผู้อื่นเช่นนี้หรือ?

“คุณหนูซู หากมีความต้องการใดให้รีบบอกได้เลยขอรับ”

ข้ารับใช้คารวะอย่างนอบน้อมแล้วถอยออกไป ภายในห้องอันกว้างขวางสะอาดสะอ้านเหลือนางเพียงผู้เดียว ในใจซูหว่านหรงเกิดความรู้สึกอ้างว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเป็นคุณหนูตระกูลสูง ตอนนี้กลับต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

นางไม่เห็นแม้กระทั่งใบหน้าสุดท้ายของท่านพ่อ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ท่านพ่อยังโน้มน้าวให้นางแสดงท่าทีเบื้องพระพักตร์ฮองเฮาให้ดี คิดไม่ถึงว่าพริบตาเดียวจะแยกจากกันตลอดกาล

ก้มลงมองมือทั้งสองของตนที่ถูกพันอย่างแน่นหนา ได้กลิ่นยาไม่จรรโลงใจโชยออกมา หมอหลวงกล่าวว่านางอาจจะกลายเป็นคนพิการ เช่นนั้นวันหน้าตนยังมีความหวังอีกหรือ? ฝ่าบาทจะรับตนที่เป็นเช่นนี้ได้หรือ?

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นความผิดของผู้ใดกันแน่?

“คุณหนูซู?”

อวิ๋นซูยืนอยู่บริเวณประตู คิดไม่ถึงว่าจะเห็นซูหว่านหรงกำลังร้องไห้ นางเข้าใจความรู้สึกในใจของอีกฝ่ายได้ดี พลันเกิดความรู้สึกเห็นใจขึ้นมา เดินก้าวเข้าไปในช้าๆ

ซูหว่านหรงชะงัก เงยหน้าขึ้นมอง เห็นสายตาของอวิ๋นซูเข้าพอดี ในใจของนางรู้สึกโกรธเกลียดนัก ล้วนเป็นเพราะคนผู้นี้! นางหลอกลวงตน แล้วยังกล่าวว่าจะมาช่วยนางอันใดอีก เพื่อฝ่าบาท ตนต้องทนลำบากมากมายเพียงใด ตอนนี้ยังถูกทำลายมือไปแล้ว! นางจะต้องจงใจเป็นแน่ จงใจยืดเวลาออกไปให้ตนถูกทรมาน!

อวิ๋นซูไม่ทราบความคิดในใจของซูหว่านหรง นางจับมืออีกฝ่ายขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “อาจจะเจ็บปวดบ้าง ขอให้คุณหนูซูอดทนชั่วคราว อีกระยะหนึ่งเมื่อบาดแผลหายดีก็จะไม่เจ็บปวดเช่นนี้แล้ว”

“เจ้าเข้าใจวิชาแพทย์หรือ?” น้ำเสียงของซูหว่านหรงเต็มไปด้วยความสงสัย ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าคุณหนูกงซุนถูกครอบครัวชาวนาเลี้ยงดูมา จะเข้าใจวิธีช่วยคนได้อย่างไร

“เข้าใจเล็กน้อย”

“เจ้าคิดจะทำร้ายข้าใช่หรือไม่?!” สีหน้าซูหว่านหรงพลันเปลี่ยนไป เข้าใจเล็กน้อยหรือ? คำพูดเช่นนี้นางยังกล่าวออกมาได้ เช่นนั้นเหตุใดนางจึงรับประกันกับฝ่าบาทว่าจะรักษาตนให้ดี? น่าหัวเราะ!

ในน้ำเสียงของอีกฝ่ายมีเจตนาปฏิเสธเจืออยู่อย่างเข้มข้น อวิ๋นซูทอดถอนใจเบาๆ “อาการบาดเจ็บที่มือของคุณหนูซู หากรักษาไม่ระวังเกรงว่าจะหลงเหลือต้นตอของโรคเอาไว้ วางใจเถิด ข้าไม่ทำร้ายท่านแน่”

“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงหลอกลวงข้า?!” น้ำตาไหลออกมาอย่างระงับไม่อยู่ ในดวงตาของนางถึงกับคละเคล้าไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของอีกฝ่าย อวิ๋นซูจึงสูดหายใจลึก “คุณหนูซูจะตำหนิข้าก็ดี จะโกรธเกลียดข้าก็ดี หากย้อนกลับไปได้อีกครั้ง ข้าก็ยัง…”

ข้าก็ยังไม่เปลี่ยนความคิดในตอนนั้น

“เจ้าออกไป! ข้าไม่อยากเห็นเจ้า!” เมื่อเห็นใบหน้านี้ ซูหว่านหรงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงสายตาอ่อนโยนของฝ่าบาท แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยเห็นฝ่าบาทที่เป็นเช่นนั้นมาก่อน เมื่อก่อนตนมักจะแอบมองท่านพ่อและฝ่าบาทเสมอ บุรุษรูปงามเป็นเอกผู้นั้นมักจะถ่อมตัวมีมารยาท แต่ปฏิบัติกับตนด้วยความเหินห่างจางๆ โดยตลอด

เพียงแต่เพราะเหตุใด…เพราะเหตุใดเขากับคุณหนูกงซุนจึง…

พวกเขารู้จักกันมานานแล้วหรือ? นี่จะเป็นไปได้อย่างไร มิใช่ว่าคุณหนูกงซุนเพิ่งจะกลับจวนกงซุนมาไม่นานหรือ?

เมื่อเห็นปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ของอีกฝ่าย อวิ๋นซูจึงลุกขึ้นยืนด้วยความจนใจ บางทีคงทำได้เพียงให้เวลานางเสียหน่อยเพื่อให้ใจเย็นลงบ้าง นางถึงจะยอมรับการรักษาอย่างสงบ

ค่อยๆ ถอยออกไป แต่กลับเห็นพ่อบ้านที่ยืนอยู่บริเวณประตูด้วยใบหน้าแปลกใจ

“คุณหนู…เหตุใดคุณหนูซูผู้นี้…” เขาที่ยืนอยู่ข้างนอกได้ยินชัดเจน คุณหนูซูจะเสียมารยาทกับคุณหนูของตนเกินไปแล้ว!

“ได้รับการกระทบกระเทือนใจเช่นนี้คงยากจะหลีกเลี่ยง เรียกหมอมาแล้วหรือ?”

“ขอรับ”

อาการบาดเจ็บของซูหว่านหรงไม่อาจรั้งรอ ในเมื่อนางไม่เต็มใจให้ตนแตะต้อง เช่นนั้นก็ทำได้เพียงให้หมอผู้อื่นทำแล้ว

…

ในท้องพระโรงแห่งแคว้นอี้

บุรุษเย็นชามีใบหน้ามืดครึ้ม มองไปยังจดหมายลาออกทั้งสามฉบับ

“ใต้เท้าซูกำลังคุ้นชินกับงาน จะลาออกกลับบ้านเกิดแล้วหรือ?” ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความอันตรายอันยากจะปกปิด

“ทูลฝ่าบาท มารดาของกระหม่อมป่วยหนัก เวลาที่เหลือมีไม่มาก กระหม่อมคิดจะกลับบ้านเกิดไปใช้เวลาสุดท้ายของชีวิตเป็นเพื่อนนางพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นใต้เท้าหลี่เล่า ที่บ้านท่านก็มีผู้ใดมีเวลาน้อยเช่นกันหรือ?”

ขุนนางบนพื้นก้มหน้าลง “ช่วงนี้กระหม่อมรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงกระทำตามใจ ตอนนี้บุคคลผู้มีความสามารถในราชสำนักมีอยู่มาก กระหม่อมไม่ฉลาดเฉลียวเฉกเช่นพวกเขา จึงหวังจะหลีกทางให้ผู้มีความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”

ทุกคนสัมผัสถึงความโกรธที่แผ่ออกมาจากร่างของเซียวอี้เชินได้อย่างชัดเจน รอบด้านพลันเงียบลง

เสียงฟุ่บดังขึ้น เขาโยนจดหมายลาออกทั้งสามฉบับลงพื้นอย่างแรง “ดี ดีมาก! มีผู้ใดต้องการหลีกทางกลับบ้านเก่าอีก ออกมาด้วยกันเสียเลย!”

ทุกคนกลั้นใจ ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่อยู่ในเพลิงโทสะ

“ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจไป เจิ้นจะทำให้พวกเจ้าสมปรารถนา! ถอดชุดขุนนางของพวกเขาเสีย พาพวกเขาไปขังคุกหลวง!”

อะไรนะ?! ขุนนางทั้งสามที่อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตะลึง ไม่นานก็มีองครักษ์เดินเข้ามา

“ฝ่าบาท!”

“ยังต้องการกล่าวอะไรอีก?! เจิ้นย่อมไม่เก็บคนไร้ประโยชน์ไว้ แต่ ชีวิตที่เหลือของพวกเจ้าล้วนเป็นของแคว้นอี้! พาตัวไป!”

ทุกคนรู้สึกยากจะสงบใจ พลันมีคนก้าวออกมา “ทูลฝ่าบาท แม้วันนี้จะควบคุมโรคระบาดได้แล้ว แต่ตระกูลอวิ๋นยังไม่โผล่หน้ามา ติดประกาศได้ไม่ถึงครึ่งวันก็ถูกชาวบ้านฉีกทิ้ง ตอนนี้ในใจผู้คนหวาดระแวง เกิดการจราจลในหลายพื้นที่ ต้องการให้ฝ่าบาทประกาศให้ชัดเจน!

“จลาจล? ในเมื่อพวกเขากล้าต่อต้านเจิ้นก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน! ส่งทหารออกไปรักษาความสงบ!”

“แต่ว่า…” ก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะส่งทหารออกไปจึงทำให้ประชาชนโกรธแค้นยิ่งขึ้น

“ไม่มีแต่! แคว้นอี้ไม่อนุญาตให้ผู้ใดดูหมิ่นโอรสสวรรค์!”

“…กระหม่อมรับพระบัญชา”

ระยะนี้สถานการณ์ของแคว้นอี้เข้าสู่วัฏจักรอันเลวร้ายที่ยากจะควบคุม ข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องที่ว่าฮองเฮาซูตายไปตั้งแต่สามปีก่อนหน้านี้ไม่อาจระงับได้ ในราชสำนักมีขุนนางจำนวนมากลาออกเพราะเหตุนี้ ในใจของทุกคนเข้าใจดี มีผู้คนมากน้อยเพียงใดรู้สึกโกรธแค้นเกลียดชังจักรพรรดิเซียว ในหมู่พวกเขาได้รับพระกรุณาจากฮองเฮาซูไม่น้อย แต่ไม่ว่าข่าวลือจะร้ายแรงเพียงใด ฝ่าบาทก็ไม่ยอมให้ฮองเฮาซูปรากฎตัวออกมา หรือการที่ฮองเฮาทรงประชวรจะเป็นเพียงงิ้วฉากหนึ่ง?

ความรู้สึกไม่ดีและความสงสัยในใจของทุกคนขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันนี้คนในราชสำนักต่างมีความระแวดระวัง สถานการณ์เคร่งเครียดยิ่งนัก

“การสู้รบที่ฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียงเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ทูลฝ่าบาท การสู้รบที่แม่น้ำเป่ยเจียงยังไม่มีความคืบหน้าจนถึงทุกวันนี้ ความสามารถของกองทัพพวกเราสูสีกับกองทัพแคว้นเฉินพ่ะย่ะค่ะ”

“เฉาฟางเล่า? เขาทำอะไร?!” ตนส่งเข้าไปสนับสนุนทัพใหญ่ หวังว่ากลไกของเขาจะนำไปใช้ในการสงครามได้ ผลกลับกลายเป็นว่าตนประเมินเขาสูงเกินไป!

จักรพรรดิเซียวลุกขึ้นจากบัลลังก์ด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจิ้นเลี้ยงพวกเจ้าแล้วมีประโยชน์อันใด?! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”

“…ฝ่าบาท!”

ภายในตำหนักเจียวฝางไม่มีเงาคนแม้แต่ครึ่งคน ต้นไม้ใบหญ้าไม่มีคนดูแลตัดแต่งมาหลายวัน ใบไม้ร่วงเต็มพื้น ให้ความรู้สึกหดหู่เงียบเหงา

บุรุษในอาภรณ์สีเหลืองสว่างยืนอยู่ในลานอย่างสงบ มองไปยังตำหนักที่คุ้นเคยและแปลกหน้านี้ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเสียดสี

“ฮ่าๆ อวิ๋นซู เจ้าอยู่ที่ใด? เจ้าคิดว่าหนีไปแล้ว เจิ้นจะหาเจ้าไม่เจอหรือ?”

“ยังมีคนมากมายที่จดจำเจ้าได้ พวกเขาจำได้เพียงบุญคุณที่เจ้ามีต่อพวกเขา แต่กลับลืมว่าเจิ้นเลื่อนตำแหน่งให้ อวิ๋นซู เจ้ากำลังหัวเราะเยาะเจิ้นจากที่ใดสักแห่งใช่หรือไม่?”

“เหตุใดเจ้าจึงทรยศเจิ้น! เหตุใดจึงไปจากเจิ้น!”

เสียงปังดังขึ้น เซียวอี้เชินตบลงบนโต๊ะอย่างรุนแรงจนโต๊ะหินตัวนั้นแตกออกเป็นสองส่วน

หรือว่านี่คือรสชาติของการถูกผู้คนทรยศญาติมิตรหลีกหนี ไม่! เขาไม่ยอมรับ! สามปีมานี้ตนล้วนปกปิดมาได้ มิใช่ว่าแคว้นอี้ล้วนอาศัยกำลังของเขาเพียงคนเดียวจนยิ่งใหญ่มาถึงทุกวันนี้หรอกหรือ เขาไม่เชื่อ เขาไม่เชื่อว่าตนจะแพ้ให้กับข่าวลือไร้สาระนั่น!

“ฝ่าบาท…”

ลู่กงกงเดินมาเบื้องหน้าเซียวอี้เชินด้วยสีหน้าย่ำแย่ ราวกับลังเล ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากหรือไม่

“พูดมา!”

“…ต้นอิงในสวนอิง ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ ดอกไม้ก็แห้งเหี่ยวในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน…”

อะไรนะ?! เซียวอี้เชินพลันหน้าเปลี่ยนสี ผลักลู่กงกงออกไปแล้วสะบัดชายอาภรณ์เดินไปยังสวนอิง

บริเวณพื้นเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้สีชมพูที่เริ่มแห้งเหี่ยวจนกลายเป็นสีเหลือง โปรยปลิวขึ้นมาตามสายลม ผู้ชราเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ที่ตนดูแลมานานหลายปี ในดวงตาเกิดความขุ่นมัว

สุดท้ายก็ไม่ได้หรือ?

“เกิดอะไรขึ้น?!” เสียงของเซียวอี้เชินดังขึ้นจากด้านหลังด้วยความร้อนใจ “ต้นอิงนี้มิใช่ว่าเจ้าดูแลอยู่หรือ? เหตุใดจู่ๆ จึงเป็นเช่นนี้ได้?!”

ดอกไม้ร่วงเต็มพื้นราวกับเป็นสัญญาณของอะไรบางอย่าง ในใจเซียวอี้เชินรู้สึกย่ำแย่ เกิดความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับของสำคัญบางอย่างกำลังถูกแย่งชิงไปจากข้างกาย

“ฝ่าบาท คนที่ควรไปจะอย่างไรก็ต้องไป”

“เจ้าพูดอะไร?!”

ลุงสวีหันมาช้าๆ ดวงตาของเขาแทบจะมองไม่เห็นแล้ว แต่ความคิดกลับกระจ่างชัดยิ่งขึ้น

“ฝ่าบาททรงจำได้หรือไม่ ต้นอิงนี้มาได้อย่างไร?”

ปีนั้น อวิ๋นซูและเขาร่วมกันปลูก

เซียวอี้เชินคำรามอยู่ในลำคอ ขมวดคิ้วแน่น “จำไม่ได้!”

ลุงสวีแย้มยิ้มเล็กน้อย “เช่นนั้นเหตุใดตอนนี้ฝ่าบาทจึงเคร่งเครียดเพียงนี้? สามปีมานี้ มิใช่ว่าฝ่าบาทมักจะมายืนใต้ต้นไม้เพียงลำพังหรอกหรือ มองต้นไม้คิดถึงคนใช่หรือไม่?”

สีหน้าเซียวอี้เชินพลันเปลี่ยนไป ราวกับถูกผู้อื่นมองทะลุจิตใจจึงทั้งโกรธทั้งอาย ยื่นมือไปบีบคอลุงสวีแน่น “หุบปาก! ถึงเวลาที่บ่าวไพร่เช่นเจ้าจะมาพูดจาไร้สาระเช่นนี้กับเจิ้นเมื่อใดกัน!”