หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 545 ร่วมมือกับเขา

เซียวอี้เชินไม่อาจระงับอารมณ์ของตนได้ ผู้ใดกล่าวว่าเขาเสียใจ?! ผู้ที่ดูถูกเหยียดหยามตนล้วนต้องตาย!

ลุงสวีรู้สึกถึงความเจ็บปวดบริเวณลำคอจนยากจะหายใจ อย่างไรก็ตาม แม้สีหน้าของเขาจะเริ่มเขียวคล้ำแต่กลับเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา “เมื่อปีนั้น…หากมิใช่เพราะฮองเฮาช่วยกระหม่อมไว้…” เขาเบนสายตาขึ้น มองต้นอิงที่อยู่กับเขามาสามปีด้วยสายตาอ่อนแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจอันไร้ก้นบึ้ง

เซียวอี้เชินสูดหายใจลึก ถึงเวลาที่เขาต้องมาระบายความโกรธกับคนใกล้ตายผู้หนึ่งเมื่อใดกัน?! ปล่อยชายชราเบื้องหน้าลงอย่างดุดัน “เจิ้นเห็นแก่ที่เจ้ามีผลงานในการดูแลต้นไม้ต้นนี้ อย่างน้อยจะเหลือศพสมบูรณ์ไว้ให้เจ้า!”

“แค่กๆ…” ลุงสวีทรุดตัวลงนั่งอย่างไร้มารยาท หลังจากไอออกมาระลอกหนึ่งก็หัวเราะออกมาเบาๆ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใช้สายตาเห็นใจมองไปยังเซียวอี้เชิน สายตาเช่นนี้ทำให้จักรพรรดิผู้หยิ่งยโสอดไม่ได้ที่จะใจสั่น

“ฝ่าบาท กระหม่อมเคยอวยพรให้ฝ่าบาทและฮองเฮาอย่างจริงใจ แต่ตอนนี้ กระหม่อมพูดได้เพียงประโยคเดียว อดีตลอยไปกับสายลม สิ่งที่สูญเสียไปมิอาจหวนคืน” เสียงที่เขาเปล่งออกมาดังก้องอยู่ในลานเนิ่นนาน ทำให้เซียวอี้เชินเกิดใจสั่น เกิดความรู้สึกหวาดกลัวอันไม่คุ้นเคย

สิ่งที่สูญเสียไปไม่อาจหวนคืน? สิ่งที่สูญเสียไปไม่อาจหวนคืนหรือ? ไม่ นางกลับมาอยู่ข้างกายตนแล้ว! ไม่ว่าตอนนี้นางจะเป็นใคร นางล้วนไม่เคยไปจากเขา! ต่อให้อวิ๋นเม่ยกล่าวว่านางกลับมาแก้แค้นก็ตาม เป็นเช่นนี้ก็ดี! เป็นเช่นนี้ย่อมดีที่สุด! หากนางมีความสามารถก็เข้ามาแก้แค้นได้เลย! ขอเพียงนางยังโกรธแค้นตน ย่อมแสดงให้เห็นว่านางยังรักตนอยู่!

“เจิ้นขอสั่งเจ้า! เจ้าต้องช่วยชีวิตต้นอิงนี้ให้เจิ้น! พูดมา! เจ้าจะกล้ามองข้ามพระบัญชาของเจิ้นเชียวหรือ!”

เซียวอี้เชินดวงตาหดเกร็ง ลุงสวีที่อยู่บนพื้นหลับตาทั้งสองลงไปตั้งแต่ยามใดก็มิอาจทราบ ทว่าใบหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มสงบนิ่ง กลีบดอกอิงร่วงหล่นบนใบหน้าเขา นำพาชีวิตของเขาไปกลับสู่สิ่งที่เป็น

“ไม่! เจิ้นไม่อนุญาตให้เจ้าตาย! เจิ้นต้องการให้เจ้าช่วยชีวิตมัน!” จักรพรรดิผู้สูงศักดิ์เขย่าร่างกายที่ไร้ซึ่งการตอบสนองราวกับบ้าคลั่งไปแล้วก็มิปาน ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเอ่อล้นออกมาจากใจ เหตุใดสามปีก่อนหน้านี้ ยามที่ต้นอิงไม่ออกดอก ตนจึงไม่มีความรู้สึกกระวนกระวายใจเช่นนี้ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยพลัน กลัวว่าตนจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

หวาดกลัวหรือ?! เซียวอี้เชินกุมหน้าอกของตนด้วยท่าทีย่ำแย่ ราวกับอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมาโดยตลอดถูกผู้อื่นควักออกไปทั้งเป็น ไม่! เขาไม่อนุญาตให้นางทรยศ! หากผู้ใดต้องการแย่งชิงนางไปจากมือของตน เช่นนั้นเขาจะฆ่าคนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาโดยไม่เลือกวิธีการ!

ปล่อยให้นางแค้นตนเถิด ยิ่งแค้นลึกล้ำมากเท่าใดยิ่งดี!

ภายในห้องทรงพระอักษร

“ฝ่าบาท ยังไม่มีข่าวตระกูลอวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอี้เชินในยามนี้ใจเย็นลงแล้ว เขาหาเป้าหมายของตนพบอีกครั้ง นั่นคือต้องการให้อวิ๋นซูกลับมาสู่ตำแหน่งฮองเฮา เขาจะไม่ทำเรื่องเลอะเลือนอีกต่อไป!

“แคว้นเฉินก็ไม่มีหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังสั่งให้คนไปตามหาในแคว้นเล็กๆ ด้วย แต่ไม่มีผู้ใดพบร่องรอยของตระกูลอวิ๋น นอกจาก…”

สายตาของเซียวอี้เชินเย็นเยียบ “พูดมา!”

“นอกจาก…แคว้นเหลียนที่เข้าไปไม่ได้”

แคว้นเหลียน?! ในใจของเซียวอี้เชินส่งเสียงดังสนั่นราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หากเขาเป็นอวิ๋นซู จะซ่อนตระกูลอวิ๋นไว้ที่ใดเพื่อไม่ให้ตนหาพบ?! เชื่อว่าอวิ๋นซูคงเข้าใจความคิดของเขาอย่างกระจ่างชัด ดังนั้นทางที่ดีที่สุดควรเลือกสถานที่ที่ทำให้ตนคิดไม่ถึง

จะซ่อนไว้ที่แคว้นเหลียนหรือ? ไม่ แต่ไหนแต่ไรพวกเขาไม่เคยติดต่อกับคนแคว้นเหลียนมาก่อน นอกจากตระกูลอู่ ทว่าอวิ๋นซูไม่อาจมีความสัมพันธ์กับตระกูลอู่ได้แน่นอน หากนางคิดจะซ่อนตระกูลอวิ๋นไว้ในแคว้นเหลียน จำเป็นต้องมีคนของแคว้นเหลียนช่วยเหลือ แต่ด้วยลักษณะนิสัยของแคว้นเหลียนที่ผ่านมา ย่อมไม่ยอมให้คนแคว้นอื่นเข้าไปอาศัยอยู่อย่างเด็ดขาด!

มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นางนำคนตระกูลอวิ๋นไปซ่อนไว้ที่ชายแดนแคว้นเหลียน สถานที่ที่มีเขตพรมแดนคลุมเครือ!

“ไป! ไปตามหาบริเวณเขตแดนทั้งหมดของแคว้นเหลียน!”

สายลับเบื้องหน้าขมวดคิ้ว “ฝ่าบาท เขตแดนแคว้นเหลียนกว้างใหญ่เพียงใด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้” หากต้องการตามหาเขตแดนของแคว้นเหลียนจะทำได้ง่ายๆ หรืออย่างไร?

แผนที่ฉบับหนึ่งร่วงลงมาอยู่ในมือของสายลับผู้นั้น แผนที่นี้อวิ๋นเม่ยได้มาจากผู้อาวุโสแห่งตระกูลอู่ ในนั้นมีความจริงความเท็จอยู่กี่ส่วนเขาเองก็ไม่อาจล่วงรู้ แต่ขอเพียงมีเบาะแส เขาย่อมไม่ยอมแพ้!

“ฝ่าบาท กระหม่อมยังสืบมาได้ว่า รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินคิดร่วมมือกับอ๋องชาฮา เตรียมส่งทหารเข้าหนุนกองทหารของอ๋องชาฮาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

หึ ท่าทางตนจะดูถูกรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินผู้นั้นเกินไป เซียวอี้เชินพลันคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “เหตุใดจนถึงตอนนี้ รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินยังไม่ทำพิธีราชาภิเษกอีก?”

“สายลับที่แคว้นเฉินรายงานมาว่า ดูเหมือนเป็นเพราะตัวเลือกฮองเฮายังไม่แน่นอน”

หรือว่า…รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินยังคิดว่าอวิ๋นซูจะกลับไปได้อีก? อารมณ์ขุ่นมัวของเซียวอี้เชินพลันเบิกบานขึ้นมาก ตงฟางซวี่ผู้นั้นน่าสงสารยิ่งกว่าตนเสียอีก ซูเอ๋อร์จะถูกใจเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้หนึ่งได้อย่างไร ต่อให้เขาได้ตัวไปแล้วอย่างไร? สุดท้ายซูเอ๋อร์ย่อมต้องกลับมาข้างกายตน!

ในสมองเกิดประกายแสงส่องสว่าง เซียวอี้เชินยกพู่กันขึ้น เขียนจดหมายฉบับหนึ่ง “นำไปมอบให้รัชทายาทแห่งแคว้นเฉิน กล่าวว่าเจิ้นต้องการทำการแลกเปลี่ยนกับเขา”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

ภายในพระราชวังแห่งแคว้นเฉิน

ในห้องทรงพระอักษร บุรุษเยาว์วัยสามคนล้อมอยู่หน้าโต๊ะ จ้องมองแผนที่ฉบับนั้น

“มิเสียทีที่เป็นแคว้นอี้ ต่อให้ประชาชนสับสนวุ่นวายราชสำนักสั่นคลอน ก็ยังสามารถป้องกันการโจมตีของพวกเราได้นานเพียงนี้” เฟิ่งอวี่ขมวดคิ้ว สองแคว้นสู้รบกันมานาน ดูผิวเผินแคว้นอี้คล้ายจะเสียเปรียบ แต่มีเพียงพวกเขาที่ทราบว่า หากยังโจมตีไม่สำเร็จนานวันเข้าจะมีผลร้ายอย่างไร ขอเพียงแคว้นอี้สงบเรื่องภายในได้ ไม่นานทหารของพวกเขาก็จะฟื้นฟูได้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะกลายเป็นแคว้นเฉินยืนอยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอกว่า

สายตาของหลิ่วอวิ๋นเฟิงหยุดอยู่บนฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียง “เฉาฟางของแคว้นอี้ผู้นั้นมีความสามารถจริงๆ เดิมทีคิดว่าฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียงจะต้องได้มาแน่แล้ว แต่กลับยืดเยื้อไปนานเพียงนี้”

ตอนนี้เฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงกลายเป็นแขนซ้ายแขนขวาของตงฟางซวี่แล้ว สองคนนี้กุมอำนาจทหารอยู่ในมือ เป็นแม่ทัพหนุ่มที่สร้างบารมีของตนได้อย่างรวดเร็วประดุจสายฟ้า มีแนวโน้มว่าจะค้ำจุนแผ่นดินกว่าครึ่งเอาไว้ได้

เฟิ่งอวี่ราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้ “ฝ่าบาท มิใช่กล่าวว่ามีคนพบร่องรอยของกู้สวิ๋นฟางที่ฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียงหรือ?”

ดวงตาของบุรุษหน้าโต๊ะไม่มีการสั่นไหวแม้เพียงนิด “อืม”

ทั้งสองสบตากัน พวกเขารีบเงียบลงโดยพลัน รู้ว่ารัชทายาทมิได้กำลังใคร่ครวญเรื่องสงคราม

รัชทายาทในตอนนี้แตกต่างจากเดิมมาก เขาใช้วิธีการพิเศษกำจัดอำนาจของผู้ต่อต้านในราชสำนัก ไม่จำเป็นต้องยืมมือพวกเขาด้วยซ้ำ แต่เฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงกลับรู้ดีว่า ในพระราชวัง ความสัมพันธ์ระหว่างรัชทายาทและฮองเฮาไม่ดีนัก เป็นเพราะตัวเลือกฮองเฮา

พวกเขาเข้าใจดีว่าเพราะเหตุใดรัชทายาทจึงยืดเวลาไม่ยอมทำพิธีราชาภิเษก แต่ผู้ที่อยู่ในสถานการณ์ย่อมมองไม่ชัดเจนเช่นผู้ที่อยู่ภายนอก ไม่ว่าใครก็ไม่มั่นใจว่าอวิ๋นซูจะกลับมาได้หรือไม่

แม้ลักษณะการจัดการเรื่องราวต่างๆ ของรัชทายาทจะแปรเปลี่ยนไปเป็นโหดเหี้ยมเย็นชา แต่ด้านความรักระหว่างชายหญิง ความยึดมั่นของเขากลับทำให้คนทั้งสองรู้สึกกังวลยิ่งนัก

“ฝ่าบาท หากกู้สวิ๋นฟางอยู่ที่นั่นจะนำตัวเขากลับมาหรือไม่? แนวหน้าอันตราย จะอย่างไรเขาก็เป็นบุคคลผู้มีความสามารถที่หาได้ยาก”

ในที่สุดตงฟางซวี่ก็เงยหน้าขึ้น “ข้าส่งคนไปคุ้มครองเขาแล้ว ตอนนี้การสถานการณ์การต่อสู้ที่ฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียงรุนแรงดุเดือด อาวุธกลไกลของเฉาฟางก็ไม่อาจดูถูกได้ มีกู้สวิ๋นฟางอยู่ที่นั่นข้าก็วางใจลงมาก”

“รายงาน!” ตอนนี้เองด้านนอกมีเสียงสายลับดังขึ้น

“เข้ามา”

“ทูลฝ่าบาท อ๋องชาฮาส่งจดหมายด่วนมาพ่ะย่ะค่ะ” สายลับนำจดหมายขึ้นถวายอย่างนอบน้อม ตงฟางซวี่เปิดออกอ่าน จากนั้นจึงจรดพู่กันลงบนราชโองการอย่างรวดเร็ว “รีบส่งทหารไปหนุนอ๋องชาฮา ข้าต้องการให้จักรพรรดิเซียวรับศึกสองด้าน!”

“ฝ่าบาท อ๋องชาฮาผู้นี้เจ้าเล่ห์ใจแคบ หากร่วมมือกับเขา เกรงว่า…” เฟิ่งอวี่รู้สึกกังวลยิ่งนัก ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ระหว่างอ๋องชาฮากับแคว้นอี้ไม่เลวนัก เพียงแต่ในเวลาเพียงค่ำคืนเดียว กลับมีข่าวไม่ลงรอยกันออกมา เห็นได้ว่าอ๋องชาฮาและจักรพรรดิเซียวไม่ใช่คนดีอะไร

“พวกเรามีศัตรูคนเดียวกัน ขอเพียงทำให้จักรพรรดิเซียวพ่ายแพ้ ไม่ว่าจะร่วมมือกับผู้ใดข้าก็ยอม!”

อะไรนะ?! ดวงตาของเฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงเปล่งประกาย เหตุใดจึงรู้สึกว่าประโยคนี้ของฝ่าบาทมีอารมณ์แตกต่างออกไปเล่า? ทำการแลกเปลี่ยนกับคนอย่างอ๋องชาฮาย่อมไม่มีประโยชน์อันใดต่อแคว้นเฉินในภายภาคหน้า

ตอนนี้เอง สายลับอีกผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามา “รายงาน! ทูลฝ่าบาท แคว้นอี้มีจดหมายมา!”

แคว้นอี้?! บุรุษทั้งสามพลันหน้าเปลี่ยนสี จักรพรรดิเซียวถึงกับกล้าส่งจดหมายมาในสถานการณ์ที่ทั้งสองแคว้นไม่ยอมอ่อนข้อให้กันเช่นนี้เชียวหรือ?

“นำมา!”

ในดวงตาของตงฟางซวี่เกิดประกายเย็นชา เขาอยากจะเห็นเสียจริงว่าจักรพรรดิเซียวผู้นี้จะเล่นลูกไม้อันใด

ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อเปิดจดหมายออกอ่าน สีหน้าของตงฟางซวี่พลันแปรเปลี่ยนไปลึกล้ำไม่อาจคาดเดา

“ฝ่าบาท? จักรพรรดิเซียวจะทำอะไร?”

“เขา…ต้องการทำการแลกเปลี่ยนกับข้า”

หลิ่วอวิ๋นเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็นชา “ต้องการทำการแลกเปลี่ยนกันหรือ? จักรพรรดิเซียวผู้นี้น่าสนใจจริงๆ” ไม่ว่าจะอย่างไร ในเวลาสำคัญเช่นนี้ฝ่าบาทคงไม่ยอมรับกระมัง

“เขามีข่าวของอวิ๋นซู ขอเพียงนำทัพที่จะไปหนุนอ๋องชาฮากลับมา เขาจะบอกเบาะแสของอวิ๋นซูกับข้า” เสียงของตงฟางซวี่สั่นเล็กน้อย

“ฝ่าบาท! นี่จะต้องเป็นแผนการแน่นอน! พวกเรารับปากอ๋องชาฮาแล้วว่าก่อนพรุ่งนี้จะนำทัพหนุนไปร่วม หากพวกเราไม่ทำตาม…”

เฟิ่งอวี่มองสีหน้าตงฟางซวี่ ในใจรู้สึกไม่ดี มีเพียงเรื่องของท่านหมอเท่านั้นที่ทำให้ฝ่าบาทเสียสตินึกคิดได้ พวกเขารู้ดีว่าระยะนี้ฝ่าบาทไม่เคยยอมแพ้ในการตามหาร่องรอยของท่านหมอ และเป็นเพราะไร้ซึ่งข่าวคราวใดจึงทำให้เขาโกรธและหดหู่ถึงเพียงนี้

ตงฟางซวี่หลุบตาลง จมลงสู่ความสับสน หากจักรพรรดิเซียวมีข่าวของอวิ๋นซูจริงๆ เช่นนั้นเขาจะต้องทำการแลกเปลี่ยนนี้โดยไม่มีความลังเลเป็นแน่ เพียงแต่จะให้เขาเชื่อจักรพรรดิเซียวผู้นี้ง่ายๆ ได้อย่างไร?

“ฝ่าบาท มิใช่ว่าคุณชายสี่เฟิ่งกล่าวว่าน้องสาวกระหม่อมได้รับบาดเจ็บหนัก…” หลิ่วอวิ๋นเฟิงไม่อยากให้ตงฟางซวี่เป็นเช่นนี้ต่อไปจริงๆ แม้เขาจะไม่อยากเชื่อว่าอวิ๋นซูตายไปแล้ว แต่อย่างน้อย ในยามนี้เขาหวังจริงๆ ว่าฝ่าบาทจะเชื่อ

“ไม่! นางยังมีชีวิตอยู่เป็นแน่! นางต้องไม่ตาย!” ตงฟางซวี่เงยหน้าขึ้นอย่างดุดัน ในดวงตาเจือไปด้วยประกายไฟที่ทำให้ผู้คนยากจะมองตรงๆ “หากจักรพรรดิเซียวกล้าหลอกข้า ข้าจะทำให้เขาจ่ายค่าตอบแทนอันน่าเจ็บปวดออกมาเป็นแน่!”

อะไรนะ? หรือฝ่าบาทคิดจะ…

“ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้อ๋องชาฮาทำลายความสัมพันธ์พันธมิตรกับเขาเพราะจักรพรรดิเซียวเชื่อถือไม่ได้ พวกเรา…”

“เชื่อถือไม่ได้? ข้ารับปากเพียงว่าจะให้เขายืมทหาร แต่ไม่ได้กล่าวว่าจะไปถึงเวลาใด ขอเพียงผ่านคืนพรุ่งนี้ไป เมื่อจักรพรรดิเซียวนำเบาะแสของอวิ๋นซูมาให้ กองทหารแคว้นเฉินจะรีบตามไปทันที! เช่นนี้…ย่อมไม่นับว่าพวกเราเสียคำพูด”