หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 546 แคว้นเฉินผิดคำพูด

เมื่อเดินออกมาจากห้องทรงพระอักษร เฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงยืนเคียงข้างกัน ทั้งสองสบตากันโดยไร้ซึ่งคำพูด เข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ย

“ข้าคิดว่า มิอาจปล่อยให้ฝ่าบาทเป็นเช่นนี้ต่อไปได้”

เฟิ่งอวี่ถอนใจเบาๆ มองใบหน้าของหลิ่วอวิ๋นเฟิงที่เติบโตขึ้นทุกวัน ในใจรู้สึกใจหาย “อวิ๋นเฟิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณหนูหกมีคนในใจนานแล้ว?”

หลิ่วอวิ๋นเฟิงชะงักไป “นี่…ไม่เคยได้ยินน้องหกกล่าวถึงมาก่อน! เช่นนั้นฝ่าบาททรงทราบหรือไม่…”

เฟิ่งอวี่พยักหน้าเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกเรื่องนี้กับพระองค์ แล้วแต่พระองค์ยังคงดื้อดึง ตอนนี้คุณหนูหกต้องพบกับเรื่องเช่นนี้ ข้าเองก็มีส่วนรับผิดชอบ” หากเขาโน้มน้าวฝ่าบาทได้ คงไม่ทำให้ท่านหมอพบกับเรื่องผิดพลาดเช่นนี้

หลิ่วอวิ๋นเฟิงจมลงสู่ความเงียบครู่หนึ่ง สำหรับน้องสาวผู้นี้ เขาไม่รู้ว่าควรจะอธิบายความรู้สึกในใจของตนเช่นไร เมื่อย้อนคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา มักรู้สึกราวกับเป็นความฝันตื่นหนึ่ง

“ข้ารู้สึกว่า…ระหว่างฝ่าบาทกับพวกเรา…” เปลี่ยนไปแล้ว

ความจริงพวกเขาสองคนล้วนสังเกตุเห็น ความรู้สึกประดุจพี่น้องระหว่างฝ่าบาทและพวกเขาไม่บริสุทธิ์เฉกเช่นกาลก่อนอีกต่อไป แต่นี่ก็ไม่อาจตำนิฝ่าบาทได้ เมื่อผ่านเรื่องราวมามากมายเพียงนั้น มนุษย์ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ฝ่าบาทในสมัยก่อนจะฟังคำแนะนำของพวกเขาอย่างถ่อมตัว แต่ตอนนี้ เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าพวกเขาสองคนจะพูดโน้มน้าวเช่นไรก็ไม่อาจสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย

บางทีนี่อาจเป็นจิตใจของจักรพรรดิ ไม่ยอมให้ผู้อื่นต่อต้านง่ายๆ กระมัง

ต่อให้เป็นเช่นนี้ พวกเขาล้วนยังไม่ลืมความตั้งใจเดิม ในเมื่อมีฐานะเป็นคนของแคว้นเฉิน ตามหลักเหตุผลควรจะทำเพื่อแคว้นเฉิน และเพราะฝ่าบาทเป็นเหมือนพี่น้องของพวกเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะไม่ยอมแพ้

“ทางด้านพี่สะใภ้…เจ้าให้นางโน้มน้าวชายารองให้มากหน่อยเถิด”

ในใจของเฟิ่งอวี่รู้สึกเห็นใจตู้หย่วนซิ่วอยู่บ้าง เดิมทีเพราะให้กำเนิดองค์ชาย ความสัมพันธ์ระหว่างนางและรัชทายาทจึงเริ่มดีขึ้นบ้าง แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่เป็นเช่นนั้น ได้ยินหย่วนฟางกล่าวว่า ระยะนี้รัชทายาทไปเยี่ยมองค์ชายน้อยครั้งมาก เขามักจะใช้เรื่องความตึงเครียดของสถานการณ์การรบระหว่างสองแคว้นมาเป็นข้ออ้างไม่ยอมพบผู้ใด ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้ในใจของเฟิ่งอวี่รู้สึกไม่ดียิ่งนัก หากฝ่าบาทหาท่านหมอพบจริงๆ เช่นนั้นสถานการณ์ของชายารองคงยากลำบากยิ่งแล้ว

ภายในตำหนักฮองเฮา

“ทูลทองเฮา นี่คือหญิงงามที่รับเข้ามาใหม่พ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีใหญ่นำสมุดขึ้นทูลถวาย ฮองเฮาพลิกดูตามใจ “คนเหล่านี้ผ่านการตรวจสอบมาแล้วหรือไม่?”

“พ่ะย่ะค่ะเหนียงเหนียง ตามรับสั่งของเหนียงเหนียง ทุกคนที่เข้าใจวิชาแพทย์ตลอดจนมีงานอดิเรกเป็นการอ่านล้วนถูกกำจัดออกไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮาสูดอัสสาสะลึก พระนางขยับเล็กน้อย ขาทั้งสองพลันเกิดความเจ็บปวดแทบขาดใจ ขันทีใหญ่เกิดความตื่นตระหนก รีบนำยาดมควันมาให้ฮองเฮาสูดดม นี่คือยาชาที่หมอหลวงในวังปรุงออกมา สามารถลดทอนความรู้สึกเจ็บปวดบริเวณขาทั้งสองของฮองเฮาได้ชั่วครู่

หมอกควันอันเย็นยะเยือกเข้าสู่จมูก ฮองเฮารู้สึกดีขึ้นมาก “อืม ไม่อาจให้คนฉลาดเหล่านั้นมาอยู่ข้างกายรัชทายาทได้อีก”

หลิ่วอวิ๋นซูคนเดียวก็เพียงพอแล้ว! ในพระทัยของฮองเฮารู้สึกหวาดกลัวจริงๆ กลัวว่าหากมีสตรีที่ฉลาดเฉลียวเหนือผู้อื่นปรากฎตัวออกมาอีกครั้ง มิใช่ว่าจะทำลายแผ่นดินของแคว้นเฉินจนสิ้นหรืออย่างไร!

“นี่…” สีหน้าของขันทีใหญ่เจือไปด้วยความลังเลอยู่หลายส่วน

“กล่าวมาเถิด เจ้ามีความคิดอย่างไร”

“กระหม่อมมิกล้า เพียงแต่กระหม่อมคิดว่าหากมีคนเข้ามาอยู่ในพระทัยของรัชทายาทแทนท่านหมอได้จริงๆ บางทีรัชทายาทอาจไม่เป็นเช่นนั้น”

ฮองเฮาขมวดขนง “ความหมายของเจ้าคือ…”

ขันทีใหญ่แย้มยิ้มเล็กน้อย “กระหม่อมคิดว่า การที่ฝ่าบาทยึดมั่นกับท่านหมอถึงเพียงนี้ เป็นเพราะท่านหมอเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งผู้หนึ่ง ฝ่าบาทไม่เคยพบมาก่อน ด้วยเหตุนี้เมื่อต้องพระทัยจึงยากจะถอนตัว แม้ชายารองจะดี แต่…กระหม่อมขอบังอาจกล่าว ชายารองอ่อนแอเกินไป”

เขาเคยใกล้ชิดกับอวิ๋นซูมาก่อน คำพูดคำจาและบรรยากาศเช่นนั้น ไม่เหมือนกับท่าทีที่บุตรีอนุภรรยาแห่งจวนโหวผู้หนึ่งจะมีได้

“ไม่ได้! เปิ่นกงไม่อาจเสี่ยงได้อีก”

ฮองเฮาปฏิเสธคำแนะนำของขันทีใหญ่โดยพลัน แต่เมื่อคิดดูอีกที หญิงงามที่เข้าวังมาก่อนหน้านี้ รัชทายาทไม่มองแม้เพียงสายตา เห็นได้ว่าเขาไม่พอใจสตรีที่ตนคัดเลือกให้ หรือจะเป็นเฉกเช่นที่ขันทีใหญ่กล่าว ต้องเลือกคนที่มีบรรยากาศเหมือนกับหลิ่วอวิ๋นซูจริงๆ?

“กระหม่อมทราบว่าเหนียงเหนียงทรงกังวลสิ่งใด แต่รัชทายาทเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ มีสตรีมากน้อยเพียงใดในแคว้นเฉินใฝ่ฝันจะอยู่ข้างพระวรกายฝ่าบาท ขอเพียงเหนียงเหนียงตั้งใจเลื่อนขั้นให้ ย่อมนำสตรีเหล่านี้มาใช้ประโยชน์ได้ เมื่อถึงตอนนั้น หากพวกนางแบ่งความรักจากฝ่าบาทไปได้ ฝ่าบาทจะไม่กลับมาหาฮองเฮาหรอกหรือ?”

คำพูดของขันทีใหญ่แฝงไปด้วยความหมายลึกล้ำ แม้เขาไม่ได้อธิบายชัดเจน แต่ฮองเฮาย่อมเข้าใจความหมายของเขา

สิ่งที่ทำให้ฮองเฮารู้สึกผิดหวังมิใช่ความดื้อรั้นของรัชทายาท แต่เป็นการที่เขานำใจออกห่างจากเสด็จแม่อย่างตนเพียงเพราะสตรีผู้หนึ่ง!

ตนเลี้ยงดูสั่งสอนเขาอย่างยากลำบากมานานหลายปี เขากลับมีเจตนาต่อต้านนางเพียงเพราะสตรีที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ไม่ว่ามารดาคนใดล้วนยากจะรับเรื่องเช่นนี้ได้

“สิ่งที่เจ้ากล่าว เปิ่นกงจะคิดให้ดี”

ฮองเฮาทราบดีว่าคำพูดของขันทีใหญ่อาจมีประโยชน์ แต่นางต้องเสี่ยงเลี้ยงคนที่เหมือนกับหลิ่วอวิ๋นซูอีกครั้งจริงๆ หรือ?

“กระหม่อมทราบดีว่าเหนียงเหนียงถูกพระทัยชายารอง ตอนนี้ฝ่าบาทมีทายาทแล้ว ภายภาคหน้าองค์ชายน้อยจะได้เป็นตัวเลือกรัชทายาท ชายารองย่อมมีอนาคตที่ดีเพราะองค์ชาย ย่อมไม่ได้รับความอยุติธรรมมากมายนัก ขอเพียงเหนียงเหนียงผูกพระทัยของรัชทายาทเอาไว้ได้ วันหน้ารัชทายาทย่อมเข้าใจในความลำบากของเหนียงเหนียง”

ฮองเฮามองขันทีใหญ่อย่างลึกล้ำ ต้องทราบว่าเขาเองก็เห็นรัชทายาทเติบโตมาตั้งแต่เด็ก บางทีมองด้วยสายตาคนนอกอาจดีกว่าจริงๆ “ได้ เรื่องนี้มอบหมายให้เจ้าแล้ว อีกอย่าง เปิ่นกงจะต้องได้เห็นเสียก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ เหนียงเหนียง”

…

“ท่านอ๋อง! กองทัพของพวกเราเสียหายหนัก มิสู้ถอยไปสิบลี้เพื่อตั้งรับก่อน รอกองหนุนของแคว้นเฉินมาถึงค่อยลงมือโจมตีเมืองนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?!”

ภายในกระโจมของอ๋องชาฮา แม่ทัพที่ได้รับบาดเจ็บผู้หนึ่งเดินเข้ามาทูลรายงาน พวกเขาทำการโจมตีมาตลอดทางจนถึงที่นี่ ความจริงอ่อนล้าหมดแรงแล้ว แต่ท่านอ๋องยังคงดื้อรั้น เชื่อว่าอีกไม่นานจะโจมตีเมืองนี้ได้

“รอหรือ? ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะโจมตีลุกล้ำเข้ามาในชายแดนของแคว้นอี้ได้ เจ้าถึงกับให้ข้ารอเชียวหรือ?! ถอยออกไปตั้งรับสิบลี้ มิเท่ากับคืนเมืองที่ตีมาได้ก่อนหน้านี้ให้เซียวอี้เชินหรือไร?!” ในดวงตาของอ๋องชาฮาเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความโกรธ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเพียงใด ความแค้นที่มีต่อเซียวอี้เชินล้วนไม่อาจดับมอด มีเพียงฆ่าประชาชนของเขา แย่งชิงเมืองของเขา เช่นนั้นถึงจะระบายความโกรธในใจได้! “รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินรับปากข้าแล้ว! อีกไม่นานกองหนุนจะตามมาถึง ฆ่าเสีย! ใครกล้าถอย ลงโทษตามกฎทหาร!”

ในใจของแม่ทัพรู้สึกหวาดกลัวนัก แต่อ๋องชาฮาออกคำสั่งมาแล้ว เขาไม่อาจต่อต้าน “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรับพระบัญชา!”

เมื่อออกไปจากกระโจม พลันมีทหารจำนวนหนึ่งเข้ามารายงาน

“ท่านแม่ทัพ พวกเราเสียหายหนัก ทหารกว่าครึ่งไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว! อีกทั้งสายลับรายงานว่ากองหนุนของแคว้นอี้ใกล้จะถึงแล้ว!”

“ท่านแม่ทัพ มิสู้พวกเราถอยไปตั้งรับสักหลายลี้ก่อน เรี่ยวแรงกลับมาค่อยวางแผนกันอีกทีเป็นอย่างไร? หากโจมตีเช่นนี้ต่อไป ข้าน้อยเกรงว่าจะช้าจะเร็ว พวกเราต้องยืนหยัดต่อไปไม่ได้แน่!”

แม่ทัพสูดหายใจลึก “ทหารกองหนุนของแคว้นเฉินใกล้จะมาแล้ว พวกเราไม่อาจถอยได้! ต่อให้ต้องใช้ธนูลูกสุดท้าย พวกเราก็ต้องรอกองหนุน! เร็ว กลับไปแนวหน้า!”

สถานการณ์การรบแนวหน้าดุเดือดรุนแรง ทั่วทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝนเกาทัณฑ์ ฝุ่นทรายตลบคลุ้ง ในหูยินเสียงกรีดร้องและเสียงระเบิด ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนตกลงมาจากบันไดโจมตีเมือง ทหารแคว้นอี้บนกำแพงเมืองไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย ทหารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเข้ามาขวางการโจมตีของกองทัพอ๋องชาฮา

“สมควรตาย! ทหารแคว้นอี้พวกนี้ เหตุใดจึงฆ่าไม่หมดไม่สิ้นเสียที!”

ทุกคนสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของแคว้นอี้ได้อย่างลึกล้ำ ไม่เพียงแต่อาวุธเท่านั้น แต่ยังมีความสามารถในการป้องกันที่พวกเขาไม่อาจโจมตีผ่านไปได้ การโจมตีเมืองก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาสูญเสียกำลังทหารไปกว่าครึ่ง ตอนนี้ทุกคนรู้สึกว่ามีใจแต่กำลังไม่พอ ทำได้เพียงรอการมาถึงของทหารกองหนุนจากแคว้นเฉินเท่านั้น

ตอนนี้เอง ประตูเมืองที่เดิมที่ปิดสนิทพลันเปิดออก กองทัพชาฮาถือโอกาสตามเข้าไป “ฆ่า! ฆ่า!”

“ทูลท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าประตูเมืองถูกผู้ใดเปิด ทหารของพวกเราบุกเข้าไปฆ่าแล้ว!”

ใบหน้าของอ๋องชาฮาเต็มไปด้วยความยินดี “จริงหรือ?! ฮ่าๆๆ สวรรค์ช่วยพวกเราจริงๆ บุกโจมตีให้ได้ชัยชนะ นำเมืองมาให้ได้!” ดูแล้วไม่จำเป็นต้องรอทหารกองหนุนของแคว้นเฉินพวกเขาก็ได้รับชัยชนะมาง่ายๆ! “ไป! ข้าจะนำทัพที่แนวหน้าด้วยตัวเอง!”

บนกำแพงเมือง รองแม่ทัพแห่งแคว้นอี้ดวงตาเปล่งประกาย ดี! ในที่สุดอ๋องชาฮาก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว มิเสียทีที่เขาออกคำสั่งให้คนเปิดประตูเมืองเพื่อล่อปลาใหญ่ออกมา!

“ท่านแม่ทัพ กองหนุนมาถึงแล้วขอรับ”

“ดี ให้พวกเขารอก่อนอย่าเพิ่งเคลื่อนไหว เมื่ออ๋องชาฮาเข้าเมือง พวกเราค่อยจับเต่าในไห!”

บนรถศึก อ๋องชาฮายกแขนออกคำสั่ง “ข้า! ให้แคว้นอี้ลิ้มลองความร้ายกาจของกองทัพชาฮาของพวกเราเสียหน่อย! ฆ่า!”

เสียงร้องตะโกนดังสนั่นจนสะเทือนไปถึงฟ้า ภายในประตูเมืองมีฝุ่นควันฟุ้งกระจายทั่วฟ้า แต่ไหนแต่ไรอ๋องชาฮาไม่เคยยินดีเช่นวันนี้มาก่อน เขาจินตนาการถึงท่าทีที่เซียวอี้เชินตกใจเมื่อต้องสูญเสียเมืองอีกเมืองหนึ่งได้เลยทีเดียว! เมืองที่เขาได้ในวันนี้ เป็นเมืองที่อยู่ในยุทธศาสตร์ที่ดีที่สุด ขอเพียงพักผ่อนให้เรี่ยวแรงของทหารฟื้นคืนเสียหลายวันก็สามารถบุกโจมตีเข้าไปยังใจกลางแคว้นอี้ต่อไปได้แล้ว!

กองทัพชาฮาล้นทะลักเข้าสู่ประตูเมือง พลันนั้นมีลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนถูกยิงมาจากทั่วทุกสารทิศ สถานการณ์ไม่เป็นเช่นที่พวกเขาจินตนาการ มีเพียงอ๋องชาฮาที่อยู่ด้านหลังเท่านั้นที่ยังคิดว่าทัพใหญ่ของพวกเขากำลังเข่นฆ่าอยู่ด้านใน

“แย่แล้ว! ด้านในมีการลอบโจมตี! มีการลอบโจมตี!”

ด้านหน้า เสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวหายไปกับเพลิงแห่งสงครามในพริบตา “อะไรนะ? ด้านในเกิดอะไรขึ้น?!”

อย่างไรก็ตามไม่ทันการณ์แล้ว กองทัพของอ๋องชาฮามาถึงประตูเมืองในพริบตา

ตอนนี้เอง บนประตูเมืองมีมือธนูของแคว้นอี้โผล่ออกมาจนแน่นขนัดตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ เล็งธนูไปยังอ๋องชาฮาที่อยู่บนรถศึก

“แย่แล้ว! คุ้มครองท่านอ๋อง! มีการลอบโจมตี!”

พริบตาเดียว กองทัพใหญ่รีบถอยหลังออกมาท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ทหารของอ๋องชาฮาเหยียบกันเองไม่น้อย สถานการณ์วุ่นวายยิ่งนัก

“ท่านอ๋อง! ด้านหลังมีทัพเสริมของแคว้นอี้!”

อะไรนะ?! อ๋องชาฮาหันกลับไปอย่างยากจะเชื่อ เห็นธงของแคว้นอี้จริงๆ ด้วย! เขาพลันเข้าใจว่าตนติดกับแล้ว เพื่อจะล่อเขาออกมา อีกฝ่ายจึงให้ทัพเสริมมาโจมตีจากด้านหลัง!

ฟ้ามืดแล้ว แต่ทัพหนุนจากแคว้นเฉินยังไม่โผล่มาแม้แต่เสียง

“ท่านอ๋องพวกเรารีบถอยเถิด! รอกองหนุนจากแคว้นเฉินไม่ได้แล้ว!”

“…ไม่ ข้า…”

เสียงฉึกดังขึ้น ธนูอันเย็นยะเยือกดอกหนึ่งปักลงบริเวณหัวใจด้านหลังของอ๋องชาฮา