หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 547 แผนของจักรพรรดิเซียว

“ท่านอ๋อง!” ทุกคนพลันชะงักไป รีบเข้ามาห้อมล้อมอ๋องชาฮา อย่างไรก็ตามบนกำแพงกลับมีคนตะโกนขึ้นว่า “อ๋องชาฮาตายแล้ว ถือโอกาสบุกไล่โจมตีไปเสีย!”

กองทัพชาฮาที่ไม่รู้ความจริงได้ยินดังนั้น กำลังใจของทหารพลันสั่นคลอน เกิดความสับสนอลหม่านในเวลาเพียงพริบตา ทัพแตกพ่ายไม่เป็นขบวน ทัพเสริมของแคว้นอี้ถาโถมเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศประดุจสายน้ำ สถานการณ์พลิกผันโดยพลัน เลือดหลังเป็นสายน้ำศพกองเป็นภูเขา

“ไม่! ท่านอ๋องยังไม่ตาย รักษาขบวนไว้! รักษาขบวนไว้ให้หมด!”

เสียงตะโกนของแม่ทัพถูกเสียงฆ่าฟันกลบไปในเวลาไม่นาน อ๋องชาฮารู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก มุมปากมีเลือดสีดำทะลักออกมา แม่ทัพที่เห็นดังนั้นจึงตกใจ “ธนูมีพิษ! เร็ว! คุ้มครองท่านอ๋องไปรักษาที่ค่าย ถอยทัพ! ถอยทัพ!”

“คิดจะหนีหรือ? ไม่ง่ายเช่นนั้น!” ผู้นำทัพแห่งแคว้นอี้ที่อยู่บนกำแพงหัวเราะเสียงเย็น เขายกมือขึ้นสูงพลางออกคำสั่ง “ฆ่า!”

เสียงกรีดร้องโอดครวญดังเข้าหูมาเป็นระลอก อ๋องชาฮาที่อยู่บนรถศึกลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง สถานการณ์อันเลวร้ายทำให้ในใจเกิดความรู้สึกโกรธเคืองอันบ้าคลั่ง “แคว้นเฉิน…ไม่รักษาคำพูด…”

“คุ้มครองท่านอ๋อง! คุ้มครองท่านอ๋อง!”

…

อย่างไรก็ตาม แม้อ๋องชาฮาจะหนีไปได้อย่างหวุดหวิด แต่กองทัพชาฮากลับต้องถอยไปตั้งรับในระยะสิบลี้ กองทัพแห่งแคว้นอี้ถือโอกาสไล่โจมตี เพียงไม่นานก็ได้เมืองที่ถูกตีไปกลับคืน กำลังทหารแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ภายในกระโจมของอ๋องชาฮา

“อาการบาดเจ็บของท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง?”

สีหน้าของหมอทหารเคร่งขรึม เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยๆ ลุกขึ้น มองไปยังอ๋องชาฮาบนเตียงที่มีสีหน้าขาวซีดราวกระดาษ ส่ายศีรษะเล็กน้อย “พิษเเล่นสู่หัวใจแล้ว ข้าน้อยไร้ความสามารถ”

“สมควรตาย! เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?!”

หมอทหารเงยหน้าขึ้น มองแม่ทัพที่บาดเจ็บและเหนื่อยล้าทั้งสอง “ท่านแม่ทัพบาดเจ็บไม่น้อย มิสู้…”

ตอนนี้เอง ชายหนุ่มสวมชุดเกราะผู้หนึ่งเปิดผ้าม่านก้าวเข้ามา สายตาหยุดอยู่บนร่างของอ๋องชาฮาที่อยู่บนเตียง ดวงตาพลันเปล่งประกายเย็นยะเยือก “เสด็จพ่อ!”

“…ท่านอ๋องน้อย”

อ๋องน้อยชาฮาขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดท่านพ่อจึงเป็นเช่นนี้ได้ ทัพเสริมของแคว้นเฉินเล่า มิใช่กล่าวว่าจะมาถึงเมื่อวานหรือ?”

บนใบหน้าของเหล่าแม่ทัพพลันปรากฏความโกรธเคือง “กระหม่อมส่งคนไปสืบข่าวแล้วจึงได้รู้ว่า…ที่แท้ทัพใหญ่ของแคว้นเฉินมิได้ออกเดินทางมาเลย! รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินผู้นี้ตระบัดสัตย์ เกรงว่า…พวกเราตกหลุมพรางแคว้นเฉินเข้าแล้ว!”

“…มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน!” อ๋องน้อยชาฮากำหมัดแน่จนสั่นไหวเล็กน้อย ได้ยินเสียงอั่กดังขึ้น อ๋องชาฮาพลันกระอักเลือดพิษออกมา

“เสด็จพ่อ!”

“ท่านอ๋อง!”

บุรุษบนเตียงลืมตาทั้งสองด้วยความเจ็บปวด หมอทหารรีบเข้ามาแต่กลับถูกเขายกมือหยุดเอาไว้ “ไม่ต้อง! ข้า…ไม่เป็นไร…” อ๋องชาฮากัดฟันแน่น จากนั้นจึงมองไปยังบุตรชายผู้ยอดเยี่ยมของตนที่อยู่หน้าเตียงด้วยสายตาแค้นเคือง “ความแค้นนี้ พวกเราจะต้อง….ทวงคืนจาก…แคว้นเฉิน!”

“เสด็จพ่อ! ลูกเข้าใจแล้ว! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลชาฮาของพวกเราและแคว้นเฉินมิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้!”

“…น่ารังเกียจ…ข้า ข้าไม่ยอม…ไม่ยอม…อั่ก!” ทันใดนั้น ดวงตาของอ๋องชาฮาแข็งค้าง มือที่ชูขึ้นร่วงหล่นอย่างไร้เรี่ยวแรง

“เสด็จพ่อ!”

“ท่านอ๋อง!”

…

ภายในเขตแดนแคว้นเฉิน

“รายงาน!”

ภายในท้องพระโรง ทหารผู้หนึ่งนำสาส์นด่วนวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว “ทูลฝ่าบาท กองทัพชาฮาเสียเปรียบ ตอนนี้ถอยทัพไปตั้งรับที่ชายแดนแคว้นอี้แล้ว อ๋องชาฮาได้รับบาดเจ็บจนตาย!”

“อะไรนะ?!” ขุนนางทั้งราชสำนักตื่นตกใจครั้งใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? มิใช่ว่าฝ่าบาทส่งกองทัพไปช่วยเหลือแล้วหรือ?

เฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงสบตากันด้วยความกังวล ในที่สุดเรื่องที่พวกเขาเป็นห่วงก็เกิดขึ้นแล้ว คิดไม่ถึงว่าในเวลาเพียงวันเดียว สถานการณ์ทั้งหมดจะเปลี่ยนไป

ตงฟางซวี่ขมวดคิ้วแน่น แต่กลับไม่เอ่ยคำใด

“รายงาน! ทูลฝ่าบาท อ๋องน้อยชาฮามีจดหมายมา!”

ตงฟางซวี่รับจดหมายนั้นมาอ่าน ทุกคนสังเกตท่าทีของเขาด้วยความเคร่งเครียด อย่างไรก็ตาม บุรุษรูปงามกลับเก็บจดหมายกลับไปอย่างเรียบเฉย “กองทัพชาฮาพ่ายแพ้แล้ว สถานการณ์เปลี่ยนไป แคว้นเฉินไม่จำเป็นต้องส่งทัพเสริมไปอีก”

เขามองเฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงอย่างลึกล้ำ “เลิกประชุม”

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ครั้งนี้กองทัพชาฮาบุกโจมตีราวทะลวงป่าไผ่มิใช่หรือ เหตุใดจู่ๆ จึงพ่ายแพ้ได้?”

ในราชสำนัก เนิ่นนานแล้วทว่าทุกคนยังไม่แยกย้ายกันไป พากันวิพากษ์วิจารณ์ถึงสงครามอันเหนือคาดในคราวนี้ เฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างหาใดเปรียบ สายตาเมื่อครู่นี้ของฝ่าบาทกำลังบอกพวกเขาว่า แคว้นอี้ส่งข่าวมาแล้ว

ภายในห้องทรงพระอักษร

บุรุษทั้งสามจมอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง สุดท้ายตงฟางซวี่จึงเอ่ยปากเป็นคนแรก “เฟิ่งอวี่ ตอนซูเอ๋อร์อยู่ที่แคว้นอี้ได้ติดต่อกับผู้ใดหรือไม่?”

เหตุใดรัชทายาทจึงถามเช่นนี้หรือว่า… “ฝ่าบาท จักรพรรดิเซียวส่งข่าวของท่านหมอมาแล้วหรือ?”

ในที่สุดตงฟางซวี่ก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชักด้านข้าง กางออกเบื้องหน้าพวกเขา

หลิ่วอวิ๋นเฟิงรับมาอ่าน “นี่…ถึงกับกล่าวว่าน้องหกอยู่ที่แคว้นเหลียน เป็นไปได้หรือ?” จะอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อข้อมูลของจักรพรรดิเซียว มิแน่ว่าอีกฝ่ายอาจกำลังปั่นหัวอยู่ก็เป็นได้

อย่างไรก็ตาม ในดวงตาของเฟิ่งอวี่กลับมีความแปลกประหลาดพาดผ่าน ทว่าไม่นานก็เลือนหายไป

ความผิดปกติเล็กน้อยของเขามิอาจรอดพ้นสายตาตงฟางซวี่ไปได้ “เฟิ่งอวี่ เจ้าคิดอะไรออกหรือ?”

“…รัชทายาท พระองค์คิดว่าข่าวของจักรพรรดิเซียวเชื่อถือได้กี่ส่วน?”

ตงฟางซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าส่งองครักษ์เงาฝีมือเยี่ยมหลายกลุ่มไปตามหาในแต่ละพื้นที่แล้ว แต่กลับไม่พบร่องรอยของซูเอ๋อร์ ราวกับนางหายไปในอากาศบริเวณที่พวกคุณชายสี่เฟิ่งถูกลอบโจมตี ในเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ได้อยู่ในแคว้นอี้ เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จะหาร่องรอยใดๆ ไม่พบ มีเพียงแคว้นเหลียนเท่านั้น…ที่ข้ายังไม่ได้ตรวจสอบ”

“การตรวจสอบเรื่องของแคว้นเหลียนคงมิใช่เรื่องง่ายๆ หรอกกระมัง?” หลิ่วอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วเบาๆ ความรู้สึกไม่ดีในใจเริ่มขยายใหญ่ แคว้นเฉินในวันนี้กำลังทำสงครามกับแคว้นอี้ หากพ่ายแพ้ ไม่ทราบว่าจะทำให้แคว้นเล็กๆ มากน้อยเพียงใดต่อต้าน ในตอนที่ยังมิชนะสงคราม หากฝ่าบาทตรวจสอบแคว้นเหลียนอย่างบุ่มบ่าม เช่นนั้นจะมีผลเสียมากมายต่อแคว้นเฉิน

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่านี่อาจเป็นแผนของจักรพรรดิเซียว!”

ตงฟางซวี่จับจ้องไปในดวงตาของเฟิ่งอวี่ ราวกับต้องการเห็นอะไรบางอย่าง “ข้าก็เคยคิดเช่นนี้ แต่เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว ข้ากลับไม่คิดว่าจักรพรรดิเซียวจะโกหก” เขารู้ว่าจักรพรรดิเซียวมีความคิดจะรับอวิ๋นซูเป็นสนม แต่การจากไปของอวิ๋นซู ทำให้แคว้นอี้วุ่นวาย เชื่อว่าจักรพรรดิเซียวที่มีใจทะเยอทะยานและมีความหยิ่งยโสอย่างใหญ่หลวงคงไม่หยุดตามหาอวิ๋นซูเป็นแน่ อีกทั้งการที่เขานำข้อมูลทุกอย่างนี้มาบอกตนนั้นก็เพื่อ…การร่วมมือ!

ไม่ว่าเขาต้องการร่วมมืออย่างจริงใจหรือไม่ หรือบางทีอาจวางแผนรอรับผลประโยชน์อยู่ด้านหลัง ตงฟางซวี่ก็รู้ว่าตนไม่อาจพลาดความเป็นไปได้นี้

บางทีตอนนี้ การร่วมมือกับจักรพรรดิเซียวชั่วคราวอาจเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

“ฝ่าบาท ตอนนี้อ๋องชาฮาตายไปแล้ว อ๋องน้อยชาฮากล่าวอะไรหรือไม่?” เฟิ่งอวี่ยังคงสนใจจดหมายฉบับนั้นของอ๋องน้อยชาฮายิ่งนัก

ทว่าตงฟางซวี่กลับหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “แค่สุนัขไร้บ้านจะทำอะไรได้? กระทั่งอ๋องชาฮาก็พ่ายแพ้แล้ว อ๋องน้อยชาฮาจะรวมกำลังพลได้อีกครั้งหรือ?”

“…” เฟิ่งอวี่และหลิ่วอวิ๋นเฟิงจมลงสู่ความเงียบพร้อมกัน ความจริงพวกเขารู้ดีว่าไม่อาจทำให้ฝ่าบาทเปลี่ยนแปลงความคิดได้ กองทัพชาฮามิแน่ว่าจะพ่ายแพ้ ยิ่งไปกว่านั้นหากกองทัพทั้งสองร่วมมือกันจะต้องโจมตีแคว้นอี้ได้หลายเมืองแน่นอน เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบทำให้พลาดโอกาสอันหาได้ยากยิ่งไป! ตอนนี้แคว้นอี้ได้รับเมืองที่เสียไปคืนมาแล้ว หากต้องการโจมตีอีกครั้ง ไม่ทราบว่าต้องรอถึงเมื่อใด

เพียงแต่ฝ่าบาท…ตอนนี้ในใจของพวกเขารู้สึกทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ เดิมทีคิดว่าขอเพียงพวกเขาพี่น้องร่วมแรงร่วมใจกัน ย่อมไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้ ต่อให้อีกฝ่ายคือแคว้นอี้ที่เข้มแข็งก็ตาม แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์อันมั่นคงกลับเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ ทำให้พวกเขารู้สึกเสียดายและจนใจยิ่งนัก

“เฟิ่งอวี่ เจ้าลองคิดให้ดีอีกครั้ง ยามอยู่แคว้นอี้อวิ๋นซูเคยติดต่อคนแคว้นเหลียนหรือไม่? หากคิดออก จำไว้ว่ารีบมาบอกข้าทันที!”

“กระหม่อมเข้าใจแล้ว!”

“อวิ๋นเฟิง เจ้าจับตาดูสถานการณ์การต่อสู้ที่ฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียงให้ดี แม้ครั้งนี้ข้าจะทำการแลกเปลี่ยนกับจักรพรรดิเซียว แต่มิได้หมายความว่าข้าจะประนีประนอมกับเขา ทางด้านแม่น้ำเป่ยเจียง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องทำให้แคว้นอี้ได้เห็นดี!”

“…พ่ะย่ะค่ะ!”

อย่างไรก็ตาม เมื่อบุรุษทั้งสองออกไปจากห้องทรงพระอักษร ตงฟางซวี่กลับค่อยๆ มีสีหน้ามืดครึ้มลง

“เด็กๆ!”

เพียงพริบตาเดียว บุรุษในอาภรณ์สีดำผู้หนึ่งพลันปรากฏตัวเบื้องหน้าอย่างไร้เสียง

“ติดตามกองทัพตระกูลเฟิ่ง เขาติดต่อผู้ใด พูดคุยอันใดกัน นำมาบอกข้าทั้งหมด!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” สายลมพัดเข้ามา องครักษ์เงาผู้นั้นหายไปจากห้องทรงพระอักษรแล้ว

…

จวนชางติ้งโหว

“หลิงเอ๋อร์ ใบหน้าของเจ้าเป็นอะไร?” เฟิ่งฉีขมวดคิ้ว มองใบหน้าเขียวช้ำของคุณหนูเจ็ดเฟิ่งหลิงด้วยความแปลกใจ “ไปตบตีกับผู้ใดมา?”

คุณหนูเจ็ดเฟิ่งหลิงแค่นเสียงเย็น พลันต้องสูดปากด้วยความตึงบาดแผล “ซีด…หึ ก็เฉินเมิ่งเหลียนนั่นไงเล่า! พูดจาไม่ดีเกี่ยวกับหย่งหนิงลับหลัง ข้าทนมองไม่ไหวจึงตบตีกับนางไปยกหนึ่ง!”

เฟิ่งฉีได้ยิน สายตาพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พูดไม่ดีอะไร?”

“พี่สี่ ท่านไม่รู้ว่าตอนนี้หย่งหนิงน่าสงสารเพียงใด! คนมากมายต่างพูดจาไม่ดีลับหลังนาง ว่านางเป็นองค์หญิงตกยาก ถูกจักรพรรดิเซียวรังแกแล้วส่งกลับมา! น่ารังเกียจจริงๆ!”

เฟิ่งฉีหน้าสั่น ความจริงเขาคาดเดาผลลัพธ์เช่นนี้ได้นานแล้ว หลังจากองค์หญิงที่ถูกส่งไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กลับแคว้นมา ย่อมต้องมีข่าวลือย่ำแย่เช่นนี้แพร่ออกไป แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินกับหู ในใจของเขายังคงรู้สึกไม่ดี

องค์หญิงหย่งหนิงได้รับความอยุติธรรมมากมายที่แคว้นอี้ เมื่อกลับแคว้นมายังได้รับการปฏิบัติเช่นนี้อีก… “เช่นนั้นช่วงนี้องค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง?”

คุณหนูเจ็ดถอนหายใจเบาๆ “อารมณ์ของหย่งหนิงไม่ดีนัก”

“เป็นเพราะข่าวลือพวกนี้หรือ?”

“ไม่ใช่หรอก เพียงแต่…พวกเราล้วนเป็นห่วงพี่ซู…พี่สี่ ล้วนต้องตำหนิท่าน! เหตุใดจึงไม่คุ้มครองพี่ซูให้ดี!” คุณหนูเจ็ดเฟิ่งหลิงยู่ปาก ตอนอยู่ในวัง นางพูดคุยกับหย่งหนิงเกี่ยวกับเรื่องของพี่ซูมานาน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในแคว้นอี้ เมื่อได้ฟังก็รู้สึกใจสั่น ในใจยิ่งรู้สึกนับถือพี่ซูมากขึ้น แต่ทั้งสองยังคงอดเป็นห่วงไม่ได้ ได้ยินหย่งหนิงกล่าวว่ารัชทายาทส่งคนมากมายออกไปตามหาแล้ว แต่จนกระทั่งวันนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว

เฟิ่งฉีกระแอมไอ แล้วเขาไม่เป็นห่วงหรือไรเล่า? เพียงแต่…ในเมื่อท่านหมออยู่กับพี่สาม คงจะไม่มีอันตรายถึงจะถูก

ตอนนี้เอง สายตาสำรวจทอดมองมาจากมุมหนึ่ง เฟิ่งฉีหันกลับไปอย่างเฉียบแหลม “…พี่ใหญ่?”