หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 550 ความยากลำบากทำให้เติบโต

ภายในตำหนักรัชทายาท มีเสียงร้องไห้งอแงดังขึ้น

“อา เจ้าเด็กไป๋ฟาง เหตุใดยังไม่มาอีก!”

“ใช่แล้ว องค์ชายหิวแล้ว!”

แม่นมรีบปลอบทารกในอ้อมกอดอย่างร้อนใจ มองไปด้านนอกเป็นระยะ

“เป็นอะไรไป? เหตุใดจึงร้องหนักเพียงนี้?” เสียงอ่อนโยนดังขึ้นเหนือศีรษะ ตู้หย่วนซิ่วยกชายกระโปรงเดินเข้ามา เมื่อได้ยินเสียงนี้ ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล

“พระชายารอง ไป๋ฟางยังไม่มาเพคะ นางไปรับอาหารขององค์ชายน้อย!”

ตู้หย่วนซิ่วอุ้มลูกน้อยด้วยความระมัดระวัง ในดวงตามีความอ่อนโยนกระจ่างชัด เพียงไม่นาน สาวใช้ผู้นั้นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

“โธ่ เจ้าไปไหนมา องค์ชายน้อยร้องไห้นานแล้ว!” แม่นมอดตำหนิไม่ได้ ไป๋ฟางที่เดิมทีมีท่าทีโกรธเกรี้ยว ทว่าเมื่อเห็นตู้หย่วนซิ่วจึงรีบเก็บสีหน้าไปโดยพลัน “ไม่มีอะไร เพียงแค่เสียเวลาระหว่างทางเล็กน้อย บ่าวสมควรตายเพคะ!”

ส่งโจ๊กธัญพืชในมือที่นางจัดเตรียมเอาไว้ไปให้ เสียงร้องของทารกจึงค่อยๆ หยุดลง สายตาของไป๋ฟางหยุดอยู่บนร่างของตู้หย่วนซิ่ว เมื่อเห็นท่าทางอ่อนโยนเช่นนั้น ในใจยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย

“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่?! เมื่อคืนรัชทายาทอยู่กับอวี๋ซู!” ด้านนอกมีเสียงร้อนใจดังแว่วขึ้นมา ดวงตาของไป๋ฟางเปล่งประกาย รีบไล่ตามออกไป “กล่าวอันใด! ชายารองยังอยู่ที่นี่!”

นางข้าหลวงผู้นั้นชะงักไป ปิดปากตนเองด้วยความหวาดกลัว เหตุใดจึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า?!

ตู้หย่วนซิ่วได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง

“พวกเจ้าออกไปเถิด”

“เพคะ เหนียงเหนียง”

เมื่อในห้องเหลือเพียงตู้หย่วนซิ่วผู้เดียว สาวใช้ทั้งสองจึงค่อยเดินเข้ามา พวกนางสบตากันราวกับกำลังลังเลว่าควรจะกล่าวดีหรือไม่

“อวี๋เหม่ยเหริน เป็นนางสนมในคราวนี้หรือ?”

ตู้หย่วนซิ่วเอ่ยปาก ไป๋ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวเสียงเบา “…เพคะ”

“เมื่อคืนฝ่าบาทอยู่กับนางหรือ?” สตรีอ่อนโยนเดินมาข้างหน้าต่าง กล่าวถามออกไปราวไม่ใส่ใจ สายตาทอดมองไปยังดอกไม้ใบหญ้าเขียวขจี ไม่ทราบว่าในใจกำลังคิดสิ่งใดอยู่

“เหนียงเหนียง อย่าคิดมากเลยเพคะ บางทีบ่าวไพร่พวกนั้นคงแค่พูดไปเรื่อย!”

“ใช่แล้วเพคะเหนียงเหนียง นางสนมมากมายเพียงนั้น ทว่าฝ่าบาทกลับนำพวกนางไปเก็บไว้ด้วยกันโดยไม่แม้แต่จะทอดพระเนตร! บ่าวเคยพบอวี๋ซูผู้นั้นมาก่อน หน้าตาไม่นับว่างดงาม ฝ่าบาทไม่ควรต้องพระทัยถึงจะถูก!” นางข้าหลวงผู้นี้ใจเร็วปากเร็ว อย่างไรก็ตาม คำพูดของนางกลับไม่อาจปลอบใจตู้หย่วนซิ่วได้

หากฝ่าบาททรงใส่พระทัยเรื่องหน้าตาอันงดงามจริงๆ จะมีเพียงท่านหมอในพระทัยได้อย่างไร?

ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงครึกครื้นดังแว่วขึ้นมาระลอกหนึ่ง

“อวี๋เหม่ยเหริน ท่านดูเถิด ปีนี้ดอกไม้เติบโตได้งดงามยิ่ง!”

“ที่นี่จะนับว่าดีได้อย่างไร ต้องดูของเหล่านั้นที่ฝ่าบาทสั่งให้คนส่งไปที่ตำหนักเหม่ยเหรินในวันนี้ นั่นถึงจะงดงามอย่างแท้จริง!”

“แม้จะงามเพียงใดก็ไม่อาจสู้เหม่ยเหรินของพวกเราได้ พวกเจ้าว่าจริงหรือไม่?”

การถกเถียงนี้ทำให้สาวใช้ทั้งสองที่อยู่ในห้องพลันโกรธถึงสมอง “เหนียงเหนียงเพคะ บ่าวจะไปไล่คนข้างนอกพวกนั้นเสีย! ไม่ดูบ้างว่าที่นี่คือที่ใด ใช่ที่ที่พวกนางจะมาเอะอะโวยวายได้หรือ? หากรบกวนองค์ชายจะทำอย่างไร?”

“ไม่ต้อง”

อะไรนะ?! สาวใช้ทั้งสองชะงักไป หรือเหนียงเหนียงจะปล่อยให้ผู้อื่นมาคุยโวโอ้อวดอยู่หน้าประตูตำหนักเช่นนี้?

พบว่าตู้หย่วนซิ่วจัดเส้นผมของตนเล็กน้อย “เปิ่นกงจะออกไปดูเสียหน่อย”

“…” นี่ เหนียงเหนียงคงไม่…

ไป๋ฟางกัดฟัน รีบเดินตามออกไปโดยพลัน เหนียงเหนียงของตนอ่อนโยนเกินไป หากเหนียงเหนียงร้ายกาจเสียบ้าง นางจิ้งจอกเหล่านี้จะกล้าทำตัวเหลวไหลได้อย่างไร ต้องทราบว่าเหนียงเหนียงคลอดองค์ชายให้ฝ่าบาทแล้ว วันหน้าตำแหน่งฮองเฮาอันสูงศักดิ์คงต้องเป็นของเหนียงเหนียงของตนแน่นอน!

สถานที่ที่เอะอะโวยวายเมื่อครู่นี้ไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว ตู้หย่วนซิ่วเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าบริเวณไม่ไกลมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมุ่งไปยังทะเลสาบ สตรีที่เดินนำหน้าสวมใส่อาภรณ์สุภาพเรียบร้อยแต่กลับมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน

“เหนียงเหนียง เมื่อครู่ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้คนนำตำราแพทย์ไปส่งที่ตำหนักหย่าฟางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีน้อยผู้หนึ่งแย้มยิ้ม พยักหน้าก้มเอวพูดอยู่เบื้องหน้าอวี๋ซู

“อืม” สตรีสุภาพงดงามเผยรอยยิ้มบางเบา สายตาของนางตกอยู่บนดอกชาอันงดงาม ดอกชาที่มีสีสันแตกต่างกันแต่เติบโตอยู่บนต้นไม้ต้นเดียวกัน หาได้ยากจริงๆ

อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปสัมผัสดอกชาดอกหนึ่งเบาๆ ทว่ากลับมีเสียงอันอ่อนโยนดังแว่วมาจากด้านหลัง “นี่คือต้นสิบแปดปราชญ์”

อวี๋ซูเบนสายตาขึ้นด้วยความสงสัย พบตู้หย่วนซิ่วเดินใกล้เข้ามา

“ถวายพระพรชายารองเพคะ!” สายตาของทุกคนตื่นตระหนก รีบย่อตัวคารวะ

“ละเว้นมารยาทเถิด”

นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋ซูได้พบชายารองท่านนี้ ตนได้ยินเรื่องเกี่ยวกับนางมามาก เพียงแต่ในใจกลับเห็นใจสตรีผู้นี้อยู่บ้าง คลอดองค์ชายให้ฝ่าบาทแล้วอย่างไร นางรู้มาว่าฝ่าบาทไม่เคยค้างคืนในตำหนักชายารองเลย เส้นทางที่มารดาอาศัยบุตรได้ดี ความจริงไม่ได้ราบรื่นเพียงนั้น มิเช่นนั้นฝ่าบาทคงไม่ยืดเยื้อการขึ้นครองราชย์มาจนถึงทุกวันนี้แน่

“ต้นสิบแปดปราชญ์นี้มีลักษณะไม่เลวเลย ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใส่ปุ๋ยให้มันจึงพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไป” ตู้หย่วนซิ่วยื่นมือออกไปลูบกลีบดอกไม้อย่างอ่อนโยน

“เหนียงเหนียงปลูกดอกไม้เป็นหรือเพคะ?”

สตรีอ่อนโยนแย้มยิ้ม “เพียงใช้เวลาว่างศึกษาเท่านั้น” ภายในพระราชวังอันกว้างใหญ่แห่งนี้ หากตนไม่หาสิ่งใดทำก็ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตผ่านไปได้อย่างไรจริงๆ

อวี๋ซูมองทะลุไปในดวงตาของตู้หย่วนซิ่ว พบความเปล่าเปลี่ยวที่นางพยายามปกปิดอยู่ในนั้น ทว่าเมื่อคิดถึงคำฝากฝังของฮองเฮาจึงคารวะอย่างนอบน้อมครั้งหนึ่ง “เหนียงเหนียง หม่อมฉันไม่รบกวนความสุนทรีย์ของเหนียงเหนียงแล้ว ทูลลาเพคะ”

“…” ตู้หย่วนซิ่วพยักหน้าเล็กน้อย มองสตรีผู้นั้นเดินจากไป ท่วงท่าการเคลื่อนไหวล้วนเจือไปด้วยความรู้สึกอันคุ้นเคย มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขมขื่น ที่แท้ นี่คือเหตุผลที่ฝ่าบาทชอบนาง

เมื่อเห็นสตรีที่คล้ายกับท่านหมอเช่นนั้น คงยากจะไม่เกิดความรู้สึกรักใคร่กระมัง

“เหนียงเหนียงเพคะ เหตุใดจึงปล่อยนางไป? สตรีเช่นนี้ได้รับความโปรดปรานจนมาทำตัวโอ้อวดอยู่ที่นี่ เหนียงเหนียงควรทำให้นางได้เห็นดีกันเสียหน่อย!” ไป๋ฟางรู้สึกทนมองไม่ได้ เหม่ยเหรินที่ไร้ความสำคัญเพียงผู้เดียว ออกมาเดินเล่นยังพานางข้าหลวงมากมายเพียงนี้มาด้วย ทำให้ผู้ใดมองกัน?

“อย่าเสียมารยาท นางก็นับเป็นเจ้านายของพวกเจ้า”

“แต่ว่า…เหนียงเหนียง…”

ตู้หย่วนซิ่วพลันรู้สึกว่าตนน่าหัวเราะอยู่บ้าง ใช่แล้ว ฝ่าบาทเป็นคนมากรักเช่นนั้นที่ไหนกัน หากไม่ใช่เพราะบนร่างของอวี๋เหม่ยเหรินมีเงาของท่านหมอ ฝ่าบาทคงไม่มองนางให้มากมาย อย่างไรก็เป็นเพียงตัวแทน

“ชายารอง ฮองเฮาทรงเรียกพบ”

ภายในตำหนักฮองเฮา สตรีสูงศักดิ์นอนพิงอยู่บนเตียง มองแสงอาทิตย์อันงดงามด้านนอก ในใจเกิดความรู้สึกกลัดกลุ้ม

ตั้งแต่ขาทั้งสองของนางใช้การไม่ได้ การมองเห็นก็ลดน้อยลงเพียงนี้ นางสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเหมยเฟยยามอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว เห็นได้เพียงพื้นหญ้ากว้างสามชุ่นเท่านั้น รู้สึกราวกับว่าชีวิตที่เหลือของตนมีเพียงห้องนี้ ไม่อาจเห็นทิวทัศน์กว้างใหญ่ได้อีก

“ฮองเฮา ชายารองมาถึงแล้ว”

บริเวณประตูปรากฏร่างของสตรีอ่อนโยนขึ้น ฮองเฮาทรงสรวลเล็กน้อย “หย่วนฟาง ได้ยินว่าต้นสิบแปดปราชญ์ที่เจ้าปลูกออกดอกแล้วหรือ?”

“เพคะ เสด็จแม่”

“ครั้งที่แล้วแม่กล่าวว่าอยากไปดูเสียหน่อย แต่ตอนนี้ไปดูไม่ได้เสียแล้ว” ในยามที่ต้นสิบแปดปราชญ์ยังไม่ออกดอก นางยังไม่มีสภาพเฉกเช่นทุกวันนี้ แต่ตอนนี้ กระทั่งยืนนางก็ยังไม่อาจยืนได้

ตู้หย่วนซิ่วขมวดคิ้ว “เสด็จแม่ อีกสักครู่หม่อมฉันจะสั่งให้คนไปนำต้นสิบแปดปราชญ์มาส่งให้เพคะ”

“ไม่ต้องหรอก หากงดงามเพียงนั้น ให้ผู้คนมากมายได้เห็นมันจะดีกว่า”

“หม่อมฉันยังปลูกได้อีกหลายกระถาง ขอเพียงเสด็จแม่ทรงโปรด…”

เมื่อเห็นสตรีผู้มีจิตใจดีงามเข้าใจเหตุผลผู้นั้น ฮองเฮาจึงถอนอัสสาสะ ในพระทัยรู้สึกโศกเศร้าหาใดเปรียบ สตรีดีงามเพียงนี้ เหตุใดรัชทายาทจึงไม่ต้องใจ? ค่อยๆ ยื่นพระหัตถ์ออกไปสัมผัสหลังมือตู้หย่วนซิ่ว “เด็กดี ลำบากเจ้าแล้ว”

ดวงตาของตู้หย่วนซิ่วสว่างวาบ นางมิใช่คนโง่ ย่อมฟังความหมายในคำพูดของฮองเฮาออก

“แม่ทำเรื่องผิดต่อเจ้าแล้ว”

“เสด็จแม่อย่าได้ตรัสเช่นนี้เป็นอันขาด…ล้วนเป็นความผิดของหม่อมฉัน”

ที่แท้เด็กคนนี้คาดเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว ใช่ เมื่อคืนรัชทายาทเดินเล่นอยู่ข้างทะเลสาบกับอวี๋ซู วันต่อมาก็รู้กันทั่ววัง ในฐานะที่เป็นชายารองจะไม่ทราบได้อย่างไร?

“แผ่นดินแคว้นเฉินนี้ ไม่อาจมอบให้จักรพรรดิผู้งมงายในรักปกครอง แม่เคยมีประสบการณ์มาอย่างลึกล้ำแล้ว ดังนั้นไม่อาจปล่อยให้รัชทายาทเดินบนเส้นทางเดียวกับจักรพรรดิองค์ก่อนได้”

คำพูดของฮองเฮาทำให้ในใจของตู้หย่วนซิ่วเปล่งประกาย หรือว่า…อวี๋ซูผู้นั้นเป็นคนที่เสด็จแม่จัดเตรียมมา?!

“เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าวันข้างหน้าภายในวังหลังแห่งนี้จะมีหญิงงามมากน้อยเพียงใด ย่อมมีที่ของเจ้าแน่นอน เจ้าคือตัวเลือกฮองเฮาที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใจของแม่ สิ่งที่เจ้าเสียสละเพื่อรัชทายาท แม่ล้วนเห็นอยู่ในสายตา และเชื่อว่าจะต้องมีสักวันหนึ่งที่รัชทายาทจะเห็นความดีของเจ้า”

คำพูดเช่นนี้ฮองเฮากล่าวต่อหน้าตู้หย่วนซิ่วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ตู้หย่วนซิ่วกลับรู้สึกดวงตาแดงระเรื่อ นางจะรอถึงวันนั้นได้จริงๆ หรือ? นางมองดูฝ่าบาทอยู่เงียบๆ มาโดยตลอด รู้ว่าฝ่าบาทเป็นคนเช่นไร เกรงว่าความรักที่เขามีต่อท่านหมอคงต้องใช้เวลาหลายสิบปีมาสลาย หรือกระทั่ง อาจจะค่อยๆ สลักลึกลงไปในเลือดเนื้อและกระดูกของฝ่าบาทแล้วก็เป็นได้

หากต้องการกรีดกระดูกควักเลือดของคนผู้หนึ่งออกมา ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“เรื่องอวี๋ซูนั้นเจ้าวางใจเถิด นางจะไม่เป็นอันตรายต่อตำแหน่งของเจ้า แม่ต้องการให้รัชทายาทเปลี่ยนความสนใจชั่วคราวเท่านั้น ขอเพียงเขาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ แม่จะเรียกรวมขุนนางทั้งหลาย กดดันให้รัชทายาทแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮาและแต่งตั้งองค์ชายเป็นรัชทายาท”

ตู้หย่วนซิ่วหลับตาลงเล็กน้อยแต่ไม่ได้กล่าวคำใด

“ทำไม ไม่เชื่อใจแม่หรือ?”

“ไม่ ไม่ใช่เพคะ เพียงแต่…ความปรารถนาในใจของหม่อมฉันไม่ใช่เช่นนี้ ตำแหน่งฮองเฮา…หม่อมฉัน…”

“อย่าได้กล่าวว่าไม่สนใจตำแหน่งฮองเฮาเชียว! เจ้าไม่ใส่ใจได้ แต่เจ้าเคยคิดถึงสถานการณ์ขององค์ชายน้อยหรือไม่? เจ้าไม่อยากให้อนาคตของเขายิ่งใหญ่หรือ?”

คำพูดของฮองเฮาทำให้ตู้หย่วนซิ่วชะงักไป มองไปยังพระพักตร์เคร่งขรึมจริงจังนั้น ไม่รู้จะกล่าวคำใดไปชั่วขณะ

“เจ้ายินยอมให้องค์ชายน้อยเรียกขานผู้อื่นว่าเสด็จแม่ แต่เรียกเจ้าว่าหมู่เฟยหรือ? ที่แม่เรียกเจ้ามา มิใช่ว่าต้องการเห็นเจ้าละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไป แต่ต้องการให้เจ้ามีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง ต่อจากนี้ยังจะมีอวี๋ซูอีกนับไม่ถ้วนปรากฎตัวออกมา เมื่อถึงตอนนั้น จะเป็นวันที่เจ้าได้ลืมตาอ้าปากอย่างแท้จริง!”

นี่คือจุดประสงค์ของฮองเฮา คนเราต้องอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากถึงจะเติบโตได้เร็ว