หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 551 ความวุ่นวายที่วัดชิงอัน

ตู้หย่วนซิ่วขมวดคิ้วแน่น ฮองเฮาเห็นความลังเลในดวงตาของนาง เด็กคนนี้มีนิสัยอ่อนโยน แต่นางเชื่อว่าเมื่ออยู่ในวังหลังนานไป ทุกคนย่อมมีสิ่งที่ต้องปกป้อง และคนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ไม่ว่าสิ่งที่ต้องการปกป้องจะเป็นผู้อื่นหรือตำแหน่งและความทะเยอทะยานของตนก็ตาม

ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของสตรีเยาว์วัยผู้นั้นเบาๆ คำพูดของฮองเฮาเจือไปด้วยความรักใคร่ “แม่เองก็เป็นคนรุ่นเก่าแล้ว คนรุ่นเรามักจะคิดว่า ในเมื่อรักบุรุษผู้นี้อย่างลึกซึ้ง เช่นนั้นก็ควรทำอะไรบางอย่างเพื่อเขา เขากระทำเรื่องผิดพลาดได้ แต่พวกเราต้องดึงเขากลับมาประดุจดึงว่าว ไม่ว่าเขาจะบินไปไกลเพียงใด สุดท้ายก็ยังอยู่ในกำมือของพวกเรา ตอนนี้รัชทายาทเป็นที่พึ่งพิงของแคว้นเฉินทั้งแคว้น เชื่อว่าเจ้าเองก็ไม่อยากเห็นเขาทำให้อนาคตของแคว้นเฉินล่มจมเพียงเพราะสตรีผู้เดียวกระมัง แม่ภูมิใจในตัวเจ้ามาตลอด เพราะเจ้าสามารถแบกรับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่นี้ได้ ความรับผิดชอบเช่นนี้หากมอบหมายให้สตรีอื่นก็ไม่แน่ว่าจะทำได้เหมือนเจ้า ดังนั้นอย่าได้ทำให้แม่ผิดหวังเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”

ตู้หย่วนซิ่วสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในคำสั่งสอนของฮองเฮา นางคิดยอมแพ้หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่คิดถึงความคาดหวังที่ฮองเฮามีต่อนาง ตู้หย่วนซิ่วจึงบอกตนเองไม่หยุดว่า กลิ่นหอมของดอกเหมยเกิดจากความหนาวเน็บ แม้ยากลำบากแต่จะประสบความสำเร็จในที่สุด

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

“เป็นเช่นนี้ก็ดี แม่จะไม่ยอมให้เจ้าได้รับความอยุติธรรมโดยเด็ดขาด ผู้เป็นใหญ่ในวังหลังแห่งนี้ จะต้องเป็นเจ้า!”

อีกด้านหนึ่ง

อวี๋ซูมองตำราแพทย์ที่ถูกจัดวางเรียบร้อยเบื้องหน้า ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกน่าขันยิ่งนัก

ต้องการให้นางเป็นท่านหมออีกคนหนึ่งหรือ? นี่เป็นสาเหตุที่ท่านพ่อรับนางกลับมาจากหมู่บ้านชนบท โชคชะตากระทำกับคนเช่นนี้จริงๆ ทั้งๆ ที่ท่านหมอกับนางมีประสบการณ์ชีวิตที่หนาวเน็บเช่นเดียวกัน แต่อีกฝ่ายปืนป่ายจากบุตรีอนุภรรยาแห่งจวนโหวที่ไม่ได้รับความรักผู้หนึ่ง กลายมาเป็นท่านหมอที่อยู่เหนือผู้คนได้ กระทั่งรัชทายาทสูงศักดิ์ก็ยังมีความรักความสงสารต่อนาง

แล้วตนเองเล่า ต้องเรียนรู้คำพูดคำจา การกระทำการเคลื่อนไหว ตลอดจนงานอดิเรกของนางอย่างยากลำบาก เพียงเพื่อจะได้เป็นตัวแทนที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น! หรือชั่วชีวิตนี้ของนางจะเป็นได้แค่เครื่องมือที่ถูกเรียกมาก็ต้องมา บอกให้ไปก็ต้องไป?

“เหม่ยเหริน ใต้เท้าอวี๋ต้องการพบ”

อวี๋ซูได้สติกลับมา มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน เพียงไม่นานใต้เท้าอวี๋ก็จัดชุดขุนนางของตนให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้ามา

“ย่วนเอ๋อร์ ได้ข่าวว่าเมื่อวานรัชทายาทอยู่กับเจ้าหรือ?”

เมื่อบุรุษผู้นี้เดินเข้ามาก็อดยิ้มไม่ได้ เขาจ้องมองท่าทีของอวี๋ซู หวังจะได้ยินข่าวดีที่ตนคาดหวังจากนาง

“ท่านพ่อ ย่วนเอ๋อร์คือผู้ใด? ที่นี่ไม่มีย่วนเอ๋อร์แล้ว” ตอนนี้นางคืออวี๋ซู ไม่ใช่อวี๋ย่วน

บุรุษผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “ใช่ๆๆ พ่อกล่าวผิดไปชั่วครู่ เช่นนั้นเมื่อวาน ตกลงเจ้ากับฝ่าบาทไม่ได้…” ไม่ได้สัมผัสเนื้อตัวกันหรือ?! นี่คือคำถามที่เขาใส่ใจอย่างแท้จริง!

อวี๋ซูมองท่าทีเช่นนั้นของบิดาตน ในใจอัดแน่นไปด้วยความโศกเศร้า ในสายตาของบิดา คงอดรนทนไม่ไหว อยากส่งนางขึ้นเตียงฝ่าบาทแล้วกระมัง เพื่อให้ตนเป็นหินรองฝ่าเท้าให้เขาเหยียบย่างขึ้นสู่ตำแหน่งและความร่ำรวย!

“ท่านพ่อคิดมากไปแล้ว เมื่อคืนลูกได้สนทนากับรัชทายาทชั่วครู่เท่านั้น”

“อะไรนะ? นี่เป็นไปไม่ได้ บุรุษสตรีอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เหตุใดจึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น!” บุรุษผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะโกรธเคืองอยู่ในใจ “ย่วน…ซูเอ๋อร์ เจ้ากำลังโกรธพ่อใช่หรือไม่? ใช่ การทิ้งเจ้าไว้ข้างนอกหลายปีเป็นความผิดของพ่อเอง แต่ตอนนี้พ่อคิดอยากจะชดเชยให้เจ้าจึงรับเจ้ากลับมาและส่งเข้าวัง! มีคนมากน้อยเพียงใดต้องต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงโอกาสนี้! นี่เป็นวาสนาชั่วชีวิตของเจ้าแล้ว!”

หากจะกล่าวว่าการได้เป็นเพียงตัวแทนเป็นวาสนา เช่นนั้นนางยอมเป็นสตรีที่ถูกละทิ้งอยู่ในหมู่บ้านชนบทไปตลอดเสียยังจะดีกว่า! เหตุใดบิดาของตนต้องเป็นเช่นนี้ด้วย หากกล่าวว่าครอบครัวราชวงศ์ไร้ใจก็ช่างเถิด แต่กระทั่งคนสายเลือดเดียวกับตน ยังมิอาจสัมผัสถึงความรักใดๆ แม้แต่น้อย!

“ฝ่าบาทไม่ใช่คนทำตามใจเช่นนั้น มิใช่คนที่จะโปรดปรานสตรีผู้หนึ่งเพียงเพราะได้พบนางในยามค่ำคืน” ยามที่อวี๋ซูกล่าวคำนี้ มองไปยังใต้เท้าอวี๋อย่างลึกล้ำครั้งหนึ่ง เมื่อปีนั้น ท่านพ่อได้พบสตรีผู้หนึ่งริมทะเลสาบ เพราะความเมามายจึงบีบบังคับให้สตรีผู้นั้นแปดเปื้อน สุดท้ายจึงมีตนออกมา

จนใจที่มารดาของนางเป็นเพียงนักขับร้องในหอนางโลมเท่านั้น! ความจริงมิได้เป็นเพราะอักษรทำนายชะตาของตน แต่เป็นเพราะฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลอวี๋รู้สึกขัดตามารดาของตน จึงทิ้งตนที่เพิ่งเกิดเอาไว้ในหมู่บ้านชนบท ส่วนมารดาก็ตรอมใจเพราะคิดถึงบุตรี ไม่นานก็ป่วยตาย

สำหรับนางแล้วตระกูลอวี๋นับเป็นความแปดเปื้อน! วันนี้กลับคาดหวังให้ตนต่อสู้เพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ของตระกูลอวี๋ที่เป็นความแปดเปื้อนของตน!

ใต้เท้าอวี๋ฟังความหมายในคำพูดของนางออกโดยพลัน อดไม่ได้ที่จะเกิดความโกรธในใจ หากมิใช่ว่าบุตรีผู้นี้มีค่าให้ใช้ประโยชน์ เขาคงไม่ไว้หน้าแน่ จะอย่างไรตนก็นับเป็นบิดา!

“ซูเอ๋อร์ เจ้าจะตำหนิพ่อก็ช่างเถิด แต่นี่เป็นวาสนาของเจ้า! ขอเพียงเจ้ากุมใจรัชทายาทได้ ตำแหน่งสูงศักดิ์ในวันหน้าก็ไม่ต้องพูดถึง! ถ้าหาก…ถ้าหากเจ้าได้ใจฝ่าบาท ไม่แน่ว่าตำแหน่งฮองเฮา…” ใต้เท้าอวี๋มิได้กล่าวต่อไปอีก ในดวงตามีความทะเยอทะยานอันยากจะควบคุมปรากฏออกมา เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของอีกฝ่าย อวี๋ซูรู้สึกอยากหัวเราะดังๆ ยิ่งนัก

อาศัยเพียงตำแหน่งขุนนางเล็กๆ ของท่านพ่อ ยังคิดจะเป็นกว๋อจั้งอีกหรือ? หากมิใช่เพราะฮองเฮาให้การสนับสนุน กระทั่งโอกาสที่จะได้เหยียบย่างเข้าสู่เมืองหลวงก็คงไม่มี!

ใต้เท้าอวี๋ได้สติกลับมา รู้ตัวว่าตนพูดมากเกินไปแล้ว สายตาเลื่อนมองไปยังตำราแพทย์ที่อยู่ด้านข้าง “อ้อ? ตำราเหล่านี้ฝ่าบาทประทานให้ใช่หรือไม่? เจ้าอ่านให้ดีเถิด ไม่แน่ว่าอาจจะเรียนรู้ได้สักเศษเสี้ยวของท่านหมอ ถึงตอนนั้นฝ่าบาทคงเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเจ้า!”

อวี๋ซูไม่ได้ตอบ ทำเพียงปรายตามองไปนอกหน้าต่าง ราวกับไม่อยากมองเขาอีกแม้เพียงสายตา

ใต้เท้าอวี๋เก็บสายตากลับมาอย่างกระอักกระอ่วน “เช่นนั้น…ครั้งหน้าพ่อจะเข้าวังมาดูเจ้าอีก ใช่แล้ว คว้าโอกาสไว้ให้ดี จำไว้ว่าเข้าใกล้รัชทายาทให้มาก…”

ในใจของอวี๋ซูเกิดความรู้สึกรังเกียจ ท่าทางเย็นชาเช่นนั้นทำให้ใต้เท้าอวี๋ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง หมุนตัวเดินออกไปจากตำหนักแห่งนี้โดยพลัน บุรุษสะบัดชายแขนเสื้ออย่างดุดัน คิดว่าตัวเองเป็นอะไรกัน! หากไม่ใช่เพราะเขา นางจะมีความรุ่งโรจน์ในวันนี้ได้ที่ไหน? หรือนางคิดว่าหากไม่มีท่าทีเหมือนกับท่านหมอแล้วฮองเฮาจะถูกใจนาง?!

หากต้องมาพูดจาโน้มน้าวเด็กน่าตายผู้นี้ สู้รอให้นางได้ใจฝ่าบาทจริงๆ เสียก่อน จากนั้นค่อยขอให้ฮองเฮาช่วยเรื่องตำแหน่งขุนนางของบุตรชายตนเสียหน่อย ตนจะได้ไม่ต้องมาโมโหที่นี่อีก!

อย่างไรก็ตาม เมื่อออกมาจากตำหนักของอวี๋ซู ใต้เท้าอวี๋ก็พบกับตู้หย่วนซิ่วที่กำลังเดินทางกลับตำหนักรัชทายาทพอดี เบื้องหน้าของเขาส่องสว่าง รีบเดินเข้าไป

“กระหม่อมถวายพระพรชายารองพ่ะย่ะค่ะ”

คารวะเต็มพิธีการครั้งหนึ่ง ตู้หย่วนซิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใต้เท้าละเว้นมารยาทเถิด” คนผู้นี้นางไม่รู้จัก แต่ไหนแต่ไรไม่เคยพบใต้เท้าท่านนี้มาก่อน

ใต้เท้าอวี๋เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง “กระหม่อมเป็นบิดาของอวี๋เหม่ยเหริน วันนี้มีธุระบางอย่างจึงเข้าวังมา ได้เห็นพระพักตร์อันงดงามของชายารอง นับเป็นวาสนาชั่วชีวิตของกระหม่อมจริงๆ !”

บิดาของอวี๋เหม่ยเหริน? ตู้หย่วนซิ่วมีปฏิกิริยาขึ้นมา แย้มยิ้มอย่างเรียบเฉย “ใต้เท้าอวี๋ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”

“เหนียงเหนียงอ่อนโยนใจกว้าง เพรียบพร้อมด้วยคุณธรรมจริงๆ ไม่ใช่อะไรที่บุตรีของกระหม่อมจะเทียบได้ บุตรีของกระหม่อมเติบโตมาในหมู่บ้านชนบทตั้งแต่เล็ก หวังว่าเหนียงเหนียงจะชี้แนะให้มาก!”

นางข้าหลวงทั้งสองที่อยู่ด้านหลังตู้หย่วนซิ่วพลันโกรธถึงสมอง ใต้เท้าอวี๋อะไรท่านนี้ช่างหน้าหนาไร้อย่างอายเสียจริง! ถึงกับบอกให้เหนียงเหนียงของตนดูแลอวี๋เหม่ยเหรินผู้นั้นให้มากเชียว ทำไม ต้องการให้เหนียงเหนียงสละตำแหน่งชายารองให้เลยหรือไม่เล่า?!

“ที่ไหนกัน อวี๋เหม่ยเหรินฉลาดเฉลียวมีไหวพริบ ย่อมได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทด้วยตนเอง เปิ่นกงรู้สึกล้าแล้ว ใต้เท้ายังมีเรื่องใดอีกหรือไม่?” ตู้หย่วนซิ่วคิดถึงใบหน้าสุภาพงดงามที่ได้พบในวันนี้ ยากจะเชื่อจริงๆ ว่าบิดาของนางจะเป็นคนช่างประจบสอพลอเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ขุนนางในราชสำนักมีหลากหลายประเภท ตนยังไม่ถนัดรับมือเท่านั้น

“เอ๋? เหนียงเหนียงรู้สึกไม่สบายหรือ? ต้องระวังพระวรกายสูงศักดิ์ให้ดี! กระหม่อมไม่รบกวนการพักผ่อนของเหนียงเหนียงแล้ว กระหม่อมทูลลา!”

ตู้หย่วนซิ่วพยักหน้าเบาๆ จากนั้นจึงเดินผ่านไหล่เขาไป

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไป บนใบหน้าของใต้เท้าอวี๋กลับไม่มีรอยยิ้มประจบสอพลอเฉกเช่นเมื่อครู่นี้แล้ว ชายารองออกจากตำหนัก ถึงกับเงียบเหงาเช่นนี้เชียวหรือ? ต้องทราบว่าอย่างน้อยด้านหลังฮูหยินของตนก็ต้องมีสาวใช้หกคนคอยติดตาม ท่าทางสถานการณ์ของชายารองจะยากลำบากกว่าที่ได้ยินมาเสียอีก

หากเป็นเช่นนี้ มิใช่ว่าบุตรีของตนจะมีโอกาสมากขึ้นหรือ? บนใบหน้าของใต้เท้าอวี๋ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน จากนั้นจึงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปก้าวใหญ่

“เหนียงเหนียงเพคะ บ่าวว่าใต้เท้าอวี๋ผู้นั้นมาโอ้อวด!”

“ใช่แล้ว ช่างโอหังจริงๆ!”

ตู้หย่วนซิ่วทำเพียงแย้มยิ้มเล็กน้อย หากกระทั่งการหลอกลวงเล็กน้อยเช่นนี้ก็ยังรับไม่ได้ นางจะอยู่ในวังหลังได้อย่างไร? คำพูดของฮองเฮานางล้วนเข้าใจทั้งสิ้น ความอดทนทำให้คลื่นลมสงบ ถอยก้าวหนึ่งทะเลกว้างท้องฟ้าปลอดโปร่ง

…

ภายในวัดชิงอัน

ในอารามอันเงียบสงบ แม่ชีผู้หนึ่งกำลังหลุบตาอ่านคัมภีร์ในมือ ด้านหลังมีเสียงสงบนิ่งดังแว่วมา “วั่งเฉิน ที่ตีนเขามีคนมาหาเจ้า”

แม่ชีที่ปลงผมจนโล้นค่อยๆ เบนสายตาขึ้น ใบหน้าไร้การแต่งแต้ม บริสุทธิ์ดุจหยก ท่าทางบนใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความสงบ ยืนขึ้นอย่างเงียบงัน คารวะแก่ซือไท่ครั้งหนึ่ง “ท่านอาจารย์ วั่งเฉินจะไปครู่เดียวเดี๋ยวกลับมา”

นอกวัด บุรุษรูปงามผู้หนึ่งรออยู่บริเวณนั้นด้วยความกระวนกระวายใจ จนกระทั่งเงาร่างในอาภรณ์สีเทาหม่นปรากฎตัว สายตาของเขาพลันมีความเจ็บปวดและสงสารไหลผ่าน

“ฮุ่ยอวิ๋น…” เสียงของอู๋ฉางจวินสั่นเครือ อย่างไรก็ตาม สตรีผู้นั้นกลับเดินมาเบื้องหน้าเขา ประนมมือทั้งสองเข้าด้วยกัน “ชื่อทางชีของข้าคือวั่งเฉิน บนโลกนี้ไม่มีสตรีนามฮุ่ยอวิ๋นอีก”

“ฮุ่ยอวิ๋น เจ้ากำลังตำหนิพี่รองใช่หรือไม่? นานเพียงนี้กลับยังไม่มาเยี่ยมเจ้า เป็นเพราะท่านแม่ป่วยหนัก นางคิดถึงเจ้ามาตลอด…”

ในดวงตาของวั่งเฉินเจือไปด้วยความโศกเศร้า จากนั้นจึงหลับตาลงอย่างเรียบเฉย “หวังว่าท่านแม่จะอภัยที่วั่งเฉินมิอาจแสดงความกตัญญูอยู่ข้างกายได้”

อู๋ฉางจวินยากจะเชื่อว่าสตรีผู้มีหัวใจบริสุทธิ์เบื้องหน้านี้คือน้องสาวของเขา! เรื่องนี้เขาเสียใจอย่างหาใดเปรียบ เหตุใดตอนนั้นเขาจึงไม่หยุดโศกนาฏกรรมนี้ไว้

“ฮุ่ยอวิ๋น อย่าอยู่ที่นี่เลย พวกเรากลับจวนโหวกันเถิด! พี่รองจะไปขอให้รัชทายาทอนุญาต…”

“ประสก…ชื่อทางชีของข้าคือวั่งเฉิน ตั้งแต่เข้าวัดมาก็ตัดขาดจากกิเลสในโลกแล้ว ผู้คนบนโลกนี้มีปัญหามากมาย หวังว่าประสกจะไม่มารบกวนการบำเพ็ญของข้าอีก”

“ไม่! พี่รองจะทนเห็นเจ้าใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ไปเถิด พวกเราลงเขากัน!” เขาพลันยื่นมือออกไปจับแขนของวั่งเฉิน ตอนนี้เอง ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดมา ด้านหลังมียอดฝีมือในอาภรณ์สีดำจำนวนมากปรากฏตัวขึ้น

“นี่คืออู๋ฮุ่ยอวิ๋นหรือ?!”