หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 553 ข่มขู่บุรุษ

“เหมยเฟย ทะ ท่าน มิใช่ว่า…” เสียงของวั่งเฉินสั่นเครือ เมื่อเห็นเหมยเฟยที่เคยงดงามมีสภาพเช่นนี้ คำพูดจึงถูกกลืนกลับลงไป

สตรีบนเตียงราวกับมองความคิดของอีกฝ่ายออก ทำเพียงหัวเราะเบาๆ “มิใช่ว่าเปิ่นกงตายไปแล้ว เหตุใดจึงยังมีชีวิตอยู่อีก ใช่หรือไม่?”

“…วั่งเฉินมิได้หมายความเช่นนี้…”

“เจ้าเสียมากกว่า เหตุใดจึงมีสภาพเช่นนี้ได้? หลังจากพวกเราแม่ลูกจากไป พวกเขาปฏิบัติกับเจ้าเช่นนี้หรือ?” จะอย่างไรก็เป็นลูกสะใภ้ของนาง ราชวงศ์แห่งแคว้นเฉินเย็นชาไร้หัวใจจริงๆ “วั่งเฉิน เป็นชื่อที่พวกเขาตั้งให้เจ้าหรือ?”

แม่ชีก้มหน้าเล็กน้อย ราวกับมิเต็มใจกล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ “นี่…ล้วนเป็นสิ่งที่วั่งเฉินต้องการ”

ดวงตาของเหมยเฟยสว่างวาบ ค่อยๆ เบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง “รุ่ยเอ๋อร์ ไปหาเจ้าหรือไม่?”

คำพูดของนางทำให้วั่งเฉินตกใจยิ่งนัก นี่หมายความว่าอย่างไร? มิใช่ว่าองค์ชายรอง…

เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายเหมยเฟยก็คาดเดาได้แล้ว ใช่ สนมผู้นี้เป็นตนเลือกให้รุ่ยเอ๋อร์ ในใจของเขาไม่มีนางอยู่เลย หลังจากสลัดตัวตนอย่างยากลำบาก จะไปปรากฏเบื้องหน้านางได้อย่างไร

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของเหมยเฟยพลันรู้สึกราวกับได้รับการปลอบใจอยู่มาก ที่แท้ คนที่ถูกทอดทิ้งไม่ได้มีเพียงตน

ฮองเฮากล่าวกับตนว่ารุ่ยเอ๋อร์ยังไม่ตาย ตอนนั้นนางไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นอู๋ฮุ่ยอวิ๋นที่อยู่เบื้องหน้า หากมิใช่ว่ารุ่ยเอ๋อร์ยังอยู่ เหตุใดฮองเฮาจึงต้องลำบากลำบนไปจับอู๋ฮุ่ยอวิ๋นที่ปลงผมบวชชีไปแล้วถึงแคว้นเฉินด้วย คงคิดจะมีแต้มต่อให้มากขึ้นกระมัง

ท่าทางศพที่ตนเห็นในตอนแรกมิใช่รุ่ยเอ๋อร์ แต่นี่แสดงให้เห็นว่า ระหว่างตนกับเสด็จพี่ของเขา รุ่ยเอ๋อร์เลือกความสัมพันธ์พี่น้อง!

เหมยเฟยรู้ว่าวันนี้ตนพ่ายแพ้แล้ว เพียงแค่ร่างกายเช่นนี้ นางก็ไม่สามารถแก้แค้นได้อีก ก่อนหน้านี้นางเคยโกรธแค้นและกล่าวโทษ แต่ตอนนี้สิ่งที่นางหลงเหลือมีเพียงความคิดคำนึงที่มีต่อจักรพรรดิเฉินและความรู้สึกผิดต่อบุตรเท่านั้น

คิดดูแล้วก็ถูก รุ่ยเอ๋อร์ฉลาดเฉลียวเพียงนั้น จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตนใช้เขาเป็นเครื่องมือแก้แค้น ยี่สิบปีมานี้ตนไม่เคยทำหน้าที่มารดาเลย กลับกัน เมื่อได้รู้จักเขาก็บีบบังคับให้ทำเรื่องที่เขาไม่เต็มใจจึงมีผลลัพธ์เช่นนี้ นางควรคิดได้นานแล้ว

“แค่กๆ…” พลันนั้น เหมยเฟยไอออกมาอย่างรุนแรง นางใช้ผ้าปิดปากของตนไว้ วั่งเฉินเห็นสีม่วงคล้ำนั้นได้อย่างชัดเจน

“เหนียงเหนียง ท่านไอเป็นเลือดแล้ว…”

“แค่ก นี่ไม่นับเป็นอะไรได้ ทุกวันก็ไออยู่หลายครั้ง” เดิมทีนางควรตายที่แคว้นเฉินแล้ว แต่กลับถูกช่วยกลับมา ใช้วิชาชั่วช้าแต่ละอย่างพยุงลมหายใจสุดท้ายเอาไว้เท่านั้น การมีชีวิตอยู่เช่นนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าตายเสียอีก เพียงแต่ฮองเฮาที่โหดเหี้ยมต้องการให้ตนอยู่ไม่สู้ตาย

นางเคยคิดฆ่าตัวตายเช่นกัน เพียงแต่…นางเองก็ไม่ทราบว่าตนกำลังคาดหวังสิ่งใดอยู่

วั่งเฉินขมวดคิ้ว คิดจะเข้าไปใกล้ แต่กลับรู้สึกลังเล “เหนียงเหนียง พวกนาง…เหตุใดจึงปฏิบัติต่อท่านเช่นนี้?”

เหมยเฟยมองนางอย่างเรียบเฉย “หากอยากมีชีวิตอยู่ อย่าได้รู้มากเกินไปนัก”

แต่ไหนแต่ไรวั่งเฉินไม่เคยคิดเลยว่าเหมยเฟยจะตกอยู่ในสภาพเช่นตอนนี้ นางเคยเป็นพระสนมที่จักรพรรดิเฉินรักใคร่ เคยทะเยอทะยานละโมบในอำนาจของราชสำนัก ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเหลียน แต่งงานมายังแคว้นเฉินในฐานะองค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์ เพียงแต่เหตุใดเมื่อกลับถึงแคว้นเหลียนกลับได้รับการปฏิบัติเช่นนี้?

บนร่างของนางมีกลิ่นเหม็นจางๆ โชยออกมา วั่งเฉินสังเกตุเห็นว่ามือเล็กๆ อันขาวนวลทั้งสองบนและเล็บ ทั้งสิบมีรอยเปื้อนติดอยู่ หรือว่า…เหมยเฟยไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว?

สายตาตกอยู่บนอ่างน้ำที่อยู่ไม่ไกล วั่งเฉินลังเลครู่หนึ่งแล้วจึงเดินเข้าไป บิดผ้าเปียกชื้นผืนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ กำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสทว่าเหมยเฟยกลับขมวดคิ้ว ดึงมือกลับอย่างปฏิเสธ “เจ้าจะทำอะไร?”

วั่งเฉินเงยหน้าขึ้น ในดวงตาไม่มีสิ่งใดแอบแฝง “วั่งเฉินเพียงต้องการช่วยเช็ดตัวให้เหนียงเหนียง”

นาง…ถึงกับไม่กลัวตนเชียวหรือ? เหมยเฟยพลันคิดไปถึงบ่าวไพร่ในตำหนักเหล่านั้น แม้นางจะเคยเป็นองค์หญิงที่รุ่งโรจน์ชั่วขณะหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับตกอยู่ในฐานะเชลย ไม่มีผู้ใดปรนนิบัติตน บางคนใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองมา ไม่มีแม้ยามใดที่จะไม่ถูกทรมาน

เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป นางเองก็คุ้นชินแล้ว ชนะเป็นเจ้าแพ้เป็นโจร นี่คือจุดจบของนาง

“วั่งเฉินหรือ? เปิ่นกงคุ้นชินที่จะเรียกจะว่าฮุ่ยอวิ๋น”

นางไม่เคยได้สัมผัสกับสะใภ้ของรุ่ยเอ๋อร์ผู้นี้อย่างแท้จริง คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้แปรเปลี่ยนมากมาย ตอนนี้คนที่ยอมดูแลตนถึงก็เป็นนาง

ดวงตาของวั่งเฉินเปล่งประกาย แต่กลับไม่ได้เอ่ยคำใด อู๋ฮุ่ยอวิ๋นหรือ? สำหรับนาง ชื่อนี้ปะปนไปด้วยความทรงจำมากมายที่ไม่อยากจดจำ เพียงแต่ทุกครั้งที่มีคนกล่าวถึง ในใจของนางมักจะเกิดความคิดถึงขึ้นมา

ยกชายกระโปรงของเหมยเฟยขึ้นอย่างระมัดระวัง ขาซูบผอมทั้งสอง ปรากฏเบื้องหน้า

ดวงตาของนางกระตุก ไม่พลาดสายตาของเหมยเฟย

“ทำไม น่าเกลียดมากใช่หรือไม่?”

ขาทั้งสองที่เดิมทีเรียวยาวขาวนวลกลายเป็นแห้งเหี่ยวม่วงช้ำ ยิ่งไปกว่านั้นกระดูกของนางยังแตกเป็นเสี่ยงๆ ตอนนี้สภาพของขาทั้งสองจึงดูไม่ได้

ฮองเฮาสั่งให้คนใช้วิชาชั่วช้ามาฉุดชีวิตของตนไว้ บนร่างของนางก็ค่อยๆ ส่งกลิ่นเหม็นออกมา เหมยเฟยในตอนนี้รู้สึกว่าตนเป็นแอ่งโคลนบนพื้นที่ถูกผู้คนเหยียบย่ำ

ผ้าอันเย็นเยียบเช็ดลงบนผิวของนาง เหมยเฟยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว วั่งเฉินหยุดการเคลื่อนไหวลงโดยพลัน “เหนียงเหนียงเจ็บหรือเพคะ?”

“…ชินแล้ว”

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด หลังจากได้พบกันวันนี้ วั่งเฉินพบว่าความจริงแล้วเหมยเฟยไม่ได้น่ากลัวเฉกเช่นที่ตนจินตนาการ ในใจกลับรู้สึกสงสารนางอยู่บ้าง หากเปลี่ยนเป็นตน บางทีคงโกรธแค้นคนที่ทำให้ตนมีสภาพเช่นนี้เหมือนกับนาง

แต่นางไม่กล้าแน่ใจว่าตนจะสามารถยืนหยัดเช่นเดียวกับเหมยเฟยได้หรือไม่

“…เจ้าเกลียดรุ่ยเอ๋อร์หรือไม่?”

มือของวั่งเฉินชะงักไป อย่างไรก็ตามสิ่งที่แปลกใจก็คือ ตอนนี้นางยังสามารถจดจำท่าทีของตงฟางรุ่ยได้อย่างชัดเจน ทั้งๆ ที่บุรุษผู้นั้นไร้ความสงสารเมตตาต่อนาง แต่เขากลับเป็นบุรุษเพียงผู้เดียวในชีวิตนี้ของนาง จะกล่าวว่าเกลียดหรือ? ไม่นับเป็นเช่นนั้นกระมัง จะอย่างไรเมื่อก่อนก็ไม่ได้รัก นางเพียงแค่เกลียดตัวเอง หากนางมีความสามารถมากพอ หากตอนแรกนางไม่มีใจทะเยอทะยานเช่นนั้น บางทีนางในวันนี้อาจจะมีสภาพแตกต่างไปก็เป็นได้

ช่วงเวลาที่บวชเข้าสู่เส้นทางธรรม ทำให้ทุกความทรงจำในกาลก่อนและสภาพจิตใจของนางสงบลง บางที นางคงปล่อยวางได้จริงๆ

“ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นโชคชะตากำหนด”

โชคชะตากำหนด? เหมยเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เช่นนั้นหรือ ไมว่าผู้ใดล้วนมิอาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้เลยหรือ?

…

พื้นหญ้ากว้างใหญ่ ม้านับสิบตัววิ่งทะยาน บุรุษรูปงามผู้หนึ่งมองไปยังทิวทัศน์อิสระเสรีเบื้องหน้า มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้ม

“คุณชายรุ่ย”

ด้านหลังมีเสียงอันอ่อนโยนดังแว่วมา สตรีงามในอาภรณ์สีสดใสมีใบหน้าเขินอาย ในมือถือดอกไม้ดอกหนึ่งเดินเข้ามา

“คุณชายรุ่ย นี่คือดอกไม้ที่อีน่าปลูกเอง หวังว่าคุณชายจะรับไว้”

ในชนเผ่าของพวกนาง สตรีทุกนางจะมอบดอกไม้ให้อีกฝ่ายด้วยตนเอง เพื่อแสดงถึงความหวังจะแต่งงานอยู่ด้วยกันกับบุรุษผู้นั้น อยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต

บุรุษชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงแย้มยิ้มเล็กน้อย “ขออภัย ข้า…รับไว้ไม่ได้”

“เพราะเหตุใด? คุณชายไม่ชอบอีน่าหรือ?” สตรีมองไปที่เขาด้วยความสงสัย ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด สายตาของนางทำให้เขาคิดถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา เพียงแต่นิสัยของพวกนางกลับแตกต่างกัน อีน่าเติบโตในทุ่งหญ้ากว้าง มีชีวิตชีวาตรงไปตรงมา ทั้งยังน่ารักใจดี แต่คนผู้นั้นกลับเป็นสตรีที่ชอบพึ่งพาอำนาจบารมีในความคิดตน

เพียงแต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เขามักจะคิดถึงคนผู้นั้น

“ไม่ แม่นางอีน่าน่ารักยิ่งนัก เพียงแต่ข้าไม่มีวาสนา”

“เหตุใดจึงไม่มีวาสนา อีน่าชอบองค์ชาย อยากเป็นคู่รักที่มีความสุขด้วยกันกับคุณชาย!”

“ข้าแต่งงานแล้ว”

อะไรนะ? อีน่าชะงักไปชั่วครู่ เนิ่นนานผ่านไปจึงปล่อยดอกไม้ในมือลง ในเผ่าของนางมีเพียงหัวหน้าเผ่าจึงจะมีสามภรรยาสี่อนุได้ บุรุษจากครอบครัวธรรมดาล้วนมีภรรยาเดียว ดังนั้นนางจึงไม่เต็มใจเป็นอนุภรรยาของผู้อื่น

“เชื่อว่านางจะต้องเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุดในโลกเป็นแน่!” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา

มีความสุข? เกรงว่าการแต่งให้กับตนคงเป็นเรื่องโชคร้ายที่สุดในชีวิตของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นแล้ว

“พี่สาว…” ด้านหลัง เด็กน่ารักผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาด้วยความยากลำบาก สายตาของตงฟางรุ่ยตกอยู่บนร่างของเขา จากนั้นจึงมองไปยังครอบครัวที่สุขสันต์นี้อีกครั้ง ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

นางคงเกลียดชังตนมากจึงไม่บอกเขากระทั่งเรื่องที่นางตั้งครรภ์ หากลูกของเขายังอยู่ ตอนนี้คงหัดเดินแล้วกระมัง

ทันใดนั้น อีน่าพลันหน้าเปลี่ยนสี “คุณชายรุ่ย!”

ตงฟางรุ่ยพลันได้สติกลับมา หันตัวไปมอง พบว่ามีบุรุษในอาภรณ์สีดำจำนวนมากยืนอยู่เบื้องหน้าตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจทราบ

“องค์ชาย เจ้านายของพวกเราเรียนเชิญ”

ดวงตาของตงฟางรุ่ยมืดครึ้มลง คนเหล่านี้เป็นใครกัน เหตุใดจึงมาหาตน? หรือว่า…จะเป็นเสด็จพี่?!

องค์ชายหรือ? อีน่าได้ยินคำเรียกขานเช่นนี้ก็รู้สึกแปลกใจ คุณชายรุ่ยเป็นองค์ชายหรือ?!

“อีน่า เจ้าพาน้องชายเจ้าไปเสีย ที่นี่อันตราย!”

สตรีนางนั้นได้สติกลับมา รีบอุ้มน้องชายอายุน้อยหมุนตัววิ่งจากไป แต่ยังคงอดไม่ได้ที่จะหันมามองบุรุษที่ถูกห้อมล้อมด้วยความกังวล

คนชุดดำเหล่านี้ไม่สนใจสตรีแปลกหน้าผู้นั้น “ฝ่าบาท เชิญ!”

“หากข้าบอกว่าไมเล่า?” ตอนนี้เขาไม่อยากกลับไปที่พระราชวังแห่งนั้นอีกแล้ว ที่นั่นไม่เหมาะกับตน

“เหตุใดฝ่าบาทจึงตัดสินใจเร็วเช่นนี้ หรือพระองค์ไม่อยากพบเหมยเฟย”

อะไรนะ? “พวกเจ้าอย่าหวังจะหลอกข้าได้!” เขารู้นานแล้วว่าหมู่เฟยของตนถูกฆ่าหลังจากแผนการล้มเหลว จะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร แม้ในใจจะรู้สึกผิดต่อหมู่เฟย แต่ตงฟางรุ่ยรู้ว่าต่อให้ตนไม่ได้จากมา หมู่เฟยก็ไม่อาจได้รับในสิ่งที่นางต้องการ

ระหว่างเสด็จพี่กับหมู่เฟย สุดท้ายเขายังเลือกอย่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก

เขารู้สึกผิดต่อหมู่เฟยจริงๆ แต่หากเลือกได้อีกครั้ง เขายังคงมีคำตอบเช่นเดิม

“เหมยเฟยยังไม่ตาย นางถูกเจ้านายของพวกเราช่วยไว้” บุรุษในอาภรณ์สีดำหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ตงฟางรุ่ยรับไป พบว่าเป็นของติดตัวของหมู่เฟยของเขาจริงๆ! หรือนี่จะเป็นเรื่องจริง

“พวกเจ้า…เป็นใครกันแน่?! เสด็จพี่ส่งพวกเจ้ามาหรือ?”

บุรุษในอาภรณ์สีดำสบตากัน “องค์ชายโปรดวางพระทัย พวกเราไม่เกี่ยวข้องกับรัชทายาทแห่งแคว้นเฉิน”

เช่นนั้นเป็นผู้ใดเล่า? “พวกเจ้ากลับไปเถิด ต่อให้หมู่เฟยยังไม่ตาย ข้าก็ไม่ไปพบนาง!”

บุรุษหนึ่งในนั้นแค่นเสียงเย็น “นั่นไม่ใช่สิ่งที่พระองค์จะตัดสินใจ! เสียมารยาทแล้ว!” พริบตาเดียว บุรุษในอาภรณ์สีดำนับสิบคนก็โจมตีใส่ตงฟางรุ่ย