หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 554 การตายของเฉาฟาง

ได้ยินเสียงหนึ่งดังสนั่น ตงฟางรุ่ยหยิบลูกเหล็กลูกหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วปาลงไปยังพื้นหญ้า พลันมีหมอกอันเข้มข้นฟุ้งกระจายขึ้นมา

“คนเล่า?! แค่กๆ…”

จนกระทั่งหมอกหนาสลายไป เบื้องหน้าไม่มีเงาร่างของบุรุษผู้นั้นหลงเหลืออยู่อีก นี่พวกเขาถึงกับปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้เชียวหรือ?!

…

หลังจากอ๋องชาฮาพ่ายแพ้ จักรพรรดิเซียวก็ส่งกองกำลังทหารไปเสริมที่ทางฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียง แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด กลไกต่างๆ ในค่ายทหารจึงมักจะถูกทำลายโดยไม่ทราบสาเหตุ ข่าวลือต่างๆ นานาเริ่มแพร่กระจายออกไป ล้วนกล่าวกันว่าเฉาฟางช่างฝีมือผู้นั้นชอบพูดจาโอ้อวดเกินจริง มีความสามารถเรื่องยุทธการเพียงแค่บนกระดาษ กระทั่งเหล่าแม่ทัพที่เคยให้ความเคารพเขาก่อนหน้านี้ก็เย็นชาขึ้นมาก

“ไม่ นี่เป็นไปไม่ได้! ทั้งๆ ที่ข้าคำนวณแม่นยำแล้วแท้ๆ!”

เฉาฟางมองอุปกรณ์ในมือที่ต้องพบกับความพ่ายแพ้อีกครั้ง ปามันลงพื้นอย่างรุนแรง

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร หรือมีคนในกองทัพจงใจกลั่นแกล้งเขา? ทุกครั้งที่ตรวจสอบอาวุธที่ตนออกแบบอย่างดีและนำไปเก็บไว้ในคลังแล้ว วันต่อมามักจะใช้การไม่ได้โดยไม่มีสาเหตุ! ทหารเหล่านั้นล้วนตำหนิตน นอกจากนี้เมื่อบอกให้พวกเขาสร้างอาวุธตามแบบออกมาจำนวนมาก กลับกล่าวว่าพวกเขาทำไม่ได้?!

หากทำไม่ได้ เช่นนั้นจะมีคุณสมบัติอันใดมาตำหนิตน?! ถึงกับกล่าวว่ากลไกที่เขาออกแบบล้วนเป็นเศษเหล็กกองหนึ่ง! พวกคนธรรมดากลุ่มนี้จะรู้ได้อย่างไรว่าตนสิ้นเปลืองความคิดจิตใจไปมากเพียงใด!

สองวันก่อน กองทหารแคว้นเฉินโจมตีกะทันหันเข้ามาอีกครั้ง ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ความเร็วในการเปลี่ยนอาวุธของพวกเขาจึงรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง จนกองทัพแคว้นอี้รับมือไม่ทัน พ่ายแพ้ติดต่อกันหลายครั้ง พริบตาเดียวก็ถูกกดดันจนต้องถอยไปสิบลี้ เพียงแต่เขาไม่พอใจ! ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ ราวกับอาวุธของแคว้นเฉินเหล่านั้นสร้างออกมาเพื่อขัดขวางกลไกลของตนโดยเฉพาะ แต่ความเร็วเช่นนี้…ทำให้เฉาฟางอดสงสัยไม่ได้ว่าในองทหารมีสายลับอยู่หรือไม่?!

เลิกผ้านม่านขาดๆ ขึ้น เดินเข้าไปในกระโจม พลันมีสายตาเหยียดหยามระคนโกรธเคืองนับไม่ถ้วนมองมา

“หึ ช่างฝีมืออันใดกัน ดีแต่เปลือกนอก!”

“หากไม่ใช่เพราะเขา พวกเราคงไม่สูญเสียเช่นนี้!”

“ครั้งที่แล้วใช้อาวุธของเขา เกือบถูกทหารแคว้นเฉินฆ่าไปแล้ว ไม่แน่ว่าเขาอาจเป็นสายลับที่แคว้นเฉินส่งมาก็เป็นได้!”

รอบๆ มีเสียงตำนิดังแว่วมาโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย เฉาฟางกัดฟันหลับตาลง หมุนตัวเดินจากไปก้าวใหญ่ หายไปนอกรั้วกั้น

ตกลงเกิดความผิดพลาดที่ใดกันแน่? เขาเดินมาในป่าลึกโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีเงาร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่งดึงดูดสายตาเขาเอาไว้

“หลิงเอ๋อร์ ไป พวกเรากลับกันเถิด วันนี้จับปลาได้มากเชียว!”

หลิงเอ๋อร์?

เฉาฟางรีบหลบหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขาไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่ ซูหลิงเอ๋อร์?! นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นางควรจะอยู่กับกู้สวิ๋นฟางถึงจะถูก

ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย หรือจะกล่าวว่ากู้สวิ๋นฟางอยู่ที่นี่?!

ในสมองปรากฏความเป็นไปได้อันน่าเหลือเชื่อขึ้นมา เพราะเหตุใดอาวุธที่ตนสร้างจึงมักถูกผู้อื่นทำลายในวันถัดไป เพราะเหตุใดแคว้นเฉินจึงเปลี่ยนไปใช้อาวุธที่สามารถทำลายกลไกของเขาได้ทันเวลา หรือว่า…เป็นสิ่งที่กู้สวิ๋นฟางผู้นี้กระทำ?!

“ป้าเสียง คืนนี้ทำปลาตุ๋นน้ำแดงให้พี่ชายกินได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ได้! คุณชายกู้ต้องบำรุงให้มากจริงๆ”

คุณชายกู้?! ในใจของเฉาฟางเกิดไฟแห่งความโกรธปะทุขึ้นโดยพลัน กู้สวิ๋นฟางตัวดี ที่แท้เขาอยู่ที่นี่จริงๆ! คราวนี้ดูสิว่าเขายังจะหนีไปไหนได้อีก! เฉาฟางลอบกัดฟันแน่น เดินตามไปอย่างระมัดระวัง

“หลิงเอ๋อร์ วันนี้พี่ชายของเจ้าจะกลับเมื่อใด?” ภายในห้องครัวมีควันพุ่งโขมง ครอบครัวชาวบ้านอันเรียบง่ายมีท่าทางเปี่ยมความสุข

ภายในป่าบริเวณไม่ไกล เฉาฟางมองกระท่อมมุงด้วยใบจากบริเวณหมู่บ้านด้วยความแปลกใจ นี่มิใช่หมู่บ้านที่เคยปะทะกับพวกทหารหรือ? เป็นเพราะหลายปีก่อนพวกเขาได้รับความเมตตาจากจักรพรรดิเซียวและฮองเฮาซู ได้รับคำสัญญาว่าจะไม่ถูกรบกวนตลอดไป

กู้สวิ๋นฟางหลบอยู่ที่นี่ มิน่าเล่าจึงไม่มีผู้ใดพบเขา!

“หลิงเอ๋อร์ ช่วยข้ายกปลาออกไปที…”

“เจ้าค่ะ!”

ดรุณีน้อยผู้นั้นกำลังยกถังน้ำขึ้นด้วยความยินดี คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีมือใหญ่คู่หนึ่งคว้าจับนางจากด้านหลังแล้วอุ้มนางขึ้นทั้งตัว “กรี๊ด!”

“หลิงเอ๋อร์?!” ป้าเสียงตื่นตะลึงยิ่ง หันกลับมาพบว่ามีบุรุษผู้หนึ่งกำลังกอดรัดดรุณีน้อยที่ดิ้นอย่างรุนแรงผู้นั้นแน่น

“เจ้า เจ้าคือผู้ใดกัน?!”

เฉาฟางมีสีหน้ามืดครึ้มลง ในมือของเขาถือหน้าไม้สั้นที่หยิบออกมาจากบ้านหลังติดกันไว้ เมื่อเห็นอุปกรณ์นี้ก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของกู้สวิ๋นฟางแน่นอน “ไปบอกกู้สวิ๋นฟางเสีย วันนี้ยามเฉิน [1] ให้เขาไปที่ป่าฝั่งเหนือ ห้ามพาผู้อื่นไปด้วย มิฉะนั้นอย่ามาตำหนิหากข้าจะลงมือทำร้ายเจ้าเด็กนี่!”

“เจ้า เจ้าอย่าทำร้ายหลิงเอ๋อร์…”

“จำไว้ เขาต้องมาผู้เดียว นี่เป็นความแค้นส่วนตัวของข้าเฉาฟางและเขา”

…

ภายในป่า ดรุณีน้อยผู้นั้นร้องไห้สะอึกสะอื้น เงยหน้าขึ้นมองบุรุษด้านหลังด้วยความรู้สึกอยุติธรรม “พี่ชาย เหตุใด เหตุใดจึงจับตัวหลิงเอ๋อร์มา…”

เฉาฟางรู้สึกหัวใจหดเกร็ง เขาไม่อยากทำร้ายเด็กผู้นี้ แต่หากไม่จับนางมา กู้สวิ๋นฟางเจ้าเล่ห์ผู้นั้นคงไม่ปรากฎตัวออกมาแน่

“ขอเพียงกู้สวิ๋นฟางมาผู้เดียว ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”

“พี่ชาย ทะ ท่านเป็นคนดี ก่อนหน้านี้ท่านยังช่วยหลิงเอ๋อร์ด้วย…”

เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตา ในใจของเฉาฟางพลันรู้สึกไร้รสชาติ เขาคิดว่าตนเป็นคนดี แต่คนดีจะได้รับการปฏิบัติที่ดีจริงๆ หรือ? เหตุใดต้องให้เขามาพบกู้สวิ๋นฟางผู้นั้นด้วย หากไม่ใช่เพราะคนผู้นั้น ตนคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นตอนนี้!

กล่าวกันว่าเขามีพรสวรรค์ในเรื่องการสร้างอาวุธกลไก เหตุใดต้องมาพบกับคู่ต่อสู้ที่เขาจำต้องยอมรับว่าไม่อาจเอาชนะได้ด้วยเล่า! ไม่ คราวนี้เขาจะต้องชนะเป็นแน่!

ขอเพียงกู้สวิ๋นฟางตายก็ไม่มีผู้ใดเป็นอุปสรรคในทางเดินของเขาอีก!

“อย่าขยับ! ถ้ากู้สวิ๋นฟางไม่มา พี่ชายก็ยังรับประกันกับเจ้า จะไม่ทำร้ายเจ้าเด็ดขาด!”

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ พี่ชายจะต้องมาช่วยหลิงเอ๋อร์แน่นอน…”

“เจ้าเชื่อเขาเพียงนั้นเชียวหรือ?” เฉาฟางไม่ทราบว่ากู้สวิ๋นฟางผู้นั้นมีดีอะไร และไม่เชื่อว่าคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวเช่นนั้นจะสนใจเด็กที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันผู้นี้

ซูหลิงเอ๋อร์พองปาก สายตาเช่นนั้นราวกับกำลังกล่าวว่า นางไม่เคยสงสัยในตัวกู้สวิ๋นฟางมาก่อน

“เด็กน้อย ดูสิว่าข้าเอาอะไรมาให้เจ้า!” กู้สวิ๋นฟางชูกระต่ายตัวหนึ่งขึ้นด้วยความเบิกบานใจ ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อผลักประตูเข้าไป ป้าเสียงจะโถมตัวเข้ามา “คุณชายกู้ แย่แล้ว หลิงเอ๋อร์ถูกคนจับตัวไป!”

อะไรนะ?!

ภายในป่าทางทิศเหนือ ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เฉาฟางจ้องมองไปเบื้องหน้า ส่วนซูหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างหิวจนแทบสลบ

มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ดูให้ชัดเจนเถิดว่าพี่ชายของเจ้าเป็นคนเช่นไร จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัว เจ้ายังเชื่อเขาอยู่หรือ?”

“ไม่! พี่ชายจะต้องมาช่วยหลิงเอ๋อร์แน่นอน!”

“เจ้า…”

“เฉาฟาง!” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังแว่วขึ้นจากบริเวณไม่ไกล พบว่าท่ามกลางความมืด มีเงาร่างสะดุดตาร่างหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้

กู้สวิ๋นฟางถอดชุดทหารบนร่างของตนออกแล้ว เดินเข้ามาด้วยอาการหอบหายใจรุนแรง “หลิงเอ๋อร์ เจ้า เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?!”

“พี่ชาย!” ซูหลิงเอ๋อร์มองไปด้วยความยินดี อย่างไรก็ตาม จู่ๆ นางกลับร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ท่าทางเช่นนี้ทำให้กู้สวิ๋นฟางคิดว่าเฉาฟางทำอะไรนาง “เจ้าคนถ่อยสาระเลว! เจ้าลงมือกับเด็กน้อยผู้หนึ่งเชียวหรือ!”

“น่าขัน! ทำตัวเป็นขโมยร้องจับโจรไปได้ หากกล่าวถึงเรื่องคนถ่อยสาระเลว ข้าคงเทียบเจ้าไม่ได้!” เฉาฟางหัวเราะเสียงเย็น สายตาตกอยู่บนรองเท้าทหารของกู้สวิ๋นฟางที่เปลี่ยนไม่ทัน “เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย! พูดมา เจ้าแทรกซึมเข้าไปในค่ายทหารเพื่อทำลายอาวุธกลไกที่ข้าออกแบบใช่หรือไม่?!”

กู้สวิ๋นฟางกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย “ตนเองโง่เขลาก็อย่าได้โทษที่ผู้อื่นฉลาดเกินไป! ของเล่นเหล่านั้นของเจ้า เพียงครู่เดียวข้าก็มองออกแล้ว เพียงแค่แตะเบาๆ ก็ทำให้พวกมันกลายเป็นเศษเหล็กได้แล้ว!”

“เจ้า…เจ้าโจรถ่อย! ไม่กล้าประลองกับข้าซึ่งหน้าก็แล้วไปเถิด นี่ถึงกับใช้แผนร้ายเช่นนี้เชียว!”

กู้สวิ๋นฟางทำราวกับได้ยินเรื่องน่าหัวเราะอันยิ่งใหญ่คับฟ้าอย่างไรอย่างนั้น “ตอนอยู่แคว้นอี้ ไม่รู้ว่าผู้ใดว่าจ้างโจรภูเขาให้มาลอบสังหารข้า? ความเปิดเผยตรงไปตรงมาของเจ้าไปอยู่ที่ใดเล่า?!”

เฉาฟางสูดหายใจลึก ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่

“หากมิใช่เพราะเจ้า…ข้า ข้าคงไม่กลายเป็นเช่นนี้!”

“อะไรนะ? สู้ผู้อื่นไม่ได้แล้วยังคิดตำหนิผู้อื่นอีกหรือ? ตระกูลเฉา ตระกูลช่างฝีมืออันดับหนึ่งแห่งแคว้นอี้อันใดกัน ที่ข้าเห็นมันก็เพียงเท่านั้นเอง!” แต่ละคำพูดของกู้สวิ๋นฟางล้วนทิ่มแทงเข้าไปในใจเฉาฟาง เขาพลันสูญเสียสติสัมปชัญญะ ถึงกับบีบคอซูหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างแน่น “หากไม่อยากให้นางได้รับบาดเจ็บก็เข้ามานี่!”

“เจ้า…ปล่อยนางเสีย!”

“ฮ่าๆ คิดไม่ถึงว่าช่างฝีมือป้ายทองผู้สง่างามจะมีเวลาช่วยเหลือผู้อื่นด้วย ผู้น้อยแซ่เฉาเห็นแล้ว คิดว่าเจ้าก็แค่คนถ่อยในคราบสุภาพชนเท่านั้น! อยากช่วยหลิงเอ๋อร์จริงหรือ? เข้ามา!”

“…” ในดวงตาของกู้สวิ๋นฟางเจือความลังเล อีกฝ่ายคิดจะทำร้ายหลิงเอ๋อร์จริงหรือไม่?

“ข้าบอกให้เข้ามา!” ตอนนี้เอง เฉาฟางหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา วางพาดไว้บนคอหลิงเอ๋อร์แล้วกดลงเบาๆ พลันมีเลือดซึมออกมา

“ฮือๆๆ…พี่ชาย เจ็บ…”

“เจ้า! เจ้าคิดจะทำอะไร?!” ในใจกู้สวิ๋นฟางรู้สึกตื่นตะลึงนัก กระทั่งเขาเองก็ไม่ทราบว่าในตอนที่เขาเห็นซูหลิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บในใจของเขาถึงกับเคร่งเครียดเพียงนี้ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ดรุณีน้อยผู้นั้นกลายมาเป็นครอบครัวที่แท้จริงของตน

“เข้ามา หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต!” ในมือของเขามีหน้าไม้ที่กู้สวิ๋นฟางออกแบบเองกับมือปปรากฏขึ้น ด้านบนบรรจุลูกดอกไว้แล้ว ยกเล็งมาที่บุรุษเบื้องหน้าช้าๆ

ดวงตากู้สวิ๋นฟางสว่างวาบ พลันนั้น ซูหลิงเอ๋อร์กัดไหล่เฉาฟางอย่างกะทันหัน “ห้ามรังแกพี่ชาย!”

“โอ้ย! เจ้า…”

ภายใต้ความตึงเครียด เฉาฟางบีบคอนางแน่น ในเวลาเพียงไม่นาน ใบหน้าเล็กๆ เริ่มแดงก่ำเนื่องจากหายใจไม่ออก

“ความอดทนของข้ามีจำกัด หากยังไม่เข้ามาอีก ข้าจะฆ่านางเสีย!”

กู้สวิ๋นฟางขมวดคิ้วแน่น จากนั้นจึงเดินเข้าไปช้าๆ “ได้ เช่นนั้นเจ้าต้องปล่อยนางเล่า!”

บุรุษรีบยกมือทั้งสองของตนขึ้น เห็นความตายเป็นดั่งการกลับบ้าน เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งระลอกหนึ่งดังออกมาจากปากเฉาฟาง “ฮ่าๆๆ…คิดไม่ถึงว่าเจ้ากู้สวิ๋นฟางจะมีเวลาที่เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นด้วย เพียงแต่น่าเสียดาย เจ้าอยากเป็นคนดีก็ไม่ทันเสียแล้ว”

เขากดสลักเบาๆ ได้ยินเสียงกึกครั้งหนึ่ง ลูกดอกพลันพุ่งออกไป อย่างไรก็ตามกลับเกิดความเย็นวาบบริเวณลำคอ รอยยิ้มลำพองใจของเขาแข็งค้าง มีเลือดสดๆ ไหลออกมา “นี่…อั่ก…”

ในดวงตาของกู้สวิ๋นฟางเจือไปด้วยความเวทนาอยู่หลายส่วน “ตอนนี้เจ้ารู้แล้วหรือไม่ว่าเจ้าสู้ข้าไม่ได้? กระทั่งอาวุธเสียหายชิ้นหนึ่งก็ยังไม่รู้ตัว สลักด้านบนถูกข้าสลับทางแล้ว เมื่อเจ้ากดสลัก ลูกดอกจะถูกยิงออกมาด้านหลัง”

อะไรนะ? บริเวณลำคอมีความเจ็บปวดแพร่ออกมาระลอกหนึ่ง บุรุษผู้นั้นกุมคอที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุดของตน ร่างกายแข็งค้างทรุดลงโดยพลัน เลือดอาบย้อมแขนเสื้อของเขาจนกลายเป็นสีแดง

ไม่…เขาไม่เชื่อ…เขา…ไม่ยอม…

“หลิงเอ๋อร์!” กู้สวิ๋นฟางรวบตัวหลิงเอ๋อร์เอาไว้ในอ้อมกอด มองไปยังบุรุษที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนขาดใจตายด้วยความเห็นใจ จนกระทั่งร่างกายของเฉาฟางล้มลง กู้สวิ๋นฟางจึงทอดถอนใจออกมา “ความจริงข้าเองก็คิดว่าเจ้าเป็นคู่ต่อสู้คนหนึ่ง เพียงแต่น่าเสียดาย เจ้าถือดีเกินไป”

————-

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ยามเฉิน คือเวลา 07.00 – 08.59 น.