หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 557 ครอบครัวราชวงศ์ไร้ใจ

คนดี? มองดูดวงหน้าที่ไร้เดียงสาและเขินอายนั้น ในใจของเฟิ่งหลิงกลับเกิดรสชาติที่บรรยายไม่ถูก เขา…ไม่มีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าเป็นคนดีจริงๆ

“รุ่ยเอ๋อร์…”

“เอ๋?” หวงฝู่รุ่ยเบนสายตาขึ้นด้วยความแปลกใจที่ได้รับความใส่ใจอย่างไม่คาดฝัน เฟิ่งหลิงแย้มยิ้มอ่อนโยนให้เขา “รุ่ยเอ๋อร์กลับวังไปแล้วต้องรักษาความลับให้เสด็จพี่ อย่าไปบอกผู้อื่นว่าเสด็จพี่ส่งเจ้ากลับวัง”

ในใจของหวงฝู่รุ่ยคิดว่า เสด็จพี่ใหญ่ช่วยตนไว้ นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรืออย่างไร? อย่างไรก็ตามแม้จะไม่ค่อยเข้าใจแต่เขายังคงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ได้! รุ่ยเอ๋อร์ต้องรักษาความลับได้แน่! เช่นนั้น…เสด็จพี่มาหารุ่ยเอ๋อร์ที่ตำหนักเฉิงฟู่บ้างได้หรือไม่?”

เสด็จพี่ห้าเองก็มาหานานๆ ครั้ง ในตำหนัก นอกจากซานสุ่ยแล้วก็ไม่มีผู้ใดพูดคุยกับตน เขารู้สึกเหงาจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นหวงฝู่รุ่ยพบว่าตนเองถึงกับชอบเสด็จพี่ใหญ่ผู้งดงามเสียแล้ว มักจะรู้สึกว่าเขาอยากสนิทสนมกับอีกฝ่ายมากกว่าเสด็จพี่คนอื่นๆ!

เขาไม่เห็นสายตาเคารพทว่าเหินห่างแสดงความปฏิเสธจางๆ จากบนร่างของเสด็จพี่ใหญ่เฉกเช่นคนอื่นๆ นี่ทำให้ในใจของหวงฝู่รุ่ยรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก

ใจของเฟิ่งหลิงอ่อนยวบ อย่างไรก็ตามสติสัมปชัญญะกลับบอกเขาว่า ด้วยความขัดแย้งระหว่างอำนาจขององค์ชายในวันนี้ เกรงว่าอีกไม่นานหวงฝู่รุ่ยต้องกลายเป็นเครื่องสังเวย ส่วนตน หากมีความรู้สึกประดุจพี่น้องต่อเขาจริงๆ เช่นนั้นวันหน้าตนจะโศกเศร้ายิ่งกว่าผู้ใด

“อืม” เขาตอบรับอย่างเรียบเฉยเสียงหนึ่ง มีเพียงเฟิ่งหลิงที่รู้ว่าเขาไม่อาจไปหาหวงฝู่รุ่ยได้

ดวงตาไร้เดียงสาขาดประสบการณ์ทั้งสองโค้งขึ้นด้วยความยินดี เขาโชคดีจริงๆ ที่ตนแอบออกมาจากวัง ไม่เพียงแต่จะได้พบเห็นสีสันของโลกภายนอก แต่ยังได้รู้จักเสด็จพี่ใหญ่ด้วย! เช่นนี้นี้เขาก็มีสหายเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว

เบื้องหน้าอีกไม่ไกลคือพระราชวัง เฟิ่งหลิงหยิบเสื้อคลุมบนร่างเขากลับมา “รุ่ยเอ๋อร์ เสด็จพี่ใหญ่จะดูเจ้าเข้าไปจากที่นี่ เด็กดี”

“…” คิดไม่ถึงว่าเวลาจะผ่านไปเร็วเพียงนี้ หวงฝู่รุ่ยหันกลับไปมองเส้นทางดูห่างไกลจนไม่อาจคว้าด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทว่ายังคงตอบรับด้วยรอยยิ้มฝืนๆ

ซานสุ่ยที่อยู่ด้านข้างได้เห็นก็รู้สึกไร้รสชาติ ยากนักที่องค์ชายแปดจะได้ออกมานอกวัง ผลกลับกลายเป็นว่าตนไม่สามารถปกป้องดูแลเจ้านายให้ดีได้ เชื่อว่าในใจของฝ่าบาทจะต้องโศกเศร้ามากกระมัง? “ฝะ ฝ่าบาท…วางพระทัยเถิด พวกเรา พวกเราอาจจะยังมีโอกาสได้ออกมาอีก…”

จริงหรือ? เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าจะรอเวลานั้นได้หรือไม่

“อืม เสด็จพี่ใหญ่ จะต้องมาหารุ่ยเอ๋อร์นะ!”

แย้มยิ้มให้เฟิ่งหลิงครั้งหนึ่ง จากนั้นหวงฝู่รุ่ยจึงพาซานสุ่ยหมุนตัวเดินไปยังทิศทางของประตูวัง

“เอ๋?! นั่นไม่ใช่องค์ชายแปดหรือ?! เร็ว รีบเข้าวังไปทูลอวี๋เฟย กล่าวว่าพวกเราพบตัวองค์ชายแปดแล้ว!”

องครักษ์บริเวณประตูวังเพียงมองก็จำหวงฝู่รุ่ยได้ รีบเดินเข้ามาล้อมเขาเอาไว้โดยพลัน “องค์ชายแปดเสด็จกลับมาแล้ว! ทรงได้รับบาดเจ็บหรือไม่? องค์ชายเสด็จไปที่ใดมา? อวี๋เฟยส่งคนออกไปตามหาองค์ชายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

บนใบหน้าของหวงฝู่รุ่ยเต็มไปด้วยรอยยิ้มขออภัย จากนั้นจึงถูกทุกคนคุ้มครองกลับไปยังทางทิศทางของตำหนัก อย่างไรก็ตาม เขาค่อยๆ หันกลับมามองไปยังซอยเมื่อครู่นี้ เฟิ่งหลิงไม่อยู่ที่นั่นนานแล้ว

เสียงฝีเท้าม้าอันร้อนรนกระชั้นถี่เข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว “หลีกทาง! หลีกทางให้หมด!”

“เหวอ!” ข้าราชบริพารรอบๆ ตกใจจนพากันสลายตัวไป องค์ชายห้าหวงฝู่เซียวพุ่งเข้าไปหาหวงฝู่รุ่ยที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความโกรธเคือง ได้ยินเสียงเพี๊ยะครั้งหนึ่ง เขาสะบัดบังเหียนในมือ พริบตาเดียวบังเหียนก็โบกสะบัดลงบนร่างของซานสุ่ย

“โอ้ย…อะ องค์ชายห้า…”

“เสด็จพี่! ทะ ท่านกำลังทำอะไร?!” หวงฝู่รุ่ยรีบโถมตัวไปบดบังร่างซานสุ่ย มองสำรวจอาภรณ์เด็กรับใช้ที่ถูกโบยตีจนฉีกขาด “ซานสุ่ย เจ้า เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?!”

“บ่าวสุนัข! ถึงกับกล้ายุยงให้องค์ชายแปดออกไปจากวัง! เด็กๆ ลากตัวมันออกไป ห้าม้าแยกร่าง!”

“เสด็จพี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับซานสุ่ย เป็นรุ่ยเอ๋อร์อยากออกไปดูข้างนอกเอง อยู่ในวังหดหู่เกินไป!” หวงฝู่รุ่ยคุ้มครองซานสุ่ย พยายามอธิบายสุดกำลัง แต่หวงฝู่เซียวไหนเลยจะยอมฟัง

“เช่นนั้นเจ้าบ่าวสุนัขนี่ก็ไม่ปรนนิบัติให้ดี! เพียงอาศัยที่เขาไปก่อความวุ่นวายเป็นเพื่อนเจ้า แต่กลับไม่มารายงานข้า ข้าก็ควรจะให้เขาตายโดยศพไม่สมบูรณ์แล้ว!”

คำพูดของหวงฝู่เซียวโหดร้ายยิ่งนัก ซานสุ่ยได้ยินใบหน้าพลันไร้สีเลือด

“เสด็จพี่ หากท่านต้องการฆ่าซานสุ่ย เช่นนั้นก็ฆ่ารุ่ยเอ่อร์ก่อนเถิด!” ใบหน้าเยาว์วัยเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ซานสุ่ยเป็นสหายเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีในวัง แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยปฏิบัติกับซานสุ่ยเฉกเช่นบ่าวไพร่มาก่อน!

“เจ้า…เจ้า…เพียงอาศัยที่วันนี้เจ้ากล้าไม่เชื่อฟังเสด็จพี่ บ่าวสุนัขผู้นี้ก็เก็บไว้ไม่ได้แล้ว เด็กๆ!”

พลันนั้นมีองครักษ์เดินเข้ามา จะลากตัวซานสุ่ยที่อยู่บนพื้นไป หวงฝู่รุ่ยรีบปัดมือพวกเขาทิ้ง “ปล่อยมือ! ข้าองค์ชายบอกให้พวกเจ้าปล่อยมือ! หรือคำสั่งของเสด็จพี่พวกเจ้าเชื่อฟัง แต่คำสั่งของข้าองค์ชาย พวกเจ้ากลับไม่ฟังแล้ว?”

นี่…องครักษ์หลายคนสบตากัน ราวกับไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี

“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจะทำอะไร?!” แม้ในยามฝันหวงฝู่เซียวก็คิดไม่ถึงว่าน้องแปดที่อ่อนแอเชื่อฟังมาโดยตลอด วันนี้จะถึงกับต่อต้านตนเพื่อบ่าวไพร่เพียงคนเดียว

หวงฝู่รุ่ยกลั้นน้ำตาของตนด้วยความรู้สึกอยุติธรรม “เสด็จพี่ แต่ไหนแต่ไรรุ่ยเอ๋อร์ไม่เคยขอร้องท่านมาก่อน ครั้งนี้ ไว้ชีวิตซานสุ่ยด้วยเถิด! รุ่ยเอ๋อร์รับปากว่าต่อไปจะไม่แอบหนีออกจากวังอีก…”

“ฝ่าบาท…” ซานสุ่ยยากจะบรรยายความกดดันในใจของตนในยามนี้ ฝ่าบาทถึงกับกล่าวสัญญาเช่นนี้ออกมาเพื่อตน ทรงยอมแพ้ที่จะไล่ตามท้องฟ้าด้านนอกแล้วหรือ? ทุกสิ่งทุกอย่างนี้…ล้วนต้องตำหนิตน

หวงฝู่เซียวสูดหายใจลึก อย่างไรเสียองค์ชายแปดล้วนกล่าวเช่นนี้แล้ว หากจัดการบ่าวสุนัขนี่จนตายไปตอนนี้ เกรงว่าน้องแปดคงต่อต้านรุนแรงมากขึ้น มิสู้ไว้ชีวิตสุนัขของมันชั่วคราวก่อนยังจะดีเสียกว่า

“เช็ดน้ำตาของเจ้าเสีย! มีฐานะเป็นองค์ชาย ร้องไห้งอแงจนดูไม่ได้แล้ว ยังไม่รีบเรียกคนมาพาองค์ชายแปดกลับตำหนักอีก!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

อย่างไรก็ตาม ในชั่วขณะที่หวงฝู่เซียวหมุนตัวจะเดินจากไป กลับใช้สายตาเปี่ยมอันตรายมองซานสุ่ย ชีวิตของบ่าวสุนัขผู้นี้ จะช้าจะเร็วเขาก็ต้องแย่งชิงมาให้ได้! คำพูดที่เขากล่าวออกไปแล้ว แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเก็บกลับคืน

ภายในตำหนักของอวี๋เฟย

“หมู่เฟย รุ่ยเอ๋อร์กลับมาแล้ว”

หวงฝู่เซียวยืนอยู่ด้านข้าง เด็กน้อยไร้เดียงสาเดินเข้าไปด้วยใบหน้าขออภัย จับชายอาภรณ์ของตนบิดไปมา “หมู่เฟย รุ่ยเอ๋อร์กลับมาแล้ว…ขะ…”

ได้ยินเสียงเพี๊ยะครั้งหนึ่ง อวี๋เฟยสะบัดฝ่ามือลงไปบนแก้มของหวงฝู่รุ่ยอย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง เด็กน้อยอ่อนแอผู้นั้นพลันล้มลงกับพื้น ใบหน้าปรากฏรอยแดงช้ำขึ้น “มะ หมู่เฟย?”

เขาเบนสายตาขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง ไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงว่าเกิดอะไรขึ้น

“หึ ผู้ใดมอบความกล้าให้เจ้า ถึงกับกล้าออกจากวังไปเอง? เจ้ารู้หรือไม่ เพราะเรื่องนี้เสด็จพ่อของเจ้าจึงตำหนิเปิ่นกง! กล่าวว่ากระทั่งเด็กคนเดียวเปิ่นกงก็ดูแลไม่ได้! พูดมา เจ้าหนีออกไปได้อย่างไร!”

ใบหน้างดงามของอวี๋เฟยในยามนี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ เพราะบุตรไม่ได้ความผู้นี้ทำให้เซียวเอ๋อร์ของนางถูกฝ่าบาทตำหนิ! นางเลี้ยงดูสั่งสอนเซียวเอ๋อร์มาด้วยความยากลำบากหลายปีเพียงนี้ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้รับความสำคัญจากฝ่าบาท เกือบจะถูกเจ้าเด็กอกตัญญูนี่ทำลายเสียแล้ว!

หวงฝู่รุ่ยกุมแก้มที่บวมช้ำของตน มุมปากมีกลิ่นคาวเลือด อย่างไรก็ตามเขากลับกัดฟันแน่นไม่ยอมกล่าวแม้แต่คำเดียว เมื่อครู่การกระทำของเสด็จพี่ห้าทำให้เขารู้แล้วว่า หากตนบอกว่าหนีออกจากวังได้อย่างไร ซานสุ่ยจะต้องรักษาชีวิตไว้ไม่ได้เป็นแน่ ขอเพียงหมู่เฟยกล่าวมาประโยคเดียว ตนจะขอร้องอย่างไรก็เปล่าประโยชน์

“ปะ เป็นรุ่ยเอ๋อร์ตีขันทีน้อยจนสลบ แล้วเปลี่ยนไปสวมอาภรณ์ของเขา…”

อะไรนะ?! “ดียิ่ง! ตอนนี้เจ้าปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่หรือไม่ เรื่องเช่นนี้ก็ยังทำออกมาได้! เจ้ารู้สึกผิดต่อหมู่เฟยที่เลี้ยงดูเจ้ามาหลายปีหรือไม่? เจ้ารู้สึกผิดต่อเสด็จพี่ห้าของเจ้าหรือไม่?! เจ้าเกือบตัดอนาคตของเสด็จพี่ของเจ้าไปแล้ว!”

หวงฝู่เซียวยืนอยู่ด้านข้าง ทำเพียงขมวดคิ้วมองไปยังน้องแปดผู้อ่อนแอของตนที่อยู่บนพื้น ไม่ได้กล่าวแม้แต่ประโยคเดียว หมู่เฟยกล่าวได้ถูกต้อง สถานการณ์ตอนนี้ไม่อาจผิดพลาดแม้แต่น้อย คราวนี้เป็นเพราะเรื่องของรุ่ยเอ๋อร์จึงทำให้เสด็จพ่อทรงกริ้ว ยังดีที่ตอนนี้รุ่ยเอ๋อร์กลับมาแล้ว มิฉะนั้นเขาต้องทำให้เสด็จพ่อมีความประทับใจไม่ดีต่อตนเป็นแน่

“…รุ่ยเอ๋อร์…สำนึกผิดแล้ว…”

“เจ้ากล่าวว่าสำนึกผิดประโยคเดียวก็คิดจะให้หมู่เฟยให้อภัยเจ้าหรือ?! เช่นนั้นครั้งหน้ามิใช่ว่าเจ้าจะกระทำความผิดอีกหรือ? ไป ออกไปคุกเข่าที่ลานสามชั่วยาม ห้ามผู้ใดส่งอาหารให้อค์งชายแปด!” ดวงตาของอวี๋เฟยไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย ราวกับเด็กชายบนพื้นไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของนางก็มิปาน

“หมู่เฟย สุขภาพของน้องแปดไม่ดีนัก หากคุกเข่าสามชั่วยาม เกรงว่าจะรับไม่ไหว ถึงตอนนั้นเสด็จพ่อคงจะตำหนิลูกอีก”

หวงฝู่เซียวเอ่ยปาก อวี๋เฟยคิดว่าคำพูดนี้มีเหตุผล แต่หากไม่ลงโทษหวงฝู่รุ่ย นางรู้สึกว่าไม่อาจระบายความโกรธในใจออกไปได้ “เช่นนั้น…เช่นนั้นก็โบยบ่าวสุนัขทั้งหมดในตำหนักรุ่ยเอ๋อร์คนละยี่สิบไม้เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!”

“หมู่เฟย ระ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา!” หวงฝู่รุ่ยคิดไม่ถึงว่าความผิดของตนจะเกี่ยวพันไปถึงผู้อื่น หากรู้เช่นนี้ หากรู้เช่นนี้…เขายอมใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ไม่มากของตนอยู่ในวังเสียยังจะดีกว่า

หวงฝู่เซียวส่งสายตาบอกให้หวงฝู่รุ่ยหุบปาก “รุ่ยเอ๋อร์ หมู่เฟยทำเช่นนี้นับว่าใจกว้างมากแล้ว หากเจ้ายังพูดอีกแม้เพียงประโยคเดียว ระวังเถิด เสด็จพี่ก็ปกป้องเจ้าไม่ได้!”

“…ข้า…”

“โอ้ย…โอ้ย…” ในลานมีเสียงร้องโอดครวญอันน่าเวทนาดังแว่วมาเป็นระลอก เหล่าขันทีและนางข้าหลวงนอนอยู่ในลาน ด้านหลังมีองครักษ์โบยหลังโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย

หวงฝู่รุ่ยมองภาพเบื้องหน้าด้วยความปวดใจ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นความผิดของตน

สายตาตำหนิกล่าวโทษเหล่านั้นมองมาโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย องค์ชายอายุสั้นพระองค์นี้กระทำความผิด ถึงกับต้องให้บ่าวไพร่อย่างพวกเขาไปตายเป็นเพื่อน ความจริงช่างไม่ยุติธรรมยิ่งนัก! หากเป็นเช่นนี้ มิสู้ปล่อยให้ให้เขาตายไปให้เร็วเสียหน่อย! จะได้ลดการถูกทำโทษของบ่าวไพร่ลงได้! โอ้ย สวรรค์ไร้ตาจริงๆ เหตุใดผู้อื่นสามารถติดตามองค์ชายที่เป็นที่โปรดปรานได้ แต่พวกเขากลับต้องมาติดตามองค์ชายป่วยกระเสาะกระแสะอายุสั้นพระองค์นี้ด้วย!

“…ฝ่าบาท…” เสียงอันอ่อนแรงดังแว่วขึ้นมาจากมุม หนึ่ง หวงฝู่รุ่ยตื่นตะลึง “ซานสุ่ย! เจ้า เจ้า…” ใช่แล้วหมู่เฟยกล่าวว่าให้ลงโทษโบยบ่าวไพร่ทุกคน ดังนั้นซานสุ่ยย่อมไม่ใช่ข้อยกเว้น

อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่ได้บอกหวงฝู่รุ่ยว่าองค์ชายห้าสั่งให้คนโบยเขามากขึ้นสิบไม้

“ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่ความผิดของพระองค์ เป็นซานสุ่ยไม่ดูแลฝ่าบาทให้ดี…” แย้มยิ้มอย่างอ่อนแรง ใบหน้าของซานสุ่ยขาวซีดหาใดเปรียบ จากนั้นราวกับเขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดึงหวงฝู่รุ่ยมาใกล้แล้วกล่าวกระซิบข้างหู “ฝ่าบาท จำไว้ว่าแม้เป็นองค์ชายห้าก็ไม่อาจบอกเขาเรื่ององค์ชายใหญ่ได้…”

องค์ชายผู้น่าสงสารยังคิดว่าองค์ชายห้าปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจ แต่ซานสุ่ยดูออกอย่างชัดเจน สำหรับองค์ชายห้า องค์ชายแปดเป็นเพียงน้องชายไร้ประโยชน์ที่จะช่วยส่งเสริมความยอดเยี่ยมของเขาให้เด่นชัดเท่านั้น มีเพียงองค์ชายแปดที่ใจดีไร้เดียงสาจึงคิดว่านั่นเป็นความสัมพันธ์พี่น้อง องค์ชายใหญ่ช่วยองค์ชายแปดไว้ ดังนั้นตนจึงต้องยิ่งกล่าวเตือนเขา ไม่อยากทำร้ายคนดีอย่างแท้จริง