หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 558 ไร้เหตุผล

ภายในตำหนักฮองเฮา

“ทูลเหนียงเหนียง องค์ชายแปดกลับมาแล้วเพคะ” แม่นมยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความนอบน้อม

ดวงเนตรของฮองเฮาเจือไปด้วยรอยสรวล “กลับมาแล้วหรือ? คนที่เปิ่นกงส่งออกไปเล่า?”

แม่นมหน้าเปลี่ยนสี ถอยไปอยู่ด้านข้างอย่างเงียบงัน

คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กน้อยป่วยกระเสาะกระแสะผู้นั้นจะมีความสามารถเช่นนี้ กลับมาจากน้ำมือของยอดฝีมือที่ตนส่งออกไปอย่างปลอดภัยครบถ้วน คนพวกนั้นยังไม่ได้กลับมารายงาน แสดงว่าล้มเหลวหมดแล้วใช่หรือไม่? น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ

“เหนียงเหนียงเพคะ ตอนนี้องค์ชายแปดกลับไปที่ตำหนักอวี๋เฟยแล้ว เช่นนี้พวกเรายิ่งลงมือไม่สะดวก”

ฮองเฮาส่งเสียงสรวล “เจ้าคิดว่าอวี๋เฟยจะรักเด็กผู้นี้มากเพียงนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนี้จริง เหตุใดจึงไม่ตามหมอหลวงให้ไปตรวจรักษาองค์ชายแปดให้ดีเล่า?” เรื่องอาการป่วยขององค์ชายแปด ในพระทัยของฮองเฮากระจ่างชัดยิ่งนัก แต่นี่เกี่ยวข้องอันใดกับนางกันเล่า ในพระราชวังมีองค์ชายน้อยลงหนึ่งพระองค์ สำหรับตนนับเป็นเรื่องดี อวี๋เฟยสิ้นหวังกับองค์ชายแปดแล้ว ตนเพียงช่วยนางกำจัดของไร้ประโยชน์เท่านั้น

“เช่นนั้นเหนียงเหนียงคิดจะจัดการอย่างไรหรือเพคะ?”

“ตอนนี้องค์ชายใหญ่มีท่าทีป้องกันระมัดระวังทุกสิ่ง แต่กับองค์ชายแปดที่มีอายุสั้นนั้นไม่เหมือนกัน ใช้ชีวิตของเขามาเปลี่ยนแปลงชื่อเสียงขององค์ชายใหญ่เสีย นับว่าตายอย่างมีประโยชน์แล้ว” ดวงเนตรของฮองเฮาเต็มไปด้วยแผนการ “วันพระราชสมภพขององค์ชายแปด เกรงว่ากระทั่งอวี๋เฟยเองก็คงลืมกระมัง? อวี๋เฟยผู้นี้เบื้องหน้าเฉลียวฉลาด แต่ความจริงกลับสะเพร่ายิ่งนัก รู้ตัวว่าบุตรชายของตนมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน กระทั่งเรื่องการออกสังคมก็ยังไม่ทำให้องค์ชายแล้ว”

บนใบหน้าของแม่นมแขวนไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าในใจกลับรู้สึกเห็นใจองค์ชายแปดอยู่บ้าง

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ให้เปิ่นกงแสดงเป็นตัวอย่างให้อวี๋เฟยได้เห็นเสียหน่อย ให้นางรู้ว่าหากจะใช้ประโยชน์ก็ต้องใช้ประโยชน์ให้ถึงที่สุด”

“เหนียงเหนียงทรงพระปรีชายิ่งนัก”

…

เงาร่างสั่นระริกสองร่างคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หมอหลวงหลิวและหมอหลวงสวีก้มหน้าสบตากันอย่างระมัดระวัง พวกเขาคุกเข่าอยู่ที่นี่หนึ่งชั่วยามจนเข่าชาไปหมดแล้ว เหตุใดฮองเฮาจึงยังไม่มาอีก?

“ใต้เท้าหลิว ท่านว่า…ฮองเฮาทรงเรียกพวกเราเข้าพบในคราวนี้ มีเรื่องอันใดหรือ?”

“ข้าเองก็ไม่ชัดเจนนัก ใต้เท้าสวีมิได้ข่าวมาบ้างหรือ?”

“ใต้เท้าทั้งสอง มีสิ่งใดก็พูดตรงๆ เถิด” เสียงหนึ่งที่คละเคล้าไปด้วยเสียงหัวเราะบางๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ใต้เท้าทั้งสองหันไปมองด้วยความแปลกใจ ไม่ทราบว่าแม่นมประคองฮองเฮามาถึงด้านหลังพวกเขาตั้งแต่ยามใด

“กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ!” ทั้งสองกล่าวพร้อมกัน

สตรีสูงศักดิ์ค่อยๆ เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ประทับ “มิใช่ว่าใต้เท้าทั้งสองมีเรื่องอยากถามเปิ่นกงหรอกหรือ?”

ทั้งสองพากันตัวสั่น ในใจอดไม่ได้ที่จะร้องโอดครวญ “มะ ไม่ทราบว่าฮองเฮาทรงมีสิ่งใดจะรับสั่ง พวกกระหม่อมจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”

“จะกล้าเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า ใต้เท้าทั้งสองท่านเป็นคนสนิทของอวี๋เฟย เปิ่นกงจะเรียกใช้ได้หรือ?”

เอ๋? นี่…ทั้งสองเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว มองไปยังสตรีสูงศักดิ์ผู้มีแผนการอยู่เต็มท้อง ชั่วขณะนั้นไม่ทราบว่าจะพูดอะไรดี

พบว่าจู่ๆ พระพักตร์ของฮองเฮาพลันเย็นชา ตบลงบนพนักวางแขนอย่างแรง “โอหัง หลิวชิน สวีจื้อหลิน! พวกเจ้าควรได้รับความผิดเช่นไร!”

“อา กระหม่อมไม่ทราบ ฮองเฮาโปรดให้ความกระจ่างด้วย!”

“ไม่ทราบหรือ? ต้องการให้เปิ่นกงเรียกหมอหลวงทั้งหมดมาตรวจรักษาให้องค์ชายแปดหรือไม่ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าคงรู้แล้วกระมัง!”

“…” ในใจของทั้งสองรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก หรือฮองเฮาจะหมายถึงอาการป่วยขององค์ชายแปด…แผ่นหลังพลันถูกเหงื่อเย็นๆ อาบจนเปียกชุ่ม ในใจเกิดความกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“วางยาพิษสังหารองค์ชาย พวกเจ้าว่าความผิดนี้ควรได้รับโทษประหารเก้าชั่วโคตรหรือไม่?” สุรเสียงของฮองเฮาลอยมาตามลม กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายของพวกเขา ทั้งสองรีบโขกศีรษะสุดชีวิต “กระหม่อมผิดไปแล้ว! กระหม่อมผิดไปแล้ว! ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“ความผิดยิ่งใหญ่เพียงนี้ เปิ่นกงจะไว้ชีวิตพวกเจ้าได้อย่างไร?”

“นี่…นี่…กระหม่อมได้รับคำสั่งมาพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมเองก็ลำบากใจ!” พวกเขาโขกศีรษะอย่างแรง หน้าผากปรากฏรอยช้ำขึ้น

ในดวงเนตรของฮองเฮาปรากฏรอยสรวล นางหมุนถ้วยชาในเมืองอย่างเชื่องช้า “หรือพวกเจ้าคิดจะกล่าวว่าเป็นอวี๋เฟยสั่งให้พวกเจ้าทำเช่นนี้ ใต้หล้านี้จะมีผู้ใดเชื่อ?”

ฮองเฮาถึงกับรู้ทุกเรื่องเชียวหรือ! ทั้งสองรู้สึกขาชาวาบ เรื่องนี้ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีผู้ใดสงสัยอวี๋เฟยมาก่อน ฮองเฮาตรวจพบได้อย่างไร?

“น่าเสียดายความซื่อสัตย์จริงใจที่ใต้เท้าทั้งสองมีต่ออวี๋เฟย สุดท้ายนางก็แค่ใช้พวกท่านเป็นแพะรับบาปเท่านั้น พวกท่านว่า หากเรื่องขององค์ชายถูกผู้อื่นรู้ ผู้ใดจะเชื่อว่าอวี๋เฟยวางยาพิษบุตรชายตนเอง ความผิดทุกอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าใต้เท้าทั้งสองต้องรับผิดชอบแทนนางหรอกหรือ?”

ในใจของทั้งสองตื่นตะลึงยิ่งนัก คำพูดของฮองเฮาราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมาโจมตีพวกเขา แต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน ต้องทราบว่าหากไม่มีอวี๋เฟย พวกเขาก็ไม่อาจเข้าสำนักหมอหลวงได้ ด้วยเหตุนี้จึงปล่อยไว้เช่นนั้น

“เปิ่นกงชื่นชมความสามารถของใต้เท้าทั้งสองมาโดยตลอด ขอเพียงพวกท่านทำงานให้เปิ่นกงตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เปิ่นกงย่อมมีวิธีช่วยพวกท่าน”

“ขอบพระทัยเหนียงเหนียง ต่อให้พวกกระหม่อมต้องบุกน้ำลุยไฟก็ไม่เสียดาย!”

ฮองเฮาทอดพระเนตรมองปฏิกิริยาของคนทั้งสองด้วยความพึงพอใจ “วันพระราชสมภพขององค์ชายแปดใกล้จะถึงแล้ว เปิ่นกงต้องการให้พวกเจ้าทำเรื่องบางอย่าง”

“รับพระบัญชา!”

…

“ฝ่าบาท ได้ยินว่าองค์ชายแปดถูกกักบริเวณ ทุกคนในตำหนักถูกโบยยี่สิบไม้” ภายในสวนบุปผาหลวง เฟิ่งหลิงนั่งชงชาอยู่ในศาลา หลานอวิ๋นที่อยู่ด้านหลังนำเรื่องที่ตนได้ยินมาตอนเข้าวังมาบอกต่อ

ได้ยินเสียงทอดถอนใจเบาๆ แว่วมา เฟิ่งหลิงหยิบชาถ้วยหนึ่งส่งไปให้ หลานอวิ๋นรับมาดื่มลงไปด้วยความรู้สึกหดหู่ “ฝ่าบาทคิดว่าผู้ใดคิดร้ายต่อองค์ชายแปดกัน?” เขาได้ยินเฟิ่งหลิงพูดถึงเรื่องที่เกิดบนถนนแล้ว

“ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด พวกเราล้วนไม่อาจสอดมือได้” ตอนนี้ฮองเฮาประดุจราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อ กำลังรอให้ตนทำความผิดพลาดโดยไม่ระวัง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเบื้องหน้าคือความยุ่งยากครั้งใหญ่ เขาจะเหยียบเข้าไปได้อย่างไร

ตอนนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีเสียงยินดีดังแว่วมา

“ฝ่าบาท ช้าลงหน่อยเถิด!” ซานสุ่ยไล่ตามมาเบื้องหลังหวงฝู่รุ่ย เงาร่างทั้งสองดึงดูดสายตาของเฟิ่งหลิงและหลานอวิ๋น

นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น มิใช่กล่าวว่าองค์ชายแปดถูกกักบริเวณหรอกหรือ?

คนทั้งสองที่อยู่ในศาลาพากันชะงักไป ส่วนหวงฝู่รุ่ยเห็นพวกเขาแล้วจึงเผยรอยยิ้มไร้เดียงสาออกมา “เสด็จพี่ใหญ่!”

เขาอดไม่ได้ที่จะวิ่งเหยาะๆ เข้ามา บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มสว่างไสว ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าเด็กคนนี้เหลือเวลาไม่มากแล้ว

“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้า…”

“เสด็จพี่ใหญ่ทราบหรือไม่? เสด็จแม่จะจัดงานวันเกิดให้รุ่ยเอ๋อร์!”

อะไรนะ?! คำพูดของเขาทำให้เฟิ่งหลิงและหลานอวิ๋นสบตากัน ฮองเฮาต้องการจัดงานวันเกิดให้องค์ชายแปด?

“เมื่อถึงตอนนั้น เสด็จพี่ใหญ่ต้องมาให้ได้เล่า!” ในดวงตาของหวงฝู่รุ่ยมีความยินดีเปี่ยมล้น แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยฉลองวันเกิดแม้เพียงครั้งเดียว คิดไม่ถึงว่าปีนี้ฮองเฮาจะกล่าวกับหมู่เฟยว่าจะจัดงานวันเกิดให้ตน ทั้งยังให้หมู่เฟยยกเลิกคำสั่งกักบริเวณของตนอีกด้วย!

“…อืม” เขาตอบรับอย่างเรียบเฉยครั้งหนึ่ง แต่ในใจเฟิ่งหลิงกลับเกิดความรู้สึกไม่ดีอย่างเข้มข้น

หวงฝู่รุ่ยอยู่ในตำหนักมานาน เกรงว่าจะไม่เข้าใจสถานการณ์ในพระราชวัง ฮองเฮาไม่ยอมสิ้นเปลืองความคิดกับเรื่องไร้ประโยชน์เป็นแน่ หรือนางคิดจะใช้ประโยชน์จากองค์ชายแปดเพื่อทำสิ่งใดบางอย่าง? มองไปยังใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย กลับมองไม่เห็นร่องรอยความโศกเศร้าใดๆ เฟิ่งหลิงความรู้สึกว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายดูบาดตาอยู่บ้าง

คนเหล่านี้ต้องการบีบเค้นคุณค่าที่เหลือของหวงฝู่รุ่ยจนหยดสุดท้ายจริงๆ หรือ?

ซานสุ่ยยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อหวงฝู่รุ่ยอย่างจนใจ โธ่ มิใช่เขากล่าวเตือนองค์ชายแปดไว้แล้วหรือ ในพระราชวังไม่มีองค์ชายแม้เพียงพระองค์เดียวที่เต็มใจจะสนทนากับองค์ชายใหญ่ ตอนนี้องค์ชายแปดกลับวิ่งมาอย่างสง่าผ่าเผยเช่นนี้เช่นนี้ หากถูกผู้คนพบเข้า ไม่แน่ว่าอาจจะนำพาความยุ่งยากอันใดมาให้องค์ชายใหญ่และตัวองค์ชายแปดเองก็เป็นได้!

“อืม มิใช่ว่าองค์ชายใหญ่ยังมีเรื่องต้องทำหรือ?” หลานอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างเข้าใจดีว่าหากมีความเกี่ยวพันกับหวงฝู่รุ่ยในตอนนี้ย่อมไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนขึ้นมา

ดวงตาของหวงฝู่รุ่ยมีความผิดหวังไหลผ่าน “เสด็จพี่จะไปแล้วหรือ?”

“อืม มีธุระต้องทำ”

“เช่นนั้นวันเกิดของรุ่ยเอ๋อร์ เสด็จพี่จะมาหรือไม่?” ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังอันไร้ขีดจำกัด ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ยามเมื่อเผชิญหน้ากับเด็กน้อยน่าสงสารเช่นนี้ เขาจึงไม่มีความกล้าจะพูดความจริงแม้แต่ประโยคเดียว “อืม หากไม่มีเรื่องสำคัญ เสด็จพี่ต้องไปแน่นอน”

“จริงหรือ?! เช่นนั้นรุ่ยเอ๋อร์จะรอเสด็จพี่!” เขากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ซานสุ่ย พวกเราไปกันเถิด!”

อย่างไรก็ตาม ในชั่วขณะที่หันตัวไปบริเวณบันได เขากลับเหยียบถูกอากาศ พลันนั้นส่งเสียงร้องออกมา ในขณะที่ร่างกายโอนเอนออกไป “อา!”

“ฝ่าบาท!”

ซานสุ่ยรีบดึงไว้ด้วยความร้อนใจ แต่กลับไม่ทันแล้ว ทั้งสองล้มลงบนพื้นไปด้วยกัน ซานสุ่ยใช้ร่างกายของตนปกป้องหวงฝู่รุ่ย ทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

เสียงอันโกรธเคืองดังแว่วมาจากเบื้องหน้า “พวกเจ้ากำลังทำอะไร?!”

ทุกคนเงยหน้าขึ้น พบว่าหวงฝู่เซียวเดินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมโทสะ ใช้สายตาตำหนิมองไปยังเฟิ่งหลิง “เสด็จพี่ เหตุใดจึงผลักน้องแปด?!”

อะไรนะ?! “ไม่ ไม่ใช่ เสด็จพี่ห้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว…”

“หุบปาก!” ไหนเลยจะรู้ว่า หวงฝู่เซียวกลับจ้องเขาอย่างดุดัน

หลานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมา “องค์ชายห้าทรงหมายความว่าอย่างไร? อะไรคือผลักองค์ชายแปด?”

“ที่นี่มีที่ให้เจ้าสอดปากที่ไหนกัน!” หวงฝู่เซียวตะโกนใส่หลานอวิ๋นอย่างโอหัง อีกฝ่ายสายตาเคร่งขรึมลง กำหมัดจนส่งเสียงดัง หากไม่ใช่เพราะไม่อยากก่อเรื่องในวัง เขาอยากจะซัดองค์ชายห้าที่ไม่รู้จักเหตุผลผู้นี้สักหมัดจริงๆ

“เสด็จพี่ ข้าเห็นชัดเจนว่าท่านผลักน้องแปดจากด้านหลัง เขาทำอะไร ใยเสด็จพี่จึงต้องปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้?!”

เฟิ่งหลิงมองไปยังเด็กชายที่มีสีหน้าตื่นตระหนกบนพื้น แล้วจึงมองไปทางหวงฝู่เซียวอีกครั้ง “เทียบกับเรื่องนี้ น้องห้าควรประคองน้องแปดขึ้นมาก่อนแล้วค่อยพูดกันหรือไม่?”

“อะไรนะ ท่าน…”

“ใช่แล้วองค์ชายห้า สิ่งที่พระองค์ควรใส่ใจที่สุดคือเรื่องที่ว่าองค์ชายแปดจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ มิใช่หรือ? ส่วนเรื่องที่องค์ชายใหญ่ผลักหรือไม่นั้น รอหมอหลวงมาตรวจสอบแล้วให้ฝ่าบาททรงตัดสินเถิด” หลานอวิ๋นยืนกอดอกทำท่าทีเคร่งขรึม

ให้เสด็จพ่อตรวจสอบ? ผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าเสด็จพ่อรักองค์ชายใหญ่ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ใดผู้นี้มาก!

“เสด็จพี่ห้า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเสด็จพี่ใหญ่จริงๆ เป็นข้าล้มโดยไม่ระวังเอง…” หวงฝู่รุ่ยลุกขึ้นจากพื้น รีบจับหวงฝู่เซียวเอาไว้ด้วยเกรงว่าเขาจะพูดอะไรออกไปอีก

ไหนเลยจะรู้ว่า เหนือศรีษะครับมีเสียงไม่พอใจดังแว่วขึ้นมา “เจ้า…เจ้าดีต่อเสด็จพี่ใหญ่เพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?!”

หวงฝู่รุ่ยอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ไม่รู้ควรจะพูดอะไรไปชั่วครู่ มองไปทางเฟิ่งหลิงโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาเช่นนี้ตกอยู่ในดวงตาของหวงฝู่เซียว เขามั่นใจได้ทันทีว่าระหว่างคนทั้งสองจะต้องเกิดเรื่องอะไรบางอย่างที่ตนไม่รู้เป็นแน่!