หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 559 เกี่ยวพันไปถึงผู้อื่น

“องค์ชายห้า แต่ไหนแต่ไรองค์จักรพรรดิไม่เคยห้ามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชาย ต่อให้องค์ชายแปดมีความสัมพันธ์อันดีกับองค์ชายใหญ่แล้วมีอะไรไม่ดีเล่า? หากองค์ชายห้าไม่เห็นด้วย มิสู้ให้องค์จักรพรรดิทรงตัดสินดีหรือไม่?” หลานอวิ๋นมองไปยังหวงฝู่เซียวที่มีสีหน้าขาวซีด รู้สึกทนไม่ไหวอยู่บ้าง สิบสามปีมานี้องค์ชายแปดอยู่ในวังอย่างโดดเดี่ยว ใช้ชีวิตอยู่กับถังยา ทั้งยังมีเสด็จพี่บ้าอำนาจ ทนเห็นเขาสนิทสนมกับผู้อื่นไม่ได้ ถูกผู้อื่นควบคุมชั่วชีวิต

หวงฝู่เซียวดวงตาเย็นยะเยือก “แม่ทัพหลาน ท่านกำลังนำเสด็จพ่อมาข่มขู่องค์ชายเช่นข้าหรือ?”

“กระหม่อมมิกล้า เพียงแต่หากองค์ชายแปดได้รับบาดเจ็บจริงๆ กระหม่อมคงหนีความรับผิดชอบไม่พ้น ต้องทูลรายงานองค์จักรพรรดิตามความจริง” ความหมายในคำพูดนี้ของหลานอวิ๋นก็คือ เพื่อปกป้องตนเอง เขาจำเป็นต้องนำเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปกราบทูลฝ่าบาททั้งหมด รวมถึงคำพูดทุกคำขององค์ชายห้าด้วย

“ไม่ เป็นข้าไม่ดีเอง…แม่ทัพหลาน อย่าได้นำเรื่องนี้ไปกราบทูลเสด็จพ่อได้หรือไม่?” เขานำพาความยุ่งยากมากมายมาสู่คนข้างกายมากพอแล้ว ไม่ต้องการให้เกี่ยวพันไปถึงเสด็จพี่ห้าอีก

“หึ ไม่จำเป็นต้องขอร้องเขา!” หวงฝู่เซียวก้าวไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง สายตายั่วยุจ้องมองไปยังหลานอวิ๋นโดยตรง “แม่ทัพหลานก็ทำเรื่องของตัวเองให้ดีไปเถิด! วันหน้าอย่าได้ทำจุดอ่อนอันใดตกใส่มือองค์ชายเช่นข้าแล้วกัน!”

ฮ่าๆ ถึงกับข่มขู่เขาเชียวหรือ? หลานอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ขอบพระทัยในความใส่ใจขององค์ชายห้า กระหม่อมรู้ดีว่าอะไรควรไม่ควร”

หวงฝู่เซียวแค่นเสียงเบาๆ จากนั้นจึงสะบัดแขนเสื้อพาหวงฝู่รุ่ยเดินจากไป

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าองค์ชายห้าไม่ยอมจบง่ายๆ แน่” ดูจากสายตาของเขาเมื่อครู่นี้ ราวกับสงสัยอะไรบางอย่างแล้ว

ดวงตาของเฟิ่งหลิงส่องประกายลึกล้ำ จากนั้นจึงเก็บสายตากลับมา “ถ้าเขามีหลักฐาน พวกเราคิดจะหลบก็หลบไม่พ้น” ศัตรูของเขาในพระราชวังแห่งนี้นับว่าน้อยหรือไร? มีหวงฝู่เซียวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนย่อมไม่นับเป็นอะไรได้

ตำหนักอวี๋เฟย

“หึ น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจจริงๆ!” หวงฝู่เซียวผลักประตูเข้าไปอย่างดุดัน อวี๋เฟยที่กำลังลิ้มรสขนมพลันต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเคร่งเครียด “เซียวเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น?”

อย่างไรก็ตาม สายตาของนางกลับตกลงบนร่างของหวงฝู่รุ่ยที่เดินตามหลังเข้ามาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของอวี๋เฟยเคร่งขรึมลง “รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าทำความผิดอีกแล้วใช่หรือไม่?!” หากรู้เช่นนี้ นางไม่ควรปล่อยเขาออกมาเร็วเพียงนี้ ควรรอให้ถึงวันเกิดก่อนค่อยว่ากัน

“มะ หมู่เฟย…”

“หึ หลานอวิ๋นผู้นั้น ต้องมีสักวันหนึ่งข้าจะทำให้เขาได้เห็นดี!”

หลานอวิ๋น? “เซียวเอ๋อร์ เจ้ามีเรื่องกับแม่ทัพหลานหรือ?” อวี๋เฟยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ดึงสายตากลับมาจากบนร่างของหวงฝู่รุ่ยโดยพลัน

หวงฝู่เซียวเดินมานั่งลงด้านข้าง หยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา รู้สึกโกรธจนทนไม่ไหวจึงปาลงพื้นจนแตกกระจาย! “หมู่เฟย ตั้งแต่หลานอวิ๋นผู้นั้นติดตามหวงฝู่หลิงก็ยิ่งไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาขึ้นทุกวัน เขาถึงกับกล้าอ้างเสด็จพ่อมาข่มขู่ข้า!”

“หลานอวิ๋นเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลหลาน กระทั่งหมู่เฟยพบเขายังต้องยอมลงให้สามส่วน เจ้าอย่าได้บุ่มบ่ามให้ผู้อื่นจับจุดอ่อนได้เชียว!”

“หึ! ข้าไม่กลัวเขา จะอย่างไรก็เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งของราชวงศ์อย่างพวกเราเท่านั้น!”

อวี๋เฟยอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจเบาๆ จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “รุ่ยเอ๋อร์ เมื่อครู่เจ้าไปที่ใดมาอีก? หมู่เฟยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่าได้สร้างความยุ่งยากให้พวกเรา?”

หวงฝู่รุ่ยยืนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบงัน ขมวดคิ้วแน่นคารวะครั้งหนึ่ง “รุ่ยเอ๋อร์ทราบแล้ว”

“กลับไปเสีย!”

“ขอรับ…”

“รอก่อน!” หวงฝู่รุ่ยกำลังจะหมุนตัวไป แต่กลับถูกหวงฝู่เซียวเรียกเอาไว้ “ยังไม่พูดความจริงกับเสด็จพี่อีก? ระหว่างเจ้ากับเสด็จพี่ใหญ่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

องค์ชายใหญ่?! อวี๋เฟยเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ เหตุใดรุ่ยเอ๋อร์จึงมีความเกี่ยวพันกับองค์ชายใหญ่ได้?

“ไม่ ไม่ใช่…เสด็จพี่ รุ่ยเอ๋อร์ไม่ได้…”

“เจ้ายังคิดจะหลอกข้าอีกหรือ?! คิดว่าข้าไม่รู้จักเจ้าหรือไร?” ในใจของหวงฝู่เซียวเต็มไปด้วยโทสะ คิดว่าองค์ชายใหญ่จะต้องใช้วิธีการอันใดมาหลอกลวงน้องแปดของตนเป็นแน่ จึงทำให้เขากล้าพูดโกหกต่อหน้าตน!

หวงฝู่รุ่ยก้มหน้า ลงมือที่อยู่ในแขนเสื้อจับชายอาภรณ์ของตนแน่น

“รุ่ยเอ๋อร์ ยังไม่รีบพูดความจริงมาอีก!” อวี๋เฟยกล่าวเสียงเย็น หากไม่มีเรื่องอะไรจริงๆ เซียวเอ๋อร์คงไม่กล่าวเช่นนี้

“…”

ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความสับสน อวี๋เฟยยิ่งเห็นก็ยิ่งโกรธ “เจ้าอยากได้บีบบังคับให้หมู่เฟยลงโทษเจ้า!”

จอแปดตัวสั่น พลันนั้นจึงไอออกมาอย่างรุนแรง “แค่กๆ …แค่กๆ …”

“เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วหมู่เฟยจะปล่อยเจ้าไปหรือ? รีบพูดมา!”

สายตาพิจารณาของหวงฝู่เซียวหยุดอยู่บนร่างของเด็กชาย จากนั้นจึงค่อยๆ ยืนขึ้น “ช่างเถิดหมู่เฟย หากรุ่ยเอ๋อร์อยากพูดคงพูดเอง รีบตามหมอหลวงมาเถิด มิเช่นนั้น สภาพเช่นนี้จะร่วมงานพระราชสมภพได้อย่างไร? ถึงตอนนั้นเกรงว่าฮองเฮาจะตำหนิพวกเราว่าไม่ดูแลน้องแปดให้ดี”

ร่างกายของหวงฝู่รุ่ยโอนเอนเล็กน้อย ซานสุ่ยรีบเข้ามาประคอง “เหนียงเหนียง องค์ชายแปด…องค์ชายแปด…”

“พอแล้ว! เห็นสภาพเขาแล้ว เปิ่นกงรู้สึกรำคาญใจนัก รีบไปเรียกหมอหลวงมา!”

“พ่ะย่ะค่ะ! พ่ะย่ะค่ะ!”

ซานสุ่ยรีบประคองหวงฝู่รุ่ยออกไป ไม่ได้สังเกตุเห็นสายตาอันตรายด้านหลังที่มองตามเขาเขม็ง

“แค่กๆ…แค่กๆ…” บนเตียง เด็กชายมีใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ซานสุ่ยเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง เหตุใดหมอหลวงยังไม่มาอีก?

“องค์ชาย โปรดรอสักครู่ ซานสุ่ยจะไปเร่งเสียงหน่อย”

เขาช่วยห่มผ้าห่มให้หวงฝู่รุ่ยอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงหมุนตัววิ่งเหยาะๆ ออกไปนอกห้อง

อย่างไรก็ตาม จู่ๆ กลับมีขันทีสองคนปรากฏตัวขึ้นบริเวณทางเลี้ยว ถุงกระสอบสีดำคลุมลงมาบนศีรษะของเขาโดยพลัน “อื้อๆๆ…พวกเจ้า พวกเจ้าทำอะไร?!”

“เข้าไป!”

ซานสุ่ยรู้สึกว่าตนถูกโยนลงบนพื้นอย่างแรง เขาดิ้นสะบัดถุงกระสอบออก พบว่าเบื้องหน้าเป็นห้องโกโรโกโสแห่งหนึ่ง

เงาร่างสูงศักดิ์เดินเข้ามาจากด้านนอก บนใบหน้าหวงฝู่เซียวเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาโหดเหี้ยม มองซานสุ่ยผู้มีสีหน้ากระวนกระวายบนพื้นราวกับมองสัตว์ตัวหนึ่ง

“อะ องค์ชายห้า…”

“หึ เรื่องที่ข้าจะทำ ไม่เคยมีผู้ใดขวางได้”

มีคนยกเก้าอี้หรูหราตัวหนึ่งเข้ามา ขันทีน้อยสองคนกดซานสุ่ยลงกับพื้น

“ข้าองค์ชายจะให้โอกาสเจ้าครั้งเดียว ขอเพียงเจ้ารายงานมาอย่างตรงไปตรงมา ข้าองค์ชายจะไว้ชีวิตเจ้าครั้งหนึ่ง”

ในใจของซานสุ่ยเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี เชื่อว่าองค์ชายห้าคงคิดจะถามเรื่องระหว่างองค์ชายแปดและองค์ชายใหญ่เป็นแน่ “มะ ไม่ทราบว่าองค์ชายต้องการทราบสิ่งใด?”

หวงฝู่เซียวมองใบหน้าบ่าวไพร่ที่อยู่เบื้องหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เจ้าติดตามอยู่ข้างกายรุ่ยเอ๋อร์มาโดยตลอด ไม่อาจไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างเขากับองค์ชายใหญ่ ข้าองค์ชายต้องการให้เจ้ารายงานมาตามความจริง!”

ซานสุ่ยชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงเบนสายตาขึ้นด้วยอย่างสงบนิ่ง “ทูลองค์ชาย องค์ชายแปดเพียงเดินผ่านไปที่สวนบุปผาหลวง พบว่าองค์ชายใหญ่อยู่ที่นั่นพอดีจึงเข้าไปเชิญมาร่วมงานพระราชสมภพ มีเพียงเท่านี้พ่ะย่ะค่ะ”

สายตาของหวงฝู่เซียวเปลี่ยนไป “เจ้าคิดว่าข้าองค์ชายหลอกง่ายนักหรือ?! ท่าทางหากไม่สั่งสอนเจ้าเสียหน่อย เจ้าคงไม่รู้ว่าหากทรยศข้าจะมีจุดจบเช่นไร!”

เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง พลันมีองครักษ์สองคนเดินเข้าไป

…

“แค่กๆ…” หวงฝู่รุ่ยลืมตาขึ้น พบหมอหลวงหลิวและหมอหลวงสวีอยู่ข้างเตียง

“ฝ่าบาท ทรงตื่นแล้วหรือ?”

ทั้งสองสบตากัน ประคองหวงฝู่รุ่ยขึ้นด้วยความระมัดระวัง “ไม่ทราบว่าระยะนี้ฝ่าบาทเคยให้ผู้ใดตรวจรักษาอาการป่วยมาก่อนหรือไม่?” เมื่อครู่นี้พวกเขาเห็นชัดเจนว่ามีคนทำให้พิษในร่างกายขององค์ชายแปดสงบลงชั่วคราว เพียงแต่ครั้งนี้ฝ่าบาทถูกกระตุ้นจึงเกิดกำเริบขึ้นอีกครั้ง

“มะ ไม่มี…ซานสุ่ย? ซานสุ่ยเล่า?”

“ฝ่าบาททรงพักผ่อนให้ดีเถิด กระหม่อมจะออกเทียบยาให้ฝ่าบาท”

ดวงตาของหวงฝู่รุ่ยมืดลง “ข้า…ไม่กินยาแล้วได้หรือไม่?” กินมาสิบสามปีแล้วแต่ยังไม่เห็นผลลัพธ์ใด

“ฝ่าบาท นี่ไม่ได้เด็ดขาด! ยานี้สามารถช่วยให้พระวรกายขององค์ชายฟื้นฟูขึ้นได้ อีกไม่นานก็จะเป็นวันพระราชสมภพขององค์ชายแล้ว” แปลกยิ่งนัก เหตุใดจู่ๆ องค์ชายจึงกล่าวออกมาว่าไม่อยากกินยาแล้ว? ในใจของหมอหลวงทั้งสองยิ่งรู้สึกย่ำแย่ ฮองเฮาทรงทราบเรื่องของพวกเขาแล้ว ไม่อาจรับประกันได้ว่าผู้อื่นจะทราบหรือไม่ หรือองค์ชายไปได้ยินอะไรมา?

“องค์ชาย อย่าคิดมากเลยพ่ะย่ะค่ะ วันนี้พักผ่อนให้เร็วซะหน่อยเถิด”

“ซานสุ่ยไม่ได้ไปหาพวกท่านหรือ? เขาอยู่ไหน?”

“นี่…กระหม่อมไม่ได้พบเขาพ่ะย่ะค่ะ”

เป็นไปได้อย่างไร? เขาจำได้ว่าเมื่อครู่นี้ซานสุ่ยกล่าวว่าจะไปตามหมอหลวงทั้งสองมาจริงๆ “ช่วยข้า ช่วยข้าหาซานสุ่ย ข้าไม่ชินให้ผู้อื่นปรนนิบัติ”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบสั่งให้คนไปตามหา”

หวงฝู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้านอกหน้าต่างที่ค่อยๆ มืดลง ตนหลับไปนานเพียงนี้เชียวหรือ? ซานสุ่ยไม่อาจทิ้งตนไว้แล้วจากไปนานเพียงนี้เป็นแน่ หรือจะเกิดอะไรขึ้น? ในใจของเขาพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

เพียงไม่นานในห้องก็เหลือเขาเพียงผู้เดียว หวงฝู่รุ่ยนอนลืมตาอยู่บนเตียง ด้านนอกมีเสียงลมพัดหญ้าไหว เขาพลันลุกขึ้นนั่ง “ซานสุ่ย?”

แต่ทุกครั้ง สิ่งที่ตอบเขามีเพียงเสียงลมเท่านั้น

ในที่สุดเขาก็รอไม่ไหว ลงจากเตียงเปิดประตูห้องเบาๆ ภายในลานมีขันทีผู้หนึ่งกำลังก้มหน้าทำความสะอาดอยู่

“เจ้า…เห็นซานสุ่ยหรือไม่?”

ทว่าคนผู้นั้นกลับไม่สนใจเขา หวงฝู่รุ่ยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขารู้ว่าทุกคนในตำหนักแห่งนี้ล้วนโกรธเกลียดตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้งที่แล้วที่ทำให้พวกเขาถูกโบยยี่สิบไม้

“เห็นซานสุ่ยหรือไม่?” เขากล่าวขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดขันทีน้อยผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงรำคาญ “มิใช่ว่าซานสุ่ยปรนนิบัติอยู่ข้างกายองค์ชายหรือ? พวกกระหม่อมจะรู้ได้อย่างไร!”

ในดวงตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเกลียดชังอันเข้มข้น หัวใจของหวงฝู่รุ่ยหดเกร็ง ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวอะไรไปชั่วครู่

“อะ องค์ชาย…”

เสียงอันอ่อนแรงดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง หวงฝู่รุ่ยมองไปทางต้นเสียง ในที่สุดที่มุมกำแพงก็ปรากฏร่างอ่อนแรงของซานสุ่ยขึ้น สายตาของเขาพลันเปลี่ยนไป รีบเดินเข้าไปหา

“หึ มิใช่ว่ายังไม่ตายหรือ?” ขันทีน้อยที่กำลังทำความสะอาดพื้นแค่นเสียงเบาๆ ด้วยความเย้ยหยัน

“ซานสุ่ย นะ นี่เจ้า…” บนอาภรณ์บริเวณหลังของเขาถึงกับเต็มไปด้วยรอยเลือด

ซานสุ่ยฝนฉีกยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “บ่าวไม่ ไม่ทันระวังจึงตกบนใด…”

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร?!” เสียงอันโหดเหี้ยมเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าของหวงฝู่เซียวเต็มไปด้วยความโกรธเคือง สายตาเย็นชากวาดมองไปยังซานสุ่ยที่อยู่บนพื้น

“เสด็จพี่ ซานสุ่ยได้รับบาดเจ็บ…”

“บ่าวสุนัข! ไม่ดูแลองค์ชายให้ดีแล้วยังคิดจะให้เจ้านายมาปรนนิบัติอีกหรือ?!”

ซานสุ่ยรู้ดีว่าที่เขามีชีวิตรอดในครั้งนี้เป็นเพราะองค์ชายห้ามีแผนการ เขาไม่อยากให้หวงฝู่รุ่ยกังวลจึงฝืนยืดตัวขึ้น “ปะ เป็นซานสุ่ยไม่ดีเอง…”

“อย่าพูดเลย เร็ว รีบไปเรียกหมอหลวงมา…”

“รุ่ยเอ๋อร์ หมู่เฟยเตรียมหมอหลวงไว้เพื่อดูแลเจ้า หากเจ้าไม่รู้จักแยกแยะเช่นนี้อีก อย่ามาตำหนิที่เสด็จพี่ไม่ช่วยเจ้า!” บ่าวสุนัขสมควรตายผู้นี้ ต่อให้ถูกตีจนเกือบตายก็ยังไม่ยอมพูดความจริงหรือ? เช่นนั้นก็ไว้ชีวิตสุนัขของมันชั่วคราว รอโอกาสเหมาะสมเสียก่อน ตนจะต้องทำให้มันอยู่ไม่สู้ตาย!