หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 556 ไร้ความสามารถ

ในจวนกงซุน

ภายในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นยาจางๆ อวิ๋นซูทายาลงบนนิ้วทั้งสิบที่ได้รับบาดเจ็บของสตรีบนเตียงอย่างเงียบงัน

สายตาของซูหว่านหรงหยุดอยู่บนใบหน้าสุภาพงดงามของอวิ๋นซู ในใจรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ทั้งๆ ที่เป็นดั่งไข่มุกในมือของแม่ทัพกงซุน แต่กลับแต่งกายจืดชืดเย็นชาเพียงนี้ สมกับที่เติบโตมาในหมู่บ้านชนบทเสียจริง ไม่เหมาะกับความสง่างามใดๆ ทั้งสิ้น ฝ่าบาทชอบนางที่ใดกันแน่? ต่อให้ตนไม่ประทินโฉมก็ยังงดงามกว่ากงซุนซูผู้นี้

“คุณหนูกงซุน ก่อนหน้านี้ตอนหมอหลวงทายาให้ข้าจะมีความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรง เหตุใดในครั้งนี้ทาแล้วกลับให้ความรู้สึกเย็นๆ เกรงว่าประสิทธิภาพของยาจะไม่ดีกระมัง” ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความสงสัยอันเข้มข้น ชุนเซียงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินพลันรู้สึกโกรธถึงสมอง

“คุณหนูซู ยานี้คุณหนูของข้าเสียเวลาไปสองคืนจึงจะปรุงออกมาได้ เป็นเพราะกังวลว่าคุณหนูซูจะเจ็บปวดจนทนไม่ไหวจึงเพิ่มใบป๋อเหอเข้าไปเป็นพิเศษ ประสิทธิภาพของยาย่อมดีกว่ายาจากหมอหลวงเหล่านั้นแน่นอนเจ้าค่ะ!”

“เจ้านายพูดคุยกัน ถึงเวลาที่จะให้บ่าวไพร่อย่างเจ้ามาสอดปากเมื่อใด! คุณหนูกงซุน ท่านต้องสั่งสอนคนข้างกายให้ดี มิเช่นนั้นวันหน้า บ่าวไพร่เหล่านี้จะปีนขึ้นมาบนหัวเจ้านาย เช่นนั้นจะกลายเป็นเรื่องน่าขำขันได้ คุณหนูกงซุนอย่าได้ใส่ใจ หว่านหรงเพียงทนเห็นบ่าวไพร่เหล่านี้ไม่ไหวจึงกล่าวแทนคุณหนูกงซุนสักประโยค” ในดวงตาซูหว่านหรงเต็มไปด้วยความเย็นชา คำก็บ่าวไพร่สองคำก็บ่าวไพร่ ทำให้ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“โอ้ย จะ เจ้าทำอะไร?!” บาดแผลพลันเกิดความเจ็บปวดขึ้นมาระลอกหนึ่ง ซูหว่านหรงมองไปยังอวิ๋นซูด้วยความโกรธ อีกฝ่ายทำราวกับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้นอย่างเรียบเฉย “มิใช่ว่าคุณหนูซูกังวลเรื่องประสิทธิภาพของยาหรอกหรือ? ดังนั้นข้าจึงลองทาเพียงบางๆ หวังว่าคุณหนูซูจะวางใจ”

“…” นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของนางกระมัง! ทนเห็นตนตำหนิสาวใช้ของนางไม่ได้หรือ? ไม่รู้ว่านางเสแสร้งทำท่าทางใจกว้างอ่อนโยนต่อหน้าฝ่าบาทอย่างไร สตรีเช่นนี้จะเหมาะสมกับฝ่าบาทได้อย่างไร!

ซูหว่านหรงสูดหายใจลึก “หว่านหรงเพียงปากไวไปชั่วครู่ คุณหนูกงซุนอย่าได้เก็บไปใส่ใจ ฝ่าบาททรงโปรดปรานเสียงฉินที่หว่านหรงบรรเลงเป็นที่สุด หากนิ้วทั้งสิบใช้การไม่ได้ก็ช่างเถิด ได้เสียสละเพื่อฝ่าบาท หว่านหรงย่อมไม่เสียใจ เพียงแต่กังวลว่าวันหน้าจะไม่ได้บรรเลงดนตรีให้ฝ่าบาทอีก ในใจของฝ่าบาทคงโศกเศร้ายิ่งนัก”

ในดวงตาของนางมีประกายคลื่นไหลผ่าน ต้องการเห็นท่าทีโกรธเคืองบนใบหน้าอวิ๋นซู เช่นนี้นางจะยินดียิ่ง

เพียงแต่ใบหน้าสุขุมเยือกเย็นกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของนางก็มิปาน ก้มหน้าพันแผลให้นางต่อไป

“ฝ่าบาทเชื่อใจคนหนูกงซุนเช่นนี้ จะต้องเป็นเพราะวิชาแพทย์ของคุณหนูสูงส่งลึกล้ำกระมัง?” สิ่งที่ซูหว่านหรงต้องการกล่าวก็คือ องค์ชายใหญ่เพียงต้องการใช้ประโยชน์จากอวิ๋นซูเท่านั้น หวังว่านางจะทำความเข้าใจให้กระจ่าง

“บิดาของหว่านหรงเป็นสหายต่างวัยกับฝ่าบาท คราวนี้บิดาเกิดเรื่อง ในใจของฝ่าบาทย่อมรับไม่ไหว หว่านหรงไม่ขออะไรมาก เพียงอยากอยู่ปรนนิบัติข้างกายฝ่าบาทเท่านั้น ทำความปรารถนาของบิดาให้สำเร็จ ตอนแรก…บิดาของหว่านหรงก็มีเจตนาจับคู่ให้หว่านหรงกับฝ่าบาทเช่นกัน” ซูหว่านหรงราวกับต้องการแสดงการตัดสินใจของตนออกมา นางจะไม่ยอมแพ้เรื่องเฟิ่งหลิงโดยเด็ดขาด

ในที่สุดอวิ๋นซูก็เบนสายตาขึ้น “พันแผลเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะมาเปลี่ยนยาให้คุณหนูซูอีกครั้ง

“รอก่อน!” เมื่อเห็นนางหมุนตัวจะเดินจากไป ซูหว่านหรงจึงตะโกนเรียกอย่างไม่สบอารมณ์ “หากคุณหนูกงซุนรู้สึกไม่สบายใจก็สามารถไปพูดกับฝ่าบาท ให้พระองค์รับหว่านหรงกลับไปได้ เชื่อว่าฝ่าบาทคงไม่ตำหนิคุณหนูกงซุนเป็นแน่ มีฝ่าบาทอยู่ข้างกาย หว่านหรงย่อมรู้สึกว่าบาดแผลดีขึ้นมาก”

อย่างไรก็ตาม นางยังคงไม่เห็นความไม่พอใจใดๆ บนใบหน้าอวิ๋นซู อีกฝ่ายทำเพียงแย้มยิ้มอย่างเรียบเฉย จากนั้นจึงเดินจากไปพร้อมชุนเซียง

อะไรกัน?! นี่นางกำลังหัวเราะเยาะตนหรือ?! เพราะเหตุใด เพราะเหตุใดฝ่าบาทจึงต้องให้ตนมารักษาอาการบาดเจ็บที่นี้ด้วย? หรือฝ่าบาทไม่คิดจะให้ตนอยู่ข้างกายจริงๆ? นี่จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านพ่อตายเพราะฝ่าบาท! ตนไม่อยากเห็นคุณหนูกงซุนหน้าซื่อใจคดผู้นี้ นางจะต้องถือโอกาสที่ฝ่าบาทไม่อยู่มาทำร้ายตนแน่นอน!

มองไปยังมือทั้งสองที่ถูกพันแผลอย่างดี ซูหว่านหรงกัดฟัน ถึงกับคิดจะฉีกผ้าพันแผลออก คิดไม่ถึงว่าเพียงขยับเบาๆ ก็มีความเจ็บปวดระลอกหนึ่งแพร่ไปถึงหัวใจ! นางไม่เชื่อว่าอวิ๋นซูจะรักษาบาดแผลให้นางจริงๆ จะต้องกล่าวกับฝ่าบาท ให้พระองค์เปลี่ยนหมอให้ได้!

อีกด้านหนึ่ง

“แค่กๆ…” องครักษ์แบกน้องแปดที่ใบหน้าขาวซีดจนน่าหวาดกลัวเอาไว้ เฟิ่งหลิงนำเสื้อคลุมนอกของตนคลุมไว้บนร่างของเขา พ่อบ้านในจวนแม่ทัพรีบเดินออกมาต้อนรับ “คุณหนูของเจ้าอยู่หรือไม่?”

“อยู่ๆๆ ฝ่าบาท เชิญทางนี้”

“ซูเอ๋อร์…” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากระเบียงอันยาวเหยียดอีกด้านหนึ่ง ดวงตาของอวิ๋นซูเต็มไปด้วยความยินดี อย่างไรก็ตาม เมื่อเบนสายตาขึ้นมองกลับพบว่ามีองครักษ์แบกคุณชายน้อยผู้หนึ่งอยู่

“นี่คือ…”

เฟิ่งหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ซูเอ๋อร์ ดูแลแทนข้าได้หรือไม่”

วางคุณชายน้อยลงด้วยความระมัดระวัง อวิ๋นซูดูจากการแต่งกายของเขาก็ทราบว่าคนผู้นี้ต้องมีฐานะสูงส่งเป็นแน่ นิ้วมืออันเย็นเยียบวางลงบนชีพจรของเขา คิดไม่ถึงว่าหวงฝู่รุ่ยกลับลืมตาขึ้น สัมผัสนี้คุ้นเคยหาใดเปรียบ ทุกวันที่อยู่ในวังล้วนมีหมอหลวงมาจับชีพจรให้เขาเช่นนี้

เพียงแต่ระยะนี้จำนวนครั้งที่หมอหลวงมาตรวจเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ในใจของหวงฝู่รุ่ยจึงคาดเดาได้หลายส่วน

“ข้า…จะตายแล้วหรือ?”

ในใจอวิ๋นซูสั่นไหว มองคุณชายอายุน้อยบนเตียงที่เผยรอยยิ้มจนใจออกมา แต่กลับมีความสิ้นหวังแฝงอยู่หลายส่วน ชีพจรของเขาอ่อนแอมากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น…ยังมีของผิดปกติบางอย่างอยู่ด้วย

“นี่คือน้องแปดของข้า เขาเกิดมาร่างกายอ่อนแอ สามารถออกเทียบยาทำให้อาการป่วยของเขาสงบลงได้หรือไม่”

ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เกิด? อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้นสบเข้ากับดวงตาอันลึกล้ำทั้งสองของเฟิ่งหลิง เชื่อว่าเขาก็คงทราบดีว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เกิดกระมัง? คงกลัวว่าตนจะพูดคำพูดที่ไม่สมควรอันใดต่อหน้าเขากระมัง?

“อืม ข้าจะลองดู”

บนมือมีความรู้สึกเจ็บปวดจางๆ แพร่ออกมา ในยามที่หวงฝู่รุ่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าบนผิวหนังของตนมีเข็มเงินเล็กละเอียดกำลังสั่นระริก

ลมหายใจของเขาไม่รุนแรงต่ออีก อาการเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอกก็ค่อยๆ สลายไป

เขาเผยรอยยิ้มซาบซึ้งให้อวิ๋นซู สตรีผู้นั้นยิ้มตอบอย่างสงบ “คุณชายหลับก่อนเถิด เมื่อตื่นมาจะรู้สึกดีขึ้นมาก”

“…อืม ขอบคุณมาก”

ถอยออกไปจากห้องอย่างเงียบงัน เฟิ่งหลิงสบตากับอวิ๋นซู จากนั้นจึงเดินไปยังศาลาในลานเรือนอย่างเงียบเชียบ

“เด็กคนนี้คือองค์ชายแปดหรือ? ข้าไม่เห็นเขาในงานพระราชสมภพของฮองเฮา”

“อืม เขาป่วย ร่างกายอ่อนแอมาหลายปี ดูเหมือนว่าจะออกจากตำหนักไม่ได้”

“เช่นนั้นมาอยู่นอกวังได้อย่างไร?”

เฟิ่งหลิงถอนใจเบาๆ “คิดว่าคงหนีออกมาเองกระมัง”

อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะคิดถึงรอยยิ้มเมื่อครู่นี้ เด็กคนนี้คงผ่านเรื่องราวมามากมายเป็นแน่ “ในร่างกายของเขามีพิษสะสมอยู่หลายประเภท ท่าทางคงได้รับมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา”

ดวงตาของเฟิ่งหลิงมีความเข้าใจกระจ่างปรากฏขึ้น แต่กลับไม่ได้ตอบ เมื่อเห็นท่าทางไม่แปลกใจแม้แต่น้อยของเขา อวิ๋นซูจึงคาดเดาได้หลายส่วน บางทีเขาคงไม่คิดช่วยเด็กคนนี้

“ในพระราชวังแห่งนี้มีหลายเรื่องที่เจ้ากับข้าไม่อาจสอดมือเข้าไปได้ บางครั้งความเห็นใจก็ไม่อาจช่วยคนผู้หนึ่งได้ เขา…ยังมีเวลาเหลืออีกเท่าใด?”

“บอกไม่ได้ พิษอาจกำเริบได้ทุกเมื่อ อาการป่วยเมื่อครู่นี้คงจะเป็นเพราะพิษในร่างกายถูกกระตุ้นขึ้นมาชั่วครู่ ข้าใช้เข็มเงินช่วยทำให้เขาสงบแล้ว”

บนใบหน้าของเฟิ่งหลิงเผยรอยยิ้มจนใจออกมา “ดูแล้วหมอหลวงเหล่านั้นคงกล่าวได้ถูกต้อง อาจจะอยู่ได้ไม่เกินอายุสิบสี่” ในคำพูดแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอยู่หลายส่วน คิดไม่ถึงว่ายังมีคนใช้ประโยชน์จากการตายของคนผู้นี้ด้วย สามคนนั้น ผู้ใดส่งมากันแน่

“อาการบาดเจ็บของคุณหนูซูยังไม่หายดี หากนางให้ความร่วมมือ มีโอกาสเจ็ดส่วนที่จะรักษาจนหายขาด”

เฟิ่งหลิงแย้มยิ้มจางๆ “มอบให้เจ้า ข้าก็วางใจแล้ว”

ตอนนี้เอง องครักษ์เงาผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างกายเฟิ่งหลิง คนผู้นั้นมองอวิ๋นซูชั่วครู่ เฟิ่งหลิงจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “ไม่เป็นไร คนกันเอง”

“ฝ่าบาท บุรุษสามคนนั้นกินยาพิษฆ่าตัวตายแล้ว แต่กระหม่อมพบว่าบนร่างของพวกเขามีรอยสักอยู่ เป็นคนของตระกูลอู่”

คนของตระกูลอู่? เช่นนั้นกล่าวได้ว่าเป็นการกระทำของคนในวัง เฟิ่งหลิงคิดไปถึงฮองเฮาขึ้นมาโดยพลัน เพียงแต่เขาไม่เข้าใจ หวงฝู่รุ่ยที่ไม่มีอำนาจแม้แต่น้อย มีค่าอันใดให้ฮองเฮาใช้งานกันแน่

“จัดการให้สะอาด”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

“ซูเอ๋อร์ ไม่จำเป็นต้องออกเทียบยาให้เขา อีกสักครู่ข้าจะสั่งให้คนพาเขากลับไป”

อวิ๋นซูสัมผัสถึงความอับจนหนทางในคำพูดของเฟิ่งหลิงได้อย่างกระจ่างชัด อย่างไรก็ตาม นางเข้าใจดีว่าบางครั้งไม่ใช่ว่าพวกเราต้องการช่วยก็จะช่วยได้ นี่ไม่นับว่าเป็นความโหดเหี้ยม แต่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ ต้องปกป้องตนเองให้ดีเสียก่อน

“นายท่าน องค์ชายแปดตื่นแล้วขอรับ”

เสียงประตูถูกเปิดออกดังขึ้น หวงฝู่รุ่ยลุกขึ้นนั่งแล้ว ยังคงม้วนแขนเสื้ออยู่เช่นเดิม จ้องมองเข็มเงินด้านบนอย่างตกตะลึง

“รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

เขาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เฟิ่งหลิง “ดีขึ้นมากแล้ว เช่นนั้น…” เขามองไปทางอวิ๋นซูด้วยความลังเล ราวกับไม่รู้ว่าควรจะเรียกนางอย่างไรดี เอ่ยปากอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย “ขะ ข้าเก็บพวกมันไว้ได้หรือไม่?

“พวกมันหรือ?”

หวงฝู่รุ่ยยกแขนขึ้น อวิ๋นซูจึงเข้าใจได้โดยพลัน ดวงตามีประกายขบขันปรากฏ “เข็มเงินเหล่านี้ หากทิ้งไว้นานก็ไม่มีประโยชน์อันใด”

“…อา ชะ เช่นนั้นหรือ…” เขาเพียงคิดว่า หากเก็บเข็มเงินเหล่านี้ไว้ ตนจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายวันหรือไม่ “ความจริงทิ้งพวกมันไว้เช่นนี้ก็สบายมาก มีประโยชน์กว่ายาที่หมอหลวงให้ข้ากินเสียอีก” ในน้ำเสียงมีความหดหู่อย่างบอกไม่ถูก

ในใจของเฟิ่งหลิงเกิดความรู้สึกแปลกๆ เขาส่งสายตาเป็นสัญญาณครั้งหนึ่ง อวิ๋นซูจึงดึงเข็มเหล่านั้นให้หวงฝู่รุ่ยอย่างระมัดระวัง

“ไปเถิด ข้าจะส่งเจ้ากลับวัง”

“…ข้า…” ราวกับเขาคิดจะต่อสู้เพื่อความหวังสุดท้าย อย่างไรก็ตามเมื่อเงยหน้าขึ้น ชั่วขณะที่เห็นสายตาของเฟิ่งหลิงก็รีบเก็บความคิดของตนกลับไป

เขาลุกขึ้นอย่างเชื่อฟัง องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามาแต่เขากลับส่ายหน้า “ไม่ ข้าไปเองได้ เจ้า…ขอบคุณเจ้ามาก”

คิดไม่ถึงว่าเขาจะหันกลับมาอีกครั้ง เผยรอยยิ้มซาบซึ้งให้อวิ๋นซู นี่ทำให้อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด ผู้คนล้วนกล่าวว่าครอบครัวจักรพรรดิสูงศักดิ์หาใดเปรียบ ทว่าบางครั้งกลับเป็นได้เพียงเนื้อปลาให้ผู้อื่นกลืนกิน เป็นแค่สิ่งของที่ต้องเสียสละเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น

เฟิ่งหลิงนำเสื้อคลุมของตนไปคลุมศีรษะให้หวงฝู่รุ่ยอีกครั้ง เขาไม่อยากให้จวนกงซุนพบเจอกับความยากลำบากที่ไม่จำเป็น

หวงฝู่รุ่ยที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมลอบเบนสายตาขึ้นมองใบหน้างดงามนั้น ทว่ากลับถูกเฟิ่งหลิงพบเข้าพอดี “ทำไม ยังรู้สึกไม่สบายอยู่หรือ?”

“…ไม่ ไม่ใช่ เพียงแต่ข้าคิดว่าเสด็จพี่ใหญ่เป็นคนดีจริงๆ” เพียงแต่เหตุใดเสด็จพี่ห้าจึงกล่าวกับตนว่าเสด็จพี่ใหญ่เป็นคนเลวเล่า?